အသိစိတ် တိုက်စားခံရခြင်း

ယန်ကျန့်က မင်ယွဲ့ရပ်ကွက်ထဲက လမ်းမပေါ်မှာ မလှုပ်မယှက်ရပ်နေသည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံးကို အနီရောင်အလင်းလွှာတစ်ခုက ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးက သေမလောက်တိတ်ဆိတ်နေကာ လက်တွေ့ဘဝကိုယ်တိုင်ကပါ သက်ရောက်မှုခံရပြီး တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ ပိုနက်ရှိုင်းတဲ့အဆင့်ထဲကို ကျဆင်းသွားသည်။

သက်ရောက်မှုမခံရတဲ့ တစ်ခုတည်းသောအရာက အနီးအနားက မီးတွေတဖြည်းဖြည်းငြိမ်းသွားတဲ့ အဆောက်အဦသာဖြစ်သည်။

ဒါ့အပြင် ယန်ကျန့်ရဲ့ခြေထောက်အောက်မှာ မှောင်မိုက်တဲ့အရိပ်တစ်ခုက အဆက်မပြတ်အပြင်ကို ပျံ့နှံ့နေသည်။ အဲဒီအရိပ်က လိမ်ပြီး ထူးဆန်းနေကာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ကအရာအားလုံးကို တိုက်စားနေပြီး တစ္ဆေမျက်လုံးရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေတောင် ဒီလွှမ်းမိုးမှုကို မတားဆီးနိုင်ပေ။

သူက အခုအချိန်မှာ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှမလုပ်ပေ။

အကြောင်းကတော့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ တစ္ဆေအရိပ်က လက်ရှိမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဒီဖြစ်စဉ်က ရပ်တန့်လို့မရပေ။ ယန်ကျန့်က တစ္ဆေအရိပ်ကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ခွာထုတ်ဖို့ ရိုးရိုးလေးထိုးနှက်လို့မရပေ။

သူက အသင့်ပြင်ထားပြီး နောက်ဆုံးရလဒ်ပေါ်ထွက်လာမှာကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

အသက်ရှင်မလား...

ဒါမှမဟုတ် သေဆုံးမလား...

အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရဲ့ လွင့်မျောနေတဲ့အသံက သူ့စိတ်ထဲမှာ တိုးတိုးလေးပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က တဖြည်းဖြည်း အာရုံခံစားမှု ပျောက်ဆုံးလာသည်...

သူက အအေးဓာတ်ကြောင့် ခဲသွားသလို၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်မှုကို တစ်စုံတစ်ခုက လုယူနေသလိုပင်။

"လာနေပြီ"

ယန်ကျန့်က အသက်အနည်းငယ်ရှိုက်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့လက်ရှိစိတ်ခံစားမှုမရှိတဲ့အခြေအနေမှာတောင် တင်းမာနေတာကို ခံစားမိလိုက်သည်။

ဒါက အသက်ကိုလောင်းကြေးထပ်ရတဲ့ နောက်ထပ်လောင်းကစားတစ်ခုဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် တာချန်းမြို့မှာ ကြိုးဆွဲချသတ်သေဖို့ ကြိုးစားခဲ့တုန်းကလိုပင်။

ပြီးတော့ ဒါက ပိုပြီးအန္တရာယ်များသည်။

ယန်ကျန့်မှာ သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေအများကြီးရှိနေတာကြောင့် ဘယ်ဘက်ကမဆို ထိန်းချုပ်မှုဆုံးရှုံးသွားတာက သေစေနိုင်သည်။ ဒါက ကြိုးတန်းပေါ်လမ်းလျှောက်တာထက် ပိုအန္တရာယ်များပြီး ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးက နောက်ပြန်မလှည့်နိုင်ပေ၊ သူလုပ်ကိုလုပ်ရမည်။

ရုတ်တရက် ယန်ကျန့်ရဲ့ အနည်းငယ်နီရဲနေတဲ့မျက်လုံးတွေက ရုတ်တရက်မှောင်မိုက်သွားပြီး သူ့မျက်ဆံတွေက နက်ရှိုင်းတဲ့အမှောင်ထုတစ်ခုကြောင့် တိုက်စားခံလိုက်ရကာ အေးစက်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့အသိစိတ်တစ်ခုက သူ့စိတ်ထဲကို တိုးဝင်လာသည်။

ဒီအချိန်မှာ သူက သူ့ရဲ့အသိစိတ်ကို တစ်စုံတစ်ခုက မျိုသိပ်နေတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အမှောင်ထုရဲ့အနက်ရှိုင်းဆုံးထဲကို နစ်မြုပ်သွားသလို၊ ရုန်းကန်လို့မရ၊ ခုခံလို့မရပေ။

တကယ်ပါပဲ...

သက်ရှိတွေရဲ့အသိစိတ်က မကောင်းဆိုးဝါးတစ္ဆေတစ်ကောင်အတွက် အရမ်းပျက်စီးလွယ်ပြီး ထိတွေ့ရုံလေးနဲ့တင် ယန်ကျန့်က သူသတိလစ်တော့မလို၊ ဒီကမ္ဘာကနေ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားတော့မလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ဒီရလဒ်က သူ့အတွက် ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်က သူ့ကိုယ်သူထူးခြားတယ်၊ တစ္ဆေအရိပ်ရဲ့အသိစိတ်ရဲ့ကျူးကျော်မှုကို ခုခံနိုင်တယ်လို့ မယူဆပေ၊ သူအားကိုးတာက တခြားသဘာဝလွန်စွမ်းအားတစ်မျိုးဖြစ်သည်။

အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရဲ့ ကျိန်စာ...

ထူးဆန်းပြီး ကြည်လင်ကာ လွင့်မျောနေတဲ့ ခေါင်းလောင်းသံတွေက ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ယန်ကျန့်ရဲ့အသိစိတ်က မေ့ဆေးပေးခံထားရပြီး လုံးဝအိပ်ပျော်ချင်နေသလို ရှုပ်ထွေးနေပေမဲ့ ဒီအသံက ဆက်လက်ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး သူ့ကို သတိလစ်ခြင်းရဲ့အစွန်းကနေ အမြဲပြန်ဆွဲခေါ်ကာ ရှင်းလင်းမှု အစအနတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။

ပထမလှိုင်းရင်ဆိုင်မှုက တောင့်ခံထားနိုင်ပုံရသည်။

စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရဲ့ ကျိန်စာက ယန်ကျန့်ရဲ့အသိစိတ်ကို ကာကွယ်ပေးပြီး တစ္ဆေအရိပ်ကြောင့် တိုက်စားမခံရအောင် တားဆီးပေးသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒါက အစပဲရှိသေးသည်။

သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက အလွန်အန္တရာယ်များပြီး သူ့ရဲ့အသိစိတ်က အရမ်း ပျက်စီးလွယ်သည်။ မတော်တဆမှုတစ်ခုခုက ဒီရင်ဆိုင်မှုအတွင်းမှာ သူ့ကိုပျောက်ကွယ် သွားစေနိုင်သည်၊ သေဆုံးသွားစေနိုင်သည်။

ဒါမှမဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့အသိစိတ်က ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ သူစိမ်းတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးအဖြစ် သွေဖယ်သွားနိုင်သည်။

အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် ယန်ကျန့်အသက်ရှင်နေလားဆိုတာက အရေးမကြီးတော့ပေ၊ သူ့ရဲ့အသိစိတ်က ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရင် သေဆုံးတာနဲ့ ဘာမှမခြားတော့ပေ။

ဒါကိုနားလည်နေရင်တောင်မှ သူက ဆက်လုပ်ခဲ့သည်။

အရင်ကအခြေအနေက အရမ်းအန္တရာယ်များပြီး တစ္ဆေသုံးကောင်ပေါ်လာကာ ထွက်ပေါက်မရှိတဲ့ အခြေအနေကို တွန်းပို့ခံခဲ့ရတာကြောင့် သူက အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာကို ဖွင့်ခဲ့ရသည်။

ပြီးတော့ အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာကိုဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ကျိန်စာကိုခုခံဖို့အတွက် ယန်ကျန့်က ပြီးပြည့်စုံတဲ့ တစ္ဆေအရိပ်ရဲ့စွမ်းအားကို အားကိုးခဲ့ရသည်။

ဒါကြောင့် ဒါက ယန်ကျန့်က သူလိုချင်ရင် ရပ်တန့်နိုင်တဲ့အရာမဟုတ်ပေ၊ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တွေကို ကိုင်တွယ်တာက နောက်ပြန်မလှည့်နိုင်တဲ့လမ်းဖြစ်ပြီး သူက တင်းမာစွာ ရှေ့ဆက်သွားရုံသာ တတ်နိုင်သည်။ ကံကောင်းရင် တစ်ယောက်ယောက်က ဆက်လက်အသက်ရှင်နေနိုင်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါး တစ္ဆေတွေရဲ့စွမ်းအားတွေကို ဆက်လက်စူးစမ်းကာ အသက်ရှင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှာဖွေနိုင်လိမ့်မည်။ ကံဆိုးရင် တစ်ယောက်ယောက်က ဒီအချိန်မှာ ပုပ်သိုးနေတဲ့အလောင်းတစ်လောင်း ဖြစ်နေလောက်ပြီ။

သူ့ရဲ့ခရီးတစ်လျှောက်လုံးမှာ ယန်ကျန့်က လမ်းတစ်ဝက်မှာသေဆုံးသွားတဲ့ တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေ အများကြီးကို တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

"မကောင်းဘူး"

ရုတ်တရက်ကြီး ယန်ကျန့်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ့ခေါင်းက စူးရှပြီး ပြင်းထန်တဲ့နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီနာကျင်မှုက လျင်မြန်စွာပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး တစ်ခုခုက သူ့ရဲ့အသိစိတ်ထဲကို တိုးဝင်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့နဲ့မသက်ဆိုင်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေအများအပြားက သူ့စိတ်ထဲမှာ ဆက်တိုက် ပေါ်ထွက်လာသည်...

ဒီမှတ်ဉာဏ်တွေက သူ့ကိုယ်ပိုင်လည်းမဟုတ်၊ မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တွေရဲ့လည်းမဟုတ်ဘဲ မကောင်းဆိုးဝါး ဝိညာဉ်တွေကြောင့် ကျူးကျော်ခံခဲ့ရတဲ့ တာချွမ်းမြို့က သာမန်လူတွေရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေဖြစ်သည်။

ဒီလူတွေထဲမှာ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ သက်ကြီးရွယ်အိုနဲ့ ကလေးတွေပါဝင်ပြီး ရှုပ်ထွေးနေတဲ့မ ှတ်ဉာဏ်အမျိုးမျိုး — တချို့ကကောင်း၊ တချို့ကဆိုး...

သူ့ရဲ့အသိစိတ်က ဒီမှတ်ဉာဏ်တွေနဲ့ ရောနှောပြီး သူတို့ရဲ့အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည်။

ဒါက ကျူးကျော်မှု မဟုတ်ဘဲ ပေါင်းစည်းမှုဖြစ်သည်။

"အား!"

ပုံမှန်အားဖြင့် နာကျင်မှုကို သိပ်မကြောက်တဲ့ ယန်ကျန့်က အခုတော့သူ့ခေါင်းကိုကိုင်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အော်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဒါက ဝိညာဉ်ရဲ့အနက်ရှိုင်းဆုံးကနေလာတဲ့ ငိုကြွေးသံဖြစ်ပြီး ဘယ်သူမှမခံနိုင်တဲ့ နာကျင်မှုဖြစ်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က မပျက်စီးသေးပေမဲ့ သူက အပိုင်းပိုင်းဆုတ်ဖြဲခံနေရသလို ခံစားနေရသည်။

မတူညီတဲ့နာကျင်မှုအမျိုးမျိုးက တစ်ခုပြီးတစ်ခုပေါ်ထွက်လာသည်။

ဒီနာကျင်မှု၊ ဒီရှုပ်ထွေးမှုနဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေရဲ့ပေါင်းစည်းမှုက အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရဲ့တေးသံကိုတောင် ဝေဝါးသွားစေပုံ ရသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ် ဒါက ယန်ကျန့်က နာကျင်မှုကြောင့် မြေပေါ်ကိုလဲကျသွားတဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေအရိပ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး နာကျင်မှုရဲ့လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် တစ္ဆေအရိပ်က တုန်လှုပ်သွားကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်ပြီး စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်တဲ့ ကိုယ်ဟန် အနေအထားတွေအဖြစ် ကောက်ကွေးသွားသည်။

ဒီလို တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးမှုက သက်ရှိလူတစ်ယောက်အတွက် မဖြစ်နိုင်ပေ၊ အနည်းငယ်လိမ်လိုက်ရုံနဲ့ သူတို့ကျောရိုးက ကျိုးသွားမှာဖြစ်ပြီး သူတို့အရိုးတွေက ကြေမွသွားကာ ဆိုးဆိုးရွားရွား သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်ကတော့မဟုတ်ပေ။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က လိမ်ကောက်ပြီးကျိုးသွားချိန်မှာ တစ္ဆေအရိပ်က ပြန်လည်ပြုပြင်နေသည်။

သို့သော် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့အော်သံတွေက တကယ်ဖြစ်သည်။

အသံက လူတစ်ယောက်ရဲ့ကျောထဲစိမ့်သွားစေသည်။

"ယန်ကျန့် ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ယန်ရှောင်ဟွာက ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်ပြီး မြေပေါ်မှာ ထူးဆန်းစွာ တွန့်လိမ် ကောက်ကွေးနေတဲ့ ယန်ကျန့်ကိုမြင်တော့ တစ်ကိုယ်လုံးအေးစက်သွားသည်။

"သူက မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တစ်ကောင်ကြောင့် တိုက်ခိုက်ခံနေရတာလား? မင်းက သူ့အဖော် မဟုတ်လား? မင်းသူ့ကို ကူညီသင့်တယ်၊ သူသာသေသွားခဲ့ရင် ငါတို့လည်း အသက်ရှင်ဖို့ ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်"

ဒီလောက်အများကြီးဖြစ်ပျက်ပြီးနောက်ယန်ရှောင်ဟွာက သူမရဲ့အရင်ကမာနတွေကို ကြာမြင့်စွာဆုံးရှုံးသွားပြီး ယန်ကျန့်က မယုံနိုင်လောက်အောင်အရေးကြီးတယ်၊ ရှင်သန်မှုက သူ့ကိုမှီခိုနေရတယ်လို့ ခံစားနေရသည်။

လီယောင့်ရဲ့မျက်နှာက မှောင်မိုက်နေပြီး အလောင်းတစ်လောင်းလို ကြောက်စရာကောင်းကာ အေးစက်တဲ့ အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"ငါမကူညီနိုင်ဘူး။ သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေကို ခိုးယူပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တွေကို ထိန်းချုပ်တာလိုပဲ၊ ငါနဲ့ခေါင်းဆောင်ကြားက ကွာဟချက်က အရမ်းကြီးတယ်။ လီလဲ့ဖိန်လိုပဲ၊ သူသာပြဿနာရှိခဲ့ရင် ဘယ်သူမှမကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး။ အလားတူပဲ၊ ယန်ကျန့်မှာ ပြဿနာရှိရင် ငါလည်း မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူး"

သူကပြောသည်။

"ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"

ယန်ရှောင်ဟွာရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျယ်သွားပြီး သူမနှလုံးက တုန်လှုပ်နေတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ခုနကတင် ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းက နောက်တစ်ကြိမ် ငြိမ်းသတ်ခံရတော့မည်။

ဒီမြို့ကိုရောက်လာကတည်းက သူမပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေ အများကြီးသေဆုံးခဲ့သည်။ လျိုမင်ရှင်း သေဆုံးသွားသည်၊ ချိုက်ယွီ ပျောက်ဆုံးသွားသည်၊ လီယိလည်း သေဆုံးသွားသည်၊ လျိုချင်းချင်းက ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ဆုံးသွားသည်... လူအများကြီးမကျန်တော့ပေ။ ယန်ကျန့်လည်း သေဆုံးသွားခဲ့ရင် ဒီမှာစုစုပေါင်းပျက်စီးမှုက ကြိုတင်မြင်နိုင်တဲ့ရလဒ်ဖြစ်သည်။

"စောင့်"

လီယောင်က သတိလည်နေဆဲဖြစ်ပြီး လေးနက်စွာပြောလိုက်သည်။

"အခု ငါတို့စောင့်ရုံပဲတတ်နိုင်တယ်။ ခေါင်းဆောင်က သူလုပ်သမျှ အရာအားလုံးအတွက် သူ့ကိုယ်ပိုင် အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိတယ်။ ငါတို့ကို တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူတွေလို့ အထင်မသေးနဲ့၊ အခုထိအသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ငါတို့အကုန်လုံးက ထိပ်တန်းတွေချည်းပဲ၊ ပြီးတော့ ယန်ကျန့်က အကောင်းဆုံးထဲက အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီထိန်းချုပ်မှုမရှိတော့တာနဲ့ နာကျင်မှုက သူထည့်သွင်း စဉ်းစားထားပြီးသားလို့ ငါယုံကြည်တယ်"

"မင်းက သူ့အပေါ်မှာ ဒီလောက်ယုံကြည်မှုအများကြီး ဘယ်လိုရှိနိုင်တာလဲ"

ယန်ရှောင်ဟွာကမေးသည်။

လီယောင်က ခဏရပ်တန့်သွားပြီး သူမရဲ့မေးခွန်းကိုမဖြေဘဲ ခနဲ့တဲ့တဲ့ရယ်လိုက်သည်။

"မင်းလိုမိန်းမတစ်ယောက်က ခေါင်းဆောင်နဲ့ အကြိမ်အနည်းငယ်တွေ့ဆုံပြီးရင် မင်းရဲ့ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးတစ်ခုလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားမှာဖြစ်ပြီး ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ခြွင်းချက်မရှိပေးအပ်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေမှာပဲ"

"သူက ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို လွှမ်းမိုးဖို့ သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေကို သုံးနိုင်လို့လား"

ယန်ရှောင်ဟွာက တုန်လှုပ်စွာမေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ဆွဲဆောင်မှုပဲ"

လီယောင်က အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။

"ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ သူက မျှော်လင့်ချက်ကို ယူဆောင်လာတယ်။ သဲကန္တာရထဲမှာ သာမန်လူတွေက ရေတစ်ငုံအတွက် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်မှာဖြစ်တော့ ဒီလိုအခြေအနေတွေမှာ ကိုယ့်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အသိကို ဘယ်လောက်များများ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မယ်လို့ မင်းထင်လဲ?

မကောင်းဆိုးဝါးဝိညာဉ်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ သာမန်လူတွေအတွက် သူတို့ရဲ့စိတ်အသိဉာဏ် မပြိုကွဲအောင် ထိန်းသိမ်းထားဖို့က တော်တော်ခက်ခဲနေပြီ။ သူတို့ယန်ကျန့်နဲ့တွေ့၊ ဂရုစိုက်ခံရ၊ အကြိမ်အနည်းငယ် ကယ်တင်ခံရပြီးရင် မကျရှုံးဘဲနေဖို့က မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ"

"မင်းလိုမိန်းမမျိုးကို ငါခေါင်းဆောင်ရဲ့ဘေးမှာ အများအပြားတွေ့ဖူးတယ်၊ တစ်ယောက်ချင်းစီက လုံးဝ ဆက်ကပ် အပ်နှံထားပြီး ဖယ်ရှားလို့မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက နည်းနည်းညံ့တယ်... မလှဘူး၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က သိပ်မကောင်းဘူး"

"မင်းက အခုခေါင်းဆောင်ရဲ့ လုံခြုံရေးကို စိတ်မပူဘူးလား"

ယန်ရှောင်ဟွာက သူမနှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ပြီးပြောလိုက်သည်။

"ငါမသေချင်လို့ပဲမေးတာပါ။ မင်းက ငါဒီလိုလူမျိုးကို ကျရှုံးနိုင်မယ်လို့ထင်နေတာလား? မင်းငါ့ကို ဘာထင်နေလဲ? ဒီတစ္ဆေသရဲ အခြေအနေသာမရှိရင် ငါဒီလိုလူမျိုးကို တစ်ချက်တောင်မကြည့်ဘူး"

"မင်းအခုတော့မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာ မင်းကိုယ်မင်း လုပ်နိုင်တယ်လို့ ဆွဲဆောင်လိမ့်မယ်။ လူတွေက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလှည့်စားရာမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေဖြစ်ပြီး တစ်ခါတလေ မင်းတစ်ယောက်ယောက်ကို ကြိုက်ဖို့မလိုဘူး — မင်းအသက်ရှင်ချင်ရုံပဲဆိုရင် အဲဒါလုံလောက်ပြီ။ ပြီးတော့ ခေါင်းဆောင်က မင်းကိုအသက်ရှင်စေနိုင်တယ်။ မင်းအဲဒီလိုစတွေးလိုက်တာနဲ့ သူက မင်းဘဝရဲ့ ခွဲလို့မရတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်၊ လေ၊ အစားအစာနဲ့ ရေလိုမျိုး"

"အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် မင်းသူ့ကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ကိုးကွယ်လိမ့်မယ်"

"မင်းက ငါ့အကြောင်းကို ဘာလို့ဒီလောက်သေချာနေရတာလဲ"

ယန်ရှောင်ဟွာကပြောသည်။

"အကြောင်းကတော့ ငါသူ့ကို အဲဒီလိုပဲ ကိုးကွယ်လို့ပဲ"

လီယောင်က မလှမ်းမကမ်းကယန်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေပေမဲ့ သူ့နှလုံးကလည်း အရမ်းစိုးရိမ်နေပြီး ယန်ကျန့်ကို မတော်တဆမှု တစ်ခုခုဖြစ်မှာကို ကြောက်နေသည်။

ယန်ရှောင်ဟွာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူမကဝန်မခံပေမဲ့ အပြင်ဘက်ကယန်ကျန့်ရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့အော်သံတွေက ရှင်းပြမရဘဲ သူမနှလုံးသားကို ဆွဲငင်နေသည်။

အတွင်းစိတ်ထဲမှာ သူမက ဒီစိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာလူ သေဆုံးသွားတာကို တကယ်ပဲ မမြင်ချင်ပေ။

နောက်ဆုံးတော့ သူက သူမကိုတကယ်ပဲ တစ်ကြိမ်ထက်မက ကယ်တင်ခဲ့သည်၊

ဒါက လီယောင်က သူမသူ့ကို လေးစားတယ်လို့ ရည်ညွှန်းတာလား?

သူမဘာလို့မှန်း မသိပေမဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အတွေးတစ်ခုက ယန်ရှောင်ဟွာရဲ့စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျန့်က သူမနဲ့တစ်ခုခု ဆက်ဆံရေးရှိချင်တဲ့ အချိန်တစ်ခု ရောက်လာခဲ့ရင် သူမငြင်းဆန်မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သဘောတူမှာလား...

သို့သော် ဒီအတွေးက သူမကိုတုန်လှုပ်သွားစေသည်။

အကြောင်းကတော့ သူမက ဘာခုခံမှုမှ မခံစားရဘဲ အနည်းငယ် ဆန္ဒရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"သေစမ်း၊ ငါဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ"

ယန်ရှောင်ဟွာက သူမကိုယ်သူမရိုက်လိုက်ပြီး ဒီအရိုင်းဆန်တဲ့ အတွေးတွေ မရှိအောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဒါတွေအားလုံးက လီယောင့်ကြောင့်...

သူမက သူမရဲ့ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးက သက်ရောက်မှု ခံလိုက်ရပြီး သူမကိုယ် သူမစမ်းသပ်ရမယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။

ရလဒ်က ရှင်းလင်းသည်။

ယန်ရှောင်ဟွာက သဘာဝလွန်စွမ်းအားရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာမှမရှိဘဲ သူမကိုယ်သူမအဖြစ်၊ ရှင်းလင်းတဲ့စိတ်နဲ့ ရှိနေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ ယန်ကျန့်ရဲ့အော်သံတွေက ဆက်လက်ရှိနေပေမဲ့ အနည်းငယ်အားနည်းသွားသည်။

နာကျင်မှုက သူ့ကိုထုံကျင်စပြုလာသည်။

ယန်ကျန့်ရဲ့အသိစိတ်ထဲမှာ မှတ်ဉာဏ်ပေါင်းများစွာပေါ်ထွက်လာသည် — တစ်ယောက်နှစ်ယောက်ရဲ့ မှတ်ညဏ်မဟုတ်ဘဲ ထောင်ပေါင်းများစွာ၊ သောင်းပေါင်းများစွာ...မရေမတွက်နိုင်တဲ့မှတ်ဉာဏ်တွေ ရောယှက်နေပြီး တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင်သာ ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က သာမန်လူတစ်ယောက်သာဖြစ်ပြီး ဒီလိုဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မခံနိုင်ဘဲ သူရူးသွပ်သွားမှာဖြစ်ပြီး၊ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြိုကွဲသွားမှာဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရဲ့ ကျိန်စာက ဆက်လက်ရှိနေပြီး ဒီလိုလွတ်မြောက်မှုကို ခွင့်မပြုပေ။

ကျိန်စာက သူ့ကိုကာကွယ်ပေးသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့ကိုနှိပ်စက်နေသည်။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့်က သေဆုံးခြင်း၊ လွတ်မြောက်ခြင်းကိုတောင် စဉ်းစားမိသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက အတွေးတစ်ခုသာမဟုတ်ဘဲ — သူက ချက်ချင်းသေဆုံးဖို့ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာတောင့်တနေသည်။

ဒီနှိပ်စက်မှုကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် ယန်ကျန့်က အရာအားလုံးကိုစွန့်လွှတ်နိုင်ပြီး ဘာမဆိုစွန့်လွှတ်နိုင်သည်။

မျှော်လင့်ချက်က လုံးဝမလိုအပ်ပေ။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်က မလုပ်နိုင်ပေ။

ကျိန်စာရဲ့ကာကွယ်မှုအောက်မှာ သူ့ရဲ့အသိစိတ်က အမြဲတမ်းရှင်းလင်းမှုအဆင့်တစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားပေမဲ့ ဒီရှင်းလင်းမှုကပဲ သူ့ကို စိတ်မကူးနိုင်တဲ့ အဆိုးရွားဆုံးနာကျင်မှုနဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ခံစားစေသည်။

ဒါက ဘယ်တော့မှမပြီးဆုံးတော့သလိုပင်။

သူက ငရဲရဲ့အနက်ရှိုင်းဆုံးထဲကို ကျဆင်းသွားသလို ခံစားနေရသည်။

တစ္ဆေအရိပ်ရဲ့ ကျူးကျော်မှုက ဆက်လက်ရှိနေသလို၊ မှတ်ဉာဏ်တွေရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုကလည်း ဆက်လက်ရှိနေသည်။

ဒါက ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလိုအပ်သည်။

ဖြစ်စဉ်ကမကြာပေမဲ့ သဘာဝလွန်တိုက်ပွဲတွေက အမြဲတမ်းပြင်းထန်သည်၊ သို့သော် ယန်ကျန့်အတွက်တော့ စက္ကန့်တိုင်းက ထာဝရလိုပင်။

ယန်ကျန့်က ဒီနာကျင်မှုကိုခံနိုင်ရည်ရှိတာက လုံးဝမကောင်းတာတော့မဟုတ်ပေ။

သူက မှတ်ဉာဏ်တွေ အများအပြားကို ပိုင်ဆိုင်စပြုလာသည်၊ သူ့ကိုယ်ပိုင် မဟုတ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့မှတ်ဉာဏ်တွေနဲ့ ခွဲခြားလို့မရပေ။

ဒါက တစ္ဆေအရိပ်ရဲ့ ကျူးကျော်မှုရဲ့ သက်ရောက်မှုဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်ရဲ့အသိစိတ်ကို မျိုသိပ်လို့မရ၊ ပြောင်းလဲလို့မရတာကြောင့် အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရဲ့ ကျိန်စာအကူအညီနဲ့ သူက တစ္ဆေအရိပ်ရဲ့အသိစိတ်ကို ကျူးကျော်လိုက်သည်။

သို့သော် သူကိုယ်တိုင်က ဒါကိုမသိပေ။

ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်ခဲ့ရင် သူက လီလဲ့ဖိန် ဘယ်တော့မှ မပြီးမြောက်ခဲ့တဲ့လမ်းကို လျှောက်လှမ်းသွားလိမ့်မည်။

သူက သက်ရှိလူတစ်ယောက်ရဲ့ အသိစိတ်နဲ့ တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

သို့သော် အန္တရာယ်တွေ ရှိသည်။

အဲဒါက ခေါင်းမရှိသော တစ္ဆေအရိပ်ပုံရိပ်က မကျရှုံးခဲ့ရင် သူ့ရဲ့အသိစိတ်က အရာအားလုံးကို မလွှမ်းမိုးနိုင်ဘဲ တစ္ဆေကြမ်းက ထိန်းချုပ်နေဦးမှာဖြစ်သည်။

သူသာ သက်ရှိလူ တစ်ယောက်ရဲ့ အသိစိတ်နဲ့ တစ္ဆေကြမ်းတစ်ကောင် ဖြစ်လာရင်တောင်မှ သူက လမ်းလျှောက်နေတဲ့ အလောင်းတစ်လောင်း ဖြစ်နေဦးမှာဖြစ်ပြီး လှုပ်ရှားမှုပြန်လည်မရရှိနိုင်ပေ။

ဒါပေမဲ့ အခုက ဒါကိုစဉ်းစားရမယ့်အချိန်မဟုတ်ပေ။

အခုက ယန်ကျန့်က နာကျင်မှုကိုခံနိုင်ရည်ရှိရမှာဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့မှတ်ဉာဏ်တွေရဲ့ ပေါင်းစည်းမှုရဲ့ နာကျင်မှုကို ကျော်ဖြတ်ရမှာဖြစ်သည်။

ဖြစ်စဉ်က ရက်စက်သည်။

မှတ်ဉာဏ်အားလုံးကို ယန်ကျန့်ရဲ့အသိစိတ်ထဲကို အတင်းအကျပ်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ဆယ်မိနစ်...

ဒီဖြစ်စဉ်က ဆယ်မိနစ်အပြည့်ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ဆယ်မိနစ်ကြာပြီးမှသာ မြေပေါ်မှာလူးလွန့်နေတဲ့ ယန်ကျန့်က တဖြည်းဖြည်းငြိမ်သက်သွားသည်။

သူ့ရဲ့ တက်ခြင်းတွေက အရင်ကလောက်မပြင်းထန်တော့သလို၊ သူ့ရဲ့အော်သံတွေကလည်း အရင်ကလောက် မစူးရှတော့ပေ။

အရာအားလုံးက ငြိမ်သက်စပြုလာသည်။

အရင်ကမရှင်းလင်းခဲ့တဲ့ မသဲမကွဲ၊ လွင့်မျောပြီး ထူးဆန်းတဲ့ ခေါင်းလောင်းသံတွေက သူ့စိတ်ထဲမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ရှင်းလင်းလာသည်။

ပြီးတော့ ခေါင်းလောင်းသံတွေ ပိုရှင်းလင်းလာတာနဲ့အမျှ ယန်ကျန့်ရဲ့နာကျင်မှုက လျင်မြန်စွာ လျော့ပါးသွားသည်။

ဒါပေမဲ့ အေးစက်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့တည်ရှိမှုက သူ့စိတ်ထဲမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။

သူက နောက်ထပ်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုနဲ့ ရောယှက်နေတယ်လို့ ခံစားမိသည်။

အချိန်တိုင်း လွှမ်းမိုးခံနေရသည်။

သူ့ကိုအသက်ရှင်စေခဲ့တာက အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရဲ့ ကျိန်စာဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ကာကွယ်မှုမရှိရင် ယန်ကျန့်က ချက်ချင်း သေဆုံးသွားမှာဖြစ်သည်။

မင်ယွဲ့ရပ်ကွက်အတွင်းက ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ပြောင်းလဲမှုတွေက ယန်ကျန့်ရဲ့ရုတ်တရက်ပေါက်ကွဲမှုနဲ့ အော်သံတွေကြောင့် ရပ်တန့်သွားမှာမဟုတ်ပေ။

"ဟူး-ဟူး!"

အေးစက်နေတဲ့လေက ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ညင်သာစွာတိုက်ခတ်နေပြီး နံ့သာဖြူအနံ့နဲ့ ပုပ်သိုးတဲ့ အနံ့ဆိုးတွေ ရောနှောပြီး ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့နေပြီး လူတိုင်းက ဒီထူးဆန်းပြီး ထူးခြားတဲ့အနံ့ကို အနံ့ရနိုင်သည်။

ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေတဲ့ မှိန်ဖျော့နေတဲ့လှေကားပြတင်းပေါက်တွေကနေ အဖြူအမည်းပုံရိပ်တစ်ခုက လှုပ်ရှားနေပြီး အပြင်ကနေ လှေကားတွေကို တိတ်တဆိတ် မျောဆင်းလာပုံရသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုမှာ အနီရောင်ချိတ်ဆန် ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်က ရုတ်တရက်ပေါ်လာပြီး ပြတင်းပေါက်မှာ ရှုပ်ထွေးတဲ့မျက်နှာအမူအရာနဲ့ ထုံထိုင်းနေတဲ့မျက်နှာနဲ့ရပ်ပြီး အပြင်ကိုကြည့်နေသည်။

သူမက လျိုချင်းချင်းဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့အခြေအနေက အရမ်းထူးဆန်းသည်။

အသက်ရှင်နေသေးသလို ဖြစ်ပေမဲ့ တစ်ခုခုက ထိန်းချုပ်ထားပြီး သူမကိုယ်သူမ မထိန်းသိမ်းနိုင်ဘဲ ရှင်းပြမရတဲ့အခြေအနေမှာ ရှိနေသည်။

သို့သော် ပြတင်းပေါက်မှာခဏရပ်ပြီးနောက် သူမကလည်း လှည့်ထွက်သွားသည်။

လျင်မြန်စွာ သူမရဲ့ပုံရိပ်ကလည်း လှေကားထစ်မှာပေါ်လာသည်။

အနီရောင်ပုံရိပ်က တဖျပ်ဖျပ်ဖြစ်နေသည်။

အဘိုးအိုရဲ့အဖြူအမည်းပုံရိပ်နဲ့အတူ သူတို့က အဆောက်အဦးကနေ ထွက်ခွာနေသည်။

တိုက်ခန်း ၃၀၁ နဲ့သက်ဆိုင်တဲ့ ကြောက်စရာတစ္ဆေက လွတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကြောက်စရာ အကောင်းဆုံးအပိုင်း မဟုတ်ပေ။

ကြောက်စရာအကောင်းဆုံးအပိုင်းက...

ဒီအချိန်မှာ တိုက်ခန်း ၃၀၁ ရဲ့သစ်သားကုတင်ရှိတဲ့အခန်းထဲမှာ ခန္ဓာကိုယ်မရှိတော့ပေ။

ကုတင်က ဗလာဖြစ်နေပြီး အလောင်းကပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ပိန်လှီပြီး အနံ့ဆိုးထွက်နေတဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုက ဧည့်ခန်းထဲမှာ ကြောင်တောင်တောင်ရပ်နေပြီး အဲဒီမှာချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ပန်းချီကားကို ငေးကြည့်နေသည်။

အဲဒါက ပုံတူပန်းချီကားတစ်ချပ်ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာ ဒီပိန်လှီပြီး အနံ့ဆိုးထွက်နေတဲ့ခန္ဓာကိုယ်က နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားစပြုလာသည်။

အဲဒါက လျှောက်သွားနေသည်။

အခန်းတွေထဲမှာ ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လှည့်လည်သွားလာနေသည်။

ဒါပေမဲ့ တိုက်ခန်း ၃၀၁ ရဲ့တံခါးက ပွင့်နေသည်...

ဒီကြောက်စရာအကောင်းဆုံးတစ္ဆေက တိုက်ခန်း ၃၀၁ ကနေအချိန်မရွေးလျှောက်ထွက်သွားနိုင်ပြီး မင်ယွဲ့ရပ်ကွက်ထဲကို၊ တာချွမ်းမြို့ထဲကို ဝင်ရောက်သွားနိုင်သည်။