ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အလှည့်အပြောင်း

မလှမ်းမကမ်းက လူနေတိုက်ခန်းထဲကနေ တစ္ဆေတွေ လျှောက်ထွက်လာနေသည်။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့်က တစ္ဆေအရိပ်ရဲ့ နာကျင်စွာ ကျူးကျော် တိုက်ခိုက်မှုဒဏ်ကို ခံစားနေရဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။ နာကျင်မှုက အရင်ကထက် အများကြီးလျော့ပါးသွားပေမဲ့ သူ့ကို ဆင်ခြင်တုံတရား ပြန်လည်ရရှိပြီး ပုံမှန်လှုပ်ရှားမှုတွေ ထိန်းသိမ်းနိုင်အောင်တော့ ခွင့်မပြုသေးပေ။

လီယောင်က ဘာအကူအညီမှ မပေးနိုင်ပေ။

သူနဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ယန်ရှောင်ဟွာတို့က အဝေးတစ်နေရာမှာ ပုန်းကွယ်နေရင်း ဒီကအခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့က အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ က သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်ကို မကိုင်တွယ်နိုင်ပေ။ တကယ်လို့သာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရင် သူတို့သေချာပေါက်သေဆုံးမှာဖြစ်ပြီး ဒီကကိစ္စက အလွန်ကြီးလေးသည်။ မဟုတ်ရင် ထုံချန်နဲ့ ရှုန်ဝမ်ဝမ်တို့ကို လွှဲပြောင်းပေးမှာမဟုတ်ပေ။

ဒီအစီအစဉ်က ဆုံးရှုံးမှုကို အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် ရည်ရွယ်သည်။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေရဲ့လုပ်ရပ်တွေက ဒီအကြောင်းကြောင့် ရပ်တန့်သွားမှာမဟုတ်ပေ။

ရုတ်တရက် အချိန်တစ်ခုမှာ အဲဒီလူနေတိုက်ခန်းအောက်မှာ ထူးဆန်းတဲ့အဘိုးအိုတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်က ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ အဘိုးအိုက မတ်တပ်ရပ်နေတာမဟုတ်ပေ။ အဲဒီအစား သူက လေထဲမှာလွင့်မျောနေပုံရပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကထွက်နေတဲ့ အရောင်က ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ လုံးဝမကိုက်ညီပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်အားလုံးက အနီရောင်အလင်းနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေပေမဲ့ ဒီအဘိုးအိုကတော့ ရှင်းပြမရတဲ့ အဖြူအမည်းအရောင်ကို ပြသနေသည်။

ဒါက အဖြူအမည်းဓာတ်ပုံအဟောင်းတစ်ပုံကို တကယ့်ကမ္ဘာထဲမှာ ထည့်သွင်းထားသလို ဖြစ်နေပြီး လုံးဝယုတ္တိမတန်ပေ။

ဒီကြောက်စရာကောင်းတဲ့ပုံရိပ်က ယန်ကျန့်က အရင်က ကြားခံကိုနှိုးဆော်ခဲ့တုန်းက ကျန်ခဲ့တဲ့ အမည်မသိသဘာဝလွန် ဖြစ်တည်မှုဖြစ်သည်။

ဒါက ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ အလောင်းနဲ့ ဆက်စပ်နေပုံရသည်။

ဒီပုံရိပ်က အောက်မှာ ဟိုလျှောက်ဒီလျှောက်လျှောက်နေပြီး ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ယန်ကျန့်ဆီကို တည့်တည့်မလာသလို၊ တခြားတစ်ဖက်က လီယောင်နဲ့ ယန်ရှောင်ဟွာတို့ဆီကိုလည်း မဦးတည်ပေ။

ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ ဒီလူတွေထဲက ဘယ်သူမှ ဒီတစ္ဆေကြမ်းရဲ့ လူသတ်ပုံစံနဲ့ မကိုက်ညီပေ။

တစ္ဆေက လျှောက်သွားနေရုံသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒီအခြေအနေက အတော်လေးအန္တရာယ်များသည်။ အကြောင်းကတော့ တစ္ဆေက ဒီလောက်နီးကပ်နေတာကြောင့် မတော်တဆ တစ္ဆေရဲ့အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မိခဲ့ရင် ထွက်ပြေးဖို့က လုံးဝမဖြစ်နိုင်လောက်ပေ။

သတိရပါ၊ ဒီတစ္ဆေက ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေကြောင့် သက်ရောက်မှုမခံရဘဲ အခုတောင် အထဲမှာ လျှောက်သွားနေသည်။

"အန္တရာယ်များတယ်"

လီယောင်က တစ်ခုခုမှားနေတာကို အာရုံခံမိပြီး အောက်မှာလျှောက်သွားနေတဲ့ တစ္ဆေကြမ်းရဲ့ပုံရိပ်ကို အနည်းငယ် ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူ့ရဲ့ပင်ကိုယ်အသိက သူ့ကိုပြောနေသည်။

ဒီအရာကို သူတံခါးပိတ်ဆို့ထားရင်တောင် အခန်းထဲမှာ ချုပ်နှောင်ထားလို့မရပေ။

သူ့ရဲ့ကြောက်စရာအဆင့်က အရမ်းမြင့်မားပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာ ယုံကြည်မှုမရှိပေ။

"ဒါက ခေါင်းဆောင်တောင် ကိုင်တွယ်လို့မရဘူးလို့ ခံစားခဲ့ရတဲ့ တစ္ဆေကြမ်းလား"

သူစိတ်မအေးနိုင်ဖြစ်ပြီး ပိုပြီးတင်းမာလာသည်။

အခု...တစ္ဆေရဲ့ လူသတ်ပုံစံကို ဘယ်သူမှမသိပေ။

ဒါကြောင့် လုပ်နိုင်တာတစ်ခုက ဒီအရာရဲ့ပစ်မှတ်မထားခံရဖို့ ဆုတောင်းနေရုံသာဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ ယန်ကျန့်ရဲ့အော်သံတွေက နောက်ဆုံးမှာ ငြိမ်သက်သွားသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တွန့်လိမ်နေပြီး ထူးဆန်းတဲ့ကိုယ်ဟန်အနေအထားနဲ့ မြေပေါ်မှာလဲလျောင်းနေကာ တစ်ကိုယ်လုံးတောင့်တင်းပြီး မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသည်။

လူတစ်ကိုယ်လုံးက အလောင်းတစ်လောင်းလိုဖြစ်ပြီး အသက်လက္ခဏာမပြဘဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပုပ်သိုးတဲ့အနံ့ဆိုးတွေထွက်နေကာ အလောင်းက ဒီမှာရက်အနည်းငယ်လောက် လဲလျောင်းနေခဲ့သလို ဖြစ်နေသည်။

ဒီလိုအလောင်းတစ်လောင်းက အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူမှယုံမှာမဟုတ်ပေ။

ဟုတ်တယ်...

ယန်ကျန့်က အသက်ရှင်နေသေးသည်။

သူမသေသေးပေ၊ အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရဲ့ ကျိန်စာက သူ့ကိုအသိစိတ်ရှိနေစေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သက်ရှိလူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်လက္ခဏာတွေ ဆုံးရှုံးသွားပေမဲ့ သူက အသက်ရှင်နေသေးသည်။

ပြီးတော့ ဒီလိုအသက်ရှင်နေခြင်းက အရင်ကဘယ်အချိန်နဲ့မှမတူပေ။

ယန်ကျန့်က အသိစိတ်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သူက သူ့ကိုယ်သူထိန်းချုပ်လို့မရတဲ့အချိန်မှာ နောက်ထပ်အသိစိတ်တစ်ခုက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေသလိုဖြစ်ပြီး သူက အားနည်းနေသည်။

ဒါပေမဲ့ မယုံနိုင်စရာအကောင်းဆုံးက သူက ဒီအသိစိတ်နဲ့ တစ်သားတည်းဖြစ်နေပုံရသည်။

ဒါက မရေမတွက်နိုင်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်လာသည်။

သူက လုံးဝထိန်းချုပ်ထားတာမဟုတ်ဘဲ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကိုသာ တိုက်စားထားပြီး အများစုက အဲဒီအေးစက်နေတဲ့ အသိစိတ်နဲ့ သက်ဆိုင်သည်။

အဲဒီအေးစက်နေတဲ့အသိစိတ်က တစ္ဆေအရိပ်နဲ့သက်ဆိုင်သည်။

သို့သော် တစ္ဆေအရိပ်က ယန်ကျန့်ကို တိုက်ခိုက်တာကို မရပ်တန့်ပေ၊ အကြောင်းကတော့ တစ္ဆေကြမ်းက အဲဒီလောက် မသိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာကျိန်စာ အကြောင်းသိပြီး ယန်ကျန့်မသေနိုင်ဘူးဆိုတာကို သိနေရင်တောင်မှ သူက စွဲမြဲစွာတိုက်စားနေသည်။

တိုက်စားမှုဖြစ်စဉ်က တိုတောင်းသင့်ပေမဲ့ အခုတော့ အဆုံးမရှိ ကြာရှည်သွားသည်။

တစ္ဆေအရိပ်က ယန်ကျန့်ကို ဆက်တိုက်တိုက်ခိုက်နေပေမဲ့ ယန်ကျန့်က အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရဲ့ ကျိန်စာအောက်မှာရှိနေပြီး ဘယ်တော့မှမသေပေ။

ဒါကြောင့် ပိုနက်ရှိုင်းတဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

တစ္ဆေအရိပ်က သူ့ရဲ့လှုပ်ရှားမှုကိုရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့တိုက်ခိုက်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။

ယန်ကျန့်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်မှုဆုံးရှုံးသွားပေမဲ့ အသိစိတ်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံးရလဒ်က မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေမဲ့ အဆိုးဆုံးလည်းမဖြစ်ခဲ့ပေ၊ အခြေအနေက အခု နည်းနည်း မပြတ်မသားဖြစ်နေသည်။

"ငါ့ကိုယ်ပိုင်ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်မှု ဆုံးရှုံးသွားတာလား"

ယန်ကျန့်က သူ့ကိုယ်သူ ဒီလိုတွေးလိုက်သည်။

သူက သူ့လက်ချောင်းတွေကို လှုပ်ရှားဖို့ကြိုးစားသည်။

အသုံးမဝင်ပေ၊ သူဘာမှမခံစားရပေ။

မျက်လုံးမှိတ်ကြည့်လည်းအသုံးမဝင်ပေ။

သူ့မျက်လုံးတွေက တောင့်တင်းစွာ ဖွင့်ထားရုံသာတတ်နိုင်ပြီး သေဆုံးချိန်မှာမပိတ်လိုသလိုပင် ပုံပေါ်နေသည်။

သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက အရုပ်တစ်ရုပ်လို တောင့်တင်းပြီး မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသည်။

"တစ္ဆေအရိပ်ကို အသုံးချတဲ့လမ်းကြောင်းမှာ အနည်းငယ်အမှားအယွင်းဖြစ်သွားတယ်၊ ဒါက မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ရလဒ်ပဲ"

ရှင်းလင်းနေတဲ့စိတ်နဲ့ ယန်ကျန့်က နာကျင်မှုကြောင့် နှိပ်စက်မခံရတော့ပေမဲ့ အတွေး အနည်းငယ် တွေးလိုက်ရုံနဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေအများအပြား သူ့စိတ်ထဲမှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

မှတ်ဉာဏ်တွေက ရောယှက်နေပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့လူတွေက ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ အဖိုးတန်အသိပညာတွေ ရရှိခဲ့တဲ့ မြို့တစ်မြို့အကြောင်းကို ချက်ချင်းအသိပေးလိုက်သည်။

ဒီအရာတွေက မှတ်ဉာဏ်တွေထဲမှာ အနည်ထိုင်နေပြီး ယန်ကျန့်က ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြန်မမှတ်မိရဲပေ။

အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရဲ့ ကျိန်စာသာမရှိရင် သူ့ရဲ့အသိစိတ်က တစ်ခဏအတွင်းမှာ လွှမ်းမိုးခံရမှာ ဖြစ်သည်။

ဒီလိုဖြစ်နေရင်တောင် ယန်ကျန့်က အများကြီးရရှိလိုက်သည်။

သို့သော် ဒါတွေက အခုအရေးမကြီးပေ။

အရေးကြီးတာက သူက အခုတစ္ဆေအရိပ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာပြီဖြစ်သည်။

သူက သက်ရှိလူတစ်ယောက်ရဲ့အသိစိတ်နဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်လာဖို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"တစ္ဆေအရိပ်က ငါ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်၊ ယုတ္တိနည်းအရ ငါလည်းအဲဒါကို ထိန်းချုပ်နိုင်သင့်တယ်။ လုံးဝမဟုတ်ရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ လှုပ်ရှားမှုအချို့ စတင်နိုင်ခြေရှိတယ်။ လုံးဝထိန်းချုပ်မှု မရှိတော့တာတော့ မဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်က အလွန်တည်ငြိမ်စွာတွေးလိုက်သည်။

သူက သူ့ကိုယ်သူလှုပ်ရှားအောင်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားသည်။

လက်ဖြစ်ဖြစ်၊ ခြေထောက်ဖြစ်ဖြစ်၊ သူလှုပ်ရှားနိုင်သရွေ့ အကျပ်အတည်းကို ပြောင်းလဲနိုင်လိမ့်မည်။

ယန်ကျန့်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုလှုပ်ရှားဖို့၊ တစ္ဆေအရိပ်ကနေ ထိန်းချုပ်မှုကို ပြန်လုယူဖို့ ကြိုးစားအားထုတ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာ အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ကနေထွက်ခွာလာတဲ့ မင်ယွဲ့ရပ်ကွက်ရဲ့ အဖြူအမည်းကြောက်စရာတစ္ဆေက အခုယန်ကျန့်ဆီကို တဖြည်းဖြည်းချဉ်းကပ်လာနေသည်။

ဒီချဉ်းကပ်မှုက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိမဟုတ်ပေ။

ဒါက မင်ယွဲ့ရပ်ကွက်က အရမ်းသေးငယ်ပြီး ယန်ကျန့်က မလှမ်းမကမ်းမှာရှိနေကာ အနီးအနားမှာ လမ်းအနည်းငယ်သာရှိတာကြောင့် တစ္ဆေက လျှောက်သွားပြီးနောက် ပိုနီးကပ်လာတာက အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။

တစ္ဆေက ပိုနီးကပ်လာနေသည်။

ယန်ကျန့်က မြေပေါ်မှာ တောင့်တင်းပြီး ကွေးကောက်နေတဲ့အနေအထားနဲ့ လဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။ သူက တစ္ဆေအရိပ်ကနေ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ထိန်းချုပ်မှုကို ပြန်မလုနိုင်ဘူးလို့ ခံစားမိပေမဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကိုတော့ ပြန်လုယူနိုင်ခဲ့သည်။

မကြာခင်မှာ ယန်ကျန့်ရဲ့လက်က လှုပ်ရှားစပြုလာသည်။

ဒီလက်က အာရုံခံစားမှုပျောက်ဆုံးသွားပြီး နာကျင်မှုရော၊ ထိတွေ့မှုရောမခံစားရပေမဲ့ သူ့ရဲ့ဆန္ဒအတိုင်း လှုပ်ရှားနေသည်။

သူ့ရဲ့အသိစိတ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပြင်ဘက်ကနေ လည်ပတ်နေပုံရသည်။

ခံစားချက်က အရမ်းထူးဆန်းပြီး သူ့ရဲ့အသိစိတ်ကိုသုံးပြီး အရုပ်လူတစ်ယောက်ကို ထိန်းချုပ်နေသလိုပင်။

"တကယ်ပဲ ငါ့ခန့်မှန်းချက်က မှန်ခဲ့တယ်။ ငါ့အသိစိတ်က တစ္ဆေအရိပ်ထဲမှာ တည်ရှိနေတယ်။ တစ္ဆေအရိပ်က ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့အရာမှန်သမျှကို ငါလည်း ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်။ အတိုင်းအတာတစ်ခု အထိပဲ ကွာခြားတယ်။ ငါသာ ထိန်းချုပ်မှုအားလုံးကို ပြန်လုယူနိုင်ခဲ့ရင် ဒီပြောင်းလဲမှုကို ငါပြီးမြောက်အောင်လုပ်နိုင်မှာဖြစ်ပြီး ငါ့ကိုယ်ပိုင်တစ္ဆေရဲ့ ပြန်လည်နိုးထမှုပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်မှာပဲ"

ယန်ကျန့်က ဒီအကြောင်းကို အရင်ကလုပ်ခဲ့သလို ပြန်သုံးသပ်လိုက်သည်။

အနည်းငယ်သွေဖည်မှုရှိပေမဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

သူ့လက်က လှုပ်ရှားစပြုလာပေမဲ့ ထိန်းချုပ်မှုက ကလေးတစ်ယောက် ပထမဆုံး ခြေလှမ်းလှမ်းသလို မကျွမ်းကျင်ဘဲ လုံးဝ ချောချောမွေ့မွေ့ မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။

ဒါက လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် အချိန်အနည်းငယ်လိုသည်။

သို့သော် လျှောက်သွားနေတဲ့တစ္ဆေက ယန်ကျန့်ကို ဒီအချိန်ကို ပေးမှာမဟုတ်ပေ။

အဲဒီထူးဆန်းတဲ့ အဖြူအမည်းသက်ကြီးရွယ်အိုပုံရိပ်က အခုယန်ကျန့်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ငါးမီတာလောက်အကွာမှာ ပေါ်လာပြီဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က မလှုပ်ရှားနိုင်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့အမြင်အာရုံက အရမ်းရှင်းလင်းနေပြီး ဒါ့အပြင် တစ္ဆေက သူ့ရဲ့တစ္ဆေနယ်မြေထဲမှာ ရှိနေသေးသည်။

"ကြားခံကနေတစ်ဆင့် လက်တွေ့ဘဝထဲကို ကျူးကျော်လာတဲ့တစ္ဆေတစ်ကောင်။ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကိုတကယ့်တစ္ဆေလို့တောင် မယူဆနိုင်ဘူး။ ဒါက အတိတ်က တစ္ဆေတစ်ကောင်ဖြစ်ပေမဲ့ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ပေါ်လာတယ်… ပြီးတော့ အခုလည်း ဒီလိုတစ္ဆေတစ်ကောင် တည်ရှိနေသေးတယ်။ ဒီပြန်လည်အသက်ဝင်မှုပုံစံက တစ္ဆေအိပ်မက်နဲ့ အရမ်းတူတယ်"

သူက တစ္ဆေကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

သုံးသပ်မှုအားဖြင့် သူက နောက်ထပ်သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။

တစ္ဆေအိပ်မက်

အိပ်မက်ထဲကတစ္ဆေက ဒီနည်းလမ်းနဲ့ ပြန်လည်အသက်ဝင်သည်- ပထမနေ့ကတစ္ဆေကိုမသတ်ခဲ့ရင် ဒုတိယနေ့မှာဆက်သတ်ပြီး သံသရာလည်နေမည်။

ဒီတစ္ဆေကသာ ယန်ကျန့်ရဲ့ထင်းခုတ်ဓားရဲ့ ကြားခံကိုလိုက်ပြီးထွက်လာတာဖြစ်ပြီး ဘယ်ခေတ်က တစ္ဆေလဲဆိုတာတော့ မသေချာပေ။

အရမ်းနီးကပ်နေပြီ။

လျှောက်သွားနေတဲ့တစ္ဆေက အခုယန်ကျန့်နဲ့ သုံးမီတာလောက်အကွာကို ချဉ်းကပ်လာပြီဖြစ်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့်ရဲ့လက်တစ်ဖက်က မနိုင်မနင်း လှုပ်ရှားနိုင်သည်။ လျင်မြန်မှုမရှိပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ထိန်းချုပ်မှုအချို့ရှိသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ကျန်တဲ့အစိတ်အပိုင်းတွေက မလှုပ်ရှားနိုင်သေးဘဲ အရမ်းတောင့်တင်းနေသည်။

တစ္ဆေအရိပ်က အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာကို ခုခံနေရတာနဲ့ အလုပ်များနေတာကြောင့် ယန်ကျန့်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့အချိန်မရှိပေ။

ဒါက အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုကြားက ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

အသံရှစ်ခု ဂီတသေတ္တာရဲ့ ကျိန်စာကုန်ဆုံးသွားတဲ့အချိန်အတွင်းမှာ တစ္ဆေအရိပ်က တခြားလုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ယာယီရပ်ဆိုင်းထားလိမ့်မည်။

"သူက လျှောက်သွားနေတာမဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ဆီကိုလာနေတာ"

ထို့နောက် ယန်ကျန့်က တစ္ဆေရဲ့လျှောက်သွားနေတဲ့လမ်းကြောင်းကနေ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့အချက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက်သဘောပေါက်လိုက်သည်။

တစ္ဆေက လျှောက်သွားနေပေမဲ့ သူ့ကိုယ်သူဗဟိုပြုပြီး လျှောက်သွားနေတာဖြစ်ပြီး အဆက်မပြတ်ပိုနီးကပ်အောင် လျှောက်သွားနေသည်။

ဖြစ်စဉ်က နှေးကွေးပေမဲ့ တကယ်ပဲဖြစ်ပျက်နေသည်။

"ငါက တစ္ဆေရဲ့သတ်ဖြတ်မှုပုံစံကို နှိုးဆော်မိပြီးသားဖြစ်ပြီး အခုထိမသိသေးတာလား"

ယန်ကျန့်ရဲ့အတွေးတွေက ပြေးလွှားနေသည်။

သို့သော် ဒီအချိန်မှာ...

တစ္ဆေက ယန်ကျန့်ဘေးမှာ ရပ်ပြီး ရပ်တန့်သွားပြီဖြစ်သည်။

နောက်ဆက်တွဲ နားမလည်နိုင်လောက်အောင်ဖြစ်နေတဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာမြင်ကွင်းတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျန့်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အရောင်တွေလျင်မြန်စွာမှေးမှိန်သွားပြီး သူက ဒီကမ္ဘာကနေ ဖျက်ပစ်ခံရတော့မလိုဖြစ်ကာ အဖြူအမည်းဖြစ်သွားပြီး လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ရှေ့ကတစ္ဆေက တဖြည်းဖြည်းအရောင်တွေရလာပြီး အတိတ်ရဲ့အနှောင်အဖွဲ့တွေကနေ လွတ်မြောက်ပြီး ပစ္စုပ္ပန်ကမ္ဘာကို အပြည့်အဝကျူးကျော်လာသလိုပင် ပြီးတော့ ဒီဖြစ်စဉ်က နောက်ပြန်မလှည့်နိုင်ဘဲ တစ္ဆေနယ်မြေ ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေအရိပ်ကြောင့်တောင် သက်ရောက်မှုမခံရပေ။

"သေစမ်း? ဒီတစ္ဆေက လက်တွေ့ဘဝထဲက ငါ့ခြေရာတွေကို ဖျက်ပစ်နိုင်ပြီး ပစ္စုပ္ပန်ကို ငါ့ရဲ့ကျူးကျော်မှုကို အစားထိုးနိုင်တယ်"

ယန်ကျန့်က သူ့ရဲ့ဆိုးရွားတဲ့အခြေအနေကို သဘောပေါက်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်ထဲမှာ အေးစက်သွားသည်။

သူက မီးပြတိုက်တစ်ခုလိုဖြစ်နေပြီး အတိတ်ကတစ္ဆေကို ဆွဲဆောင်ကာ အဲဒီနောက်မှာ သူက သူ့ကိုသတ်ပြီး ပစ္စုပ္ပန်ကို အပြည့်အဝပြန်လာရမည်။

ဒါက ပြန်လည်သတ်မှတ်ခြင်းထက်ပိုသည်။

ဒါက တည့်တည့်ကို ကူးပြောင်းခြင်းဖြစ်သည်။

အတိတ်ကတစ္ဆေက ပစ္စုပ္ပန်ကို ပြန်လာသည်။

ဒီလိုသာဆိုရင် သူအရင်ကတွေ့ခဲ့တဲ့အဘွားအိုက အသက်ရှင်နေသေးနိုင်လောက်သည်။ ပစ္စုပ္ပန်ကအဘွားအိုက သေဆုံးသွားပေမဲ့ သူမက အသက်ရှင်နေသေးနိုင်ခြေကို မတားဆီးပေ။

အကြောင်းကတော့ လူတစ်ယောက်ကိုသတ်ရုံနဲ့ အတိတ်ကကိုယ်က ပစ္စုပ္ပန်ကမ္ဘာကို ဝင်ရောက်နိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့်က အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ မှာ ကြားခံကို ပထမဆုံးအကြိမ်နှိုးဆော်တုန်းက ဘာလို့သက်ရောက်မှုမခံရလဲဆိုတာကို နားလည်သွားသည်။

အဲဒီအချိန်တုန်းက အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့ပိုင်ရှင်က အသက်ရှင်နေသေးသည်။

သူမက ဒီကိုကျူးကျော်ဖို့မလိုအပ်ပေ။

ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ သူကြားခံကိုနှိုးဆော်တုန်းက အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ရဲ့ပိုင်ရှင်က သေဆုံးသွားပြီး တစ္ဆေကပြန်လည်နိုးထလာတာကြောင့် ထိန်းချုပ်မှုမရှိတော့ဘဲ တစ္ဆေကသူ့နောက်ကို လိုက်လာခဲ့သည်။