အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ

လူအချို့မှာ ကြောင်ငေးသွားကြချိန် ဝူရွှယ်မေက "ရှင်တို့ ကြားကြလား"

အားလုံးသည် အလိုအလျောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ချန်းရှန်းကမူ ခေါင်းမာစွာဖြင့် "ဒါ အားလုံးစုပြီး နားကြားမှားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

သို့သော် ခွေးဟောင်သံများသည် တဖြည်းဖြည်း ပို၍ရှင်းလင်းလာပြီး ပို၍ကျယ်လောင်လာတော့သည်။ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာသောအခါ အားလုံးမှာ ဤသည်မှာ အမြင်မှားခြင်းမဟုတ်ကြောင်း အခြေခံအားဖြင့် သေချာသွားကြသည်။

ခဏအကြာတွင် ခွေးဟောင်သံများသာမက အလင်းတန်းအချို့ကိုပါ လှမ်းမြင်လိုက်ကြရသည်။ ယွီဟွေးဖေးသည် ဤမြင်ကွင်းကိုတွေ့သောအခါ ပြုံးလိုက်မိတော့၏။

ဝါကြီးတို့အဖွဲ့ အဘယ်ကြောင့် ရပ်တန့်သွားသည်ကို သူနောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားပြီ။ အကြောင်းမှာ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်နေပြီ။ သူတို့၏တာဝန်မှာ ပြီးဆုံးသွားပြီ။ သူတို့၏စိတ်ဓာတ်စွမ်းအားမှာလည်း အဆုံးစွန်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်၍ မလှုပ်ရှားတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွီဟွေးဖေးသည် နောက်သို့လှည့်ကာ ဝါကြီးကို ပွေ့ဖက်ပြီး အားရပါးရ နမ်းလိုက်ရင်း "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဝါကြီး"

ထို့နောက် ယွီဟွေးဖေးသည် ခွေးတစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင်ကို နမ်းရှိုက်သွားသည်။ သူအမြဲတစေ မနှစ်မြို့ခဲ့သော ထိုတောဝက်ကိုပင် တစ်ချက်နမ်းလိုက်သေးသည်။

ထန်ယွမ်းသည် ဤသည်ကိုမြင်လျှင် ရယ်မောရင်း "နင်က ဝက်ကိုတောင် နမ်းတာလား"

ယွီဟွေးဖေးမှာ ပျော်ရွှင်လွန်းနေသဖြင့် ခုန်ပေါက်ကာ ထန်ယွမ်း၏မျက်နှာလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ပြီး အားရပါးရ နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ နမ်းပြီးနောက် ထိုလူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဝက်ကိုလည်း ငါနမ်းတယ်"

ထန်ယွမ်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်၊ စိတ်ဆိုးပြီး ရှက်သွေးဖြာသွားတော့သည်။ သို့သော် ယွီဟွေးဖေးမှာ လှည့်ထွက်ပြေးသွားပြီး ရှေ့သို့အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာပါ"

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်စုန့်တို့လူစုမှာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ခဏတာရယ်မောပြီးနောက် နှင်းဆိုင်ကယ်များကို အမြန်နှိုးကာ ဟွန်းတီးပြီး မီးရောင်များ ထိုးပြလိုက်ကြသည်။

ဟူကြီးသည် ပစ္စည်းအချို့ကို ရှာဖွေကာ ဂူတူးရန်ပြင်နေသော လူအချို့ကို ကြည့်ရင်း ရယ်မောကာ "ဒါဆိုရင် မင်းတို့၄ယောက် ရွာတံခါးဝမှာ ဂူတူးပြီး တစ်ညလောက်အိပ်လိုက်ကြမလား"

ထိုလူအချို့မှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာများ နီရဲသွားပြီး စကားမပြောနိုင်တော့ချေ။

ရောက်ရှိလာသူများမှာ ရွာသူကြီး ကျန်းစန်းရှန်း၊ မုဆိုးကြီးများနှင့် လူငယ်အချို့ ဖြစ်ကြသည်။ ယွီဟွေးဖေးတို့ တောင်ထဲဝင်သွားကတည်းက သူတို့မှာ ကောင်းကောင်းမနားရသေးချေ။ လူကြီးတစ်သိုက်မှာလည်း ယွီဟွေးဖေးတို့ကို စိုးရိမ်နေကြသဖြင့် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ရွာတံခါးဝတွင် လူတစ်ယောက်ကို စောင့်ကြပ်ထားကာ ယွီဟွေးဖေးတို့၏သတင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

သို့သော် နှင်းမုန်တိုင်းမှာ အလွန်ကြီးမားသဖြင့် လူကြီးများမှာ ပုံမှန်အချိန်တွင်ပင် အဝေးကြည့်မျက်မှန်တပ်၍ ကြည့်ရသူများဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင် ဘာကိုမှ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်နိုင်ကြတော့ချေ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့ ယွီဟွေးဖေးတို့ ပြန်လာသည်ကို သိရှိနိုင်ခြင်းမှာ ရွာထဲမှ ခွေးများကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ယခင်ကပင် ပြောခဲ့ဖူးသည့်အတိုင်း တရုတ်ကျေးလတ်ခွေးများတွင် အုပ်စုဖွဲ့နေထိုင်ခြင်း၊ အဖွဲ့အစည်းဖွဲ့ခြင်းကို နှစ်သက်သော အလေ့အထတစ်ခုရှိသည်။

ရွာတစ်ရွာတွင် အုပ်စုများစွာ ရှိနိုင်သော်လည်း အပြင်မှခွေးများ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ရွာတစ်ရွာလုံးမှခွေးများသည် ချက်ချင်းပင် အုပ်စုတစ်ခုတည်း ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ ကျေးလက်တောရွာများတွင် အိမ်တစ်အိမ် သူခိုးဝင်လျှင် ခွေးတစ်ကောင်ဟောင်သည်နှင့် မီးခိုးတိုင်များကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ အခြားခွေးများကြားလျှင် လိုက်ဟောင်ကြရာ မကြာမီမှာပင် ရွာတစ်ရွာလုံးမှ ခွေးများ အဆက်မပြတ်ဟောင်ကြတော့သည်။

ဤသည်မှာ တရုတ်ကျေးလတ်ခွေးများ၏ သဘာဝပင် ဖြစ်ပေမည်။ ခွေးတစ်ကောင်တည်း မည်မျှပင်ကြမ်းတမ်းစေကာမူ အင်အားနည်းသည်ဟု ခံစားရပြီး ညီအစ်ကိုတစ်သိုက်ကို မခေါ်လျှင် အားမရှိသကဲ့သို့ ခံစားရတတ်သည်။

အခါအားလျော်စွာ ခွေးတစ်အုပ်လုံး လျှောက်ဟောင်သည့်အခါများလည်း ရှိသည်။ လူကြီးများက ထိုသည်မှာ ခွေးများ ပျင်းရိနေသဖြင့် လေထဲတွင် အချင်းချင်း စကားလှမ်းပြောနေကြခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ယခင်က ယွီဟွေးဖေးမှာ အနည်းငယ်မယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူလုံးဝယုံကြည်သွားပြီဖြစ်သည်။

ဤကောင်များတွင် ကိုယ်ပိုင်သီးသန့် စကားပြောအဖွဲ့များ အမှန်ပင်ရှိပေသည်တကား။

တစ်ကောင်ခေါ်လျှင် အကောင်တစ်ရာ ထူးကြသည်တကား။

ရွာသားများနှင့် အခြားခွေးများ၏အကူအညီဖြင့် အားလုံးသည် ဘေးကင်းစွာ ရွာထဲသို့ဝင်ရောက်လာနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအခါမှ အားလုံးသည် သူတို့ အမှန်တကယ် ရွာတံခါးဝရှေ့ မီတာနှစ်ဆယ်အကွာသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ရွာတံခါးဝတွင် ဂူတူး၍ စခန်းချတော့မည့်ဆဲဆဲပင်။ ဤသည်ကိုတွေးမိလျှင် တစ်ယောက်ချင်းစီ၏မျက်နှာများမှာ နီရဲလာကြသည်။ အားလုံးမှာ အလွန်ပင်ပန်းနေကြသဖြင့် ဤကယ်ဆယ်ရေးခရီး မည်မျှပင်ပန်းခဲ့ကြောင်းကို ပြောဆိုရန် အင်အားမရှိကြတော့ချေ။ အားလုံးသည် ပထမဆုံးအနေဖြင့် မီးလှုံရန်နေရာရှာ၊ အစာစားပြီးနောက် အိပ်စက်ကြတော့သည်။

ယွီဟွေးဖေးသည် လမ်းတွင် အိပ်ချိန်မနည်းခဲ့သဖြင့် အတော်ပင်လန်းဆန်းနေသေးသည်။ အခြားသူများ အနားယူသွားကြသည်ကို မြင်သောအခါ ထန်ယွမ်းမှာမူ သမ်းဝေကာ လျှောက်လာ၏။

ယွီဟွေးဖေးက "မြန်မြန်အိပ်တော့လေ"

သို့သော် ထန်ယွမ်းသည် ယွီဟွေးဖေးကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေလေ၏။

"ဘာကြည့်တာလဲ။ ပျောက်သွားမှာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့။ ဘာကိစ္စရှိရှိ အနားယူပြီးမှ မနက်ဖြန်ပြော။ ဒီနှင်းက ဒီလောက်ကြီးတာ၊ မင်းတို့လည်း အချိန်အတန်ကြာ အနားယူရဦးမှာပဲ။ နေ့တွေအများကြီး ကျန်ပါသေးတယ်"

ထိုအခါမှ ထန်ယွမ်းက ခေါင်းညိတ်ကာ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ထန်ယွမ်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ယွီဟွေးဖေးသည်လည်း နွားကျောင်းသားနှင့်အတူ အိမ်သို့ပြန်သွား၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် နွားကျောင်းသားမှာ လူရှေ့ထွက်ခဲ့ရသော်လည်း အားလုံးမှာ သူ့ကိုဂရုစိုက်ရန် စိတ်မဝင်စားကြတော့ချေ။ ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့ပြန်ရောက်လာသည့်ကိစ္စမှာ ရှုပ်ထွေးလှသည်။ မည်သူမျှ လူတစ်ယောက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ဟိုမေးဒီမေးလုပ်ရန် အားမနာဘဲ မနေနိုင်ကြ။ သို့သော် ယွီဟွေးဖေးလည်း အားလုံးမေးမည်ကို မကြောက်ချေ။

မည်သူမေးမေး သူ၏အစ်ကိုဝမ်းကွဲဟု ပြောလိုက်လျှင် ပြီးသွားမည်ဖြစ်သည်။ ရွာထဲမှလူများလည်း အမှန်တကယ် လိုက်လံစုံစမ်းနေမည်မဟုတ်ချေ။

လမ်းတွင်လျှောက်နေရင်း ယွီဟွေးဖေးသည် မဆဲဘဲမနေနိုင်တော့။

"သေနာကျမိုးနတ်မင်းက ငါတို့နဲ့ ရန်ဖြစ်နေတာလား။ ငါတို့တောင်ထဲမှာ အေးခဲသေတော့မယ့်အချိန်မှာ သူက အပူချိန်ကို အသေအလဲချ၊ နှင်းတွေရွာ၊ လေပြင်းတွေတိုက်။ ငါတို့ရွာထဲရောက်တော့မှ လေငြိမ်၊ နှင်းတိတ်သွားတယ်။ ကြယ်တွေတောင် ထွက်လာသေး"

ယွီဟွေးဖေးသည် အမှန်တကယ် စိတ်ဆိုးနေလေပြီ။ အကြောင်းမှာ ကောင်းကင်မှ မိုးတိမ်များမှာ အမှန်ပင်ကွဲသွားပြီး ကြယ်များပေါ်ထွက်လာသောကြောင့်ပင်။

ဤသည်မှာ အလွန်တရာ အနိုင်ကျင့်လွန်းလှသည်တကား။

နှင်းတိတ်၊ လေငြိမ်သွားပြီး ကြယ်များပေါ်ထွက်လာသောအခါ တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ လင်းထိန်သွားပြီး မြင်ကွင်းမှာလည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။

ယွီဟွေးဖေး၏စိတ်မှာ အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးနေတော့၏။ အိမ်မရောက်သေးခင်မှာပင် ယွီဟွေးဖေးသည် တံခါးဝအနီး၊ တံတားငယ်လေးပေါ်တွင် ချောမောလှပသော အရိပ်လေးတစ်ခု ရပ်နေသည်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

သူမသည် အပြာနုရောင်အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အဖြူရောင်နောက်ခံတွင် အနီရောင်ပန်းများပါသော ဆီစိမ်စက္ကူထီးတစ်လက်ကို ဆောင်းထားသည်။ သူမ၏ကိုယ်မှာ သေးသွယ်လှသဖြင့် လေတိုက်လျှင် လေနှင့်အတူ လွင့်ပါသွားတော့မည့်အလားပင်။

ယွီဟွေးဖေးသည် ထိုသူမှာ လျိုရှင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

လျိုရှင်းကို နောက်တစ်ကြိမ်မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွီဟွေးဖေးသည် ဘဝတစ်ကမ္ဘာခြားသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အကြောင်းမှာ ဤတစ်ကြိမ် တောင်ထဲဝင်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ် အသက်လုခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တံတားငယ်လေးပေါ်သို့ရောက်သောအခါ မျက်စိရှေ့မှ လှပဂုဏ်ရှိသူကို ကြည့်ရင်း... ယွီဟွေးဖေး ဘာပြောရမည်ကို မသိဘဲ ပါးစပ်ဟလိုက်ချိန် ထိုသူကမူ ဦးစွာစကားစလိုက်သည်။

"ချဉ်ဖတ်က စားလို့ရပြီ။ ကျွန်မ ချဉ်ဖတ်နဲ့ နံရိုးဟင်းချိုကို အိုးထဲမှာ ချက်ထားတယ်။ နွေးနွေးလေးပဲ၊ မြန်မြန်သွားစားလိုက်တော့... အင်း... ကျွန်မ အရက်တစ်အိုး နွှေးထားတယ်၊ ခဏနေရင် ဖြည်းဖြည်းသောက်၊ ဖြည်းဖြည်းစကားပြောကြတာပေါ့"

ယွီဟွေးဖေး ဘာပြောနိုင်မည်နည်း။ သူ၏နှလုံးသားမှာ နွေးထွေးမှုဖြင့် အရည်ပျော်ကျသွားတော့မတတ်ပင်။

သူသည် အားကုန်ခေါင်းညိတ်ရင်း "ကောင်းပြီ"

ထို့နောက် ယွီဟွေးဖေးသည် ခြံဝင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပြေးဝင်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာအော်လိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုတို့... ကျုပ်ပြန်လာပြီ"

ထိုအခိုက် လူတစ်ယောက်က အိုးတစ်လုံးကိုပိုက်ကာ နောက်ဖေးခြံသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ပြေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဝေးမှပင် ယွီဟွေးဖေးသည် ချဉ်ဖတ်နှင့်နံရိုးဟင်းချို၏မွှေးရနံ့ကို ရလိုက်သည်။ နောက်ဆက်တွဲ အရိပ်တစ်ခုပေါ်ထွက်လာပြီး ထိုလူ၏လက်ထဲတွင်လည်း အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသော အရက်အိုးတစ်လုံးကို ကိုင်ထား၏။

ယွီဟွေးဖေးသည် ချက်ချင်းပင် အရာအားလုံးကို နားလည်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာအော်ဟစ်လိုက်သည်။ "တိရစ္ဆာန်ကောင်တွေ... ခင်ဗျားတို့လူရောဟုတ်သေးရဲ့လား။ အဲဒါ လျိုရှင်းက ကျုပ်အတွက်ပြင်ဆင်ထားတာ။ ပြန်ပေးစမ်း"

ထို့နောက် ယွီဟွေးဖေး တံမြက်စည်းတစ်ချောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ ပြေးဝင်သွားတော့၏။ လျိုရှင်းသည် နောက်တွင်ရပ်ကာ ပြုံးစိစိဖြင့် လှည့်ထွက်သွားပြီး အနက်ရောင်တံခါးကြီးကို ညင်သာစွာပိတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ပိတ်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် သူမသည် လမ်းမပေါ်တွင် ရပ်နေသော အရိပ်လေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ဆံပင်တိုနှင့် လမ်းတွင်မတ်တပ်ရပ်ကာ ဤနေရာကို ငေးကြည့်နေ၏။ လျိုရှင်း ခေါင်းစောင်းကာ စဉ်းစားရင်း တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

"ဒီလူက အအေးမကြောက်ဘူးလား"

တံခါးပိတ်လိုက်သောအခါ နောက်ဖေးခြံမှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် လျိုရှင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင် ယွီဟွေးဖေးသည် ကျန်ရှိသော ချဉ်ဖတ်နံရိုးဟင်းချိုပန်းကန်တစ်ဝက်နှင့် အရက်တစ်ပုလင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြန်ရောက်လာပြီး လျှောက်လာရင်း ဆဲဆိုနေ၏။

"ခင်ဗျားတို့ တကယ် တိရစ္ဆာန်ဆန်လွန်းတယ်... လူရောဟုတ်သေးရဲ့လားကွာ"

သရဲဖြူ၊ သရဲနက်၊ ချွေ့ကျွယ်၊ နွားကျောင်းသားနှင့် ရှောင်ထျန်းချန်တို့လည်း နောက်မှလိုက်ထွက်လာကြပြီး လျှောက်လာရင်း ခေါင်းညိတ်နေကြသည်။

ယွီဟွေးဖေးက လှည့်ကာ သူတို့အချို့ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း "ကျုပ်ပြောတာ ခင်ဗျားတို့ကိုပဲ။ နောက်ဖေးခြံကနေ ရှေ့ဖေးခြံထိလိုက်လာတယ်။ ခင်ဗျားတို့လူရောဟုတ်သေးရဲ့လား"

ထို့နောက် ရှောင်ထျန်းချန်၊ သရဲဖြူ၊ သရဲနက်၊ ချွေ့ကျွယ်တို့သည် နွားကျောင်းသားကို စုပြုံကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထိုအကြည့်မှာ "ငါတို့က လူမဟုတ်ဘူး၊ သူဒီလိုပြောတာ မင်းကိုဆဲတာပဲဖြစ်ရမယ်" ဟု ဆိုနေသကဲ့သို့ပင်။ နွားကျောင်းသားမှာ စကားမပြောနိုင်တော့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် အားလုံး ထိုင်ချကာ အရက်သောက်၊ အသားစားပြီး ကြွားဝါပြောဆိုကြသည်။ လျိုရှင်းသည်က ဘေးတွင်ထိုင်ကာ ပန်းချီကားချပ်ကိုယူ၍ လူအချို့ မီးဖိုပွဲလုပ်စားနေသည့်မြင်ကွင်းကို ပန်းချီဆွဲလေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယွီဟွေးဖေးနှင့် နွားကျောင်းသားတို့ ကြွားဝါပြောဆိုနေသည်ကို နားထောင်နေသည်။ ဆာလောင်ရူးသွပ်နေသော ဝံပုလွေများနှင့် ရဲရင့်စွာတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြောင်း စသည်တို့ပင် ပါဝင်သည်။

လျိုရှင်းသည် ပြုံးစိစိဖြင့် တိတ်တဆိတ်ရယ်မောနေမိသည်။ ယခုအချိန်အထိ သူမသည် ထိုနေ့က သူမကို အားလုံးက ကယ်တင်ခဲ့သည်ဟုသာ သိထားသည်။

သူမသည် အားလုံးက သေနတ်ဖြင့် ဝံပုလွေအုပ်ကို မောင်းထုတ်ခဲ့သည်ဟုသာ ထင်နေသဖြင့် အားလုံးက လက်ဗလာဖြင့် ဝံပုလွေအုပ်ကို အမှန်တကယ် တိုက်ခိုက်နိုင်သည်ဟု မထင်ချေ။ တစ်ယောက်တည်း တုတ်တစ်ချောင်းဖြင့် ဝံပုလွေအုပ်တစ်အုပ်လုံးကို အနိုင်ယူခဲ့သည်ဆိုခြင်းကိုမူ ပို၍ပင်မယုံကြည်နိုင်။ အားလုံး ကြွားဝါနေကြသည်ဟုသာ ထင်နေ၏။

သို့သော် ယွီဟွေးဖေး လမ်းတွင် အကြိမ်ကြိမ် သေလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ကြားသောအခါ သူမ၏လက်ထဲမှ ပန်းချီစုတ်တံသည် အကြိမ်ကြိမ် အားလွန်သွားသဖြင့် ပန်းချီစက္ကူအချို့ပင် ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

"ညီမလေးရှင်း... ဘာမှမပြောတော့ဘူးလား" စကားများသူ သရဲဖြူက မေးရာ လျိုရှင်းမှ ခေါင်းခါပြ၏။

"မပြောတော့ပါဘူး၊ ပြန်ရောက်လာတာပဲ ကောင်းနေပါပြီ"

ဤစကားကိုကြားလျှင် ယွီဟွေးဖေး၏စိတ်မှာ နွေးထွေးသွားသည်။ ယောက်ျားတစ်ယောက် အပြင်တွင် မလွှဲမရှောင်သာ လုပ်ရမည့်ကိစ္စများ ရှိတတ်သည်။ ဥပမာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အကြိမ်ကြိမ် စွန့်စားခဲ့ရပြီး အပြင်တွင် သေလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယွီဟွေးဖေးကို နောက်တစ်ကြိမ်ရွေးချယ်ခိုင်းလျှင် သူ ထိုအတိုင်းပင် လုပ်ဆောင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယွီဟွေးဖေးကို ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရသည်မှာ ကြောက်သလား၊ ဖိအားများသလားဟု မေးလျှင်... ယွီဟွေးဖေးသည် အားကုန်ခေါင်းညိတ်ပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ရွေးချယ်စရာအနည်းငယ်ရှိလျှင် သူ ထိုကိစ္စများကို အမှန်တကယ် မလုပ်ချင်ချေ။

သေခြင်းရှင်ခြင်းမျဉ်းပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေရသည့်ခံစားချက်မှာ လူလုပ်ရမည့်အလုပ်မဟုတ်ချေ။

ယခုပြန်စဉ်းစားလျှင်ပင် သူနောက်ကြောင်းပြန် ကြောက်နေမိသည်။ အဓိကအချက်မှာ အလွန်ပင်ပန်းလှသည်။ ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပင်ပန်းလှသည်။ ထိုသို့သော စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့်ခံစားချက်ကို အပြင်တွင် တောင်ဂူထဲတွင်လှဲလျောင်းနေစဉ်၊ အတော်အတန်လုံခြုံသောနေရာတွင်ပင် မဖြေဖျောက်နိုင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် အိမ်တံခါးဝသို့ ခြေချလိုက်သည့်အခါတွင် ထိုအိမ်၏ရနံ့သည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ချက်ချင်းပင် မောင်းထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ ထိုသို့သော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သက်တောင့်သက်သာဖြစ်မှုသည်သာ အမှန်တကယ် အနားယူခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ယွီဟွေးဖေးလည်း ကြောက်သည်။ အားလုံးက သူ့ကို စွန့်စားလွန်းသည်ဟု ပြောမည်ကို ကြောက်သည်။

အပြင်တွင် ဖိအားများလှပြီဖြစ်ရာ အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် နောက်တစ်ကြိမ်ဖိအားပေးခံရလျှင် သူသည် ပြေးစရာနေရာမရှိသော ကြီးမားသောဖိအားကို ခံစားရပေလိမ့်မည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ အိမ်မှဤလူများမှာ မေ့လျော့တတ်သူများ၊ သို့မဟုတ် စိတ်ထားကြီးမားသူများ၊ သို့မဟုတ် အလွန်နူးညံ့သူများသာ ဖြစ်ကြရာ ယွီဟွေးဖေးကိုပင် အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့သွားစေသည်။

သူက ခေါင်းကုတ်ရင်း "နောက်ဆို တတ်နိုင်သမျှ မစွန့်စားတော့ပါဘူး။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကျုပ်လည်း သေမှာကြောက်ပါတယ်..."

သရဲနက်က မထီမဲ့မြင်ဖြင့် "မင်းက ဘာကြောက်နေတာလဲ။ အများဆုံးသေသွားရင် ငါတို့အောက်မှာ ဆက်စားသောက်ကြတာပေါ့"

ယွီဟွေးဖေးက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးရင်း "ခင်ဗျားတို့ဆီ ဟုတ်လား။ ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ အသားရှိလို့လား"

သရဲနက်မှာ ချက်ချင်းပင် စကားမပြောနိုင်တော့ချေ။ ထို့နောက် လူအချို့က တစ်ပြိုင်နက် ဆဲဆိုလိုက်ကြသည်။

"သေနာကျ ဘုန်းကြီး"

လျိုရှင်းသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး "ငရဲဘုံမှာ တကယ်အသားမစားရဘူးလား။ ပြီးတော့ ရှင်တို့က ဘာလို့အသားစားတိုင်း 'သေနာကျ ဘုန်းကြီး' လို့ ဆဲကြတာလဲ"

သရဲဖြူက "အသားမရှိဘူး၊ နည်းနည်းလေးမှမရှိဘူး။ အသားစားချင်တိုင်း သေနာကျ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက လာလုစားတယ်... ဟူး... ငါက တကယ်အသားစားချင်နေတာ။ အစက ဒီကိုလာရမယ်ဆိုတော့ ငါမပျော်ဘူး။ အခုစဉ်းစားကြည့်တော့ မပြန်တော့တာပဲ ကောင်းပါတယ်... ညီလေးယွီ... ငါ့ကိုအပြစ်တိုးပေး"

သရဲနက်က လက်မြှောက်ရင်း "ဟေ့ ဟေ့ ဟေ့... ငါ့ကိုမမေ့နဲ့နော်၊ ငါလည်းအပြစ်တိုးမယ်"

ဤကောင်များမှာ အနည်းငယ်မူးနေပြီဖြစ်၍ လျှောက်ပြောလျှောက်ဆိုလုပ်နေကြပြီဖြစ်သည်။