လူနည်းနည်းလောက် သတ်မယ်

တာအိုဝေ့၏ ကျင့်ကြံမှုအားလုံးသည် သွေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ချန်ရှီ၏လက်ရှိ သွေးအသွင်ပြောင်း နတ်ဓားထဲသို့ စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။ အဲဒီကနေ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စီးဝင်လာခဲ့ရာ သူ့ခေါင်းနောက်က သွေးပင်လယ်ငရဲက လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။

တာအိုဝေ့ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အဆိပ်မိနေသလိုမျိုး လျင်မြန်စွာ ညှိုးနွမ်းသွားကာ သူ့ဝိညာဉ်ပါ ညှိုးနွမ်း ဆွေးမြေ့သွားခဲ့သည်။ သွေးကန်ကျင့်စဥ်အောက် ချည်နှောင်ခံထားရသော တာအိုဝေ့၏ဝိညာဉ်သည် သွေးပင်လယ်ငရဲဆီသို့ ပျံသန်းသွားရင်း စကားတချို့ ချန်ထားခဲ့လိုက်သေးသည်။

"ချန်ရှီ... မင်းလည်း ဒီဓားနဲ့သေလိမ့်မယ် မင်းလည်းငါ့အဖော် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်!"

သူစကားမဆုံးခင်မှာပဲ သွေးပင်လယ်ငရဲထဲသို့ ထိုးကျသွား​လေသည်။ အဆုံးမရှိသော နာကျင်မှုက သူ့အပေါ် လွှမ်းခြုံသွားတာတောင် ငိုကြွေးသံ သို့မဟုတ် ​အော်ဟစ်သံကိုတောင် မထုတ်နိုင်တော့ပေ။

ဤသည်မှာ သွေးပင်လယ်ငရဲ၏ ပြစ်ဒဏ်ဖြစ်သည်။ သွေးအသွင်ပြောင်း နတ်ဓားဖြင့် သေဆုံးသွားသူတိုင်း၏ ဝိညာဉ်ကို သွေးပင်လယ်ငရဲထဲ၌ ချုပ်နှောင်ထားပြီး အပြစ်ပေးခံရမည် ဖြစ်သည်။ အပြစ်များ ကင်းစင်ပြီးမှသာ ဆင်းရဲဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ၎င်းတို့သည် သွေးပင်လယ်၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်လာကာ မလွတ်မြောက်နိုင်တော့ပေ။

ချန်ရှီ သွေးအသွင်ပြောင်း နတ်ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ တာအိုဝေ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေကို စုပ်ယူပြီးနောက် ဓား၏ နတ်ဆိုးသဘောသဘာဝသည် ပိုမိုအားကောင်းလာပြီး ချန်ရှီ၏ အသိစိတ်ကို လွှမ်းမိုးကာ သခင်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ချန်ရှီ၏ ဓားအား ထိန်းချုပ်မှုမှာ အနည်းငယ် တင်းမာနေပြီဖြစ်ပြီး ယခု အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် ဖေ့ကျစ်ချုံနဲ့ တာအိုဝေ့တို့ကို စုပ်ယူသွားခဲ့​ပြီး​ပြီ။ ဖေ့ကျစ်ချုံလို တာအိုဝေ့ဟာ တာအိုကို မပေါင်းစည်းရသေးသော်လည်း သူ၏ နှစ်တစ်သောင်း ကျင့်ကြံမှုမှာ သူ့ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်စေသည်။

ချန်ရှီသည် သူ၏ တာအိုနှလုံးသားကို တည်ငြိမ်စေရန် ခွန်အားကို အသုံးပြုကာ သွေးပင်လယ်ငရဲကို ပြောင်းပြန်လှန်၍ သွေးအသွင်ပြောင်း နတ်ဓားထံသို့ ပြန်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သွေးပင်လယ်ငရဲသည် ဖြည်းညှင်းစွာပဲ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

သူသည် ခွန်အားရှိသမျှကို အားကုန်စေမတတ် ကြိုးစားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သွေး-အသွင်ပြောင်း နတ်ဓားကို လွှတ်လိုက်သည်။

"သွေးအသွင်ပြောင်း နတ်ဓားရဲ့ နတ်ဆိုးသဘာ၀ကို ဖယ်ရှားဖို့ လုံးဝ မခက်ခဲပုံပဲ..."

ချန်ရှီသည် သူ့အဝတ်အစားများကို ချိန်ညှိရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း သူလုပ်လိုက်သည့်အတိုင်း သွေးအသွင်ပြောင်းသော နတ်ဓားသည် သူ့လက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်မိထားဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် သွေးအသွင်ပြောင်း နတ်ဓားကို လွှတ်လိုက်သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယင်းမှာ လွဲမှားမှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်​နေသည်။ ဓားဟာ သူ့လက်ထဲမှာ အမြဲရှိနေခဲ့ပြီး ဘယ်တုန်းကမှ မလွှတ်ချမိခဲ့ချေ။ ဓားသည် သူ့လက်နှင့်တူသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာပုံရသည်။ သူ ဘယ်လို စွန့်လွှတ်နိုင်မှာလဲ ။

"ဂုဏ်ပြုဖို့ လူနည်းနည်းလောက် သတ်ပစ်ရမှာများလား"

ချန်ရှီ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် အဝေးကို ပျံသန်းသွားရင်း။

“သတ်တာ ကောင်းတယ်၊ သီလတွေ စုဆောင်းမယ်... သက်ရှိသတ္တဝါ အားလုံးကို သတ်ပြီး သရဲနတ်တွေကို သတ်ပစ်မယ်.. နတ်တွေကို သတ်ပြီး နတ်ဘုရားတွေကို သတ်ပစ်မယ်... နတ်ဘုရားအားလုံးကို သွေးစွန်းနေတဲ့ ငရဲထဲကို နစ်ချလိုက်ရင် ကမ္ဘာကြီး အေးချမ်းသာယာပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခတွေလည်း ကင်းစင်သွားမှာပဲ”

သူ့ခေါင်းနောက်တွင် နတ်သမီးလေးသည် ဘုံကျောင်းငယ်လေးမှ တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်​နေသည်။

"သူက သွေးအသွင်ပြောင်း နတ်ဓားရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို တကယ် ထိန်းချုပ်ခံထားရပြီ... သူ သတ်ပစ်လိုက်တဲ့ ယားယံမှုတွေကြောင့် သူ့ကိုယ်သူပါ သတ်သေမိလိမ့်မယ်"

နတ်သမီးရှောင်သွမ့်၏ မျက်လုံးများက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့်။

"သွေးကန်ကျင့်စဥ်နဲ့ သွေးအသွင်ပြောင်းနတ်ဓားက အတူတူပဲ သွေးအသွင်ပြောင်း နတ်ဓားက သူ့ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကျင့်စဥ်ကို အားကိုးရမယ်... သူ့ဦးခေါင်းနောက်က သွေးအိုင်ငရဲက ဓားထဲကဟာကို စုပ်ယူလိုက်မှ သူ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

သူမ ပြေးထွက်သွားပြီး ချန်ရှီရဲ့ ခေါင်းနောက်က သွေးပင်လယ်ငရဲကို လက်ညိုးထိုးလိုက်သည်။

"ရပ်တော့!"

လက်ချောင်းက သွေးပင်လယ်ငရဲကို ဖောက်ဝင်သွားသည်။ ဖေ့ကျစ်ချုံ၊ တာအိုဝေ့နှင့် သွေးပင်လယ်ထဲရှိ အခြားသူများသည် ပင်လယ်ပြင်ကို တည်ငြိမ်စေသော အလွန်ထူထပ်သည့် ကျောက်စိမ်းတုံးကြီးကဲ့သို့ လက်ချောင်း ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် သွေးပင်လယ်ထဲသို့ ထိုးကျသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သွေးပင်လယ်များ၏ စီးဆင်းမှုကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွား​စေသည်။

ချန်ရှီလည်း မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်သွားသည်။

နတ်သမီးရှောင်သွမ့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အလုပ်ဖြစ်ပြီ!"

သူမသည် ချန်ရှီ၏ ဦးခေါင်းနောက်က သွေးပင်လယ်ငရဲကို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ထားရချိန် မိသားစုဆယ့်သုံးစုက ဘိုးဘေးသည် သွေးအသွင်ပြောင်းသောဓားအဖြစ် အတင်းအကြပ် ဖိနှိပ်ခဲ့ဖူးတာ သူမ တွေ့ခဲ့ရဖူးပြီး ထိုစဥ် ချန်ရှီလည်း ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် ယခု သူမသည် သွေးပင်လယ်ငရဲကို နှိမ်နင်းကြည့်ခဲ့သည်။ ကျန်တာအားလုံးက အဲဒါကို သွေးအသွင်ပြောင်းတဲ့ နတ်ဓားဆီ ပြန်ပေးဖို့ပဲ။

"အဲဒီတုန်းက သူတို့က လူသုံးယောက်ကို နှိပ်ကွပ်ဖို့ သုံးတယ်.... ငါ့ခွန်အားနဲ့ ငါလည်း လုပ်နိုင်​လောက်တယ်!"

နတ်သမီးရှောင်သွမ့် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး ချန်ရှီ၏ ပါးစပ်ထောင့်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသောအခါ သွေးပင်လယ်ငရဲသို့ သွေးအသွင်ပြောင်း နတ်ဓားထံသို့ ပို့တော့မည် ဖြစ်သည်။

"ဟီးဟီး ဟီးဟီး… ရှင်မ... "

ချန်ရှီရဲ့ပုခုံးများက မလှုပ်ရှားလာပေ။ သူက ခေါင်းကို တစ်ဝက်လိမ်ပြီး မျက်နှာမူကာ ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်လာသည်။

"ငါတို့ တစ်ခန်းတည်း မနေရဘူး... ငါ့ကိုလည်း ကြည့်ခွင့် မပေးဘူး... မင်းကိုလည်း သတ်ပစ်လိုက်တာ ကောင်းပါတယ် ရှင်မ!"

နတ်သမီးရှောင်သွမ့် လန့်သွားသည်။ ဓားအလင်းသည် သူမ၏လည်ပင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ရှောင်ဖို့ အချိန်မရှိသလောက်ပင် လျင်မြန်သည်။ တစ်စက္ကန့်မျှ မတွေးဘဲ ချန်ရှီ၏ ခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ ဘုံကျောင်းငယ်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ဓားမီးတောက်ကို ရှောင်လိုက်ရ၏။

သို့သော် သူမ၏ ဖိနှိပ်မှုမရှိတော့တဲ့ သွေးပင်လယ်ငရဲက ချက်ချင်းပင် ၎င်း၏လှုပ်ရှားမှုကို ပြန်လည်စတင်ခဲ့သည်။

"သွေးကန်ကျင့်စဥ်က သူ့ကို မသေနိုင်တဲ့အဆင့်ကို ရောက်အောင် စွမ်းဆောင်​ပေးနိုင်တယ်... သွေးကန်ကို သွေးအသွင်ပြောင်း နတ်ဓားအဖြစ် ငါတစ်ယောက်တည်း ချုံ့လို့မရဘူး... ဒါပေမယ့် ဘယ်မှာ အကူအညီရနိုင်မလဲ"

ချန်ရှီ၏မျက်နှာသည် ဘုံကျောင်းငယ်အပြင်ဘက် ကောင်းကင်ကို ဖုံးကွယ်ကာ မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဂျင်ဆင်းအရုပ်များနှင့် ဘုံကျောင်းအပြင်ဘက်ရှိ အခြားဝိညာဉ်ရေးဆေးဖက်ဝင်အပင်များသည် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ကာ နတ်ကွန်းထဲသို့ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

သူသည် ဘုံကျောင်းငယ်တွင် သူ့ဓားကို လွှဲရန်ကြိုးစားသော်လည်း သွေးအသွင်ပြောင်း နတ်ဓားက ၎င်းရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ရပ်သွားသည်။

ချန်ရှီ၏လက်များသည် သူ၏နတ်ဆိုးသဘာဝကို ဆန့်ကျင် တိုက်ခိုက်နေသကဲ့သို့ တုန်ရီနေ၏။

"ဒါက ငါ့ကန့်ညောင်ဆီက လက်ဆောင်... ငါ မဖျက်ဆီးရဘူး..."

အားပြင်းသော လှိုင်းဖြင့် သူ၏ ဓားရှည်ကို ဘေးသို့ ခုတ်ထစ်လိုက်သည်။ နတ်သမီးရှောင်သွမ့် မျက်လုံးများလည်း တောက်ပလာကာ သူမသည် တွေးနေမိသည်။

"သူ့မှာ စိတ်ကောင်းရှိသေးတယ်... မှော်ဓားရဲ့ နတ်ဆိုးသဘာ၀က လုံးလုံးလျားလျား မထိန်းချုပ်နိုင်သေးဘူး... လုံးလုံး မထိန်းချုပ်နိုင်သေးသရွေ့တော့ အခွင့်အရေးရှိမှာပဲ!"

သူမသည် ချန်ရှီကို စူးစူးစိုက်စိုက်စိုက် ကြည့်ကာ သွေးပက်လယ်ငရဲကို နှိမ်နင်းရန် မှန်ကန်သော အခိုက်အတန့်ကို ရှာဖွေနေသည်။

ရုတ်တရက် နိုးကြားချက်တစ်ခုက သူမခေါင်းထဲ တိုးဝင်လာ၏။

"သူ့ရဲ့လုံခြုံရေးအတွက် ငါကဘာလို့ အရမ်းစိုးရိမ်နေရတာလဲ... ငါတကယ်ကို စွဲလန်းနေတာလား မဟုတ်ဘူး... ဒါ ငါ့အပေါ်လွှမ်းမိုးနေတဲ့ ရှောင်သွမ့်ကြောင့်ပဲ.... ငါမဟုတ်ဘူး ရှောင်သွမ့်က ငါ့မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု... ငါသူ့ကို ကယ်တင်ချင်တဲ့အကြောင်းရင်းက ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကယ်တင်ဖို့ပဲ... ဟုတ်တယ်!"

ချန်ရှီကလည်း သူ့ကိုယ်သူ တိတ်တိတ်လေး ရေရွတ်နေ၏။

"ရှင်မကို မသတ်နိုင်တာ ရှက်စရာပဲ ဒါပေမယ့် ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ဖျက်စီးဖို့ ကြိုးစား​နေတာတော့ သေချာတယ်... ငါတို့ သူ့ကို သတ်ဖို့ ဒီအခွင့်အရေးကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သတ်ပစ်လို့ရတယ်... ဟီးဟီး... တစ်ချက်ရိုက်ရုံနဲ့..."

ဒါကိုကြားတော့ နတ်သမီးရှောင်သွမ့်ရဲ့နှလုံးသားက ခုန်ပေါက်သွား၏။

"ငါက တိကျပြတ်သားတဲ့ တိကျမှုတစ်ခုနဲ့ ရိုက်ရမှာပဲ၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် ဘေးဥပဒ်တစ်ခုနဲ့ အဆုံးသတ်သွားနိုင်တယ်...."

သူမအကြည့်က ဘုံကျောင်းရှိ နောက်ထပ် အမတ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဖြစ်သည့် ယင်ယန်နေလလက်စွပ်ကို စိုက်ကြည့်မိသည်။ ချန်ရှီသည် လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က နတ်ကွန်းတစ်ခုတွင် ရတနာများကို တင်ထားရှိခဲ့ပြီး အမွှေးတိုင်များ ပူဇော်ကာ ၎င်းအား သူ့ဝိညာဉ်များနှင့် ချိတ်ဆက်နိုင်စေရန် ဆုတောင်းခဲ့သည်။

"ဒီရတနာကို ငါသုံးလို့ရတယ်..."

ပေါကျိုး၊ ရန့်မိသားစု။

ရန့်ရှောင်းသည် ရန့်မိသားစု၏ အကြီးအကဲဖြစ်သည်။ သားဖြစ်သူ သခင်လေး သေဆုံးပြီးနောက် ပေါ်ကျိုးမြို့သို့ ပြန်ရန် အမိန့်ပေးခံခဲ့ရသည်။

ဤကောင်းကင်ဘုံဖြစ်ရပ် ယင်ယန်ဘုံများ ပေါင်းစပ်မှုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ပေါကျိုးတစ်ခွင်လုံး ပရမ်းပတာများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ တစ္ဆေများနှင့် ဝိညာဉ်များသည် မြေပြင်သို့ လှည့်လည်သွားလာကာ လူတိုင်းကို ခြိမ်းခြောက်နေသည်။ ရန့်မိသားစုကသာ အေးချမ်းသာယာနေခဲ့၏။

သူတို့၏သားစဉ်မြေးဆက်များသည် ခွန်အားနှင့် စွမ်းအားကြီးမားပြီး အစားအစာများကို စုဆောင်းကာ နောင်အတွက် သိုလှောင်ရန် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ခရီးထွက်ခဲ့ကြသည်။ ရန့်ရှောင်းသည် ရည်မှန်းချက်ကြီးသော လူတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ရင် စစ်ဝန်ကြီး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ချေ။ ဤကောင်းကင်ဘုံပွဲအတွင်း သူသည် ပညာရှင်အများအပြားကို စုဆောင်းကာ ကျေးလက်မှ လယ်သမားများကိုလည်း ခေါ်ယူခဲ့သည်။

စစ်ပွဲတွေနဲ့ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ ဒီအချိန်တွေမှာ အစာနဲ့ လူတွေက စွမ်းအားဟူသည့် အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ရန့်ရှောင်းသည် ရန့်မိသားစု၏ နဂါးစုစည်းမျှော်စင်ပေါ်တွင် ရပ်နေကာ သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ပေါကျိုးမြင်ကွင်းကို ခပ်မြင့်မြင့်မှ ငုံ့ကြည့်နေသည်။

ပေါကျိုးသည် ယခုအခါတွင် အကြီးအကျယ် စွန့်ခွာသွားခံခဲ့ရသည်။ လူအများအပြားသည် စေ့စပ်ညှိနှိုင်းမှု မပြုနိုင်ဘဲ ၎င်းတို့၏ မိသားစုများနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုများကို စွန့်လွှတ်ကာ ထွက်ပြေးပြီး အခြားနေရာသို့ ခိုလှုံရန် ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ ရန့်ရှောင်း၏ အကြီးဆုံးသားဖြစ်သူ စိတ်ကောင်းရှိသူက ဤလူများသာ ပေါကျိုးမှ ထွက်ပြေးပါက အန္တရာယ်ကြီးစွာ ကြုံတွေ့ရနိုင်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ ယင်းအစား အချို့သောအသက်များကို ကယ်တင်ရန် မျှော်လင့်ပြီး ယာဂုဆိုင်အချို့မှ ထမင်းဘူးများကို ပေးကမ်းရန် အကြံပြုခဲ့သည်။

ရန့်ရှောင်းကတော့ သူ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို ဖြုန်းတီးပြီး မဆင်မခြင် ပြုမူခြင်းကြောင့် သူ့ကို ကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။

ဆိုရိုးစကားအတိုင်း ကရုဏာရှိသူသည် တပ်ကို ကွပ်ကဲ၍ မရ၊ ဖြောင့်မတ်သောသူသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို မကွပ်ကဲနိုင်။

ရန့်မိသားစုသည် ပတ်ဝန်းကျင် ကျေးလက်မှ အစားအစာအများစုကို စုဆောင်းထားသော်လည်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်မလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သုံးနှစ်ကနေ ငါးနှစ်လောက်ဆို အဆင်ပြေပေမယ့် ဆယ်နှစ်ကနေ ဆယ့်ရှစ်နှစ်လောက်ဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

အနှစ်နှစ်ဆယ်ကနေ သုံးဆယ်လောက်ကကော။

အခုချက်ချင်း ပေးလိုက်ရင် စားစရာကုန်သွားရင် ဘာသွားစားမလဲ။

သူသည် သူ့သားအကြီးဆုံးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိမ်းမောင်းသော်လည်း သူ့သားထွေး ရန့်ဖုန်းကိုတော့ အလွန်ချစ်ပါသည်။ ရန့်ဖုန်းက ဘုန်းကြီးတွေကို ဆွမ်းခံဖို့ ခေါ်သွားတိုင်း စပါးလှည်းတွေအပြင် ဝက်၊ မြင်း၊ နွား၊ သိုးနဲ့ တခြားတိရစ္ဆာန်တွေနဲ့အတူ ပြန်လာတာမို့ သူ့အတွက် အများကြီး အားထားရသည်။

သားကြီးဖြစ်သူက ရန့်ဖုန်းသည် အစားအစာနှင့် တိရစ္ဆာန်များကို လုယက်ပြီး ရွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြောင်း တိုင်ကြားခဲ့သည်။ ရန့်ရှောင်းမှာ သားအကြီးဆုံးကို ပို၍ပင် ကြည့်မရ ဖြစ်လာသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အသံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

"လူကြီးမင်းရန့် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ... ဒီဂန္ဓမာနတ်သမီးလေးက အခုမသောက်ရင် အရသာပျက်သွားလိမ့်မယ်"

ရန့်ရှောင်း လှည့်ပြီး လက်ဖက်ရည် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ သပ်ရပ်စွာထိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြှောက်ကာ နှုတ်ခမ်းပေါ် တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်းချလိုက်၏။

သူ့ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ အသက် လေးဆယ်ကျော် ငါးဆယ်ကျော် လူဟာ မဟာယာန နယ်ပယ်မှာ ရှိနေပါပြီ။ သူဟာ ရွှေရွှမ်းကျစ်ပဲ ဖြစ်ပြီး မူလက သခင်လေး၏ ဌာနခွဲဖြစ်သည့် ဖူကျန့်နန်းဆောင်က ခေါင်းဆောင်ကြီး ဖြစ်သည်။ သူ့ဘေးတွင်တော့ ချင်စူးနှင့် သို့ချီတို့ ထိုင်နေကြသည်။

သခင်​​လေး ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ဖူကျန့်နန်းဆောင်ကို ဖျက်သိမ်းခဲ့သည်။ ရွှေရွှမ်းကျစ်နှင့် အခြားသူများသည် မူလက ချန်ရှီကို ကူညီရန် စီစဉ်ထားပြီး သူ့ကို ကျူးရှီဟု အမည်ပြောင်းကာ စစ်မှန်သော ဘုရင်ကျန်း၏ ထီးနန်းအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း ချန်ရှီကတော့ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုခဲ့သည်။

သူတို့သည် ရန့်ရှောင်းနှင့် ရှည်လျားသော သမိုင်းကြောင်းရှိခဲ့ပြီး ရန့်မိသားစုသည် ဖြောင့်မတ်သော ယောက်ျားများကို စုဆောင်းနေသောကြောင့် ရွှေရွှမ်းကျစ် နှင့် အခြားသူများသည် သတင်းကြားသိချင်း ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ရွှေရွှမ်းကျစ်ရဲ့ မျက်လုံးများက နွေးထွေးနေပြီး သူက ပြုံး​ပြကာ။

"ကြည့်ရတာ လူကြီးမင်းက တစ်ခုခုကို စိတ်ပူနေပုံပဲ"

ရန့်ရှောင်းက သူ၏လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုချကာ သူ၏အကြီးဆုံးနှင့် အငယ်ဆုံးသားများ၏ အပြုအမူကို ဆွေးနွေးသည်။

“ကျွန်တော်.. အကြီးဆုံးသားကို ရာထူးကနေ ထုတ်ပစ်ပြီး အငယ်ဆုံးကို နန်းတင်ဖို့ စဉ်းစားနေတယ် ​​ဒါပေမယ့် မိသားစုတွင်း ပဋိပက္ခတွေ ကြာရှည်မခံတော့မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်”

ရွှေရွှမ်းကျစ် ပြုံးပြီး :"ကျုပ်တို့ ဖူကျန့်နန်းဆောင်က ကူညီပေးတာနဲ့ ရန့်မိသားစုက ကမောက်ကမ ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး... လူကြီးမင်းရန့် စိတ်ချပါ..."

ရန့်ရှောင်းက သက်ပြင်းချရင်း :"သခင်လေး ဒီမှာမရှိတာ နှမြောစရာပဲ... သူသာ ဒီမှာနေရင် ဒီဖရိုဖရဲကမ္ဘာကြီးမှာ တရားမျှတမှုဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကို လွှင့်ထူပြီး လူတစ်ရာကျော် စည်းဝေးပြီး စစ်မှန်တဲ့ဘုရင်ကျန်းရဲ့ ထီးနန်းကို နန်းတက်စေမယ့် လူတွေလည်း ဒုက္ခရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး... သက်ကြီးရွယ်အိုတွေအတွက် ငါ စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး"

ချင်စူးနဲ့ သို့ချီတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

ချင်စူးက ပြုံးကာ။

"သခင်ငယ်လေး မရှိတော့တာ ကောင်းပါတယ်... အခုအချိန်မှာ မိသားစုဆယ့်သုံးစု ပြိုလဲသွားရင် ရှီးကျင်းတရားရုံးကလည်း တခြားနေရာတွေက တော်လှန်ပုန်ကန်မှု​တွေကို ချေမှုန်းဖို့ အာဏာမရှိတော့ဘူ... အခုက သူရဲကောင်းတွေ ထမြောက်ရမယ့် အချိန်ပဲ... ကျူးမိသားစုက ကမ္ဘာကြီးကို အောင်နိုင်ပြီမို့ လူကြီးမင်းရန့်လည်း ဒါကို လုပ်နိုင်မှာပါ..."

ရန့်ရှောင်း: "လူကြီးမင်းချင်က ကျုပ်ကို နေရာချထားပေးတယ်....ဒီနေ့ ဒီစကားကို နောက်ဘယ်တော့မှ ထပ်မပြောပါနဲ့... ကျုပ်ရဲ့ ရန့်မိသားစုက မျိုးဆက် အဆက်ဆက် သစ္စာရှိပြီး ဖြောင့်မတ်တယ်... ငါတို့က စစ်မှန်တဲ့ဘုရင်ကို အစေခံဖို့ပဲ သတ္တိရှိတယ်... ဘုရင်ဆိုတဲ့ဘွဲ့ကိုတောင် မတောင်းဘူး..."

ရွှေရွှမ်းကျစ် : "လူကြီးမင်းရန့် ကျုပ်တို့မှာ တိုင်းပြည်ကို ပံ့ပိုးလိုတဲ့ စိတ်ရှိပြီး ဧကရာဇ်မင်းနောက်ကို လိုက်ချင်တဲ့ ဆန္ဒရှိတယ်... သခင်လေး ပျောက်ကွယ်သွားပေမယ့် ကျုပ်တို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ကျန်နေသေးတယ်!"

ရန့်ရှောင်း ပြုံးပြသော်လည်း ထိန်းထားလိုက်သည်။

"ကမ္ဘာကြီး ငြိမ်းချမ်းပြီးမှ ကျုပ်တို့ ထပ်ပြောကြရအောင်.... လက်ဖက်ရည်သောက်ပါ လက်ဖက်ရည်သောက်ပါ"

လက်ဖက်ရည်တွေက အေးသွားသော်လည်း သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားများကတော့ ပြင်းပြစွာ ပူလောင်နေလေသည်။

မိသားစုဆယ့်သုံးစု အဆုံးသတ်သွားပြီ။

ကြွေကျနေသော အထက်ကမ္ဘာ၊ နတ်ဘုရားများ၊ မီးလောင်နေသော နယ်မြေကြီးများ၊ နေနှင့်လတို့သည် ကောင်းကင်တွင် အံမခန်းတွဲလောင်း၊ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ကြယ်များ အားလုံးသည် မိသားစုဆယ့်သုံးစု၏ အဆုံးသတ်ကို အချက်ပြနေပါ၏။

မိသားစုဆယ့်သုံးစုသည် အလွန်အင်အားကြီးမားဆဲ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် ယင်ယန်ဘုံကို ပေါင်းစည်းနိုင်စေမည့် အမျိုးကောင်းသမီးများ မဟုတ်တော့ပါ။ ၎င်းတို့သည် ယခုအခါ ရန့်မိသားစုထက် သာလွန်သော ထောင့်တွင် အားကောင်းခဲ့သော်လည်း ယခု သာလွန်ခြင်း မရှိ​တော့ပေ။

ရန့်မိသားစုသည် ဘုရင်ကျန်း၏ ရာဇပလ္လင်ကိုလည်း သိမ်းပိုက်နိုင်တော့မည်။

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်-

"လူသတ်နေပြီ... သခင်ငယ်လေး သေပြီ!"

ရန့်ရှောင်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာလည်း ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွား​တော့သည်။ သူ ကမန်းကတန်း ထပြီး နဂါးစုစည်းမျှော်စင်ထဲက ပြေးထွက်သွား၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုကြားလိုက်ရသည်-

"ရန့်ရှောင်း၊ ရွှေရွှမ်းကျစ်၊ ချင်စူး... ခင်ဗျားတို့ ဒီမှာလား... အရမ်းကောင်းတယ် အရမ်းကောင်းတယ် ကျနော် ခင်ဗျားတို့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လိုက်ရှာနေစရာ မလို​တော့ဘူး..."

"ချန်ရှီ!"

ရန့်ရှောင်း ထိတ်လန့်ပြီး ဒေါသထွက်သွားသည်။

ချန်ရှီက ဓားတစ်လတ်နဲ့ ချဥ်းကပ်လာသည်။ သူက အံ့အားသင့်ပြီး ဝမ်းသာအားရနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း။

"ရွှေရွှမ်းကျစ်... ကျနော် ခင်ဗျားတို့ကို ပုန်းနေဖို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... တွေ့ရင် သတ်ပစ်မယ်လို့လည်း မှာထားတယ်!"

ရွှေရွှမ်းကျစ် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ငါတို့?"

နတ်သမီးရှောင်သွမ့်၏ မျက်လုံးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်ဖြင့်: "မဟာယာနနယ်ပယ်နဲ့ အတုအယောင်ပြန်ခြင်းဘုံပဲ... သူတို့ ခွန်အား အပြည့်နဲ့ သုံးရင် ချန်ရှီကို တွန်းအားပေးနိုင်ပါ့မလား... မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး..."

သူမသည် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ လုပ်ကြံနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ချန်ရှီသည် အပြစ်မဲ့သူများကို မသတ်ဖြတ်ခဲ့ပေ။ သခင်ငယ်တစ်ဦးက အစားအစာ လုယက်ပြီး လူများကို သတ်ရန် ရွာတစ်ရွာသို့ လယ်လုပ်သူအုပ်စုကို ဦးဆောင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါတွင် သူသည် ရန့်ဖုန်း တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်လိုက်ပြီး ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို သတ်ကာ တစ်ဦးတည်းသာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ထိုလူနောက်ကို လိုက်ရင်း ပေါကျိုးမြို့သို့ လိုက်သွားခဲ့ပြီး ရန့်မိသားစုကို ရှာတွေ့ပြီးမှသာ ထိုလူကို တစ်ချက်ထိုးချက်ဖြင့် သေစေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် နတ်သမီးရှောင်သွမ့်သည် ချန်ရှီဟာ သူ၏ နတ်ဆိုးသဘာဝမှာ လုံးလုံးလျားလျား ထိန်းချုပ်ခံထားရခြင်း မရှိသေးကြောင်း ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သွေးပင်လယ်ငရဲကို မျိုသိပ်ထားသရွေ့ သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်ဦးမှာပင်။

"ဟမ့် ဒီနှစ်ယောက်ကလွဲရင် တခြားဆရာ​ကြီးတွေလည်း ရှိ​သေးတာလား"

နတ်သမီးရှောင့်သွမ့်သည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိပြီး အံ့အားသင့်သွားသော အကြည့်ဖြင့် အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"လာတဲ့သူက အရမ်းအစွမ်းထက်တယ်!"

မြို့ပြင်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ မျက်လုံးပုံသဏ္ဌာန် အပြည့်နှင့် လမင်း ချိတ်ဆွဲထားသည်။ လူအရိပ်များသည် ၎င်း၏ တပည့်များနှင့်အတူ ဧရိယာတွင် ရပ်ကာ ပေါကျိုးမြို့ကို အဝေးမှ ငေးကြည့်နေကြသည်။

သူတို့သည် နက်နဲသော နတ်ဆိုး အရိပ်အယောင်တို့ကိုလည်း လွှမ်းခြုံထားသေးသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ဘုရင်မင်း​မြတ်ကို ရှာတွေ့ပြီ"