ကောင်းသော လူကြီးမင်းချန်

နတ်သမီးရှောင်သွမ့် သူတို့ကို သေသေချာချာ စူးစမ်းကြည့်နေသည်။

"ဒီလူတွေက အရမ်းအစွမ်းထက်တယ်... ဒါပေမယ့် သူတို့ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေလည်း ရှိတယ်... သူတို့က မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်းကို သွားနေတဲ့ လူတွေမဟုတ်ဘူး သာမန်လူသားတွေ မဟုတ်ဘူး... နတ်ဆိုးတွေထက်တောင် ပိုအစွမ်းထက်တယ် ပိုတောင် ဆိုးနေပြီ!"

သူမ ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဒီပုဂ္ဂိုလ်တွေက ဘေးဥပဒ်တွေ..."

သူမ ဘုံကျောင်း တံခါးဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်ကာ ချန်ရှီ၏ ခေါင်းနောက်ဘက်တွင် ရပ်လျက်အဝေးကို ငေးကြည့်နေသည်။ ဘေးဥပဒ်တွေက နှစ်မျိုးရှိသည်၊ တစ်မျိုးမှာ နတ်ဆိုးများမှ ပေါက်ဖွားလာပြီး နောက်တစ်မျိုးမှာ ကျင့်ကြံသူများမှ ပေါက်ဖွားလာခြင်းဖြစ်သည်။ နှစ်ခုစလုံးသည် နတ်ဆိုးများဖြစ်သော်ငြားလည်း မတူညီသော မျိုးနွယ်ဟု ယူဆနိုင်သည်။

နတ်ဆိုးများသည် မြေအောက်ကမ္ဘာရှိ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားတွင် နာကြည်းဖွယ်နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ ရောယှက်မှုမှ မွေးဖွားလာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ပုံသဏ္ဌာန်မရှိ၊ ထိတွေ့မှုမရှိသော ထူးဆန်းစွာ မွေးဖွားလာသော သတ္တဝါများဖြစ်ပြီး သက်ရှိစွမ်းအားရှိသော နတ်ဆိုးများ၏ အတွေးအမြင် အစုအဝေးမျှသာ ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ နတ်ဆိုးပန်းများအဖြစ် ပေါ်လာကြပြီး မရဏကမ္ဘာမှ ပန်းများကို တွယ်ကပ်ကာ မရဏကမ္ဘာမှ သက်ရှိလောကထဲသို့ ကူး၍ စစ်မှန်သောပုံစံကို ရရှိရန် ကြိုးစားကြသည်။

ယင်စွမ်းအင် စိမ့်ဝင်နေသော မရဏကမ္ဘာ၏ နယ်မြေများစွာတွင် ထိုနတ်ဆိုးပန်းများသည် ယင်နှင့်ယန်ဘုံကို ဖြတ်ကျော်ကာ သက်ရှိကမ္ဘာကို ညစ်ညမ်းစေဖို့ ကြိုးပမ်းနေတာကို မကြာခဏ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

သက်ရှိကမ္ဘာထဲ ရောက်သည်နှင့် နတ်ဆိုးသည် နတ်ဆိုးပန်းကိုစွန့်ကာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် တွယ်ကပ်မည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်နှင့် ကောင်းကင်ဓမ္မလမ်းများကို ညစ်ညမ်းစေသော နတ်ဆိုးမျိုးစေ့များကို ထုတ်ပေးမည်။ ၎င်းတို့ကို ပေါင်းစည်းစုပ်ယူစေပြီး လျင်မြန်စွာကြီးထွားစေမည်။ သူတို့ရဲ့ အသွင်သဏ္ဌာန် အပြည့်အဝရောက်မှသာ နတ်ဆိုးအစစ်တွေ ဖြစ်လာမှာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဘေးဥပဒ်နှင့် ဘေးဆိုးများကတော့ ကွဲပြားသည်။

နတ်ဆိုးများသည် အစပိုင်းတွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအသွင်သဏ္ဌာန် မရှိသော်လည်း ဘေးဥပဒ်များ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားလာလေ့ရှိသည်။

နတ်ဆိုးသည် ရုပ်အသွင်သဏ္ဌာန် တစ်ခုရရှိပြီး ဆက်လက် ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းသည် ဘေးဥပဒ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။ ဘေးဥပဒ်များ ဆက်လက်ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းသည် ဘေးဆိုးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။

သို့သော် နတ်ဆိုးများမှတစ်ဆင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်သည့် ဘေးဥပဒ်တစ်မျိုးလည်း ရှိသေးသည်။ အထက်ပျံသန်းနယ်ပယ် သရောက်သောအခါ ကောင်းကင်နှင့်ကမ္ဘာ၏ တာအို နှင့်ပေါင်းပြီး မကောင်းသော စွမ်းအင်များဖြင့် ညစ်ညမ်းသွားကာ တိုက်ရိုက်ကပ်ဆိုးကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားသော ကျင့်ကြံသူများထံမှ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုနည်းတူစွာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ မကောင်းသော အသွင်ကူးပြောင်းမှုမှ ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ဘေးဥပဒ်တစ်မျိုးလည်း ရှိပြီး အမတ သတ္တဝါများကို ဘေးဥပဒ်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားစေသည်။

နတ်သမီးရှောင်သွမ့် ခေတ်တွင် နေဝင်ပြီး လက ညစ်ညမ်းလာသည်။ အံ့ဖွယ်ငှက်ကောင်းကင်နန်းတော်တွင် ကျန်ရှိနေသော အမတများသည် လေထုထဲက ညစ်ညမ်းမှုကို မခံနိုင်ဘဲ ဘေးဥပဒ်အသွင်ပြောင်းကာ ဘေးဆိုးများအဖြစ်အထိ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ သူမသည် ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်၊ သို့သော် သူမက ပို၍ ပြတ်သားသည်။

သူမသည် ကပ်ဆိုးတစ်ခု ကြုံလာသောအခါတွင် တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းကို ပြိုပျက်သွားစေပြီး သူမကိုယ်သူမ ပိတ်ကာ ကျိုးပဲ့နေသော တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်း အခြေအနေထဲတွင် ကျန်နေခဲ့သောကြောင့် ကပ်ဆိုးကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဘုရင်ကျန်းခေတ် ရောက်လာကာ ဘုရင်ကျန်း၏ တရားရုံးသည် ချီးရှာဘုံကျောင်းတွင် ကျောက်စိမ်းဖြူလမ်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူမသည် ကွဲအက်နေသော အခြားကမ္ဘာတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး အသက်ပြန်ရှင်ရန် ကြိုးပမ်းနေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သူမအား လဖမ်းနန်းတော်အတွင်း ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ကွဲအက်နေသောကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာသွားပါက တာအိုကို ပေါင်းစည်းမိပြီး အပြင်လောကကို ညစ်ညမ်းစေကာ စစ်မှန်သော ကပ်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သက်ရှိလောကသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ၌လည်း သူမသည် ဘုရင်ကျန်း၏ နန်းတော်ကိုးခုဆီက ​​တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရကာ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမကို အမတတံတားနှင့်အတူ မရဏကမ္ဘာထဲသို့ ပစ်ချခံခဲ့ရပြီး အသက်ပြန်မရှင်နိုင်တော့ပေ။ သူမ​ခေါင်းကို ချန်ရှီက ထုရိုက်ပြီး ဘုံကျောင်းငယ်လေး တစ်ခုထဲကို အတင်းအကြပ် ဝင်ခိုင်းတာကြောင့် သူမ ပြန်လာတဲ့အခါ ချန်ရှီ ဘုံကျောင်းငယ်လေးရဲ့ တာအိုနဲ့ ပေါင်းစည်းခဲ့ပါ၏။

သို့သော် ချန်ရှီရဲ့ ဘုံကျောင်းသည် ညစ်ညမ်းခြင်းမရှိဘဲ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များ ကင်းစင်နေသောကြောင့် သူမ ဘေးဥပဒ် သို့မဟုတ် ဘေးဆိုးကြီး မဖြစ်ခဲ့ချေ။ တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းသည် သေးငယ်သော ဘုံကျောင်း၏ နေရာလွတ်ကြောင့် သူမသည် ဘေးဆိုးအဆင့်မှ ဘေးဥပဒ်အဆင့်သို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

နတ်သမီးရှောင်သွမ့်သည် ရှန်းမင်းဆက်၌ ဆိုးရွားသော အသွင်ကူးပြောင်းမှုကို တွေ့ကြုံခဲ့ရပြီး ဘေးဥပဒ်များနှင့် ဘေးဆိုးများအပေါ် နားလည်မှုတချို့ ရှိခဲ့သော်လည်း သူမအသိပညာမှာ အကန့်အသတ် ရှိသေး၏။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်များသည် ဘေးဥပဒ်အဆင့် နတ်ဆိုးများဖြစ်ကြောင်း သူမ ခံစားနိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် လူသားများ သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးများလားဟု သူမ မပြောနိုင်ပေ။

နတ်ဆိုးများ၊ ဘေးဥပဒ်များနှင့် ဘေးဆိုးများသည် လူသားမဟုတ်တော့ဘဲ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များဖြင့် ခိုအောင်းနေသော အခြားမျိုးနွယ်ဖြစ်သည်။ တာအိုနှလုံးသားသည် နတ်ဆိုးသဘာဝများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ၎င်းတို့ကို အန္တရာယ်အရှိဆုံး ဖြစ်စေသည်။

နတ်သမီးရှောင်သွမ့် တိတ်တဆိတ် သတိရှိနေသည်။

"အဲဒါ ထိပ်တန်းပညာရှင် ချန်ရှီပဲ!"

သို့ချီ အံ့အားသင့်သွားကာ ဝမ်းသာအားရ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဟိုပြေးဒီပြေးနဲ့ ရှာလိုက်ရတာ အခု ရှာတွေ့တော့တယ်... သခင်လေးကို သတ်လိုက်တုန်းက မင်းက နယ်ချဲ့တရားရုံးက ခန့်အပ်ထားတဲ့ အရာရှိတစ်ဦးဖြစ်လို့ ငါတို့ မင်းကို မထိရဲခဲ့ဘူး... အခု ရှီးကျင်း တရားရုံးက ပျက်စီးသွားပြီ... နယ်ချဲ့တရားရုံးရဲ့ အထောက်အပံ့မပါဘဲ မင်းရဲ့ ထိပ်တန်း ပညာရှင်ဘွဲ့က တန်ဖိုးမရှိတော့ဘူး... ဒီနေ့ မင်းကို ငါလက်စားချေမယ်..."

“လက်စားချေ” ဟူသော စကားလုံးကို သူ မပြောနိုင်မီ ကြက်သွေးရောင် ဓားမီးတစ်လက်က ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သမင်ချို အေးခဲသွားပြီး သူ့လက်ချောင်းပေါ်က ဒဏ်ရာကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက သွေးတွေဟာ ဒဏ်ရာကနေ ချန်ရှီလက်ထဲက အဖိုးတန်ဓားကြီးထဲကို အထိန်းအကွပ်မရှိ စီးဆင်းသွားလေသည်။

ဒဏ်ရာက သေးငယ်ပေမယ့် ကျိုးနေတဲ့ ဆည်တစ်ခုလို စီးဆင်းသွားလေရာ သူ့အသားနဲ့ သူ့ဝိညာဉ်တွေတောင် အရည်ပျော်စပြုလာ၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ခဏအတွင်းမှာပဲ လျင်မြန်စွာ ကျုံ့သွားပြီး တခဏချင်းတွင် ခြောက်သွေ့နေသော အလောင်းအဖြစ် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား​တော့သည်။

ချန်ရှီ၏ မျက်လုံးများ မှိတ်သွားကာ။

"သခင်​လေးအတွက် လက်စားချေလို့ ရတယ် ဒါပေမယ့် မင်းတို့ ငါ့ရဲ့ ထိပ်တန်း ပညာရှင်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို မရှုတ်ချရဘူး... ဒီဘွဲ့ကို ရဖို့အတွက် ငါတို့ အရမ်းကြိုးစားခဲ့တာ... အဲဒါ အတုမဟုတ်ဘူး!"

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူအုပ်ထဲမှ အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"မင်း ရေးဖြေ စာမေးပွဲတောင် မအောင်ခဲ့တာ အသိသာကြီး.... အငယ်တန်း အရာရှိ တစ်ယောက်က မင်းအတွက် ရေးထားတာ..."

ချန်ရှီ၏ မျက်လုံးများသည် ရက်စက်မှုတို့ဖြင့် တောက်ပနေပြီး ဓားကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဖူကျန့်နန်းဆောင်က လူသည် သူ့လည်ပင်းကို ပိတ်ထားဖို့ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပေမယ့် လက်ချောင်းများကြားမှ သွေးများ စီးကျလာသည်။ အနည်းငယ် လှုပ်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်က မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

"သူ့ကိုသတ်ပြီး သခင်လေးအတွက် လက်စားချေကြ!"

ချင်စူးက ဦးစွာ အော်လိုက်သည်။

"သခင်​လေး ရန့်ဖုန်းအတွက် လက်စားချေမယ်!"

ရန့်တစ်မိသားစုလုံး ဒေါသတကြီးနှင့် သူတို့ဆီသို့ တိုးလာသည်။ ကျင့်ကြံသူများသည် နတ်ကွန်းအသီးသီးကို ပင့်ဆောင်ကာ အဆောင်စာရွက်များ ပြင်ဆင်ကြသည်။ အချို့က ကျည်ဆန်များနှင့် ဝရဇိန်များပင် ယူဆောင်လာကြသည်။

ရန့်ရှောင်း၏ မျက်နှာကလည်း ညိုမှိုင်းနေသည်။ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်တာမဟုတ်ဘဲ ယင်းအစား သူသည် အတုအယောင်နယ်မြေထဲ၌ ထိုင်ကာ ၎င်း၏စွမ်းအားအားလုံးကို စုစည်း၍ ချန်ရှီ၏အစွမ်းသတ္တိကို အကဲဖြတ်ကာ ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်ထုတ်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ရှီသည် နန်းတော်ကို စစ်ဆေးနေစဉ်အတွင်း သခင်​လေးကို သတ်လိုက်သောအခါက နတ်အသွင်ပြောင်းနယ်ပယ်တွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။ သူ့ကျင့်ကြံမှုက လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာလျှင်ပင် သူသည် နတ်သန့်စင်နယ်ပယ်မှာသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ဓားသည် အမှန်တကယ် ထူးကဲသောကြောင့် ရန့်ရှောင်းမှာ ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်၍ ဦးစွာ စစ်ဆေးရန် စောင့်ကြည့်နေ၏။

ရွှေရွှမ်းကျစ်ကတော့ မတိုက်ခိုက်ရဲ​သေးဘဲ ချန်ရှီလက်ထဲက သွေးအသွင်ပြောင်းတဲ့ နတ်ဓားကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် ဓား၏ ထူးဆန်းမှုနှင့် အစွမ်းအစကို မှန်းဆနိုင်စွမ်း မရှိကြောင်း ခံစားမိပါသည်။

သို့သော် သူ့အား ပိုထိတ်လန့်စေသည်မှာ ချန်ရှီသည် နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် ဆက်တိုက် ရိုက်လိုက်တာ မှန်သော်လည်း ချန်ရှီ ဘယ်လို တိုက်ခိုက်ခဲ့သလဲ သို့မဟုတ် သို့ချီ နှင့် အခြားနှစ်ယောက်ကို ဘယ်လို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သလဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူသည် မဟာယာနနယ်ပယ်က ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သလို ဖူကျန့်နန်းဆောင်က ခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ်သည်။ အာဏာနှင့် အကြံအစည်ကို စွဲလမ်းနေသော်လည်း သူ့ကျင့်ကြံမှုမှာ ဘယ်သောအခါမှ နောက်ကျကျန်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သူယုံကြည်သည်မှာ မိသားစုဆယ့်သုံးစုက ဘိုးဘေးများနှင့် ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်များကလွဲလို့ ကမ္ဘာပေါ်က ဘယ်သူမှ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ချန်ရှီရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုနှစ်ခုက သူ့ကို တကယ်ကို ထိတ်လန့်စေခဲ့ပါ၏။ သူသည် ထိုဓားကို သူကိုယ်တိုင် ရင်ဆိုင်နိုင်ပါ့မလားဟု တွေးတောကာ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

"ချန်ရှီရဲ့ ခွန်အားက ဒီလောက်မြန်မြန် မတိုးတက်လာနိုင်ဘူး!"

သူ့အကြည့်တွေက ချန်ရှီရဲ့ ခေါင်းနောက်ကို ရောက်သွားပြန်၏။ ချန်ရှီ၏ ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်ရှိ သွေးစွန်းနေသောငရဲသည် ရေဆေးကန်အရွယ်အစားသာ ရှိသော်လည်း အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်ပါက ၎င်းသည် မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားကာ အတုအယောင်နယ်မြေလောက် ရှိကြောင်း သိနိုင်လေသည်။

"တကယ်တော့ ဒီသွေးပင်လယ်က အတုအယောင်နယ်မြေပဲ!"

အဓိကအချက်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သဖြင့် ရွှေရွှမ်းကျစ်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံက ဆောင့်ခုန်သွားတော့သည်။

အတုအယောင်နယ်မြေကို အတုအယောင်ပြန်ခြင်းဘုံက ကျင့်ကြံသူများသာ ဖွင့်နိုင်သည်။ မဟာယာနအဆင့်ကို ကျင့်ကြံသောအခါ ရုပ်ခန္ဓာနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပေါင်းစည်းထားရကာ ခန္ဓာကိုယ်က ကျယ်ပြောလှပြီး အဆုံးမရှိ အချည်းနှီးသော အနေအထားသို့ ရောက်နိုင်သည်။

သို့သော် ကျယ်ပြောလှသော ကွက်လပ်ကြီးသည် အမှန်တကယ် အကန့်အသတ်မရှိပေ။ တကယ်တော့ မဟာယာနနယ်ပယ်က ကျယ်ပြောလှတဲ့ အတုအယောင်နယ်မြေ မိုင်တစ်ထောင်သာ ရှိ၏။ မိုင်တစ်ထောင်ထက် မကျော်လွန်နိုင်လို့ မဟုတ်ဘဲ ပိုကြီးတဲ့ အကွာအဝေးကို မထိန်းထားနိုင်လို့ပင်။

ကျင့်ကြံမှု အရည်အသွေး တိုးတက်မှုမရှိဘဲ မိုင်တစ်ထောင်ကျော်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါ။ ချန်ရှီ၏ ဦးခေါင်းနောက်ကွယ်မှ သွေးပင်လယ်သည် မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသည်။ ကျင့်ကြံမှုအရဆို ချန်ရှီက သူ့ထက် သာလွန်နေတယ်ဆိုတာ ရှင်းပါ၏။

"ပြေး!"

ဒီအတွေးက ရုတ်တရက် သူ့စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာပြီး တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လေထဲကို ချက်ချင်း ခုန်တက်ပြီး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ ဤခြေလှမ်းက သူ့အတွက် ပေါကျိုး မြို့တစ်ခုလုံးအပေါ် တစ်လက်မမျှသာ ရှိသည်။

မဟာယာန ကျင့်​ကြံသူများသည် ၎င်းတို့၏ ခေတ်ကာလ၌ အဆုံးစွန်သော သတ္တဝါများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားသည် အမှန်တကယ်ပင် နားမလည်နိုင်သော အရာများဖြစ်သည်။

မဟာယာန ကျင့်ကြံသူသာ လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးပမ်းပါက မည်သူမျှ တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ အနောက်နွား ရှင်းကျိုးက ကျင့်ကြံသူ အားလုံးနီးပါး၏ သဘောတူညီမှု ဖြစ်သည်။

သူ လေထဲ ပျံတက်သွားသည့်အခိုက်တွင် ဓားသွားအလင်း တစ်ခုက ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာတစ်ခုလို လျှောကျလာပြီး လူတိုင်းအပေါ် ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားသည်။ အတုအယောင်ပြန်ခြင်းဘုံက ရန့်ရှောင်းသည်ပင် သူ့အား တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း ဓားအလင်းကြောင့် သူ့အခွင့်အရေးကို မရခဲ့ပေ။

ရွှေရွှမ်းကျစ် ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး လွှမ်းခြုံထားသည့် ဓားသွား အလင်းရောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ​ပေါကျိုးမြို့ တစ်ခုလုံးသည် ဓားအလင်း လွှမ်းမိုးမှုဒဏ်ကြောင့် လေထုထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပုံရသည်။

"​ငါ မြန်​မြန်​​ ပြေးလိုက်​လို့ပေါ့!"

ဒါကို သူတွေးလိုက်ရင်ပဲ သူ့စွမ်းအားတွေ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ယုတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ​တော့သည်။ အလျင်အမြန် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ တစ်ချိန်က မမြင်ခဲ့တဲ့ ဓားဒဏ်ရာတစ်ခု ကျန်ခဲ့တဲ့ သူ့ခြေသလုံးမှာ ဒဏ်ရာတစ်ချက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ့သွေးများနှင့် အရေးကြီးသော စွမ်းအင်များသည် ဒဏ်ရာမှတစ်ဆင့် အရူးအမူး တဟုန်းဟုန်းတောက်ကာ ပေါကျိုးမြို့ဆီသို့ ​ပြန်စီးဆင်းသွားသည်။

"ဒါက ဒဏ်ရာ နည်းနည်းလေးပဲ.. ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မရှိဘူး!"

ရွှေရွှမ်းကျစ် ခပ်ဝေးဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ဆက်ပြေးသွားပြီး ဒဏ်ရာကို ကုသဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း အလုပ်မဖြစ်ပေ။ သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေ ဆုံးရှုံးနေသလိုပင်။ ခဏတာအတွင်းမှာပဲ သူ့ရဲ့ ကြီးထွားမှုနဲ့ အရေးပါတဲ့ စွမ်းအင်တွေ အကြီးအကျယ် ကုန်ခမ်းသွားခဲ့သည်။

သူသည် လရှေ့သို့ မရောက်ရှိမီ နောက်ထပ် မိုင်တစ်ရာကျော် ပျံသန်းကာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အရေးကြီးသော စွမ်းအင်နှင့် သွေးများ လုံးလုံးလျားလျား ဆုတ်ယုတ်သွားပြီး သူ့ဝိညာဉ်ကလည်း ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျသွားသည်။

မသေဆုံးမီတွင် လသည် အချင်းနှစ်မိုင် သုံးမိုင်သာ ရှိသည်ကို သူမြင်ခဲ့ရသည်။ ၎င်းအပေါ်တွင် ထူးထူးခြားခြား ၀တ်စားထားသော ရုပ်အဆင်းသဏ္ဌာန် အမြောက်အမြား မတ်တပ်ရပ်လျက် ကြည်နူးမှု အပြည့်ဖြင့် သူ့ကို ငေးကြည့်နေမိ၏။

သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်သည် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ရုန်းကန်ခဲ့သော်လည်း ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုက ပေါကျိုးဆီသို့ သွေးလမ်းကြောင်းအတိုင်း သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

"ဝူး!"

သူ့ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် ရန့်မိသားစုနှင့် ဖူကျန့်နန်းဆောင်က ထောင်ပေါင်းများစွာသော သရဲတစ္ဆေများ ဝန်းရံထားသည့် သွေးပင်လယ်ကြီးထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် နားမလည်နိုင်သော စွမ်းအားများဖြင့် မြေပြင်ပေါ်၌ ချည်နှောင်ခံထားရကာ သွေးအိုင်ထဲမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာကြသည်။

ချန်ရှီ သူ့ဓားကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရန့်ရှောင်း၊ ချင်စူးတို့ အလောင်းများ မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွား၏။

ချန်ရှီ: "ကောင်းတယ် သူတို့လဲကျသွားပြီ! မင်းတို့ ပြည်သူတွေက ဘာမှ မထုတ်တတ်ဘူး.. ပြည်သူတွေရဲ့ သွေးချွေးတွေကို စုပ်ဖို့ မင်းတို့စစ်တပ်ရဲ့ စွမ်းပကားကို အားကိုးတယ်... အရင်ကတော့ မြေရှင်တွေ၊ အိမ်ငှားခတွေ အခွန်ကောက်​တွေ​၊ ပြည်သူတွေရဲ့ ဇနီးမယား သမီးတွေကို မုဒိမ်းကျင့်ပြီး မြေသြဇာကောင်းတဲ့ လယ်မြေတွေကို သိမ်းတယ်... ဘေးဒုက္ခကြုံလာတော့ မင်းတို့က မီးရှို့တယ်၊ သတ်ပစ်တယ်၊ လုယက်တယ်၊ စားနပ်ရိက္ခာတွေ ခိုးယူတယ်... ငါတို့လက်နဲ့ သေဖို ထိုက်တန်တယ်!"

သူ ရန့်အိမ်ကနေ ထွက်လာပြီး သူ့ဗိုက်က ရုတ်တရက် မိုးခြိမ်းသံလို မြည်လာ၏။

"ငါ ဗိုက်ဆာနေပြီ"

ချန်ရှီ ရယ်မောလိုက်သည်။

ရန့်အိမ်ကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ရင်း လမ်းမပေါ်တွင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေသူများ တန်းစီနေပါသည်။ သူ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တံခါးနောက်တွင် သို့မဟုတ် ထောင့်တဝိုက်တွင် လျင်မြန်စွာ ပုန်းအောင်းကာ သူ့အကြည့်ကို မရင်ဆိုင်ဝံ့ပေ။

ချန်ရှီ သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ လူလေးငါးယောက် သူ့ဆီ ပြေးလာကြသည်။ ထိုလူများရဲ့ မျက်နှာများကတော့ ဖြူဖျော့နေလျက်။

ချန်ရှီ: "စားစရာရှိလား"

သတ္တိအရှိဆုံး တစ်ယောက်က ညည်းညူပြသည်။

"ဘယ်မှာ စားစရာရှိမှာလဲ... ကျနော်တို့က အညစ်အကြေးတွေပဲ စားရတာ"

"လူကြီးမင်း... ကျနော်တို့ကိုစားမလို့လား..."

အခြားအမျိုးသမီးက တုန်တုန်ယင်ယင် :“ကျွန်မကလေးကို အစာကျွေးနိုင်ရင် ကျွန်မ​အသက်ကို ပေးပါ့မယ်”

ချန်ရှီ သူတို့ကို အနောက်မှာ ချန်ထားခဲ့လိုက်သည်။

"ဘာလို့ မင်းတို့ကို စားရမှာလဲ... ငါတို့က ရန့်မိသားစု အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီ သူတို့မှာ ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်၊ ဂျုံ၊ ဆီနဲ့ အသားတွေ အများကြီးရှိတယ်... သွားယူလာပြီး ငါတို့အတွက် ထမင်းချက်ပေး.. ကောင်းကောင်းမချက်ရင်တော့ ငါတို့ မင်းတို့ကို စားရလိမ့်မယ်"

လူအုပ်ကြီးသည် အံ့သြဝမ်းသာဖြစ်ကာ တံခါးအနောက်ဘက်နှင့် ထောင့်ပတ်လည်မှ ထွက်လာကြသည်။ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်က ရှေ့ကို လှမ်းလာပြီး မေး၏။

"သူရဲကောင်း...ရန့်မိသားစုအားလုံး တကယ်သေသွားပြီလား?"

ချန်ရှီ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ။

"မင်း ငါတို့ကို ထပ်မေးရဲရင် ငါသတ်ပစ်မယ်! အဘိုးကြီး!"

အဘိုးအိုလည်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် ရန့်မိသားစု၏ အိမ်ဆီသို့ အမြန် ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် လှေကားပေါ်မှ လဲကျကာ အတွင်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် အဘိုးအိုက ရွှင်မြူးစွာ ကခုန်လေတော့သည်။

"သေပြီ ရန့်မိသားစုထဲက လူအားလုံး သေကုန်ပြီ!"

ပေါကျိုးမြို့မှလူများ အားလုံး ရွှင်မြူး​နေကြပြီး ရန့်အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်ကြသည်။ အချို့က ငိုကြ၊ ရယ်ကြ၊ အချို့က အစာ​တွေ ပြန်ယူကာ၊ အသား၊ တိရစ္ဆာန်များကို ယူဆောင်သွားကြသည်။ လူအုပ်ကြီးမှာ ဈေးတစ်ခုလိုပဲ စည်ကားနေ၏။

ကလေးတစ်ယောက်ကဆို မြေပြင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ ဂျုံမှုန့်ဖြူတစ်ထုပ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မျိုချရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားသော်လည်း ကုပ်သွားပြီး မျက်လုံးများ ဖြူ​ဖျော့လာသည်။ သူ့အမေက ပြေးလာပြီး မသက်သာခင် ရေနှစ်ခွက်လောက် တိုက်လိုက်ရသည်။

ချန်ရှီသည် အားလပ်ရက်ကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်နေသော ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ ကလေးများကို စူးစူးဝါးဝါးကြည့်ကာ သူ၏ သွေးအသွင်ပြောင်း နတ်ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူတို့အားလုံးကို သူ့အတွက် ကောင်းကောင်း မချက်ကျွေးပါက သွေးပင်လယ်ငရဲသို့ စေလွှတ်ကာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲပြီး သရဲတစ္ဆေကောင်းများ ဖြစ်လာအောင် လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ရန့်အိမ်ထဲကို အရင်ဝင်ခဲ့တဲ့ အဖိုးအိုဟာ လဲကျသွားပြီး သူ့ရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ဝတ်လုံကို မြှောက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်ပါတယ်။

"လူကောင်းပဲ!" သူက မျက်ရည်များ ကျလာသည်။

လူများစွာသည်လည်း ၎င်းတို့၏ အစားအစာများကို ချကာ ချန်ရှီကို ဦးညွှတ်ကြသည်။

"ကျေးဇူးရှင်ကြီး!"

ချန်ရှီသည် ကောင်းကင်ဘုံ သွေးအသွင်ပြောင်း နတ်ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

ယခုအချိန်တွင် အချို့သော ထမင်းချက်သူများသည် ဟင်းချက်ရန် အလုပ်များနေပြီး အမျိုးသမီးများက အိုးများနှင့် မီးဖိုများ မီးထွန်းကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ဆေးကြောပေးကြသည်။

အမျိုးသမီးငယ်များစွာသည် ချန်ရှီကို အနီးနားရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုသို့ ဖိတ်ခေါ်ကာ သူ့ပခုံးနှင့် နောက်ကျောကို နှိပ်နယ်ပေးကြသည်။ ပညာရှင်နဲ့တူတဲ့ လူတစ်ယောက်က သူ့ကို လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီး ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ စောင့်ပေးနေ၏။ ရံဖန်ရံခါတွင် ကလေးငယ်များနှင့်အတူ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး တို့သည် အဆောက်အဦအတွင်းသို့ ဒူးထောက်ကာ ကျေးဇူးရှင်အား ဂါရဝပြုကြသည်။

ချန်ရှီ: "ငါ နတ်ဆိုးဝင်သွားတာလား? ငါ့သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ ထိန်းချုပ်တာကို တကယ်ခံရတာလား ငါက ရက်စက်တတ်တာ မဟုတ်ဘူးလား?"

နတ်သမီးလေးသည် ဘုံကျောင်းဝင်ပေါက်တွင် ထိုင်ကာ သူမ၏ မေးစေ့အောက်၌ လက်နှစ်ဖက်ကို အုပ်ထားသည်။ သူမသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ပြုံးပြုံးလေးဖြင့် ကြည့်ရင်း :"သူက မှော်ဓားကို ချုပ်ကိုင်ထားပေမယ့် ကုသိုလ်ကောင်းမှုတစ်ခု လုပ်ခဲ့တယ်... သူ့ကို နတ်ဓား ထိန်းချုပ်ထားတာက သိပ်နက်နဲပုံမပေါ်ဘူး... သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်သေးတယ်"

ဂျင်ဆင်းမြက် အရုပ်ပေါင်းများစွာ သူမနောက်ကနေ ဘုံကျောင်းအပြင်ကို လွင့်ပျံလာတဲ့ အစားအစာတွေရဲ့ ရနံ့တွေကို ရှူရှိုက်ရင်း ထွက်လာကြသည်။ ဂျင်ဆင်းမြက်ရုပ်တစ်ရုပ်က ဂျင်ဆင်းမြက်သီးတစ်လုံးကို ခေါင်းကနေနှုတ်ပြီး နတ်သမီးကို ကမ်းပေး၏။

"မစား​တော့ဘူး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူမ ငြင်းလိုက်သည်။ ဂျင်ဆင်းမြက်ရုပ်သည် ၎င်း၏အသီးကို ကိုင်ကာ ငိုယိုပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။ သူမလည်း အသီး​လေးကို လက်ခံပြီး စားလိုက်ရတော့၏။ ထို့နောက် ဘိုးဘွားကျောင်းတော်မှ နေနှင့်လ၏ အနှစ်သာရကို စုဆောင်းရန် ဘုံကျောင်းထဲသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ခဏအတွင်းမှာပဲ ဘုံကျောင်းရှေ့ မြေပြင်ပေါ်မှာ ဖြန်းထားတဲ့ ဝတ်ရည်တချို့ကို သန့်စင်လိုက်သည်။

ဝိညာဥ်ဆေးဖက်ဝင် အပင်များသည် ဘုံကျောင်းထဲ တစ်ဖန် ပြန်အမြစ်တွယ်ပြီး ပို၍ပင် သန်စွမ်းကြီးထွားလာခဲ့သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက ဘုံကျောင်းငယ်လေးမှာ အလုပ်မလုပ်​ဖြစ်ဘူး... အခုမှစပြီး သူတို့ကို ရေလောင်းဖို့ ဝတ်ရည်တွေကို ခဏခဏ သန့်စင်ပေးလို့ရတယ်"

ချန်ရှီမှာ အရူးဖြစ်ချင်သော်လည်း ဒေါသမထွက်နိုင်ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာ မကြာမီ အစားအသောက် အဆင်သင့် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ လူတိုင်းက ညစာကို စားပွဲတင်ပြီး ချန်ရှီ တစ်ယောက်တည်း ပျော်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ကြသည်။

ချန်ရှီခမျာ သူ့ညာလက်မှာ ဓားနဲ့ ဘယ်ဘက်မှာက တူတွေကို ကိုင်ထားရပြီး တော်တော် အဆင်မပြေပါဘူး။ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ​ရောက်လာပြီး ဂရုတစိုက် ကျွေးရသည်။

"လူတွေသတ်လို့ မကောင်းဘူး"

သူ့ညာလက်သည် ၎င်း၏ ချုပ်ကိုင်မှုကို ဖြေလျော့လိုက်ပြီး သွေးအသွင်ပြောင်း နတ်ဓားကို ချလိုက်တော့မည်။

ဒီပတ်ဝန်းကျင်က တကယ့်ကို ငြိမ်းချမ်းပြီး လူသားဆန်၏။ လူသားထိတွေ့မှုသည် နတ်ဆိုးသဘာဝကို ဖိနှိပ်ရန် သို့မဟုတ် သန့်စင်ရန် ဗုဒ္ဓဘာသာ သို့မဟုတ် တာအိုဝါဒီနည်းလမ်းများထက် ပိုမိုထိရောက်သည်။ မသိစိတ်ဖြင့် ၎င်းသည် နတ်ဆိုးသဘာ၀နှင့် သတ်ဖြတ်နိုင်သော နတ်ဓား၏သွေးရောင်ဝါကို မှေးမှိန်စေကာ ငြိမ်သက်ခြင်းခံစားမှုကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ချန်ရှီသည် သွေးအသွင်ပြောင်းသော နတ်ဓားကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး စားသောက်ဆိုင် ဝင်ပေါက်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

တံခါးဝတွင် ဘုန်းကြီးတစ်ပါး၊ တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ပါးနှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင် တစ်ယောက်တို့ တစ်ခဲနက်ဝင်ရောက်လာကာ စားသောက်ဆိုင်ထဲ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။