ငါနှင့် တစ်ယောက်ချင်းတိုက်ဝံ့သလား

“ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို သွားလို့ရပြီ...”

လင်ရွှမ်၏ကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် လော့ချန်က မိသားစုနှင့် နှစ်ရက်ခန့် အေးအေးဆေးဆေး အချိန်ကုန်ဆုံးရန် စီစဉ်ထားသည်။ ထို့နောက် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ ခရီးထွက်မည် ဖြစ်၏။

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသည် ဘဝအတွက် မျှော်လင့်တကြီးရှိနေစဉ် ဧည့်သည်နှစ်ဦးက လော့မိသားစုအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထို့နောက် တစ်ဦးမှာ လူအိုကြီးအိုတစ်ဦးဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးမှာ အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် မိန်းမပျိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

လူအိုကြီးဦးက အသက်ခြောက်ဆယ်ခန့် ရှိပုံရပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးသည်။ သူ၏ဝတ်ရုံမှာ ခရမ်းရောင်နှင့် ရွှေရောင် ရောစပ်ထားသည့် ထည်ဝါသောဝတ်ရုံရှည် ဖြစ်သည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းမပျိုမှာ အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့်ရှိပြီး ခါးတွင် ရတနာဓားတစ်လက်ကို ဆွဲထား၏။ သူမ၏မျက်နှာက လှပသိမ်မွေ့သော်လည်း အကြည့်များထဲတွင် မာန်မာနထောင်လွှားမှုနှင့် မာနထောင်လွှားသည့်အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ ရင်ဘတ်နေရာတွင် တောက်ပ၍ လှပသော ရွှေရောင်အဝိုင်းပုံအမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေကြသည်။

“ဧည့်သည်နှစ်ဦးက ဘယ်သူတွေလဲ...”

လော့မိသားစုအိမ်တော် အပြင်ဘက်ရှိ အစောင့်အကြပ်များက လက်မြှောက်ပြီး သူတို့ကို တားလိုက်သည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် မိန်းမပျိုက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာပြီး မေးရိုးကို အနည်းငယ်မော့ကာ မာန်ထောင်လွှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့ ငါတို့ရဲ့ ရွှေကွင်းအမှတ်အသားကို မမြင်ဘူးလား... ဒီလူကြီးက ငါတို့ ရွှေကွင်းဂိုဏ်းရဲ့ ပြင်ပကွပ်ကဲရေး အကြီးအကဲ ချန်ကုန်းအကြီးအကဲပဲ... မင်းတို့ရဲ့ အိမ်တော်သခင်ကို တွေ့ချင်တယ်... အမြန်သွားပြောစမ်း...”

“ရွှေကွင်းဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲ...”

လော့မိသားစု၏ အစောင့်အကြပ်များက အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်း ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဧည့်သည်နှစ်ဦး ခဏစောင့်ပေးပါ... ကျွန်တော် အခုပဲ သွားပြောပြလိုက်ပါမယ်...”

ရွှေကွင်းဂိုဏ်းက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းနှင့်ယှဉ်လျှင် အဆင့်မမီသော်လည်း လော့မိသားစုကဲ့သို့ သေးငယ်သည့်မိသားစုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ဖွယ် မရှိပေ။ ထိုအနီးအနား ရာပေါင်းများစွာအတွင်း ရွှေကွင်းဂိုဏ်းက အာဏာရှင် အဆင့်အင်အားစုတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည်။ ရွှေကွင်းဂိုဏ်း၏ ပြင်ပကွပ်ကဲအကြီးအကဲတစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်းက မြို့စားနှင့်ပင် တန်းတူဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ခဏအကြာတွင် လော့မိသားစု၏ အစောင့်အကြပ်တစ်ဦး အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာပြီး ရိုသေစွာပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။ “ဧည့်သည်နှစ်ဦး... ကျွန်တော်တို့ အိမ်တော်သခင်က ဖိတ်ခေါ်ထားပါတယ်...”

လော့မိသားစု၏ ဆွေးနွေးရေးခန်းမကြီး...

လော့မင်ရှန်နှင့် လော့ဟုန် အပါအဝင် လော့မိသားစု၏ အကြီးအကဲများအားလုံး တက်ရောက်လာကြသည်။ ချန်ကုန်းက ဘယ်ဘက်ထိပ်ဆုံးနေရာ၌ ထိုင်နေပြီး သူ၏ဘေးတွင် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် မိန်းမပျို ရှိနေသည်။

ထို့‌နောက် အချင်းချင်း မိတ်ဆက်လိုက်ပြီး လော့မင်ရှန်က မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

“ချန်အကြီးအကဲ... ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော်တို့ လော့မိသားစုကို ရောက်လာတာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ...”

ချန်ကုန်းအကြီးအကဲက လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီးမှ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုလည်း ငါ တည့်တည့်ပဲပြောလိုက်မယ်... မင်းတို့ လော့မိသားစုရဲ့ လော့ချန်ဆိုတဲ့ လူငယ်လေးကို တွေ့ချင်တယ်... ဖြစ်နိုင်ရင် သူ့ကို ငါတို့ ရွှေကွင်းဂိုဏ်းထဲ ခေါ်သွင်းချင်တယ်...”

ချန်ကုန်းက ချီရှန်မြို့မှ ဖြတ်သွားရင်း လော့ချန်က မြောက်ဖက်ဈေးကွက်တွင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများကို ဆက်တိုက်သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ဟု ကြားသိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို ကိုယ်တိုင်လာရောက်ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဂိုဏ်းအတွက် ထူးချွန်သည့် တပည့်တစ်ဦးကို ခေါ်သွင်းနိုင်လျှင် သူအတွက် အကျိုးအမြတ်များစွာ ရရှိမည်ဖြစ်၏။

“ချန်လေး...”

လော့မင်ရှန်က အံ့အားသင့်သွားပြီး ချက်ချင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်ကာ အသံကျယ်ဖြင့် အော်လိုက်သည်။

“လူခေါ်လိုက်စမ်း… အမြန် လော့ချန်လေးကို ခေါ်လာခဲ့စမ်း…”

ဤရက်များအတွင်း လော့မင်ရှန်က လော့ချန်၏ အနာဂတ်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။ ယခုမူ အိပ်ငိုက်နေချိန်တွင် ခေါင်းအုံးပို့ပေးလာသည့်နှယ် ကောင်းမွန်သည့် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရောက်လာခဲ့သည်။

ရွှေကွင်းဂိုဏ်းက တာယွဲ့မင်းဆက်တွင် ဂိုဏ်းသုံးခုနောက်တွင် ဒုတိယအဆင့်ရှိသည့် ဂိုဏ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ လော့ချန်အနေဖြင့် ရွှေကွင်းဂိုဏ်းတွင် လေ့ကျင့်ခွင့်ရမည်ဆိုလျှင် သူ၏အရည်အချင်းများ အလဟဿ ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် လော့မင်ရှန်က အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် မိန်းမပျိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ချီးကျူးမှုများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုမိန်းမပျိုက အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့်ရှိပုံရပြီး သွေးစွမ်းအင်မှာ အလွန်အားကောင်းသည်။ သူမ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် အေးစက်သော ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။ သူမက ဓားသိုင်းပညာတွင် ထူးချွန်သူတစ်ဦးဖြစ်မည်မှာ သေချာ၏။

“ဒီမိန်းမပျိုလေးက ဘယ်သူလဲဗျ...” လော့မင်ရှန်က သိချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

ချန်ကုန်းအကြီးအကဲက မုတ်ဆိတ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်ဆွဲလိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူစွာပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ရှဲ့ယန်ပဲ... သူက ငါ့တပည့်... သာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်နှစ်လွှာရှိပြီး ငါတို့ ရွှေကွင်းဂိုဏ်းရဲ့ ပြင်ပကွပ်ကဲတပည့်တွေထဲမှာ ထိပ်တန်းရာဂဏန်းထဲ ပါဝင်တယ်...”

ရှဲ့ယန်က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

လော့မင်ရှန်ကပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို ချန်အကြီးအကဲရဲ့ ထူးချွန်တပည့်ပဲ... အသက်ငယ်ငယ်နဲ့ သာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်နှစ်လွှာကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တာ အနာဂတ်မှာ အတိုင်းအဆမရှိတဲ့ အလားအလာရှိတာပဲ...”

ထိုအချိန်တွင် လော့ချန်က ခန်းမကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

“ချန်လေး... ဒီလူကြီးက ရွှေကွင်းဂိုဏ်းရဲ့ ချန်ကုန်းအကြီးအကဲပဲ... သူ့ဘေးကလူကတော့ သူ့ရဲ့ချစ်တပည့် ရှဲ့ယန်... ချန်အကြီးအကဲ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြေးလေး လော့ချန်ပါ...”

လော့မင်ရှန်က ထိုသုံးဦးကို မိတ်ဆက်ပေးပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ လော့ချန်ကို ပြောလိုက်သည်။

“ချန်ကုန်းအကြီးအကဲက မင်းကို ရွှေကွင်းဂိုဏ်းမှာ လေ့ကျင့်ဖို့ ခေါ်သွင်းချင်လို့ လာတာပါ...”

"ရွှေကွင်းဂိုဏ်းလား…"

လော့ချန်၏မျက်ခုံးက အနည်းငယ် တွန့်တက်သွားသည်။ ယွမ်မန်လီ၏ အထောက်အထားတံဆိပ်ပြား ရှိထားသည့်အတွက် ရွှေကွင်းဂိုဏ်းကဲ့သို့ နေရာသို့ သွားရန် စိတ်မဝင်စားပေ။

သို့သော် လော့မင်ရှန်၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လော့ချန်က ဘာမှမပြောဘဲ ချန်ကုန်းနှင့် ရှဲ့ယန်ထွက်ခွာသွားမှ အကြောင်းပြချက်‌ပေးပြီး ရှင်းပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရှဲ့ယန်က လော့ချန်ကို မျက်လုံးတစ်စုံဖြင့် အကဲခတ်ကြည့်ရင်း သံသယအကြည့်များက ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူမက လော့ချန်ကို သာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ရှိ သိုင်းသမားများကို ဆက်တိုက်သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ဟူသော သတင်းကို ကြားဖူးသော်လည်း လော့ချန်၏အသက်အရွယ်မှာ ဤမျှငယ်ရွယ်နေမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤသတင်း၏ မှန်ကန်မှုကို သံသယဝင်မိခဲ့သည်။

ချန်ကုန်းကလည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“လော့ချန်... မင်းရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ငါ့မြင်အောင်ပြပေးလို့ရမလား...”

လော့ချန်က ငြင်းဆန်ရန်မသင့်ဟု ထင်မြင်ကာ သိုင်းဝိညာဉ်ကို ချက်ချင်း ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်မှော်အလင်းက ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖြည့်ဆည်းလိုက်သည်။

“ဒါ...”

လော့ချန်၏ နောက်ကွယ်တွင် ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်သိုင်းဝိညာဉ်ဥကို မြင်လိုက်ရသည့် ချန်ကုန်းက အံ့အားသင့်သွားသည်။

ရှဲ့ယန်က ချက်ချင်း ထွက်ပေါက်မှ အော်ပြောလိုက်သည်။

“အသုံးမကျတဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ပဲ… ကြယ်တစ်ပွင့်တောင် မရှိဘူး…”

ချန်ကုန်းက မယုံကြည်နိုင်သဖြင့် အနီးသို့လှမ်းသွားပြီး ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်သည်။ သူ၏မျက်ခုံးများ တွန့်ကွေးလာကာ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပြုံးရွှင်မှုများလည်း တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။

လော့ချန်က သိုင်းဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ယုတ်သိမ်းလိုက်သည်။

ထိုစဉ် လော့မင်ရှန်က ပြောလိုက်သည်။

“ချန်ကုန်းအကြီးအကဲ... ကျွန်တော်တို့မြေးလေးက အသုံးမကျတဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားခဲ့ပေမဲ့ အရည်အချင်းကတော့ ထူးချွန်လှပါတယ်... ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်မှာပဲ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို ရောက်ရှိခဲ့တယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကပဲလေ...”

“တကယ်ကို ရယ်စရာပဲ...”

ရှဲ့ယန်က လော့မင်ရှန်၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး လော့ချန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အသုံးမကျတဲ့သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြားပြီး ခန္ဓာသန့်စင်မှုအထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို ရောက်တယ်ဆိုတာ ဒီလိုလိမ်ညာစကားမျိုးကို မင်းတို့ ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့... ဆရာ သူတို့ပြောတဲ့ သာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်နှစ်လွှာရှိတဲ့ သိုင်းသမားတွေကို အနိုင်ယူခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းတွေကလည်း ကောလာဟလတွေဖြစ်မှာပဲ...”

လော့မင်ရှန်၏မျက်နှာက အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွားသည်။

“ဒီအကြောင်းတွေက အမှန်တကယ်ဖြစ်ခဲ့တာပါ... ချန်အကြီးအကဲ စမ်းကြည့်ရင် သိပါလိမ့်မယ်...”

ရှဲ့ယန်က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ... အသုံးမကျတဲ့သိုင်းဝိညာဉ်ဆိုတာ ဘယ်နေ့ဘယ်အချိန်မှာ အဆင့်ရပ်တန့်သွားမလဲ မသိရဘူး... ငါတို့ ရွှေကွင်းဂိုဏ်းထဲဝင်ဖို့ အရည်အချင်းမရှိဘူး... ငါတို့ ရွှေကွင်းဂိုဏ်းက အသုံးမကျသူတွေကို လက်မခံဘူး...”

“ရှဲ့ယန် မင်းက အလွန်ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်...”

ချန်ကုန်းက အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

ရှဲ့ယန်က ချန်ကုန်း၏ဒေါသမှာ အမှန်တကယ်မဟုတ်မှန်း သိရှိထားသဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မက အမှန်တရားကိုပဲ ပြောတာပါ...”

ချန်ကုန်းက လော့မင်ရှန်ထံ လက်နှစ်ဖက်ကို ရိုသေစွာ ကွေးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“လော့အိမ်တော်သခင်... ကျွန်တော့်တပည့်က စိတ်ဖြူစင်ပြီး စကားပြောမတတ်တာပါ... မထီမဲ့မြင်ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး... အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်...”

သူ၏ပါးစပ်ကသာ ဤသို့ပြောနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ရှဲ့ယန်နှင့် တူညီသော အတွေးမျိုးရှိနေပြီး အသုံးမကျသည့်သိုင်းဝိညာဉ်အတွက် အချိန်ဖြုန်းလိုခြင်း မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ထရပ်ကာ နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

“ချန်အကြီးအကဲ... ခဏလေး နေပါဦး…”

လော့မင်ရှန်က ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မလိုလားသဖြင့် လော့ချန်အတွက် ထပ်မံကြိုးစားပြောဆိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“အဖိုး... သူတို့ကို သွားခွင့်ပေးလိုက်ပါ... ရွှေကွင်းဂိုဏ်းလေးတစ်ခုသာသာပဲ... သူတို့က ကျွန်တော့ကို ခေါ်သွင်းချင်ရင်တောင် ကျွန်တော်က သွားမှာမဟုတ်ပါဘူး...” လော့ချန်က ပြောလိုက်သည်။

“ဟမ်…”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့် ချန်ကုန်းက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဒေါသရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ရွှေကွင်းဂိုဏ်းလေးတစ်ခုသာသာတဲ့လား... ဘယ်လောက်စော်ကားတဲ့ စကားလဲ…”

ရှဲ့ယန်က လော့ချန်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း မျက်ခုံးများကြားတွင် မာန်ထောင်လွှားမှုများဖြင့် အေးစက်စွာ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်ကို ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ပြောရဲတာပဲ… မင်းလို အသုံးမကျတဲ့သိုင်းဝိညာဉ်နဲ့လူက ဂိုဏ်းသုံးခုထဲ ဝင်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား...”

“ဝင်နိုင်ရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ...” လော့ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့ယန်က ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ရယ်မောစရာကိစ္စကို ကြားလိုက်ရသည့်နှယ် မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းနဲ့လား... မင်းသာ ဂိုဏ်းသုံးခုထဲ ဝင်နိုင်ရင် ငါက ဂိုဏ်းသုံးခုရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်နေလောက်ပြီ…”

“ဟုတ်လား...”

လော့ချန်က ယွမ်မန်လီ၏ တံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တံဆိပ်ပြား... ဒီတံဆိပ်ပြားနဲ့ဆိုရင် ငါ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ တိုက်ရိုက်လေ့ကျင့်ခွင့်ရမှာ...”

“ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တံဆိပ်ပြား…”

ထို့နောက် အားလုံး၏အကြည့်များက လော့ချန်၏လက်ထဲရှိ တံဆိပ်ပြားပေါ်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျရောက်သွားကြသည်။

ရှဲ့ယန်မှာလည်း အံ့အားသင့်သွားပြီး လုံးဝမယုံကြည်နိုင်သဖြင့် မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ကျောက်စိမ်းတစ်ပိုင်းကို ကောက်ယူပြီး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ တံဆိပ်ပြားလို့ ဟန်ဆောင်နိုင်မယ်လို့ မထင်နဲ့...”

“ပါးစပ်ပိတ်ထား…”

ချန်ကုန်းက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်စိဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဤတံဆိပ်ပြားက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တပည့်တံဆိပ်ပြားဖြစ်သည်မှာ အမှန်ဖြစ်ပြီး ပင်မတပည့်တံဆိပ်ပြားဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။

“ဒါက တကယ်ပဲ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ တံဆိပ်ပြားပဲ... ဒီတံဆိပ်ပြားကို မင်း ဘယ်ကရလာတာလဲ...” ချန်ကုန်းက အော်မေးလိုက်သည်။

“ဒါက ခင်ဗျားနဲ့ မဆိုင်ဘူး...”

လော့ချန်က တံဆိပ်ပြားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ရှဲ့ယန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ဘယ်အချိန်မှာ ဂိုဏ်းသုံးခုရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်ဖို့ သွားမှာလဲ...”

"ဟား…ဟား…ဟား…"

ခန်းမကြီးထဲတွင် တစ်ဦးတစ်ယောက်က မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်သံထွက်လာသည်။

ရှဲ့ယန်၏ မျက်နှာက ဒေါသတကြီးဖြင့် နီရဲလာပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်ကာ ဓားကို ချွင်ခနဲ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လော့ချန်ကိုညွှန်ကာ အံကြိတ်ထားရင်း ပြောသည်။

“မင်း တော်တော် အပြောကြီးတာပဲ... ဒါဆို ငါနဲ့ တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ခိုက်ဝံ့ရဲ့လား…”