ဆွန်ယင်ယန်

“အဘိုး... ကျွန်တော် မှတ်ထားပါမယ်...”

လော့ချန်က ခေါင်းကို အလေးအနက် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဤရက်အနည်းငယ်အတွင်း လော့မင်ရှန်နှင့် စကားပြောဆိုရင်း ကျင့်စဉ်လေ့ကျင့်မှုဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများအပြင် သိုင်းလောကအတွေ့အကြုံများကို အများဆုံး ဆွေးနွေးခဲ့သည်။

လော့ဟိန်းက သူ၏ခရီးဆောင်အိတ်ထဲသို့ ပိုးထည်အိတ်တစ်လုံးကို ထိုးထည့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ချန်လေး... ဒီအထဲမှာ သိန်းရှစ်ဆယ် ငွေစာရွက်တစ်ရွက် ထည့်ပေးထားတယ်... မလုံလောက်ရင် အိမ်ကိုစာပို့ပြီး လှမ်းတောင်းနော်...”

“လုံလောက်ပါတယ်... ဦးလေးကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

လော့ချန်က နှာခေါင်းထဲ ရနံ့တစ်ခုဝင်လာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး လော့မင်ရှန်တို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် သွားတော့မယ်... အားလုံး ကျန်းမာရေးဂရုစိုက်ကြပါ...”

ထို့နောက် စကားဆုံးသည်နှင့် လော့ချန်က မြင်းကို ပုတ်လိုက်ရာ အပြာရောင်မြင်းက လျှပ်စီးလက်သလို ပြေးထွက်သွားပြီး လော့ဟုန်က အနောက်မှ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် လိုက်လာသည်။

မနက်စောစော ဖြစ်နေသဖြင့် လမ်းများပေါ်တွင် လူသူအနည်းငယ်သာရှိပြီး အပြာရောင်မြင်းက အပြည့်အဝ အရှိန်နှင့်ပြေးလွှားကာ ချီရှန်မြို့မှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။

လေပြည်ပြင်းပြင်းကို ရင်ဆိုင်ရင်း လော့ချန်က ကောင်းကင်ပြာနှင့် တိမ်ဖြူများကို ငေးကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော စိတ်ဓာတ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုအရာမှာ သူက ချီရှန်မြို့မှ ပထမဆုံးအကြိမ် ထွက်ခွာလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည့်နေ့တွင် ‘လော့ချန်’ ဟူသော နာမည်က တာယွဲ့မင်းဆက်တစ်ခုလုံးတွင် ထင်ရှားလာရုံသာမက ပိုမိုဝေးကွာသော နေရာများအထိပါ နာမည်ကျော်ကြားစေရမည်ဟု သူက ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ခြောက်ရက်အကြာတွင် လော့ချန်နှင့် လော့ဟုန်တို့က ချီရှန်မြို့မှ မိုင်တစ်သောင်းအကွာရှိ ပြေးမြင်းလွင်ပြင်၏ အစွန်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အနည်းငယ် စိုစွတ်နေသော လေထုထဲတွင် သွေးနံ့များသင်းနေသည်။

လော့ချန်နှင့် လော့ဟုန်တို့က သွေးဝံပုလွေအုပ်စုတစ်ခုကြားတွင် ဝိုင်းထားခံထားရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးဝံပုလွေအလောင်းပေါင်း အနည်းဆုံး သုံးဆယ်ခန့် ရှိနေသည်။ ထိုအလောင်းများမှာ အများစုက နှစ်ပိုင်းဖြတ်တောက်ခံထားရပြီး အပြည့်အဝ မဟုတ်တော့ဘဲ ကျန်ရှိသည့်အလောင်းများမှာ အသားပိဿာလုံးအဖြစ် ဖျစ်ညှစ်ခံထားရပြီး သွေးစသွေးနများက မြေပြင်တစ်လွှား ဖြန့်ကျက်နေသည်။

သွေးဝံပုလွေက ပြေးမြင်းလွင်ပြင်တွင် အလွန်အမင်း တွေ့ရလေ့ရှိသော ကြယ်တစ်ပွင့်နတ်ဆိုးသားရဲဖြစ်ပြီး သူ၏တစ်ဦးချင်းစွမ်းအားက ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်အလယ်အလတ်ရှိ သိုင်းသမားနှင့် ညီမျှသည်။ သို့သော် သူတို့က အုပ်စုဖွဲ့ပြီး ပေါ်ထွက်လာတတ်သည့်အတွက် အလွန်အမင်း ဒုက္ခဖြစ်စေသည်။

“တိမ်ယံတည်နေရာ...”

လော့ချန်က အနီးကပ်ရောက်လာသော သွေးဝံပုလွေနှစ်ကောင်ကို လက်သီးတစ်ချက်နှင့် ထိုးဖျက်လိုက်ပြီး ညာလက်ထဲရှိ ရှည်လျားသောဓားကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ထိုးအုံလာသော သွေးဝံပုလွေ အနည်းငယ်မှာ လေထဲတွင် အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်ခံရပြီး သွေးမိုးများ ဖြန်းထွက်လာသည်။

လော့ဟုန်ကမူ အလွန်ပေါ့ပါးစွာ လှုပ်ရှားနေပြီး လက်တစ်ချက် မြှောက်လိုက်တိုင်း အနီးကပ်ရောက်လာသော သွေးဝံပုလွေများမှာ အသားပိဿာလုံးအဖြစ် ဖျစ်ညှစ်ခံလိုက်ရသည်။

အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်အကြာတွင် ကျန်ရှိသည့် သွေးဝံပုလွေ အနည်းငယ်မှာ လုံးဝ သုတ်သင်ခံလိုက်ရသည်။

“ချန်လေး... မင်း အခုနကသုံးလိုက်တာ ကောင်းကင်ပိုင်းဖြတ်ခြင်း ဒုတိယပုံစံလား...”

လော့ဟုန်က မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးဝံပုလွေအလောင်းများကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့... ရက်အနည်းငယ်အတွင်းကမှ လေ့ကျင့်ပြီးစီးသွားတာပါ...”

လော့ဟုန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူက လော့ချန်၏ ဉာဏ်အမြော်အမြင်ကို အနည်းငယ် လျှော့တွက်မိခဲ့ပုံရသည်။ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် လော့ဟုန်က ပြောလိုက်သည်။

“ချန်လေး... စွမ်းအားအဆင့်တက်လာတာနဲ့အမျှ သိုင်းဝိညာဉ်ရဲ့အခန်းကဏ္ဍက ပိုမိုအရေးပါလာလိမ့်မယ်... မင်းရဲ့ဉာဏ်အမြော်အမြင်က သိပ်ကိုထူးချွန်ပေမဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်အဆင့်က နိမ့်လွန်းတယ်... အနာဂတ်မှာ စွမ်းအားတိုးတက်မှု ရပ်တန့်သွားရင်တောင် မင်းက စိတ်ဓာတ်မကျပါနဲ့...”

လော့ဟုန်က လော့ချန်မှာ ယခုအချိန်တွင် အလွန်အမင်း အဆင်ပြေနေသည့်အတွက် အနာဂတ်တွင် စွမ်းအားတိုးတက်မှု နှေးကွေးလာလျှင် ထိုအရာကို မခံစားနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။

“အဖေ... တကယ်တော့ ကျွန်တော်ရဲ့သိုင်းဝိညာဉ်က ရိုးရှင်းပြီး မပြည့်စုံတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမဟုတ်ပါဘူး...”

လော့ချန်က လော့ဟုန်အား အမှန်တရားကို ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့အတွက် စိတ်ပူမနေစေလိုပေ။

“ရိုးရှင်းတဲ့ မပြည့်စုံတဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားမဟုတ်ဘူးဟုတ်လား...”

လော့ဟုန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

လော့ချန်က ထပ်မံရှင်းပြခြင်းမပြုဘဲ သွေးဝံပုလွေအလောင်းများရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သိုင်းဝိညာဉ်ကို ဆင့်ခေါ်ကာ ဝါးမျိုခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။

"ဘုန်း..."

ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်မှော်အလင်းက တောက်ပစွာ လင်းလက်လာပြီး သွေးဝံပုလွေများ၏ သားရဲဝိညာဉ်များက အလောင်းများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကာ လော့ချန်၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

“ဒါက...”

လော့ဟုန်က အနှစ်သာရများ လျင်မြန်စွာ ဆုံးရှုံးနေသည့် အလောင်းများကိုကြည့်ရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"တစ်ကောင်... နှစ်ကောင်... သုံးကောင်..."

လော့ချန်က သွေးဝံပုလွေအလောင်းများကို အကုန်ဝါးမျိုပြီးမှသာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အဖေ... ကျွန်တော်ရဲ့သိုင်းဝိညာဉ်က သားရဲဝိညာဉ်တွေကို ဝါးမျိုနိုင်ပြီး သိုင်းဝိညာဉ်ကိုယ်တိုင်လည်း ကြီးထွားနိုင်တယ်...”

လော့ချန်က ဝါးမျိုနိုင်စွမ်းကို သိုင်းဝိညာဉ်အပေါ်တွင်သာ ထားရှိပြီး ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်ရတနာအကြောင်းကို ဖော်ပြခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

“သားရဲဝိညာဉ်တွေကို ဝါးမျိုနိုင်ပြီး သိုင်းဝိညာဉ်ကြီးထွားနိုင်တယ်...”

လော့ဟုန်က ထိုစကားလုံးများကို ထပ်ခါတလဲလဲ တွေးတောနေသည်။

သူလည်း အချို့လူများ၏ သိုင်းဝိညာဉ် နိုးကြားလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထူးခြားသော စွမ်းရည်တစ်ခုခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဟု ကြားဖူးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် လော့ချန် နိုးကြားခဲ့သည်မှာ မပြည့်စုံသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြစ်သည် မဟုတ်ပေလော။

ထိုအကြောင်းအရာကို သိပ်မစဉ်းစားတော့ဘဲ လော့ဟုန်က ရုတ်တရက် လေးလေးနက်နက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ချန်လေး... ဒီအကြောင်းကို မင်း တခြားဘယ်သူ့ကို ပြောဖူးလဲ...”

လော့ချန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“ကောင်းတယ်... ဒီနောက်ပိုင်း ဒီအကြောင်းကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ထပ်မပြောနဲ့... ငါ့ကိုတောင် ထပ်မပြောနဲ့... ပြီးတော့ လူရှေ့မှာ ဒီလိုစွမ်းရည်ကို ဘယ်တော့မှ မပြသပါနဲ့...”

လော့ဟုန်က သတိပေးလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

“လူတွေက မသိတဲ့အရာတွေကို ကြောက်လန့်တတ်တယ်... မင်းရဲ့သိုင်းဝိညာဉ်က တခြားသူတွေရဲ့ဝိညာဉ်ကို ဝါးမျိုပြီး ကြီးထွားနိုင်တယ်ဆိုတာ လူသိသွားရင် ဒါက မင်းအတွက် မိုးမြေပြိုလောက်တဲ့ ဘေးဒုက္ခဖြစ်လာလိမ့်မယ်... မိုးကောင်းကင်ရော မြေကြီးပေါ်မှာပါ မင်းအတွက် နေရာရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အဖေ စိတ်ချပါ... ကျွန်တော် မှတ်ထားပါ့မယ်...”

လော့ချန်၏သိုင်းဝိညာဉ်သည် အမှန်တကယ် အသုံးမကျသည့်ဝိညာဉ်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသဖြင့် လော့ဟုန်၏စိတ်ထဲတွင် သက်သာရာရမှုများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“သွားစို့... ခရီးဆက်ရအောင်...”

ဆယ့်ရက်ကျော်အကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦးက လင်ယန်မြို့ဟု အမည်ရသည့် မြို့ငယ်လေးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

လင်ယန်မြို့ကို ငေးကြည့်ရင်း လော့ဟုန်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“လင်ယန်မြို့ကို ဖြတ်သွားရင် မိုင်နှစ်ရာသုံးရာလောက်အကွာမှာ လင်ကျန်းမြို့ရှိတယ်... လင်ကျန်းမြို့မှာ ဂိုဏ်းသုံးခုရဲ့ ဖူးတိန်သင်္ဘောရှိတယ်... မင်းက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို ဖူးတိန်သင်္ဘောနဲ့ သွားရမှာမို့ ငါက ဒီထိပဲ လိုက်ပို့ပေးမယ်...”

လော့ချန်က သူ၏ဖခင်နှင့်မိခင်တို့မှာ လင်ကျန်းမြို့တွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်ကို သိရှိထားပြီး ဖခင်ဖြစ်သူအနေဖြင့် ထိုမြို့သို့သွားရင်း အတိတ်ကို ပြန်လည်သတိရမည်ကို မလိုလားသည်ကို နားလည်သဘောပေါက်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“မြို့ထဲမှာ ခဏအနားယူရအောင်...”

လော့ဟုန်က မြင်းပေါ်မှဆင်းလိုက်ပြီး အပြာရောင်မြင်းကို ကြိုးဆွဲကာ မြို့ငယ်ထဲသို့ လျှောက်သွားသည်။

လော့ချန်က အနောက်မှလိုက်လာရင်း မေးလိုက်သည်။

“အဖေ... အဖေက အရင်တုန်းက ဂိုဏ်းသုံးခုထဲက တစ်ခုရဲ့တပည့်ဖြစ်ခဲ့တယ်ဆို... ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲ...”

လော့ဟုန်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ “ငါက အရင်တုန်းက လျှပ်တိမ်ဂိုဏ်းမှာ ဝင်ရောက်လေ့ကျင့်ခဲ့တာ...”

"ဘုန်း..."

လော့ဟုန်၏ စကားမဆုံးမီ ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံမှ ချီးမြှောက်ဖွယ်အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်အလင်းရောင်သည်ပင် ရုတ်ချည်းမှိန်ဖျော့သွားသည်။

“လျှပ်တိမ်ဂိုဏ်းရဲ့ မီးငှက်ကြီး...”

လော့ဟုန်က ထိတ်လန့်သွားပြီး တောင်ဘက်ကောင်းကင်ယံကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လော့ချန်လည်း ထိုအသံကို လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဆံများ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားသည်။

တောင်ဘက်ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်လွှာများက ယခုအချိန်တွင် မီးလျှံများဖြင့် တောက်လောင်နေသည့်အလား ရဲရဲနီလျက် ရှိသည်။

တိမ်လွှာများကြားတွင် ဧရာမငှက်ကြီးတစ်ကောင် ရှိနေသည်။

ထိုငှက်ကြီး၏ အမွေးများက ရွှေနီရောင်ဖြစ်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က လှပတင့်တယ်ကာ အတောင်နှစ်ဖက်ဖြန့်လိုက်ရာ အရွယ်အစားမှာ မီတာတစ်ရာခန့်ရှိပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် မီးလျှံတစ်ခုသဖွယ် ပျံသန်းနေသည်။ ထို့နောက် ဝေဝါးစွာ မြင်ရသည်မှာ မီးငှက်ကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် လူရိပ်အနည်းငယ် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဆွန်ယင်ယန်...”

မီးငှက်ကြီးပေါ်ရှိ ဦးဆောင်နေသည့်လူရိပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း လော့ဟုန်၏ မျက်ဝန်းများက ရုတ်တရက် စူးရှလာပြီး မြင်းကြိုးဆွဲထားသည့်လက်များမှာ အဆစ်များပင် ဖြူလျော့သွားသည်။

“ဆွန်ယင်ယန်...”

လော့ချန်က ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိပြီး စိတ်ထဲတွင် ဂရုတစိုက် ပြန်လည်တွေးတောကြည့်ရာ သူ၏မျက်နှာလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဆွန်ယင်ယန်ဟူသော အမည်ကို သူ ယခင်က ကြားဖူးခဲ့သည်။ ထိုသူက သူ့ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဂိုဏ်းတူဆရာအကို ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ထိုသူကပင် သူ၏ဖခင်ဖြစ်သူကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့ပြီး သွေးကြောများကို ဖျက်ဆီးကာ စွမ်းအားတိုးတက်မှု မရှိတော့အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖခင်ဖြစ်သူက ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်လုံး စိတ်ဓာတ်ကျကာ အရက်သောက်ရင်း နေ့ရက်များကို ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။ ထိုနာမည်က လော့ချန်၏ရင်ထဲတွင် အလွန်အမင်း မုန်းတီးရသည့်သူဖြစ်ခဲ့သည်။

မီးငှက်ကြီးက လင်ယန်မြို့ငယ်ပေါ်မှ ဖြတ်ပျံသွားပြီး ပိုမိုဝေးကွာသွားသည်ကို မြင်ရပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြန်လှည့်လာကာ နောက်ပြန်ပျံသန်းလာသည်။

"ဟူး..."

လေပြည်ပြင်းပြင်းက ပြန်လည်လှည့်ပတ်လာပြီး မီးငှက်ကြီးက လော့ချန်တို့ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လာသည်။ အတောင်များ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေပြည်ပြင်းပြင်းက အပြာရောင်မြင်းများကို အနောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားစေသည်။

လူရိပ်လေးခုက မီးငှက်ကြီးပေါ်မှ ဆင်းသက်လာပြီး ဦးဆောင်နေသူမှာ အသက်အရွယ်ရင့်ရော်သူ အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ပါးရိုးများက မို့မောက်နေပြီး လင်းယုန်ပုခုံးနှင့် ဝံပုလွေမျက်လုံးများရှိကာ ခရမ်းရောင်ရွှေထည်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်စွပ်နားတွင် လျှပ်တိမ်ဂိုဏ်း၏ ရွှေဘောင်အမှတ်အသားများ ရှိနေသည်။

သူ၏ဘေးတွင် အသက်တစ်ဆယ့်ငါး တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့်ရှိ လူငယ်တစ်ဦးရှိပြီး သူ၏မျက်နှာက ထိုအမျိုးသားနှင့် ခုနစ်ပုံရှစ်ပုံခန့် တူညီကာ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရင်ဘတ်တွင် မီးလျှံတိမ်ပုံအမှတ်အသားရှိကာ ခါးတွင် ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်ကို ဆွဲထားသည်။ သူ၏အကြည့်များက ထူးခြားစွာ စူးရှပြီး အာဏာရှိဟန် ပေါက်နေသည်။

အနောက်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့ ရှိနေပြီး သူတို့၏အသက်အရွယ်မှာ အနီးစပ်ဆုံးဖြစ်ကာ ဝတ်ရုံရင်ဘတ်တွင် မီးလျှံတိမ်ပုံအမှတ်အသားများ ရှိနေသည်။

“ဟဲ... ဟဲ... နေ့လယ်ခင်းကြီးမှာ ဘာလို့ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားတာလဲလို့ တွေးနေတာ... ဟောဒီမှာ မိတ်ဆွေဟောင်းကြီးတစ်ယောက် ရှိနေတာကိုး...”

ဦးဆောင်နေသည့် အမျိုးသားက လော့ဟုန်ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှေးကျဉ်းလိုက်ပြီး ပြုံးသလို မပြုံးသလို ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာတူညီ လော့ဟုန်... နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ရတာကြာပြီ... ကျန်းမာရဲ့လား...”