မင်းတို့သေဖို့ အချိန်ကျပြီ

“ဆွန်ယင်ယန်...”

လော့ဟုန်က ဆွန်ယင်ယန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း လက်သီးများကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်လည်း အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်နေသော ဒေါသမီးလျှံနှင့် မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်များက လော့ချန်၏ မိခင်ဖြစ်သူကို ကျိမိသားစုက ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပေသည်။ ထို့ကြောင့် လော့ဟုန်က သူတို့ကို လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဆွန်ယင်ယန်နှင့် မတော်တဆ ဆုံတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဆွန်ယင်ယန်က လော့ဟုန်အား ဝိညာဉ်ဆေးတစ်မျိုးကို ခူးဆွတ်ပေးရန် အကူအညီတောင်းခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးက လျှပ်တိမ်ဂိုဏ်းတွင် တစ်ခေတ်တည်းဖြစ်သော ဆရာတူညီအစ်ကိုများဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အချိန်များတွင် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ခဲ့သည့်အတွက် လော့ဟုန်က စဉ်းစားစရာမလိုဘဲ ချက်ချင်း သဘောတူခဲ့သည်။

သို့သော် ဝိညာဉ်ဆေးခူးဆွတ်နေစဉ် လော့ဟုန်က နတ်ဆိုးသားရဲတစ်ကောင်နှင့် တိုက်ခိုက်နေရချိန်တွင် ဆွန်ယင်ယန်က ရုတ်တရက် နောက်ကျောမှ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

လော့ဟုန်က ရှေ့နောက်ရန်သူများကြားတွင် ပိတ်မိသွားပြီး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။ မသေရုံသာ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း အခြေခံအုတ်မြစ်များ ပျက်စီးသွားပြီး ဝိညာဉ်သွေးကြောများ ပြတ်တောက်သွားကာ စွမ်းအားအဆင့်က သွေးကြောနိုးကြားမှုအဆင့်မှ ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ ထိုအခြင်းအရာကြောင့် ထပ်မံတိုးတက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့်ပင် ကျိမိသားစုထံ သွားရောက်ရန် သူ၏ဆန္ဒမှာလည်း လုံးဝပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

“အဖေ... ဒီသူက ဘယ်သူလဲ...”

ဆွန်ယင်ယန်၏ ဘေးတွင်ရှိသော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ်လူငယ်က မေးလိုက်သည်။

ဆွန်ယင်ယန်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“ချွမ်ဝူ... ဒီလူက ငါတို့လျှပ်တိမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်ဂိုဏ်းမှာ တစ်ချိန်က နာမည်ကျော်ကြားခဲ့တဲ့ ထူးချွန်သူတစ်ယောက်ပဲ... အဲဒီတုန်းက သူ့ရဲ့ဂုဏ်သတင်းက အဖေ့ထက်တောင် ပိုမြင့်မားခဲ့သေးတယ်... မင်းလိုပဲ အပြင်ဂိုဏ်းရဲ့ ထိပ်တန်းတပည့်ဆယ်ဦးထဲမှာ ပါဝင်ခဲ့ပြီး အတော်လေး ထင်ရှားခဲ့တာ...”

ဆွန်ယင်ယန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး လော့ဟုန်ကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါလည်း သိချင်မိသေးတယ်... ဆရာတူညီ လော့ဟုန်... နှစ်ပေါင်းများစွာ မတွေ့ရတာနဲ့ မင်းက ဘာလို့ ပိုပိုပြီး နိမ့်ကျသွားရတာလဲ...”

"ဘုန်း..."

လော့ဟုန်၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ခမ်းနားထည်ဝါသော စွမ်းအင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ရင်ထဲရှိ ဒေါသမီးလျှံများကို ထိန်းမထားနိုင်တော့သလို ဖြစ်နေသည်။ ဘေးတွင်ရှိသော လော့ချန်ကို သတိပြုမိသဖြင့် လော့ဟုန်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရှိုက်ကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း တင်းကျပ်စွာဆုပ်ထားသော လက်သီးများမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်ကို မထိန်းနိုင်ခဲ့ပေ။

“ဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမယ်လေ... ငါတို့ ဆရာတူညီအစ်ကိုချင်းရင်းနှီးမှုကို မထိခိုက်စေချင်ဘူးလေ...”

ဆွန်ယင်ယန်က အောင်မြင်မှုရသလို ပြုံးလိုက်ပြီး အကြည့်ကို လော့ချန်ထံသို့လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက မင်းနဲ့ကျိမိသားစုရဲ့ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ သမီးတော်ကနေ မွေးလာတဲ့ သားလေးပေါ့လေ... သူ့ရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို ငါကြားဖူးတယ်... ဟဲ... ဟဲ... ကြယ်တစ်ပွင့်မှမရှိတဲ့ မပြည့်စုံတဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို နိုးကြားလာတယ်ဆိုတာ ငါ့နားထဲရောက်လာတော့ တကယ်ကို မိုးကြိုးပစ်ခံရသလိုပဲ...”

ဆွန်ချွမ်ဝူက အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကြယ်တစ်ပွင့်မှမရှိတဲ့ မပြည့်စုံတဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအား... ဒီလောကမှာ ဒီလိုအသုံးမကျတဲ့သူမျိုး ရှိသေးတယ်လား...”

ဆွန်ယင်ယန်က လော့ဟုန်ကိုကြည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာတူညီ လော့ဟုန်... မင်းသားရဲ့အရည်အချင်းနဲ့ဆို ဂိုဏ်းသုံးခုမှာ တံခါးစောင့်တောင် ဘယ်သူမှ လက်မခံဘူး...”

“ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းကို ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ မထင်လိုက်နဲ့... ငါက အခုလျှပ်တိမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်ဂိုဏ်းအကြီးအကဲတစ်ယောက်ပဲ... မင်းသာ ငါ့ကို ကောင်းကောင်းတောင်းပန်ရင် မင်းသားကို လျှပ်တိမ်ဂိုဏ်းမှာ အလုပ်မျိုးစုံလုပ်တဲ့ တပည့်အဖြစ် ဝင်ခွင့်ပေးဖို့ ငါ စဉ်းစားပေးနိုင်တယ်...”

“တော်တော့...”

လော့ဟုန်၏မျက်နှာက အေးစက်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဆွန်ယင်ယန်... မင်း လူကို အလွန်အမင်း အနိုင်မကျင့်နဲ့... ငါ့ကို ပြောချင်ရာပြောနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ လော့ချန်ကို ထပ်ပြောလိုက်ရင် မင်းနဲ့ငါ အသက်ရှင်ကျန်တဲ့သူ တစ်ယောက်ပဲရှိရလိမ့်မယ်...”

"ဟမ်း..."

ဆွန်ယင်ယန်က အေးစက်စွာ ဟစ်အော်လိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စွမ်းအင်ထုတ်လွှတ်မှုတစ်ခုက မြေပြင်ကို အနည်းငယ် နှိမ့်ဆင်းသွားစေပြီး လော့ဟုန်ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားစေကာ မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားသည်။

ဆွန်ယင်ယန်က လော့ဟုန်ကို အထက်စီးမှ ကြည့်ရင်း မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းကို အနိုင်ကျင့်ရင်ရော ဘာဖြစ်မှာလဲ... မင်းက အရင်က အတော်လေး ဂုဏ်သတင်းထွန်းလင်းပြီး ငါ့ကို လှမ်းအော်လှမ်း‌ဟောက်လုပ်နိုင်တဲ့ လျှပ်တိမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်ဂိုဏ်းထူးချွန်သူလို့ ထင်နေသေးလား... မင်းက အခု အင်အားမရှိတဲ့ မသန်စွမ်းသူတစ်ယောက်ပဲ... သိလား... မသန်စွမ်း... မသန်စွမ်း... တကယ်လို့...”

ဆွန်ယင်ယန်က တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည့်အလား စကားကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

လော့ချန်က ဖခင်ဖြစ်သူကို ထိန်းဖမ်းထားရင်း ရင်ထဲရှိ ဒေါသမီးလျှံများသည် ပေါက်ကွဲလုမတတ်ဖြစ်နေသည့် မီးတောင်တစ်ခုနှင့် တူလာသည်။ ဆွန်ယင်ယန်နှင့် သူ၏သားကိုကြည့်ရင်း လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ဖြစ်ရပ်ကို ငါ မှတ်ထားလိုက်ပြီ... နောင်တစ်ချိန်မှာ ဒီအတွက် အဆပေါင်းများစွာ ပြန်ပေးဆပ်စေရမယ်...”

"ဟား... ဟား... ဟား..."

ဆွန်ချွမ်ဝူက အော်ရယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်စုတ်လေး... မင်းလို အသုံးမကျတဲ့သူမျိုးက ငါ့ရှေ့မှာ ဒီလို ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် စကားတွေ ပြောရဲတယ်ပေါ့လေ...”

“ဟဲ... ဟဲ... မင်းက ဆရာတူအစ်ကို ဆွန်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို မသိဘူးထင်တယ်... ဆရာတူအစ်ကိုက လျှပ်တိမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အပြင်ဂိုဏ်းထိပ်တန်းတပည့်ဆယ်ဦးထဲက တစ်ယောက်ပဲ... လက်ညှိုးတစ်ချောင်းနဲ့တင် မင်းကိုဖိပြီး သေအောင်လုပ်နိုင်တယ်...”

“အသုံးမကျတဲ့သူမျိုးက တကယ်ကို ကြီးကျယ်တဲ့စကားတွေ ပြောရဲတာပဲ...”

လော့ချန်၏စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လျှပ်တိမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်နှစ်ဦးက ခေါင်းခါရင်း ပြောင်လှောင်ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

“အင်း... သွားစို့...”

ဆွန်ယင်ယန်က လော့ချန်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘဲ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းနှင့် မီးငှက်ကြီး၏ ကျယ်ပြန့်ပြီး ညီညာသော ကျောပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

လူအားလုံး တက်လာသည်နှင့် ဆွန်ယင်ယန်က ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

လော့ဟုန်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“ဆွန်ယင်ယန်... အဲဒီတုန်းက တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို အဲဒီလို လုပ်ခိုင်းခဲ့တာလား...”

ထိုအချိန်က ဆွန်ယင်ယန်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်မှာ သိပ်ကို တိုက်ဆိုင်မှုများလွန်းသည်။ ထို့ပြင် သူနှင့် ဆွန်ယင်ယန်တို့မှာ ရန်ငြိုးဖွဲ့မှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ပေ။

“ဟုတ်ရင်ရော မဟုတ်ရင်ရော... မင်းလို တစ်ဝက်လောက်သာ အင်အားရှိတဲ့သူက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ... ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့အသုံးမကျတဲ့သားကို လက်စားချေဖို့ လွှတ်မလို့လား...”

ဆွန်ယင်ယန်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ မီးငှက်ကြီးက ချီးမြှောက်ဖွယ်အသံတစ်သံ ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး အတောင်များကို အားပြင်းစွာ အကြိမ်အနည်းငယ် ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။ ထိုမီးငှက်ကြီးက မြားတစ်စင်းသဖွယ် လော့ချန်တို့အထက်မှ ဖြတ်ပျံသွားပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားကာ မျက်စိတစ်မှတ်အတွင်း တိမ်လွှာများထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဘုန်း...ဘုန်း..."

ထို့နောက် ရင်ဆိုင်ရောက်လာသော လေစီးကြောင်းက လော့ချန်ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားစေသည်။

အပြာရောင်မြင်းနှစ်ကောင်မှာ မီးငှက်ကြီးကြောင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ပါးစပ်နှာခေါင်းမှ သည်းခြေရည်များ ထွက်ကာ မြေပေါ်လဲကျပြီး အသက်ထွက်သွားသည်။

“ချန်လေး... ဒီကနေ အရှေ့တောင်ဖက်ကို မိုင်နှစ်ရာသုံးရာလောက်ဆက်သွားရင် လင်ကျန်းမြို့ရောက်မယ်... မင်း တစ်ယောက်တည်း သွားလိုက်တော့...”

လော့ဟုန်က အကြည့်ကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက အင်အားများ ကုန်ခမ်းသွားသည့်အလား ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ မြို့ငယ်ထဲသို့ လျှောက်သွားသည်။

"အဖေ..."

လော့ချန်က စိတ်ဓာတ်ကျကာ အားငယ်နေသော ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ကျောပြင်ကိုကြည့်ရင်း လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မီးငှက်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည့်ဖက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“ဆွန်ယင်ယန်... ဆွန်ချွမ်ဝူ...”

ထိုနာမည်နှစ်ခုက လော့ချန်၏ နှုတ်ခမ်းဖျားမှနေ၍ အေးစက်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လော့ချန်က ဘေးနားရှိ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို လက်သီးချက်တစ်ချက်နှင့် ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူနောက်သို့ လိုက်မသွားဘဲ တစ်ယောက်တည်း အရှေ့တောင်ဖက်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

အမြန်နှုန်းကို အဆုံးထိ မြှင့်တင်လိုက်ရင်း လော့ချန်က တောင်ကုန်းများကြားတွင် အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးလွှားနေပြီး ရင်ဆိုင်ရောက်လာသော လေပြည်ပြင်းပြင်းက သူ၏ရင်ထဲရှိ ချော်ရည်မီးလျှံများနှင့်တူသော ဒေါသများကို လုံးဝ မငြိမ်းသတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့‌နောက် စိတ်ထဲတွင် အသံတစ်သံက အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေသည်။

"သန်မာလာရမယ်... သန်မာလာရမယ်... အမြန်ဆုံး သန်မာလာရမယ်..."

တစ်နေ့မဟုတ်တစ်နေ့ သူက ဆွန်ယင်ယန်နှင့် သူ၏သားတို့ကို ဖခင်ဖြစ်သူ၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ပြီး အမှားဝန်ခံခိုင်းမည်ပင်။

ထို့နောက် အပြည့်အဝ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးလွှားနေရင်း လော့ချန်၏ အမြန်နှုန်းက အလွန်မြန်ဆန်လှသည်။ တစ်နာရီအကြာတွင် မြေမျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း ညီညာလာပြီး လေထုသည်လည်း စိုစွတ်လာသည်။

လော့ချန်က လင်ကျန်းမြို့သို့ ရောက်ရှိတော့မည်ကို သဘောပေါက်သဖြင့် ညစ်ညမ်းသော အသက်ရှူသံတစ်ချက်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး အရှိန်လျှော့လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဘေးနားရှိ တောအုပ်ထဲမှ လူရိပ်အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

ထီးနီဆောင်းထားသော ဓားသမားတစ်ဦးက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“ညီငယ်လေး... မင်းက လင်ကျန်းမြို့ကို သွားမလို့လား... ငါတို့လည်း အဲဒီကို သွားမလို့ပဲ... အတူတူလိုက်သွားရင် မကောင်းဘူးလား...”

လော့ချန်က ရပ်တန့်ရန် အနည်းငယ်မျှ စိတ်ကူးမရှိဘဲ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မကောင်းပါဘူး... ငါက တစ်ယောက်တည်း သွားလာရတာပဲ ကြိုက်တယ်...”

“ဟိ... ဟိ... ညီငယ်လေး... မင်းက ဒီလမ်းတစ်လျှောက် မကြာသေးခင်ကမှ မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေတာကို မသိဘူးထင်တယ်... အားလုံးအတူသွားရင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အကာအကွယ်ပေးလို့ရတာပေါ့...”

ထို့နောက် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ရယ်မောရင်း ချဉ်းကပ်လာပြီး ကျန်သုံးဦးက အနောက်မှ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် လိုက်လာသည်။

လော့ချန်က ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသမီးကိုကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“တကယ်တော့ မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေတာက မင်းတို့တွေပဲလို့ ငါမြင်တယ်... လစ်စမ်း...”

ထိုအမျိုးသမီးက အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများက အနည်းငယ် ပြုံးယောင်သန်းလာပြီး တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာကာ စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

"ရွှပ်..."

ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု လက်သွားပြီး ဓားသွားတစ်ချောင်းက ထိုအမျိုးသမီး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီး အနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာကာ သွေးများ စီးကျလာသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားပြီး သူမက ထိုသို့ပင် သေဆုံးသွားရမည်ဟူသော အရာကို မယုံကြည်နိုင်သည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ ထိုသို့ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲက ကျန်သုံးဦးကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

“မင်း သေချင်နေတာလား...”

ထီးနီဆောင်းထားသော ဓားသမားက မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူတို့လေးဦးက ဤနေရာတွင် လမ်းဖြတ်တိုက်ခိုက်သူများဖြစ်ပြီး အင်အားသိပ်မထင်ရသည့် တစ်ဦးတည်း ခရီးသွားသူများကိုရွေးပြီး တိုက်ခိုက်လေ့ ရှိသည်။ လော့ချန်က တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေပြီး မြင်းစီးမရှိသည့်အတွက် သိုင်းလောကထဲ အသစ်ဝင်လာသည့် အတွေ့အကြုံနုသော လူငယ်တစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ခဲ့ရာ တစ်ချက်တည်းနှင့် သူတို့ထဲမှတစ်ဦးက သေဆုံးသွားရသည်။

“သတ်စမ်း...”

ထို့နောက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ထီးနီဆောင်းထားသော ဓားသမားနှင့် ကျန်နှစ်ဦးက လော့ချန်ကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ရန် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။

လော့ချန်က ရှည်လျားသောဓားကို ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကျန်သုံးဦးကိုကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့က မလစ်ချင်ဘူးဆိုရင်... အခု မင်းတို့သေဖို့ အချိန်ကျပြီ...”