ယွမ်ဇန်းဆေးလုံး

လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးတွင် ယွမ်ချီစွမ်းအင်သည် အဆုတ်နှင့်ကလီစာများထံသို့ စိမ့်ဝင်ကာ အတွင်းအင်္ဂါများကို သန်မာစေပြီး သံပမာစွမ်းကာ မြင်းတစ်ကောင်ပမာ လျင်မြန်သည်။ ကာယခံနိုင်ရည်မှာ ထူးခြားပြီး အင်အားမှာလည်း ကျားတစ်ကောင်စွမ်းအား၊ ဆိုလိုသည်မှာ ပေါင်ငါးထောင်ခန့်သာ ရှိသည်။

လော့ချန်သည် ယခုအခါ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးသို့ မရောက်ရှိသေးသော်လည်း သူ၏အင်အားမှာ ပေါင်ရှစ်ထောင်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဤအင်အားသည် သာမန်လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးရှိ သိုင်းသမားများ၏ အင်အား၏ နှစ်ဆနီးပါး ဖြစ်သည်။ ဤအရာအားလုံးသည် ကောင်းကင်နဂါးထိန်းနည်း သိုင်းကျမ်းကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

“ကောင်းကင်နဂါးထိန်းနည်း ဘယ်အဆင့်သိုင်းကျမ်းဖြစ်မလဲ မသိဘူး…” လော့ချန်က တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်နဂါးထိန်းနည်း သိုင်းကျမ်းသည် အဆင့်ကိုးဆင့်ရှိပြီး စစ်မှန်သောနဂါးကျမ်းမှာ ပထမအဆင့်သာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ယခုအခါ နဂါးစွမ်းအင်ကို စုစည်းနိုင်ခဲ့ပြီး စစ်မှန်သောနဂါးကျမ်း၏ ပထမအဆင့်တံခါးကို လက်လှမ်းမီခါစသာ ရှိသေးသည်။ အကယ်၍ ကောင်းကင်နဂါးထိန်းနည်း ကျွမ်းကျင်အောင် လေ့ကျင့်နိုင်ခဲ့ပါက မည်မျှထိ သန်မာလာနိုင်မည်ကို မသိနိုင်ပေ။

လော့ချန်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ရင်း မိမိကိုယ်မိမိ အနည်းငယ် အလွန်အမင်း မျှော်လင့်နေမိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အရင်ဆုံး စစ်မှန်သောနဂါးကျမ်းကို အဆင့်ကိုးဆင့်ထိ လေ့ကျင့်ရန်သာ အရေးကြီးသည်။

ဤအချိန်တွင် အပြင်တွင် နေ့ခင်းအလင်းရောင် ထွန်းလင်းလာပြီး လူသံများဖြင့် ဆူညံလျက် ရှိသည်။ တစ်ညလုံး လေ့ကျင့်ခဲ့သော်လည်း လော့ချန်သည် ပင်ပန်းမှု မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် လင်ယွမ်ပြတိုက်သို့ အရင်သွားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လင်ကျန်းမြို့ရှိ လင်ယွမ်ပြတိုက်သည် မြို့လယ်ခေါင်တွင် တည်ရှိပြီး အလျားအနံ သုံးလီထက်ကျော်လွန်သည့် ဧရာမအဆောက်အအုံတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် ဝင်ပေါက်လေးခုရှိပြီး ဝင်ပေါက်တစ်ခုစီတွင် အစောင့်များ ရှိကြ၏။

ထိုအစောင့်များသည် အကြည့်များထက်မြက်ကာ ကိုယ်လုံးတွင် ယွမ်ချီစွမ်းအင်များ လှုပ်ရှားလျက်ရှိပြီး အနည်းဆုံးအင်အားမှာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်တစ်ရှိသည့် သိုင်းသမားများဖြစ်ကြသည်။

“ဒီလောက်ထည်ဝါတဲ့ပြတိုက်ကြီးပဲ… လင်ယွမ်ပြတိုက်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာရှိတဲ့ အင်အားက တကယ်မရိုးရှင်းဘူးပဲ…”

လော့ချန်က လော့ယောင်ကို သတိရလိုက်သည်။ ကောလာဟလအရ သူမသည် လင်ယွမ်ပြတိုက်၏ အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အဆင့်အတန်းမှာ ထူးခြားသည်ဟု ဆိုသည်။ နောင်တွင် သူမနှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေးရှိမရှိကို မသိနိုင်ပေ။

လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ လော့ချန်က အဆောက်အအုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ အဆောက်အအုံအတွင်းက အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် တိုင်များစွာ တည်ရှိသည်။ ၎င်းကို ခန်းမကြီးများစွာအဖြစ် ပိုင်းခြားထားသည်။

ခန်းမတစ်ခုစီတွင် ပြသထားသည့် ပစ္စည်းများမှာ မတူညီပေ။ ဆေးလုံးများ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်များ၊ လက်နက်များ၊ ရတနာသိုင်းကျမ်းများနှင့် အခြားသိုင်းပညာဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ကျမ်းများ ရှိသည်။ သိုင်းသမားတစ်ဦးအတွက် လိုအပ်သမျှ အားလုံးကို ဤနေရာတွင် ရရှိနိုင်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

လော့ချန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာကြည့်ရင်း လာရောက်သူများထဲတွင် လူငယ်လူရွယ်များစွာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူများသည် ထည်ဝါသောဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အစောင့်အကြပ်များနှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြသည်။ သူတို့၏အမူအရာများမှာ ဂုဏ်ယူဖွယ်ရှိပြီး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။ သူတို့သည် ဂိုဏ်းသုံးခု၏ စမ်းသပ်မှုအတွက် လာရောက်ကြသည့် လူငယ်ထူးချွန်သူများ ဖြစ်ပုံရသည်။ လော့ချန်ကဲ့သို့ တစ်ယောက်တည်း လာရောက်သူများမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

ထို့နောက် လော့ချန်က အကြည့်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးများ ရောင်းချသည့် ခန်းမကြီးဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ သူသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးသို့ တက်လှမ်းရန် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးများ ဝယ်ယူရန် စီစဉ်ထားသည်။

ခန်းမကြီးအတွင်းတွင် ကျောက်စိမ်းကောင်တာများ တန်းစီထားပြီး ၎င်းအတွင်းတွင် အမျိုးမျိုးသော ဝိညာဉ်အလင်းများဖြင့် တောက်ပလျက်ရှိသည့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများနှင့် ဝိညာဉ်ဆေးများကို ထားရှိသည်။ ဆေးရနံ့များက ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

မနက်စောစော ဖြစ်နေသဖြင့် ခန်းမအတွင်းတွင် လူများမရှိသလောက်ပင်။ အစေခံမိန်းကလေးများသည် ကျောက်စိမ်းကောင်တာများရှေ့တွင် ရပ်နေကြပြီး ဝင်လာသည့်ဧည့်သည်များကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

လော့ချန်သည် ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်လာသည့်အခါ အစေခံမိန်းကလေးများက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အကြည့်များကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် လင်ယွမ်ပြတိုက်တွင် ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရင်း လူများစွာကို တွေ့ဖူးကြသူများဖြစ်သည်။ ဧည့်သည်တစ်ဦးတွင် ချမ်းသာမှုရှိမရှိ အဆင့်အတန်းမြင့်မားမှုရှိမရှိကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သိရှိနိုင်သည်။

လော့ချန်သည် ငယ်ရွယ်ပြီး သာမန်ဝတ်စားထားကာ အစေခံတစ်ဦးပင် လိုက်ပါမလာသဖြင့် လင်ယွမ်ပြတိုက်သို့ လာရောက်ကြည့်ရှုရုံသာ ဖြစ်သည့် ဆင်းရဲသော လူငယ်တစ်ဦးဟု သူတို့က ထင်မှတ်ကာ ဂရုမစိုက်ကြပေ။

ထိုအချိန်တွင် နောက်ထပ် လူအုပ်တစ်စုသည် ခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ထိုသူများမှာ ထည်ဝါသော ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်နှစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူတို့နောက်တွင် အစေခံနှစ်ဦး လိုက်ပါလာသည်။

ထိုလူငယ်နှစ်ဦးသည် ခါးတွင် ရတနာဓားများ ဆွဲထားကြပြီး မျက်နှာထက်တွင် မာန်အပြည့်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“သခင်လေးနှစ်ဦး… ဘာလိုအပ်နေပါသလဲ…”

အစေခံမိန်းကလေးများက ချက်ချင်းပင် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဝိုင်းဝန်းကာ ဧည့်ခံလိုက်ကြသည်။

အစေခံတစ်ဦးက မောက်မာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့သခင်လေးက လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်… ကြယ်နှစ်ပွင့်ခန္ဓာသန့်စင်ဆေးလုံးတချို့ လိုချင်တယ်…”

“ကြယ်နှစ်ပွင့်ခန္ဓာသန့်စင်ဆေးလုံးထဲမှာ ကျားရိုးဆေးလုံးက အကောင်းဆုံးပဲ… ဒီကိုလိုက်လာကြပါ…”

ရှေ့ဆုံးမှ အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦးက ပန်းပွင့်ပမာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ကြယ်နှစ်ပွင့်ခန္ဓာသန့်စင်ဆေးလုံးများသည် တန်ဖိုးငွေကျပ်ဆယ်သိန်းခန့်ရှိပြီး ဤအရောင်းအဝယ်ကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်ပါက သူမအတွက် အကျိုးအမြတ်များစွာ ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ နှိုင်းယှဉ်ပါက လော့ချန်ဘက်မှာမူ အေးစက်စက် ဖြစ်နေသည်။

လော့ချန်သည် ဤအရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ဘာသာသူ သင့်တော်သည့် ဝိညာဉ်ဆေးများရှိမရှိ လိုက်လံကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်နေသည့် အသံတစ်သံက ဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သခင်လေး… ဘယ်လိုဆေးလုံးမျိုး လိုအပ်နေပါသလဲ…”

မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦးက လော့ချန်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် အသက်တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ် သို့မဟုတ် တစ်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ခန့်ရှိပြီး ရုပ်ရည်ချောမောကာ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေသည်။

“အရင်ဆုံး ခန္ဓာသန့်စင်ဆေးတွေကို လိုက်ကြည့်ချင်တယ်…” လော့ချန်က ပြောလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် ကြည့်ရှုရုံသာ လိုလားကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းမိန်းကလေးသည် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြုံးရွှင်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“သခင်လေး… ခန္ဓာသန့်စင်ဆေးတွေက ဒီဘက်မှာပါ… ကျွန်မနဲ့ လိုက်လာပါ…”

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသည့် ချမ်းသာသော ဧည့်သည်များကို မယူနိုင်ခဲ့သည့် အစေခံမိန်းကလေးများက မထီမဲ့မြင် ပြုလိုက်ကြသည်။

“တကယ်ပဲ အသစ်စက်စက်မိန်းကလေးပဲ… ဆင်းရဲတဲ့ကောင်လေးကိုတောင် သွားဧည့်ခံနေသေးတယ်…”

“ကြည့်နေလိုက်… သေချာပေါက် အလကားလှုပ်ရှားရတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်…”

သူတို့သည် လော့ချန်နှင့် မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းမိန်းကလေး၏ ကျောပြင်ကိုကြည့်ရင်း ပြောင်လှောင်ရယ်မောနေကြသည်။

ခန္ဓာသန့်စင်ဆေးများရှိရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ လော့ချန်သည် လျှောက်လှမ်းရင်း လေ့လာကြည့်ရှုနေပြီး ကျောက်စိမ်းကောင်တာတစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းကောင်တာအတွင်းတွင် ခရမ်းရောင်ရွှေဆေးလုံးတစ်မျိုးရှိပြီး ၎င်းကို ယွမ်ဇန်းဆေးလုံးဟု ခေါ်သည်။ ၎င်းသည် ကြယ်သုံးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးဖြစ်ပြီး တန်ဖိုးမှာ ငွေကျပ် သိန်းခုနစ်ဆယ် တန်ကြေး ရှိသည်။

“သိန်းခုနစ်ဆယ်… တကယ်ကို စျေးကြီးတာပဲ…”

လော့ချန်က အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

သာမန်ကြယ်သုံးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးများက ငွေကျပ်နှစ်ဆယ့်ငါးသိန်းခန့်သာ တန်ဖိုးရှိပြီး ကြယ်သုံးပွင့်ဆေးလုံးများက ငွေကျပ်သိန်းခုနစ်ဆယ်ဖြစ်ကာ ဝိညာဉ်ဆေးများထက် သုံးဆခန့် ပိုများသည်။

ဆေးသန့်စင်သူများသည် အကြွယ်ဝဆုံးသူများဖြစ်သည်ဟု ပြောကြသည်မှာ အံ့သြစရာမရှိပေ။

အကြောင်းမှာ ကြယ်သုံးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးတစ်ပင်ကို ဆေးလုံးအဖြစ် သန့်စင်ရာတွင် တစ်လုံးတည်းသာ ထွက်ရှိလာခြင်း မဟုတ်ပေ။

ဤတန်ဖိုးကွာခြားမှုသည် အမှန်တကယ် အံ့သြဖွယ်ရာပင် ဖြစ်၏။

မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းမိန်းကလေးက လော့ချန်တွင် ယွမ်ဇန်းဆေးလုံးကို ဝယ်ယူနိုင်သည့် စွမ်းရည်ရှိသည်ဟု မထင်ထားသော်လည်း စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

“သခင်လေး… ဒီယွမ်ဇန်းဆေးလုံးက ကြယ်သုံးပွင့်အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်ဆေးဖြစ်ပြီး သိုင်းသမားတွေရဲ့ အဆုတ်နဲ့အူတွေကို သန့်စင်ပေးနိုင်ပါတယ်… အထူးသဖြင့် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးရှိ သိုင်းသမားတွေအတွက် အကျိုးများစွာ ပေးနိုင်ပါတယ်… သိန်းခုနစ်ဆယ်ဆိုတဲ့စျေးနှုန်းက တကယ်ကို မမြင့်မားပါဘူး…”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါ ဒီဆေးလုံးတစ်လုံး ယူမယ်…”

သူသည် ကြယ်သုံးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးများကို သန့်စင်နိုင်သော်လည်း ဆေးစွမ်းအင်ကို စုစည်းရုံသာဖြစ်ပြီး ဆေးလုံးများကဲ့သို့ ထူးခြားသော အကျိုးသက်ရောက်မှုမျိုး မပေးနိုင်ပေ။ ဤယွမ်ဇန်းဆေးလုံးသည် သူ့ကို လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးသို့ တက်လှမ်းရန် ကူညီပေးနိုင်သည်။

လော့ချန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းမိန်းကလေးသကတစ်ခဏတာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

“သခင်လေး… ယွမ်ဇန်းဆေးလုံးတစ်လုံး လိုချင်တယ်လို့ ပြောတာလား…”

လော့ချန်သည် ခေါင်းလှည့်ကာ ပြန်မေးလိုက်သည်။

“ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ…”

“မရှိပါဘူး… မရှိပါဘူး… သခင်လေး… တခြားလိုအပ်တာများ ရှိသေးလား…”

မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းမိန်းကလေးက ခေါင်းကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ကြီးမားသော ဝမ်းမြောက်မှုကြောင့် သူမမျက်နှာလေးမှာ နီရဲလာကာ လက်သီးများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ထားသည်။

လော့ချန်က ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကြယ်သုံးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေကို လိုက်ပြပေးပါ…”

“သခင်လေး… ဒီဘက်ကို လိုက်လာပါ…”

ကြယ်သုံးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ ရောင်းချရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ လော့ချန်က တစ်ခါတည်း ကြယ်သုံးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးရှစ်ပင်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်ရတနာဖြင့် သန့်စင်ထားသည့် ဝိညာဉ်ဆေးများကို အသုံးပြုပြီး လေ့ကျင့်သောအခါ လော့ချန်တွင် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး မရှိသလောက် ဖြစ်သည်။ ဤသို့သော အကူအညီကြီးမားမှုကို အသုံးမပြုရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သုံးစွဲရမည့် ငွေကြေးနှင့် ပစ္စည်းများကိုမူ လော့ချန်က စဉ်းစားမထားပေ။

အင်အားသည်သာ အရာအားလုံးဖြစ်ပြီး ငွေကြေးနှင့် ပစ္စည်းများက မျက်စိတစ်မှိတ်သာ ဖြတ်သန်းသွားသည့် တိမ်တိုက်မျှသာ ဖြစ်သည်။

လင်မိသားစုကဲ့သို့ပင် အင်အားမရှိပါက မည်မျှပင် ချမ်းသာကြွယ်ဝထားစေကာမူ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းမိန်းကလေးက တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရပြီး လော့ချန်ကို ဦးဆောင်ကာ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များထုတ်ယူရန် ကောင်တာသို့ ဦးတည်သွားသည်။

“သခင်လေး… ကြယ်သုံးပွင့်ဝိညာဉ်ဆေးရှစ်ပင်က စုစုပေါင်း ငွေကျပ်သိန်းတစ်ရာ့ကိုးဆယ်ပါ… ယွမ်ဇန်းဆေးလုံးနဲ့ပေါင်းရင် စုစုပေါင်း သိန်းနှစ်ရာ့ခြောက်ဆယ်ပါ…” မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းမိန်းကလေးက သတိဖြင့် စျေးနှုန်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

"သိန်းနှစ်ရာ့ခြောက်ဆယ်..."

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဘေးတွင်ရှိသည့် အစေခံမိန်းကလေးများက လော့ချန်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“သိန်းနှစ်ရာ့ခြောက်ဆယ်… သူ့မှာ ဒီလောက်ငွေရှိလို့လား…”

“ကြွားလုံးထုတ်နေတာပဲ ဖြစ်မယ်… သာမန်မိသားစုလေးတွေတောင် ဒီလောက်ငွေကို မထုတ်နိုင်ဘူး…”

အစေခံမိန်းကလေးများက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးနေကြပြီး လော့ချန်တွင် ဤမျှလောက်ချမ်းသာမှုရှိသည်ဟု မယုံကြည်ကြပေ။ သူသည် အပေါ်ယံဂုဏ်အတွက်သာ ဟန်ဆောင်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ကြသည်။ ဤသို့သော အဖြစ်အပျက်များကို သူတို့က မကြာခဏ တွေ့ဖူးကြ၏။