ယွမ်စင်ဓား

လော့ချန်သည် အခြားသူများ၏ အတွေးများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ရှစ်ရာခိုင်နှုန်းလျှော့ပေးနိုင်မလား…”

အခြားအစေခံမိန်းကလေးများ၏ မျက်နှာများမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြောင်လှောင်မှုအရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားမှုဖြင့် အစားထိုးလိုက်သည်။

မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းမိန်းကလေးမှာလည်း အံ့သြသွားသည်။

သူမ သိထားသည့်အတိုင်း လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူများသည် သာမန်လူများ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့က သိုင်းပညာတွင် ထူးချွန်သော အင်အားကြီးသူများ သို့မဟုတ် နောက်ခံအင်အားကြီးမားသူများ ဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် သိုင်းပညာတွင် ထူးချွန်သော အင်အားကြီးသူ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့ဆိုလျှင် သူသည် မည်သည့်မိသားစုကြီး၏ ထူးချွန်သူ သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု၏ ထူးချွန်သူဖြစ်မည်ကို မသိနိုင်ပေ။

“သခင်လေး… ခဏစောင့်ပေးပါ…”

မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းမိန်းကလေးက သတိပြန်ဝင်လာပြီး ကောင်တာအနောက်ဘက်ရှိ ဘေးဆောင်သို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

မကြာမီတွင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ကောင်တာနောက်မှ အလျင်အမြန် ထွက်လာသည်။ သူသည် ဤခန်းမကြီး၏ တာဝန်ခံမန်နေဂျာဖြစ်သည်။

လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို လက်ခံရယူပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် အမျိုးသားက ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် လော့ချန်ထံ ရိုသေစွာ ပြန်လည်ပေးအပ်လိုက်သည်။

“ဒါက တကယ်ပဲ လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပါပဲ… ဝိညာဉ်ဆေးနဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတွေရဲ့ မူလစျေးနှုန်းက ငွေကျပ်သိန်းနှစ်ရာခြောက်ဆယ်ဖြစ်ပြီး ရှစ်ရာခိုင်နှုန်းလျှော့ပြီးရင် ၂၃၉ သိန်းပါ…”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ၂၃၉ သိန်းကို တိုက်ရိုက်ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ဘေးရှိ အစေခံမိန်းကလေးများမှာ မနာလိုဖြစ်ကာ နောင်တရလျက် ရှိ၏။

လင်ရှောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ် ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဧည့်သည်ကို ဧည့်ခံရခြင်းက အပိုဆုကြေးများ ရရှိပြီး အကျိုးအမြတ်များစွာ ရရှိစေသည်။

လော့ချန်က ပြောလိုက်၏။

“ကြယ်အဆင့်ရတနာလက်နက်တွေကို လိုက်ကြည့်ချင်သေးတယ်…”

“ကြယ်အဆင့်ရတနာလက်နက်တွေက ဘေးက ခန်းမကြီးမှာ ရှိပါတယ်…” ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် အမျိုးသားကပြောပြီး ဘေးရှိ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းမိန်းကလေးကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

“ရှောင်ရှောင်… သခင်လေးကို လိုက်ပြပေးပါ…”

“ဟုတ်ကဲ့… သခင်လေး ဒီဘက်ကို လိုက်လာပါ…” ရှောင်ရှောင်က ရှေ့မှ ဦးဆောင်လျက် လျှောက်သွားသည်။

“ဗျမ်း…”

ဘေးရှိ ခန်းမကြီးထဲသို့ ခြေလှမ်းချလိုက်သည်နှင့် လော့ချန်က ရုတ်တရက် ထက်မြက်လှသည့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒကို ထိန်းမထားနိုင်ခဲ့ပေ။

ရှောင်ရှောင်သည် ဤမြင်ကွင်းကို သတိပြုမိပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြမှုတစ်စ ဖြတ်သန်းသွားကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သခင်လေးက ဓားသမားတစ်ယောက်ပဲ… ဓားသိုင်းပညာလည်း မနိမ့်ကျဘူးထင်တယ်…”

ရှောင်ရှောင်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဒီခန်းမထဲမှာ လင်ကျန်းမြို့ရဲ့ လင်ယွမ်ပြတိုက်ရဲ့ အဖိုးတန်ရတနာတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ကြယ်ဆယ်ပွင့်ဝိညာဉ်အဆင့်ရတနာဓားတစ်လက်ကို ထားရှိထားပါတယ်… ဓားသမားတွေပဲ ဒီဓားရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပါတယ်… အဲ့ဒါက ဒီဓားပါ…”

လော့ချန်သည်လည်း သတိပြုမိလိုက်၏။

ခန်းမကြီး၏ ရှေ့ဆုံးနံရံတွင် ကျောက်စိမ်းစင်တစ်ခု လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသည်။

ထိုစင်ထဲတွင် ဓားတစ်လက်ကို စောင်းထိုးထားသည်။

ဓားတစ်လက်လုံးမှာ မီးလျှံထဲတွင် တောက်လောင်နေသကဲ့သို့ ရောင်စဉ်နီရောင်အလင်းများဖြင့် တောက်ပလျက်ရှိပြီး မှိန်ဖျော့စွာ တုန်ခါနေသည့် ကြယ်ဆယ်ပွင့်ကို ဖျတ်လတ်စွာ မြင်တွေ့ရသည်။

ခြေလှမ်းပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးတွင်ပင် လော့ချန်သည် ထက်မြက်ပြီး အားပြင်းသည့် ဓားအရှိန်ကို ခံစားရပြီး ၎င်းသည် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဆွဲဖြဲမတတ် ဖိအားပေးလျက် ရှိသည်။

“ဓားကောင်းတစ်လက်ပဲ…” လော့ချန်က မထိန်းနိုင်ဘဲ ချီးကျူးလိုက်ပြီး အကြည့်များကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ကြယ်ဆယ်ပွင့်ဝိညာဉ်အဆင့်ရတနာဓားက သူယခုဝယ်ယူနိုင်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်ပင်ဖြစ်စေ အသုံးပြုနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤဓားအရှိန်တစ်ခုတည်းကပင် သူ့ကို ဒဏ်ရာရစေနိုင်သည်။ ၎င်းသည် ကလေးငယ်တစ်ဦးအား ပေါင်တစ်ရာရှိသည့် ဧရာမပုဆိန်ကို ပေးလိုက်သည့်နှင့် တူ၏။

ရှောင်ရှောင်က မေးလိုက်သည်။ “သခင်လေးက ဘယ်အဆင့်မှာရှိပါသလဲ…”

“လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်နှစ်…”

ရှောင်ရှောင်သည် ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်၏။

“လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်နှစ်ဆိုရင် ကြယ်နှစ်ပွင့်ရတနာလက်နက်က အကိုက်ညီဆုံးပါ… ကိုယ်နဲ့လိုက်ဖက်တဲ့ ကြယ်နှစ်ပွင့်ရတနာလက်နက်တစ်ခုက တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားကို သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပါတယ်…”

“ဒါနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရင် ကြယ်တစ်ပွင့်ရတနာလက်နက်က အဆင့်နိမ့်လွန်းပြီး အင်အားကို သိသိသာသာ မမြှင့်တင်ပေးနိုင်ပါဘူး… ကြယ်သုံးပွင့်ရတနာလက်နက်ကတော့ တန်ဖိုးအရမ်းမြင့်မားပြီး လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်နောက်ပိုင်းက သိုင်းသမားတွေအတွက် ပိုသင့်တော်ပါတယ်…”

လော့ချန်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက တကယ်ကို ဗဟုသုတများတာပဲ… ဒါဆိုရင် ကြယ်နှစ်ပွင့်ရတနာဓားတွေကို လိုက်ပြပေးပါ…”

လော့ချန်၏ ချီးကျူးမှုကြောင့် ရှောင်ရှောင်၏ မျက်နှာလေးမှာ နီရဲလာပြီး လင်ယွမ်ပြတိုက်တွင် အလုပ်လုပ်ရန်အတွက် သူမက အကြောင်းအမျိုးမျိုးကို ကြိုးစားလေ့လာထားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးက ကြယ်နှစ်ပွင့်ရတနာဓားများ ထားရှိရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး လော့ချန်က တစ်လက်ချင်း လေ့လာကြည့်ရှုသည်။

“အမှတ်မဲ့ဓား… အနီရောင်မီးလျှံဓား… သွေးရောင်အမှတ်ဓား… အတောင်ပံဓား…”

ဤဓားများသည် အရည်အသွေးကောင်းမွန်ပြီး အိမ်ကွယ်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့် ထူးခြားလှသည့် ဓားအရှိန်ကို ခံစားရပြီး လော့ချန်၏ လက်ရှိဓားထက် မည်မျှပင် သာလွန်သည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ရတနာဓားများ၏ စျေးနှုန်းက အရည်အသွေးအလိုက် ငွေကျပ်သိန်းငါးဆယ်မှ သိန်းတစ်ရာခန့်အထိ ရှိသည်။

လော့ချန်က ကြယ်နှစ်ပွင့်ရတနာ ဓားဆယ်ချောင်းကျော်ကို တစ်လက်ချင်း စမ်းသပ်ကြည့်ရှုသော်လည်း စိတ်ကျေနပ်မှု မရှိခဲ့ပေ။ ဤဓားများ၏ အလေးချိန်က အလွန်ပေါ့ပါးလွန်းသည်။

သူ၏လက်ရှိအင်အားက ပေါင်ရှစ်ထောင်နီးပါးရှိပြီး လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးသို့ တက်လှမ်းပြီးသည့်နောက် အင်အားက ပိုမိုမြင့်တက်လာဦးမည် ဖြစ်သည်။

ဓားများ၏ အလေးချိန်နိမ့်လွန်းသဖြင့် သူ၏ အင်အားအားလုံးကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“သခင်လေးက အလေးချိန်ပိုရှိတဲ့ ဓားကို လိုချင်တာလား… ဒါဆိုရင် သခင်လေးနဲ့ အဆင်ပြေမယ့် ဓားတစ်လက်ရှိတယ်…”

ရှောင်ရှောင်က အကြောင်းအမှန်ကို သိရှိသွားပြီး လော့ချန်ကို ဦးဆောင်ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။

ရှေ့တွင် သီးသန့်ပြသထားသည့် ကျောက်စိမ်းကောင်တာတစ်ခုရှိပြီး ၎င်းရှေ့တွင် လူခုနစ်ဦး ရှစ်ဦးခန့်ရပ်နေကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။

“ဟာ… ဒီဓားက စျေးကြီးလွန်းတယ်လေ… သိန်းတစ်ရာသုံးဆယ်တဲ့… ထိပ်တန်းကြယ်နှစ်ပွင့်ရတနာဓားဆိုရင်တောင် သိန်းတစ်ရာလောက် ရှိတာကို…”

“စျေးကြီးလွန်းတယ်… ဒီစျေးနှုန်းနဲ့ဆိုရင် သာမန်ကြယ်နှစ်ပွင့်ရတနာလက်နက် သုံးလက်တောင် ဝယ်လို့ရတယ်…”

“သိန်းတစ်ရာဆိုရင် ငါဝယ်လိုက်ပြီ…”

ထိုသူများက ကျောက်စိမ်းကောင်တာထဲရှိ ရတနာဓားကို အလွန်လိုလားနေကြသော်လည်း စျေးနှုန်းက မြင့်မားလွန်းသဖြင့် စိတ်ပျက်လျက် ရှိကြသည်။

လော့ချန်သည် လျှောက်လှမ်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ကျောက်စိမ်းကောင်တာထဲတွင် အနက်ရောင် ရွှေသတ္တုဓားရှည်တစ်လက်ရှိပြီး ၎င်းသည် ရှေးဟောင်းပုံစံ ဖြစ်သည်။ ဓားအရှည်မှာ လေးပေနှစ်လက်မရှိပြီး ဓားအိမ်ပေါ်တွင် ကြယ်များဖြင့် အလှဆင်ထားကာ ဖျတ်လတ်စွာ တောက်ပနေသည်။ ၎င်းသည် အလွန်ထူးခြား၏။

ရှောင်ရှောင်က မိတ်ဆက်ပြောပြလိုက်သည်။ “ဒီဓားကို ယွမ်စင်ဓားလို့ ခေါ်ပါတယ်… အနက်ရောင်ရွှေသတ္တုနဲ့ ကြယ်ရွှေကျောက်ကို အသုံးပြုပြီး သန့်စင်ပုံဖော်ထားတာပါ… အလေးချိန်က ပေါင်ငါးထောင်နီးပါးရှိပြီး ကြယ်နှစ်ပွင့်ရတနာဓားထဲမှာ ထိပ်တန်းအဆင့်ပါ… သခင်လေး ဘယ်လိုထင်ပါသလဲ…”

“ယွမ်စင်ဓား…”

လော့ချန်က ယွမ်စင်ဓားကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... ဒီဓါးကိုငါယူမယ်..."

သူသည် ကောင်းကင်ယွမ်ဓားသိုင်းကျမ်းကို လေ့ကျင့်ထားပြီး ဤဓားနှင့် အမည်မှာ အလွန်လိုက်ဖက်သည်။

ထို့ပြင် ပေါင်ငါးထောင်နီးပါးရှိသည့် အလေးချိန်သည် သူ၏အင်အားအားလုံးကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်ပြီး အလွန်သင့်တော်သည်။

“ဒီလိုမျိုး ဝယ်လိုက်တာလား…”

“ဒီကောင်လေးက ပိုက်ဆံအရမ်းရှိနေတာလား… သိန်းတစ်ရာ့သုံးဆယ်ကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ ထုတ်လိုက်တာ…”

စျေးနှုန်းညှိနှိုင်းနေကြသူများက လော့ချန်၏ ဤမျှလျင်မြန်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြထိတ်လန့်သွားကြပြီး တချို့မှာ မနာလိုဖြစ်ကာ တချို့မှာ လောဘစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ရှောင်ရှောင်က လော့ချန်အတွက် ဓားကို ထုတ်ယူရန်အတွက် လူခေါ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်...

“ခဏနေဦး… ဒီယွမ်စင်ဓားကို ငါတို့သခင်လေးက ယူမယ်…” လူအုပ်တစ်စုက ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။ ရှေ့ဆုံးတွင် လူငယ်နှစ်ဦးနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ရှိနေသည်။

မိန်းကလေးသည် အသက်တစ်ဆယ့်လေးငါးနှစ်ခန့်ရှိပြီး အပြာရောင်နန်းတွင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ရုပ်ရည်မှာ လှပသိမ်မွေ့ပြီး အသားအရေမှာ ဖြူဖွေးနေသည်။ ခါးတွင် ရတနာကျောက်များဖြင့် အလှဆင်ထားသည့် နူးညံ့သော ကြိမ်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ရစ်ပတ်ထားသည်။ သူမ၏အမူအရာမှာ ထည်ဝါလှသည်။

အခြားလူငယ်တစ်ဦးမှာ ကိုယ်လုံးကြီးမားပြီး အလွန်သန်မာသည်။ မျက်နှာတွင် ချိုင့်နှာခေါင်းနှင့် တြိဂံပုံမျက်လုံးများရှိပြီး သူ၏အရိပ်အယောင်မှာ ထက်မြက်လှသည်။

ဤသူသည် အသက်အငယ်ဆုံးဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည်ချောမော၏။ ခါးတွင် ရတနာဓားတစ်လက်ကို ဆွဲထားပြီး အမူအရာမှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်လုံးတစ်ခုလုံးမှာ စွမ်းအင်များ လှုပ်ရှားနေပြီး စွမ်းအားအဆင့်မှာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေးသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

သူတို့သုံးဦးနောက်တွင် အစေခံအုပ်စုတစ်စုရှိပြီး တားဆီးပြောဆိုသူမှာ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ဘေးရှိ လူအနည်းငယ်က ဤလူအုပ်စုမှာ မရိုးရှင်းကြောင်း သိရှိပြီး တိတ်တဆိတ် ဘေးသို့ ရှောင်ထွက်ကာ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

“တောင်းပန်ပါတယ်… ဒီဓားက ရောင်းချပြီးသွားပါပြီ… တကယ်လို့ ကြယ်နှစ်ပွင့်ရတနာဓားတွေ လိုချင်တယ်ဆိုရင် ဘေးမှာရှိတဲ့နေရာကို လိုက်ကြည့်နိုင်ပါတယ်…”

“အတင့်ရဲလွန်းတယ်…”

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် အစေခံက မာန်အပြည့်ဖြင့် ရှောင်ရှောင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းက ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား… ငါတို့သခင်လေးက ရွှမ်ဖုန်းမြို့ ချင်မိသားစုရဲ့ တတိယသခင်လေးပဲ… ဒီတစ်ယောက်က မင်းသမီးလေး ဟွာဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က ရွှမ်ဖုန်းမြို့ လုမိသားစုရဲ့ သခင်လေး လုယန်ပဲ… နောက်ထပ် ‘မဟုတ်ဘူး’ ဆိုတဲ့ စကားတစ်လုံးပဲ ထပ်ပြောကြည့်ရင် မင်းကို ပြဿနာတက်အောင် လုပ်လိုက်မယ်ဆိုတာ ယုံလား…”

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်အစေခံ၏ စကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ဘေးရှိ ပရိသတ်များမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြသည်။

“ဒါက ရွှမ်ဖုန်းမြို့ ချင်မိသားစုရဲ့ တတိယသခင်လေး ချင်ယွမ်ဖုန်းပဲ…”

“ချင်မိသားစုက ရွှမ်ဖုန်းမြို့ရဲ့ အင်အားကြီးမိသားစုပဲ… ကောလာဟလအရ ဒီချင်ယွမ်ဖုန်းက ကြယ်ခုနစ်ပွင့်အဆင့်မြင့်သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားပြီး အသက်တစ်ဆယ့်လေးနှစ်မှာတင် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေးကို ရောက်ရှိထားတယ်… ရွှမ်ဖုန်းမြို့ရဲ့ နာမည်ကြီးလူငယ်ထူးချွန်သူတစ်ဦးပဲ…”

“ရွှမ်ဖုန်းမြို့ရဲ့ လုမိသားစုကလည်း မရိုးရှင်းဘူး… မင်းသမီးလေး ဟွာကို မကြားဖူးပေမဲ့ ဧကရာဇ်မြို့တော်က လူတစ်ဦးဖြစ်နိုင်တယ်…”

ပရိသတ်များ၏ ဆွေးနွေးသံများကို ကြားလိုက်ရသည့် အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်အစေခံက ပို၍ပင် မာန်အပြည့်ဖြစ်သွားပြီး သူပင်လျှင် ဆွေးနွေးခံနေရသူဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ လော့ချန်နှင့် ရှောင်ရှောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဟွန်းကနဲ ပြောလိုက်သည်။

“ဟွန်း… မသေးတဲ့သတ္တိပဲ… မင်းတို့ မပြေးသေးဘူးလား…”

ရှောင်ရှောင်က အစေခံ၏ စကားကြောင့် မျက်နှာလေးမှာ ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့ဖြစ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများပင် ဖြူဖျော့လာသည်။ သို့သော် သတ္တိကို စုစည်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“အားလုံးပဲ… တခြား ကြယ်နှစ်ပွင့်ရတနာဓားတွေ အများကြီးရှိပါသေးတယ်…”

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်အစေခံက ဒေါသထွက်လျက် လက်ကိုမြှောက်ကာ ရှောင်ရှောင်ကိုရိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။