ချင်မိသားစု၏ ချင်ယွမ်ဖုန်း
Vol. 4 Ch. 54
“ဘုန်း…”
အစိမ်းရောင်ဝတ်အစေခံ၏ လက်ဖဝါးတစ်ချက်သည် ရှောင်ရှောင်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ရောက်ရှိလုမည့်အချိန်တွင် လက်တစ်ဖက်က သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲဖမ်းလိုက်သည်။
“ခွေးတစ်ကောင်သာသာပဲ… ဒီမှာ ဘာလို့ အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ဟောင်နေရတာလဲ…”
လော့ချန်က ခပ်တည်တည်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ညာလက်ဖြင့် အားသုံးလိုက်သည်။
“အား… အား… အား… ငါ့လက်… ငါ့လက်ကိုလွှတ်ပေး… အား…”
အစိမ်းရောင်ဝတ်အစေခံက အော်ဟစ်ရင်း ညာလက်ကို ကိုင်ထားလျက် နာကျင်မှုကြောင့် မြေပေါ်တွင် လှိမ့်နေသည်။
လော့ချန်က လက်ဖြင့် အားသုံးလိုက်ရုံဖြင့် ပေါင်ရှစ်ထောင်နီးပါးအင်အားကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သည်။ ထိုအစေခံ၏ အလယ်အလတ်ခန္ဓာသန့်စင်မှုအဆင့်ဖြင့် မည်သို့မျှ ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အရိုးများပင် ကျိုးကြေသွား၏။
“ဟိတ်ကောင်လေး… မင်းသေချင်နေတာလား…”
တြိဂံပုံမျက်လုံးရှိသည့် လုယန်က လော့ချန်ကို ဒေါသတကြီးဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
အပြာရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် လူငယ် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းလျက် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ… ငါတို့လူကို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်တာ ရဲတင်းလွန်းတာပေါ့...”
လော့ချန်က အစေခံ၏လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ယွမ်စင်ဓားကို ငါဝယ်လိုက်တာပဲ… ငါက မင်းတို့ရဲ့ အောက်တန်းကျတဲ့ အစေခံကို သင်ခန်းစာပေးလိုက်တာ… လူတွေကို ဘယ်လိုလေးစားရမလဲဆိုတာ သိအောင်လို့…”
“လေးစားမှု… ဟား... ဟား... ဟား… ဒီလောကကြီးက သန်မာသူဦးစားပေးတဲ့ လောကပဲ… အင်အားရှိတဲ့သူတွေကိုသာ လေးစားခံရတာ… မင်းက မြေပေါ်က ပိုးကောင်လေးတစ်ကောင်ကို လေးစားမှာလား…”
ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်ပြီး လော့ချန်ကိုကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။
“ဒီလိုလုပ်… မင်းက ယွမ်စင်ဓားကို လွှဲပေးလိုက်ရင် အခုကိစ္စကို ငါတို့ အရေးမယူတော့ဘူး…”
သူသည် ယွမ်စင်ဓားကိုသာ လိုချင်၏။ အစေခံတစ်ဦးမျှသာဖြစ်ပြီး သုံးမရတော့လျှင် သုံးမရတော့ပြီပင်။
ထို့ပြင် လော့ချန်သည် ၎င်းတို့၏ အထောက်အထားကို သိရှိထားပြီးနောက်တွင်ပင် ဤမျှ ရဲတင်းနေသေးသည်ဆိုလျှင် သူ့နောက်ကွယ်တွင်လည်း ထူးခြားသည့် နောက်ခံတစ်ခု ရှိနိုင်သည်။
လော့ချန်က ခပ်ပေါ့ပေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ပစ္စည်းကို ဘာ့ကြောင့် လွှဲပေးရမှာလဲ…”
ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာက လုံးဝမဲမှောင်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် မင်းက ငါနဲ့ တမင်ရန်ဖြစ်ချင်နေတာပေါ့…”
“ယွမ်ဖုန်း… ဘာလို့ သူနဲ့ စကားအများကြီး ပြောနေရတာလဲ… ငါတို့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုရဲတဲ့ ဒီကောင်ကို အရင်ဖျက်ဆီးလိုက်တာမဟုတ်ဘူး…”
လုယန်သည် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို လော့ချန်၏ မျက်နှာဆီသို့ ပြင်းပြစွာ ထိုးလိုက်သည်။
ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ပရိသတ်များက အံ့သြစွာဖြင့် အသက်ရှူသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လုယန်သည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်နှစ်တွင် ရှိနေပြီး ဤလက်သီးတစ်ချက်က ဤမျှပြင်းထန်လှသဖြင့် အကယ်၍ ထိမှန်ခဲ့ပါက မသေလျှင်ပင် အရေပြားတစ်ခုလုံး လန်ထွက်သွားနိုင်သည်။
အချို့သူများကမူ လော့ချန်က မာနအလွန်ကြီးလွန်းသည်ဟု ထင်မှတ်ကြသည်။
ဓားတစ်လက်မျှသာဖြစ်ပြီး သူများက လိုချင်လျှင် လွှဲပေးလိုက်ရုံပင်။ တစ်ချက်အတွက် ဤမျှကြီးမားသည့် အကျိုးဆက်ကို ခံစားရမည်လော။
လူအုပ်ကြားတွင် လော့ချန်အတွက် သနားစိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာချိန်တွင်...
သို့သော် ရုတ်တရက် ထူးခြားသည့် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
လော့ချန်သည် လုယန်၏ လက်သီးကို လက်ဖဝါးတစ်ဖက်ဖြင့် ပိတ်ဆီးလိုက်ပြီး ချက်ချင်းဆက်လက်ကာ လက်ဖဝါးတစ်ချက်ဖြင့် လုယန်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပြင်းပြစွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။
“ဖျန်း…”
လုယန်၏ ကိုယ်လုံးကြီးမားသည့် ခန္ဓာကိုယ်က လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပေါ်သို့ ပြင်းပြစွာ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူ၏ ဘယ်ဖက်မျက်နှာတွင် လက်ငါးချောင်းရာငါးခုက ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဤသို့ ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ပရိသတ်အားလုံး အံ့သြထိတ်လန့်သွားကြသည်။
“ဟိတ်ကောင်လေး… မင်းကို ငါအပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပစ်မယ်…”
လုယန်သည် အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသတကြီးဖြစ်လျက် လည်ပင်းရှိ သွေးကြောများ ပြူးထွက်လာပြီး လော့ချန်ကိုကြည့်ရင်း မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ဂရား…”
စကားပြောနေရင်း လုယန်၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြယ်လေးပွင့်တောက်ပနေသည့် ဧရာမဝက်ဝံတစ်ကောင်က ပေါ်ထွက်လာပြီး လော့ချန်ကို သတ်ဖြတ်ရန် အပြည့်အဝ အင်အားသုံးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ဤအချိန်တွင်...
“ရပ်လိုက်…”
မိုးကြိုးသံတစ်ခုကဲ့သို့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခုသည် ဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပရိသတ်များ၏ နားစည်များကို အနည်းငယ် တုန်ခါစေသည်။
လော့ချန်က တစ်ခါတွေ့ဖူးသည့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် လျှောက်လှမ်းလာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ တောင်တန်းတစ်ခုကဲ့သို့ အင်အားပြင်းထန်သည့် ဖိအားတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လျက် ဒေါသမပါဘဲ သြဇာအာဏာကို ပြသနေသည်။
“လင်ယွမ်ပြတိုက်အတွင်း တိုက်ခိုက်မှုကို တားမြစ်ထားတယ်… တကယ်လို့ မရပ်တန့်ရင် ငါက ရက်စက်လွန်းတယ်လို့ မထင်နဲ့…”
ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် အမျိုးသားက လျှပ်စီးကဲ့သို့ အကြည့်များဖြင့် လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုယန်တို့ သုံးဦးထံသို့ အကြည့်များကို ရောက်ရှိစေသည်။
လုယန်သည် ဘယ်ဖက်မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖောင်းကားနေပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“လူတိုင်းသိတယ်… ကျွန်တော်က ရွှမ်ဖုန်းမြို့ရဲ့ လုမိသားစုရဲ့ သခင်လေး လုယန်ပါ… ဒီကောင်က ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုဆက်ဆံရဲတာ လုမိသားစုကို မထီမဲ့မြင်ပြုတာပဲ… ဒီအပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်လို့မရဘူး… အကြီးအကဲမင်းကြီးက တရားမျှတမှုကို မထောက်ခံဘူးလား…”
ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် အမျိုးသားက ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့ရဲ့ ရန်ငြိုးတွေက ငါနဲ့မဆိုင်ဘူး…”
“ဟွန်း… ဒါဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင် သူ့ကိုရှင်းလင်းလိုက်မယ်…”
ဤမျှကြီးမားသည့် နစ်နာမှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လုယန်သည် ဤဒေါသစိတ်ကို မျိုသိပ်ထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် လော့ချန်ဆီသို့ လှည့်လျှောက်လာသည်။
ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် အမျိုးသားက ဒေါသတကြီးဖြစ်လျက် မျက်လုံးထဲတွင် စွမ်းအင်အလင်းတန်းတစ်ခုက ဖျတ်လတ်လာပြီး စွမ်းအင်ထိခိုက်မှုတစ်ခုသည် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာ၏။
“ဘုန်း…”
လုယန်သည် တိုက်ရိုက်လွင့်ထွက်သွားပြီး ဝေါ့ခနဲအသံတစ်ခုနှင့်အတူ သွေးတစ်ပွက်ကို အန်ထွက်လိုက်သည်။
လော့ချန်၏ မျက်ဆံများ အနည်းငယ်ကျုံ့သွားသည်။
ဤလုယန်၏ စွမ်းအားသည် သူ့ထက်နိမ့်ကျသော်လည်း လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်နှစ်တွင် ရှိနေသည်။ သို့သော် အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် လွင့်ထွက်သွားရသည်။
ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် အမျိုးသားက မျက်နှာအမူအရာမပါဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“ရွှမ်ဖုန်းမြို့ရဲ့ လုမိသားစုလေးတစ်ခုလောက်နဲ့ လာမပြောနဲ့… ရွှမ်ဖုန်းမြို့ရဲ့ မြို့စားကိုယ်တိုင်ရောက်လာရင်တောင် ဒီနေရာမှာ ရဲတင်းစွာ ပြုမူရဲမှာ မဟုတ်ဘူး… နောက်တစ်ခါထပ်ပြောမယ်… လင်ယွမ်ပြတိုက်မှာ တိုက်ခိုက်မှုကို တားမြစ်ထားတယ်…”
“သွားစို့…”
ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လော့ချန်ကို မျက်နှာမဲမှောင်စွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လုယန်ကို ထူရန် လူများကို အမိန့်ပေးကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ထွက်ခွာရင်း လုယန်က လော့ချန်ကို ရန်ငြိုးအပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။
“ဟိတ်ကောင်လေး… မင်းသေပြီသာမှတ်… မင်းဘယ်သူဖြစ်ဖြစ် ငါမင်းကို ရှာတွေ့အောင် လုပ်မယ်…”
လုယန်၏ ရန်ကြွေးစကားများကို လော့ချန်က လုံးဝမကြားသလို လျစ်လျူရှုထားသည်။
ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားတစ်ခွန်းက မမှားပေ။ ဤလောကကြီးသည် သန်မာသူဦးစားပေးသည့် လောက ဖြစ်သည်။
စကားပြောခြင်းက အရေးမကြီးပေ။ နောက်ဆုံးတွင် အားလုံးက ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်အပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။
အကယ်၍ စကားတစ်ခွန်းနှစ်ခွန်းဖြင့် ကြောက်လန့်သွားမည်ဆိုလျှင် သူသည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ သွားရန်မလိုတော့ဘဲ ချီရှန်မြို့သို့သာ ပြန်လှည့်သွားလျှင် ပြီး၏။
လော့ချန်၏ ဤမျှတည်ငြိမ်နေမှုကို မြင်လိုက်ရသည့် ဘေးရှိ ပရိသတ်များက အနည်းငယ် အံ့သြသွားကြသည်။
“ဒီကောင်လေးက သတ္တိတော်တော်ကြီးတာပဲ… ချင်ယွမ်ဖုန်းနဲ့ လုယန်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘူး…”
“ဒီနေရာက လင်ယွမ်ပြတိုက်ဖြစ်ပြီး ဘယ်သူမှ ဒီမှာ တိုက်ခိုက်လို့မရဘူး… သူက ဘာကိုမှ မကြောက်တာ သိပ်မဆန်းပါဘူး…”
“ဟား... ဟား... ဟား… လင်ယွမ်ပြတိုက်က သူ့ကို တစ်သက်လုံး ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…”
ပရိသတ်များ၏ ဆွေးနွေးသံများကို ကြားလိုက်ရသည့် ရှောင်ရှောင်သည် စိုးရိမ်စွာဖြင့် လော့ချန်ကို ကြည့်လျက် အကြံပေးသည်။
“သခင်လေး… ခုနကကိစ္စအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… နည်းနည်းကြာမှ ထွက်သွားပါလား…”
ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် အမျိုးသားက လျှောက်လှမ်းလာပြီး ပြောလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့… ငါ လူတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်ပြီး မင်းကို စားသောက်ဆိုင်ကို ပြန်ပို့ပေးမယ်… ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကိစ္စတွေကို မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ကိုင်တွယ်ရလိမ့်မယ်… ငါကြည့်ရတာ အဲဒီလုယန်က ဒီလိုနဲ့ လက်လျှော့မယ်မထင်ဘူး… မင်းကိုယ်တိုင် သတိထားနေ…”
လင်ယွမ်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသူဖြစ်သဖြင့် လင်ယွမ်ပြတိုက်နှင့် ဆက်စပ်မှုရှိပြီး လော့ချန်ကို လင်ယွမ်ပြတိုက်အတွင်း ဘေးအန္တရာယ် မဖြစ်စေရန် တားဆီးရမည်ဖြစ်သည်။
သို့သော် လင်ယွမ်ပြတိုက်သည် သူ့ကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အားလုံးသည် သူကိုယ်တိုင် အပေါ်တွင်သာ မူတည်၏။
“ကျွန်တော်သိပါတယ်… အကြီးအကဲကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…”
လော့ချန်သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။
ယွမ်စင်ဓား၏ တန်ဖိုးသည် ငွေကျပ်သိန်းတစ်ရာ့သုံးဆယ်ဖြစ်ပြီး ရှစ်ရာခိုင်နှုန်းလျှော့ပြီးနောက် တစ်ရာ့လေးသိန်း ဖြစ်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် လော့ချန်သည် ငွေကျပ်သုံးရာကျော်သိန်းကို သုံးစွဲလိုက်ပြီး ငွေကို ရေလို သုံးစွဲလိုက်ခြင်းပင်။ ငွေပေးချေပြီးနောက် လော့ချန်သည် ယွမ်စင်ဓားကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်။
ဓားကို လက်ထဲသို့ ရရှိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လေးလံသည့် ခံစားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“တော်တော်လေးလံတာပဲ…”
လော့ချန်သည် ဤဓားကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် အသုံးပြုနိုင်ရန်အတွက် အင်အားသည် အနည်းဆုံး ပေါင်တစ်သောင်းအထက်ရှိရမည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။
အကယ်၍ ကိုင်ဆောင်နိုင်ရုံသာမဟုတ်ဘဲ လွတ်လပ်စွာ အသုံးပြုနိုင်ရန်ဆိုလျှင် နှစ်မျိုးလုံး ကွဲပြားသည်။
သို့သော် သူသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးသို့ မကြာမီ တက်လှမ်းတော့မည်ဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သောနဂါးစွမ်းရည်ကိုပါ လေ့ကျင့်ထားသဖြင့် ပေါင်တစ်သောင်းအင်အားသို့ မရောက်ရှိခဲ့သည်ပင်ဖြစ်စေ သိပ်မဝေးတော့ပေ။
“ချန်…”
လက်ညှိုးဖြင့် တစ်ချက်လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ရတနာဓားသည် ဓားအိမ်မှ သုံးပုံတစ်ပုံထွက်လာပြီး မှုန်ဝါးဝါးဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် တောက်ပလာ၏။ မှိန်ဖျော့စွာ ကြယ်နှစ်ပွင့်က ဖျတ်လတ်စွာ တောက်ပနေသည်။
“ဓားကောင်းတစ်လက်ပဲ…”
လော့ချန်က အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။
ဤဓားဖြင့် သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားသည် သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းထက် ပိုမိုမြှင့်တင်နိုင်သည်။
လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်လေးရှိ သိုင်းသမားတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်ပင်ဖြစ်စေ အနည်းငယ်တော့ ရင်ဆိုင်နိုင်လိမ့်မည်။
အရောင်းအဝယ် ပြီးစီးသွားပြီးနောက် လော့ချန်သည် လင်ယွမ်ပြတိုက်မှ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာလိုက်သည်။
ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သည့် အမျိုးသားသည် လော့ချန်ကို စားသောက်ဆိုင်သို့ ပြန်ပို့ရန် သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးကို စေလွှတ်လိုက်သည်။
“မိုက်မဲလိုက်တာ… ဒီလင်ယွမ်ပြတိုက်က သူ့ကို လူစေလွှတ်ပြီး ပို့ပေးနေတာပဲ…”
လင်ယွမ်ပြတိုက်အပြင်ဘက်ရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခု၏ ဒုတိယထပ်တွင် ဘယ်ဘက်မျက်နှာဖောင်းကားနေသည့် လုယန်သည် အောက်ဘက်မှ ဖြတ်လျှောက်သွားသည့် လော့ချန်ကိုကြည့်ရင်း မျက်လုံးများထဲတွင် မီးတောက်မတတ် ဒေါသထွက်နေသည်။
“လုယန်… မင်းစကားပြောရင် သတိထားပြော… လင်ယွမ်ပြတိုက်က သာမန်အင်အားနည်းတဲ့ အဖွဲ့အစည်းမဟုတ်ဘူး… မင်းတို့လုမိသားစုကို မပြောနဲ့… တာယွဲ့မင်းဆက်တစ်ခုလုံးတောင် သူတို့ရှေ့မှာ ဘာမှမဟုတ်ဘူး…”
မင်းသမီးလေး ဟွာသည် အကြံပေးစကားတစ်ခွန်းပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသောမျက်လုံးများသည် လော့ချန်၏ ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသလို ဖြစ်နေသည်။
“ဒီလိုနဲ့ အဲဒီကောင်လေးကို လွှတ်ပေးလိုက်ရမှာလား…”
လုယန်သည် မကျေမနပ်ဖြစ်လျက် လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုပင် ဆုပ်ကျိုးသွားအောင် ညှစ်လိုက်သည်။
အစေခံတစ်ဦးက ပြောလိုက်၏။
“သခင်လေး… သူနေတဲ့နေရာကို ကျွန်တော်သွားစုံစမ်းကြည့်ရမလား…”