လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံး၊ ပေါင်တစ်သောင်းစွမ်းအား

စစ်သင်္ဘောသုံးစီးက အစပိုင်းတွင် အဝေးမှ အစက်သုံးစက်သာ ဖြစ်နေသော်လည်း ချက်ချင်းဆိုသလို ဆိပ်ကမ်းအနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သင်္ဘောများသည် အမြင့်ပေရာကျော်ရှိပြီး အလျား ပေရာချီကာ သတ္တုရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေသည်။ သင်္ဘောနှစ်ဖက်တွင် ဧရာမအတောင်ပံများပါရှိပြီး အတောင်ပံတစ်ချက်လှုပ်တိုင်း သင်္ဘောသည် မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အရှိန်ပြင်းစွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သင်္ဘောသုံးစီး၏ ရှေ့ပိုင်းတွင် ဧရာမအလံကြီးများ စိုက်ထူထားပြီး အသီးသီးတွင် လော့ရှာဂိုဏ်း၊ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၊ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းဟု ချယ်လှယ်ထားသည်။

လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ စစ်သင်္ဘောက ပထမဆုံး ကမ်းဆိုက်လာသည်။

ခိုင်ခံ့သန်မာသည့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သင်္ဘောရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး ကမ်းပေါ်ရှိ လူအုပ်ကို တစ်ချက်အကဲခတ်ကြည့်ကာ အကျယ်ကြီး ပြောလိုက်သည်။

“လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို ဝင်ရောက်လိုသူတွေက အသက် ၁၆ နှစ်မကျော်လွန်ရ၊ စွမ်းအားအဆင့်မှာ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို ရောက်ရှိထားရမယ်... အမြန်ဆုံး သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်လာကြ…”

သူ၏အသံသည် မကျယ်လောင်သော်လည်း စွမ်းအင်ပါဝင်နေပြီး မိုးကြိုးသံပမာ ကမ်းပေါ်ရှိ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရိုက်ခတ်ဝင်ရောက်လာသည်။

ထိုအသံထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ သင်္ဘောလှေကားမှ အလင်းကာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ စမ်းသပ်ပွဲသို့ ဝင်ရောက်လိုသည့် လူငယ်ယောက်ျား၊ မိန်းကလေးများက သင်္ဘောလှေကားပေါ်သို့ တက်ရောက်လာကြသည်။

ထိုသူများထဲမှ အများစုသည် အလင်းကာကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်ပြီး စစ်သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အချို့သူများမှာ အလင်းကာမှ ပိတ်ဆို့ခံရပြီး ဝင်ရောက်ခွင့်မရခဲ့ပေ။

အလင်းကာကို ဖြတ်ကျော်မဝင်နိုင်သူများက အသက်ဆယ်ခြောက်နှစ်ကျော်လွန်နေသူများ သို့မဟုတ် စွမ်းအားအဆင့်မှာ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအထွတ်အထိပ်သို့ မရောက်ရှိသေးသူများဖြစ်ပြီး သင်္ဘောတက်ရန် သတ်မှတ်ချက်များနှင့် မကိုက်ညီခဲ့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် လူပုဂ္ဂိုလ်အနည်းငယ်က ထိုသန်မာသည့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိုးသားဘေးတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

လော့ချန်၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်း ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အကြည့်များထဲတွင် အေးစက်မှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။

ထိုသန်မာသည့် အမျိုးသားဘေးတွင် ဘယ်ဖက်တွင်ရပ်နေသည့် လူငယ်တစ်ဦးသည် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်တံခါးတပည့်ဆယ်ဦးထဲမှ ဆွန်ချွမ်ဝူ ဖြစ်သည်။

ဆွန်ချွမ်ဝူသည်လည်း ထိုအချိန်တွင် လော့ချန်ကို သတိပြုမိပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဆွန်အကိုကြီး… ဘာဖြစ်လို့လဲ…”

ဘေးတွင်ရှိသည့် လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တပည့်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

“ဘာမှမဖြစ်ဘူး… အသုံးမကျတဲ့ ကောင်တစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရုံပဲ…”

ဆွန်ချွမ်ဝူသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

အသုံးမကျသည့် သိုင်းဝိညာဉ်နိုးထလာသည့် အသုံးမကျသူတစ်ဦးသည် သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကို လုံးဝမထိုက်တန်သလို သူ့မျက်လုံးထဲ ဝင်ရောက်ရန်ပင် အဆင့်မမီဟု ဆွန်ချွမ်ဝူက ယူဆထားသည်။

ထို့နောက် ကျန်သင်္ဘောနှစ်စီးသည်လည်း တစ်စီးပြီးတစ်စီး ကမ်းဆိုက်လာသည်။

“လော့ရှာဂိုဏ်းကို ဝင်ရောက်လိုသူတွေက အသက် ၁၆ နှစ်မကျော်လွန်ရ၊ စွမ်းအားအဆင့်မှာ ခန္ဓာသန့်စင်မှုအထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိထားရမယ်... အမြန်ဆုံး သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်လာကြ…”

ထို့နောက် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လော့ရှာဂိုဏ်း၏ စစ်သင်္ဘောရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူမ၏အသံက ကျောက်စိမ်းပုတီးစေ့များ ပန်းကန်ပေါ်သို့ ကျသည့်အလား နားထောင်မကောင်းလှပေ။

“ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို ဝင်ရောက်လိုသူတွေ အမြန်ဆုံး သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်လာကြ…”

ထို့နောက် ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များ ဖြူဆွတ်နေသည့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော သူအိုကြီးတစ်ဦးက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ စစ်သင်္ဘောရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဆိပ်ကမ်းပေါ်ရှိ လူပေါင်းတစ်သောင်းကျော်က ချက်ချင်း လူအုပ်သုံးစုအဖြစ် ခွဲထွက်သွားပြီး သင်္ဘောတစ်စီးစီသို့ တက်ရောက်လာကြသည်။

လော့ချန်သည် အလင်းကာကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ စစ်သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်လာသည်။

လူအားလုံး သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီးသည်နှင့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော သူအိုကြီးသည် လေထုထဲသို့ လွင့်မျောတက်လာပြီး အကျယ်ကြီး ပြောလိုက်သည်။

“အကြိုသင်္ဘောက တစ်နာရီအတွင်း ထွက်ခွာမှာဖြစ်တယ်... အဲဒီအချိန်အတွင်း ဆူညံစွာ ရန်ဖြစ်ခြင်း၊ သီးသန့်တိုက်ခိုက်ခြင်းတွေ မပြုလုပ်ရ... အမိန့်ဖီဆန်သူတွေက ကိုယ့်ကံကြမ္မာကို ကိုယ်တိုင်ရင်ဆိုင်ရမယ်…”

“သင်္ဘောအတွင်းမှာ အနားယူဖို့ အခန်းတွေရှိတယ်... မနက်ဖြန်စမ်းသပ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ အဲဒီအခန်းတွေထဲမှာ ဝင်ရောက်အနားယူနိုင်တယ်…”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လူအုပ်သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သင်္ဘောအခန်းများထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

လော့ချန်က ရုတ်တရက် အေးစက်လှသည့် အကြည့်များကို ခံစားမိလိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် မနီးမဝေးတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် လုယန်တို့သည် အတူတကွရပ်နေပြီး ဘေးတွင် မင်းသမီးလေးဟွာလည်း ရှိနေသည်။

လုယန်သည် လော့ချန်ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး အေးစက်စွာ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်လေး… မင်းလည်း ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို ဝင်ဖို့ လာတာလား… တကယ့်ကို ကံကြမ္မာက ငါတို့ကို ဆုံစေတာပဲ…”

လော့ချန်သည် စကားပြန်ပြောရန် စိတ်မဝင်စားဘဲ ဘေးသို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

သင်္ဘောပေါ်တွင် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို တားမြစ်ထားသည်။ သို့သော် ခွင့်ပြုထားသည်ပင်ဖြစ်စေ သူက မကြောက်ရွံ့ပေ။

လော့ချန်၏ ဤသဘောထားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လုယန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားပြီး လက်သီးနှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ထားလိုက်သည်။

“သေရမယ့်ကောင်… ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင်လုပ်တယ်…” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လော့ချန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

“သွားမယ်… ငါတို့ အရင်ဆုံး အောက်မှာ အနားယူလိုက်ဦး…”

“ဟမ့်… နောက်တစ်ရက်နှစ်ရက်လောက် သူ့ကို ရန်လိုခွင့်ပေးထားလိုက်ဦးမယ်…”

ထိုသုံးဦးသည် သင်္ဘောအခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

တစ်နာရီအကြာတွင် သင်္ဘောအတောင်ပံများ လှုပ်ရှားလာပြီး စစ်သင်္ဘောသည် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားသည့် ဧရာမငှက်ကြီးတစ်ကောင်ပမာ ကျယ်ပြန့်လှသည့် လော့ယန်မြစ်ထဲသို့ ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်သွားသည်။

ဤမျှလောက် မြန်ဆန်လှသည့် အရှိန်ဖြင့် ဖြတ်သန်းနေသော်လည်း လော့ချန်သည် သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း လေစီးကြောင်းများကို အနည်းငယ်မျှ ခံစားရခြင်း မရှိပေ။

သင်္ဘောရှေ့ပိုင်းတွင် ဧရာမအပြာရောင်အလင်းကာတစ်ခုသည် သင်္ဘောတစ်စီးလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားပြီး လေစီးကြောင်းများ၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

အကယ်၍ ဤအလင်းကာမရှိခဲ့ပါက ဤမျှလောက် မြန်ဆန်သည့်အရှိန်ဖြင့် ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားများပင်ဖြစ်စေ ချက်ချင်း လွင့်ထွက်သွားနိုင်သည်။

“ဒီသင်္ဘောတစ်စီးတည်းရဲ့ တန်ဖိုးကတောင် ချီရှန်မြို့ရဲ့ မိသားစုကြီးသုံးခုရဲ့ တန်ဖိုးထက် ကျော်လွန်နေလိမ့်မယ်…”

လော့ချန်သည် အတွေးများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရုတ်တရက် ယနေ့သည် ကိုးလပိုင်း၊ တစ်ဆယ့်ငါးရက်ဖြစ်သည်ကို သတိရလိုက်၏။

ကိုးလပိုင်း၊ တစ်ဆယ့်ငါးရက်က ယွမ်မန်လီသည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အဓိကတပည့်ဆယ်ဦးထဲမှ ယွမ်ချင်ယင်ကို စိန်ခေါ်သည့်နေ့ ဖြစ်သည်။

“ဒီပွဲကို မမြင်ရတာ နှမြောစရာပဲ…”

လော့ချန်သည် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။

ဤသို့သော ပါရမီရှင်များအကြား ယှဉ်ပြိုင်မှုသည် အမှန်တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤတိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်နှင့်ပတ်သက်၍ လော့ချန်က အခြားသူများနှင့် အမြင်မတူပေ။

ယွမ်မန်လီသည် မဆင်မခြင်လုပ်တတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် စိန်ခေါ်မှုကို တင်ပြခဲ့သည်ဆိုလျှင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိပြီး အနိုင်ရရန် အခွင့်အလမ်းများစွာရှိသည်ဟု လော့ချန်က ယူဆသည်။ ဤခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်မှုရှိမရှိမှာ မကြာမီ သိရှိရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ရှုခင်းများကို ခဏမျှ ငေးကြည့်ပြီးနောက် လော့ချန်သည် သင်္ဘောအခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

သင်္ဘောအခန်းထဲတွင် သီးသန့်အခန်းများစွာရှိပြီး လော့ချန်သည် ကျပန်းတစ်ခန်းကို ရွေးချယ်ကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ အခန်းအတွင်းသည် အလွန်ရိုးရှင်းပြီး ကုတင်တစ်လုံးနှင့် စားပွဲတစ်လုံးသာ ရှိသည်။ လော့ချန်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ခြေချိတ်ထိုင်လိုက်ပြီး အဆုတ်သန့်စင်ဆေးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ သွားရောက်ရာတွင် သင်္ဘောဖြင့် တစ်ရက်ကျော်ခရီးသွားရမည်ဖြစ်ပြီး လော့ချန်သည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးသို့ ထိုးဖောက်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

အဆုတ်သန့်စင်ဆေးလုံးသည် ခရမ်းရောင်ရွှေရောင်ဖြစ်ပြီး သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သွေးကြောများနှင့်တူသည့် သိမ်မွေ့သော အဆင်များပါရှိကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတစ်ခုကို ဖော်ပြထားသည်။

လော့ချန်သည် အဆုတ်သန့်စင်ဆေးလုံးကို သောက်သုံးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်ရတနာသည် ဝိညာဉ်ဆေးများကို သန့်စင်နိုင်သည်ဖြစ်ရာ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးကိုလည်း သန့်စင်နိုင်မည်ဟု ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။

ထိုအတွေးဖြင့် လော့ချန်သည် ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်ရတနာကို ထုတ်ယူပြီး အဆုတ်သန့်စင်ဆေးလုံးကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားလိုက်၏။

"ဟုန်း…"

ရောင်စဉ်ကိုးသွယ်မှော်အလင်းက တောက်ပလာပြီး လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာကာ အဆုတ်သန့်စင်ဆေးလုံးကို လုံးဝမျိုချလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလို အဆုတ်သန့်စင်ဆေးလုံးက ပွတ်တိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အက်ကွဲရာများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဘာမှ မဖြစ်လောက်ပါဘူး…”

လော့ချန်သည် စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။

ဤအဆုတ်သန့်စင်ဆေးလုံးတစ်လုံးက ငွေကျပ်သိန်းနှစ်ဆယ်ခန့် တန်ဖိုးရှိပြီး သေးငယ်သည့် ပမာဏ မဟုတ်ပေ။

ထို့နောက် အချိန်တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားပြီး အရာအားလုံး တည်ငြိမ်သွားသည့်အခါ ဝိညာဉ်ဆေးလုံးတစ်လုံးသည် လော့ချန်၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

အဆုတ်သန့်စင်ဆေးလုံးသည် ယခင်ထက် သုံးပုံတစ်ပုံခန့် သေးငယ်သွားပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တောက်ပလှသည့် ခရမ်းရောင်ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သွေးကြောများနှင့်တူသည့် အဆင်များသည် ပိုမိုထင်ရှားလာပြီး အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုရှိလှ၏။

လော့ချန်သည် အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ထိုဆေးလုံးကို သောက်သုံးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလို မီးပူသည့်အလား အငွေ့တစ်ခုသည် ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှ အဆုတ်နှင့် ကလီစာငါးခုသို့ ပျံ့လွင့်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးသည် မီးလျှံများဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသည့်အလား ခံစားရသည်။

လော့ချန်သည် ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး စစ်မှန်သောနဂါးကျင့်စဉ်ကို စတင်လည်ပတ်လိုက်သည်။

ကျင့်စဉ်တစ်ကြိမ်လည်ပတ်တိုင်း လော့ချန်က အဆုတ်နှင့် ကလီစာငါးခုလုံး တုန်ခါနေသည်ကို ခံစားရပြီး ပိုးအိမ်မှ လိပ်ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည့်အလား ခံစားရသည်။ သူက အချိန်မည်မျှကြာသွားသည်ကို မသိရှိတော့ပေ။

"ဟုန်း…"

ထူးဆန်းသည့် လှိုင်းတစ်ခုသည် လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး နဂါးဟောက်သံတစ်ခု ခပ်သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လော့ချန်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ညစ်ညမ်းသောအငွေ့တစ်ချို့ကို ဖြည်းညင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

“ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုချောမွေ့သွားသေးတယ်… ဘာအခက်အခဲမှ မရှိဘူး…”

ယခုအချိန်တွင် လော့ချန်၏ အသက်ရှူသံက ပိုမိုထက်မြက်လာပြီး တစ်ကြိမ်အသက်ရှူတိုင်း ယခင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သန်မာလာသည်။

၎င်းသည် စွမ်းအင်သည် အဆုတ်နှင့် ကလီစာများကို ခိုင်မာစေပြီး ကလီစာများက သံမဏိသဖွယ် ဖြစ်လာသည့် လက္ခဏာဖြစ်၏။

သူသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်သုံးသို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှု သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်သာမက ခံနိုင်ရည်လည်း ပိုမိုရှည်လျားလာပြီး ပြေးလွှားရာတွင် သာမန်မြင်းမြန်များပင်ဖြစ်စေ သူ့ကို အမီမလိုက်နိုင်တော့ပေ။

“အင်အားကို စမ်းကြည့်ရအောင်…”

လော့ချန်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို အပြည့်အဝအားထည့်ကာ ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

"ဘုန်း…"

အခန်းတစ်ခုလုံးရှိ လေထုသည် တုန်ခါသွားပြီး ထွက်ပေါ်လာသည့် လေဖြတ်သံသည် အမြှောက်ကျည်ထွက်ခွာသံအလား ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

လော့ချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့ဩမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ယွမ်ကြယ်ဓားကို ထုတ်ယူကာ ကျပန်းလှည့်ဖျားလိုက်သည်။

"ချီ… ချီ… ချီ…"

ဓားအလင်းတန်းများသည် တောက်ပလာပြီး ဓားပန်းများက လေထုထဲတွင် ဖရိုဖရဲ ကခုန်နေသည်အလား မျက်စိမမှီအောင် လှပလှ၏။

“ဒါ… ပေါင်တစ်သောင်းကျော်တဲ့ အင်အားပဲ…”