ရာစုနှစ်မကွယ်ပျယ်သော ဘုရင်၏သြဇာစွမ်းအင်

“ဟား... ဟား... ဟား… ငါ အရင်သွားပြီနော်…”

ဆရာကြီးချန်ရွမ်း၏ စကားသံအဆုံးတွင် လူငယ်တစ်ဦး မာန်ဖီကာ ခြေလှမ်းကျယ်ဖြင့် ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။ သူ၏မျက်နှာထက်တွင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြုံးယောင်သန်းနေသည်။

မှော်အလင်းတန်းများ တောက်လောင်လျက် ထိုလူငယ်နောက်တွင် လူပုံစံကျောက်သားရုပ်ထုတစ်ခု ထင်ရှားလာသည်။ ကြယ်ရှစ်ပွင့်တို့ တောက်ပလှစွာ ထွန်းညှိနေပြီး ၎င်းတို့၏အလင်းရောင်က အကြည့်များကို ဖမ်းစားနိုင်လောက်အောင် တင့်တယ်လှ၏။

“ကြယ်ရှစ်ပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်…”

စစ်သင်္ဘောပေါ်မှ လူအုပ်ကြီးထဲတွင် အံ့အားသင့်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအများစု၏ အကြည့်များတွင် မနာလိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုလူငယ်ကိုကြည့်ရင်း သူတို့၏ မျက်ဝန်းများက အားကျစိတ်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ဆရာကြီးချန်ရွမ်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာထက်တွင် ကျေနပ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ကြယ်ရှစ်ပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်က ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းအတွင်း၌ပင် ထူးချွန်သူဟု သတ်မှတ်ခံရပြီး အနာဂတ်တွင် ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ သွေးကြောနိုးကြွမှုအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ဖွယ် ရှိ၏။

ထို့နောက် ဆက်လက်ပြီး လူအုပ်ကြီးထဲမှ နောက်ထပ်လူများ သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။ စုစုပေါင်း အယောက်နှစ်ဆယ်မှ သုံးဆယ်ခန့်ရှိပြီး သူတို့ထဲတွင် အများစုမှာ ထောက်ခံစာရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အဆင့်မြင့်သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြွထားသူများမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

ချင်အိမ်တော်ထိန်းနှင့် မင်းသမီးဟွာတို့လည်း ထိုအထဲတွင် ပါဝင်သည်။ သို့သော် ချင်အိမ်တော်ထိန်းမှာ ကြယ်ခုနစ်ပွင့်သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြွထားသူဖြစ်ပြီး မင်းသမီးဟွာမှာမူ တာယွဲ့မင်းဆက်၏ ထင်ရှားသည့် တော်ဝင်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ ထောက်ခံစာရှိသူဖြစ်သည်။

လော့ချန်က သင်္ဘောမှဆင်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ဘေးတွင်ရှိသော ထူးဖလီးက ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။

“လော့ချန်… မင်းလည်း သင်္ဘောကဆင်းမှာလား…”

ထူးဖလီး၏ မျက်ဝန်းများတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

လော့ချန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်၏။ ယွမ်မန်လီ၏ အထောက်အထား တံဆိပ်ပြားရှိထားသည့်အတွက် ၎င်းကို အသုံးမပြုဘဲနေမည် မဟုတ်ပေ။

ထူးဖလီးက ပါးစပ်ကို ပြုံးဖြဲလျက် ရယ်လိုက်၏။

“သင်္ဘောပေါ်ကမဆင်းခင်… ခဏလောက် ငါတို့ ကစားပွဲတစ်ခု ကစားကြမယ်…”

သူ၏အသံထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

“ကစားပွဲ…”

ထူးဖလီးက ဝေးကွာသော တောင်ကြားတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလျက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆိုသည်။

“ဟိုမှာ တောင်ကြားကိုကြည့်… အဲဒါ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တပည့်စစ်ဆေးမှု ပထမအဆင့်ဖြစ်တဲ့ ‘စိတ်သန့်စင်တောင်ကြားပဲ… ကောလာဟလအရ တစ်ချိန်က ဘုရင်တစ်ပါး ဒီတောင်ကြားမှာ ကျဆုံးခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ဘုရင့်သွေးတွေက တောင်ကြားကို စွမ်းအားဖြည့်ပေးထားတယ်… အဲဒီဘုရင့်သြဇာစွမ်းအင်က ရာစုနှစ်ကျော်လွန်သည့်တိုင် မပျောက်ကွယ်သေးဘူး… သိုင်းသမားတွေ အထဲဝင်သွားရင် အဲဒီဘုရင့်သြဇာရဲ့ဖိအားကို ခံစားရလိမ့်မယ်… အဲဒီမှာ စွမ်းအားအဆင့်က အသုံးမဝင်ဘူး… အားကိုးရမှာက တစ်ဦးချင်းရဲ့ဇွဲလုံ့လနဲ့ စိတ်ဓာတ်သြဇာစွမ်းအင်ပဲ…”

ထူးဖလီး၏အသံက စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် တက်ကြွနေသည်။

“သိုင်းလောကမှာ သိုင်းဝိညာဉ်က အရေးကြီးဆုံးဖြစ်ပေမယ့်… စိတ်ဓာတ်နဲ့ ဇွဲလုံ့လဟာလည်း ထပ်တူအရေးပါတယ်… အခု သင်္ဘောကနေဆင်းလိုက်ရင် ပထမအဆင့်စစ်ဆေးမှုကို ကင်းလွတ်ခွင့်ရမယ်… ဒါပေမယ့် အဲဒီလိုလုပ်ရင် အရမ်းငြီးငွေ့ဖွယ်ဖြစ်သွားမှာ… ဒါကြောင့် ငါတို့ ခဏစောင့်ပြီး ဘယ်သူက တောင်ကြားကနေ အရင်ထွက်နိုင်မလဲဆိုတာ ယှဉ်ပြိုင်ကြည့်ကြမယ်… ဘယ်လိုလဲ…”

သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ထင်ဟပ်နေသည်။

“ရာစုနှစ်မကွယ်ပျယ်သော ဘုရင်၏သြဇာစွမ်းအင်…”

လော့ချန်က ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

“ရတယ်…”

သူ၏အသံထဲတွင် စိတ်ဝင်စားမှုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

ဘုရင့်သွေးစွမ်းအားဖြည့်ထားသည့် တောင်ကြားက သူ့အတွက်လည်း စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ခံစားရ၏။

ပထမအဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးမှ ယွမ်မန်လီ၏ အထောက်အထားတံဆိပ်ပြားကို ထုတ်ပြလျှင်လည်း မနှောင့်နှေးပေ။

နောက်ဆုံးတွင် စုစုပေါင်း လူသုံးဆယ့်ခုနစ်ဦးသည် သင်္ဘောမှ ကြိုတင်ဆင်းသွားကြသည်။ ထိုအထဲတွင် ထောက်ခံစာရှိသူ နှစ်ဆယ့်ခြောက်ဦးနှင့် အဆင့်မြင့်သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြွထားသူ ဆယ့်တစ်ဦးတို့ ပါဝင်ကြသည်။ လူအုပ်နှစ်ဖွဲ့က သီးခြားစီခွဲထားလျက် ရပ်နေကြသည်။

“မင်းတို့ ဆယ့်တစ်ယောက်က အဆင့်မြင့်သိုင်းဝိညာဉ်နိုးကြွထားတယ်… အရည်အချင်းထူးချွန်လှတဲ့အတွက် ပထမအဆင့်ဖြစ်တဲ့ စိတ်သန့်စင်တောင်ကြားရဲ့ စစ်ဆေးမှုကို ကင်းလွတ်ခွင့်ရမယ်…”

ဆရာကြီးချန်ရွမ်းက ကြေညာလိုက်ပြီး သူ၏အသံက တည်ကြည်ပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ကျန်နှစ်ဆယ့်ခြောက်ဦး၏ ထောက်ခံစာများကို တစ်ဦးချင်း ပြသရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရလဒ်အနေဖြင့် လူရှစ်ဦးက သင်္ဘောပေါ်သို့ ပြန်လည်ပို့ခံရသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုရှစ်ဦး၏ ထောက်ခံသူများ၏ အဆင့်အတန်းမှာ လုံလောက်မှု မရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန် စိတ်ထဲတွင် ယွမ်မန်လီကို သတိရမိသည်။ သူမ၏ အဆင့်အတန်းက သူ့ကို ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် လုံလောက်မလားဟု တွေးတောမိသည်။

သို့သော် မလုံလောက်သည့်တိုင် လော့ချန်က စိတ်မပူပေ။ အဘယ်ကြောင့ဆို‌သော် သူက သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်မှု ရှိ၏။ သူ၏စွမ်းအားဖြင့် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။

လူရှစ်ဦးက မဲ့မဲ့မှုန်မှုန်ဖြင့် သင်္ဘောပေါ်သို့ ပြန်လှည့်သွားကြပြီး ဆရာကြီးချန်ရွမ်းက စစ်သင်္ဘောထက်သို့ တက်လာကာ ကြေညာသည်။

“အခုချိန်မှာ အားလုံး သင်္ဘောကနေဆင်းပြီး ရှေ့မှာရှိတဲ့ စိတ်သန့်စင်တောင်ကြားဆီ သွားကြပါ… ဒါက မင်းတို့ရဲ့ ပထမအဆင့်စမ်းသပ်မှုပဲ… တစ်နာရီစာ အချိန်အတွင်း စိတ်သန့်စင်တောင်ကြားကို ဖြတ်မသွားနိုင်သူတိုင်း ထုတ်ပယ်ခံရလိမ့်မယ်…”

ဆရာကြီးချန်ရွမ်း၏ အသံက တင်းကြပ်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး စကားဆုံးသည်နှင့် သူက တဖြည်းဖြည်း လေထဲသို့ လွင့်တက်သွားကာ တောင်တန်းများနှင့် တိမ်လွှာများကြားထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

"ဖျတ်…"

သင်္ဘောကျင်းပေါ်ရှိ လူအုပ်ကြီးက တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အပြိုင်အဆိုင် သင်္ဘောပေါ်မှဆင်းကာ တောင်ကြားဆီ ဦးစွာ ပြေးသွားကြသည်။ သူများထက် နောက်ကျမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်မှာ ထင်ရှား၏။

“အခု ဘယ်လောက်မြန်မြန်ပြေးတာ ဘာအသုံးဝင်မှာမို့လို့လဲ… တောင်ကြားထဲရောက်ရင် ငါက အားလုံးကိုကျော်တက်မှာပဲ…”

ထူးဖလီးက မထီမဲ့မြင်ပြုစွာ နှုတ်ခမ်းကို တစ်ဖက်သို့ စောင်းလှုပ်လိုက်ပြီး လော့ချန်ဘက်သို့လှည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်၏။

“လော့ချန်… ငါ ဆုံမှတ်မှာ မင်းကို စောင့်နေမယ်… ငါ့ကို အကြာကြီးမစောင့်ခိုင်းနဲ့နော်…”

ထူးဖလီး၏ မျက်နှာထက်တွင် မာန်တက်သော အပြုံးတစ်ခု ထင်ဟပ်နေသည်။ စကားဆုံးသည်နှင့် သူက တောင်ကြားဆီသို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားသည်။

လော့ချန်က ဖျတ်ကနဲ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုသူ၏ ယုံကြည်မှုဟူသည် မည်သည့်နေရာမှ ပေါက်ဖွားလာသည်ကို သူက တကယ်နားမလည်ပေ။

“ဒါဆိုလည်း ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို စောင့်ရမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့…”

သူ၏အသံထဲတွင် စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

ယှဉ်ပြိုင်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာသည်နှင့်အမျှ လော့ချန်အနေဖြင့် ပထမနေရာကို သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးစားရမည် ဖြစ်သည်။

"ဖျတ်…"

ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းဖြင့် လော့ချန်လည်း တောင်ကြားဆီသို့ အပြေးထွက်သွားသည်။

လော့ချန်က တောင်ကြားဝမှ ရောက်ရှိသည့်အခါ လူအများစုမှာ အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီဖြစ်သည်။

တောင်ကြားတစ်ခုလုံးက ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ဖြတ်ထုတ်ခံထားရသည့်အလား နေရာအကျယ်အဝန်းမှာ အကျဉ်းကျပ်လှပြီး အကျယ်မှာ ဆယ့်ငါးမီတာခန့်သာ ရှိသည်။ ကျောက်သားများမှာ အရောင်နီညိုညိုဖြစ်နေပြီး တောင်ကြားဝတွင် နဂါးပျံသန်းကာ ဖီးနစ်အား လှုပ်ယမ်းနေသည့်အလား လှပစွာ ရေးထိုးထားသော သွေးရောင်စာလုံးကြီးသုံးလုံး ရှိနေ၏။

ထိုအရာမှာ စိတ်သန့်စင်တောင်ကြား…

ထိုစာလုံးသုံးလုံးက သွေးများဖြင့် ပုံဖော်ထားသည့်အလား တောင်ကြားအတွင်းမှ ထက်စူးလှသော လေအေးများ မကြာခဏ တိုက်ခတ်ထွက်လာပြီး ထိုလေတိုက်သံများက လူတစ်ဦး၏ နှလုံးသားထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ကြက်သီးထစေသည်။ ထို့နောက် လော့ချန်က သိပ်မတွေးတောဘဲ တောင်ကြားထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်သွား၏။

“အင်း…”

တောင်ကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် လော့ချန်က ဖိအားတစ်ခု သူ့ထံသို့ ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မမြင်နိုင်သော ဧရာမလက်တစ်ဖက်က သူ့ထံသို့ ဖိညှစ်လာသည့်အလား သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်များပင် တောင့်တင်းလာသည်။

“ဒါက ဘုရင့်သြဇာရဲ့ ဖိအားပေးမှုလား… တကယ်ကို ထူးခြားလှချည်လား…”

လော့ချန် ခံစားမိသည်မှာ သူ၏စွမ်းအင်များက အနည်းဆုံး သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ဖိထိန်းခံထားရပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ပင်လျှင် ဖိနှိပ်ခံရသည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် အံ့သြမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

လော့ချန်က အံ့သြစွာ တွေးတောနေစဉ် ရုတ်တရက် ထူးခြားသည့်အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"အောင်း…"

နဂါးဟစ်သံတစ်သံက လော့ချန်၏ ဒျန်တန်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ထံသို့ ဖိအားပေးနေသည့် ထိုသြဇာစွမ်းအင်က ချက်ချင်းပင် အရိပ်အယောင်မရှိ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပေါ့ပါးသွားသည်။

“ဒါ…”

လော့ချန်က တစ်ခဏမျှ အံ့သြသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ကမ္ဘာနဂါးထိန်းချုပ်နည်းကို သတိရလိုက်သည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် နားလည်မှုတစ်ခု ထင်ဟပ်လာသည်။ နဂါးသည် သိဒ္ဓိဝိညာဉ်များ၏ အထွဋ်အထိပ်အရှင် ဖြစ်သည်။ မည်သည့်အရာကမှ ဤသို့သော နဂါးကို အလွယ်တကူ ဖိထိန်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“ဟဲ... ဟဲ… အခုတော့ ပထမနေရာမရယူချင်တော့လည်း မဖြစ်ဘူးလေ…”

လော့ချန်က ဖျတ်ကနဲ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ခြေလှမ်းများ အလျင်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ထွက်သွားသည်။ သူ၏ပုံစံက လေပြည်တစ်ချက်ကဲ့သို့ သွက်လက်လှသည်။

“ဟာ… ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်နေတာလဲ…”

“လှည့်စားနေတာလား…”

လော့ချန်၏ အပြေးအလွှား ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် စစ်ဆေးမှုတွင် ပါဝင်နေသူများက မျက်လုံးပြူးကြီးဖြင့် အံ့သြထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏မျက်နှာများထက်တွင် မယုံကြည်နိုင်စိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတို့က တောင်ကြားထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ဧရာမတောင်တစ်လုံးက ဖိထိန်းထားသည့်အလား ခံစားရပြီး ပြေးရန်မပြောနှင့် တစ်လှမ်းလှမ်းရန်ပင် တစ်ကိုယ်လုံး စွမ်းအားကုန်ခံရသည်။

သို့သော် လော့ချန်မှာမူ ဘာမှမဖြစ်သလို ပြေးလွှားနေသည်။

လော့ချန်က သူများတွေးသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တောင်ကြားအတွင်း အပြေးလျှင်လျှင် လှမ်းတက်လာပြီး လူအုပ်ကြီးကို တစ်ဖွဲ့ပြီးတစ်ဖွဲ့ ကျော်တက်သွားသည်။

ထို့နောက် ရှေ့သို့ဆက်လှမ်းရင်း လော့ချန်က လူအုပ်၏နောက်ဆုံးပိုင်းမှ ရှေ့ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အနီးအနားရှိ လူအရေအတွက်မှာ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာသည်။

အရှေ့ရှိ မီတာနှစ်ရာမှ သုံးရာခန့်အကွာတွင် တောင်ကြားအတွင်း၌ ဧရာမကျောက်သားနှစ်ခုက ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး လူလေးငါးဦးသာ တန်းစီဖြတ်သန်းနိုင်သည့် ဖလားပုံစံဝင်ပေါက်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ထိုနေရာ၌ လူသုံးဦးက ကျောက်သားများနောက်တွင် ပုန်းရှောင်နေကြသည်။ ထိုအထဲတွင် လုယန်လည်း ပါဝင်လျက် ရှိ၏။

လုယန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ပိုက်ထားပြီး အေးစက်စက် အကြည့်များဖြင့် လာရောက်သူများကို စူးစမ်းကြည့်ရှုနေကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“လုယန်ကို ဘယ်သူက မင်းနဲ့ ချင်အိမ်တော်ထိန်းကို ရန်ငြိုးထားရဲတာလဲ…”

ဘေးမှ လူငယ်တစ်ဦးက ပြုံးပြလျက် မေးလိုက်သည်။ သူ၏အသံထဲတွင် ချီးကျူးမှုတစ်ခု ရောယှက်နေသည်။

“ဘယ်ကလာမှန်းမသိတဲ့ တောသားတစ်ယောက်ပေါ့… သူ့ကို သင်ခန်းစာကောင်းကောင်းပေးမယ်… ထွက်သွားရင် မင်းတို့ အကျိုးအမြတ်တွေ ရလိမ့်မယ်…”

သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် ရက်စက်သော အကြည့်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထိုလူငယ်နှစ်ဦး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ သူတို့သည် ရွှမ်ဖုန်းမြို့မှ လာသူများဖြစ်ပြီး လုယန်နှင့် ချင်အိမ်တော်ထိန်း၏ အဆင့်အတန်းကို သိရှိထားသည်။ အထူးသဖြင့် ချင်အိမ်တော်ထိန်းမှာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်ပိုင်းအကြီးအကဲတစ်ဦး၏ ဦးလေးဖြစ်ပြီး သူ၏အစ်ကိုမှာ အတွင်းပိုင်းတပည့်အဖြစ် သိုင်းပညာသင်ကျင့်နေသူ ဖြစ်သည်။

ဤသူနှစ်ဦးကို ချီးကျူးနိုင်လျှင် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းအတွင်း၌ သူတို့၏အနာဂတ်က လမ်းဖွင့်ပေးခံရမည် ဖြစ်သည်။ ဤအတွေးကို စဉ်းစားမိသည့်အခါ ထိုလူငယ်နှစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် ခါးကုန်းသွားသည်။

“လုယန် စိတ်ချပါ… သူ့ကို ဒူးထောက်ပြီး မင်းကို တောင်းပန်ခိုင်းမယ်…”

“ဟုတ်တယ်… ဒီနေ့ဆို သူ ဒီစိတ်သန့်စင်တောင်ကြားက ထွက်သွားလို့မရဘူး…”

ထိုလူငယ်နှစ်ဦး၏ အသံများထဲတွင် ကျေနပ်မှုနှင့် စိတ်အားထက်သန်မှု ရောယှက်နေသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လုယန်၏ မျက်နှာထက်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

လင်ယွမ်ပြတိုက်တွင် ခံစားခဲ့ရသော အရှက်တကွဲအကြောင်းကို သူက အမြဲတမ်း သတိရနေ၏။ ယခုနေ့တွင်တော့ လက်စားချေနိုင်တော့မည် ဖြစ်၏။

လုယန်သည် လော့ချန်ကို မည်ကဲ့သို့ အပြစ်ပေးရမည်ကို စဉ်းစားနေစဉ် ရုတ်တရက် သူ၏မျက်ဝန်းများ ကျုံ့သွားပြီး အသံတိုးဖျော့ဖျော့ဖြင့် ဆိုသည်။

“သူ ရောက်လာပြီ…”

သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တစ်ခု ထင်ဟပ်နေသည်။