ဒူးထောက်ပြီး အမှားဝန်ခံရန်

"ရွှံ့..."

လော့ချန်က လူအနည်းငယ်ကို ကျော်တက်ပြီး ဖလံဂုံးအဝင်ပေါက်ကို ဖြတ်သန်းတော့မည် ဖြစ်သည်။ ထို့‌စဉ် ရုတ်တရက် သူ၏စိတ်ထဲ၌ သတိအာရုံတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးသို့ လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း...”

ကျောက်တုံးနောက်မှ ပုံရိပ်နှစ်ခု ခုန်ထွက်လာပြီး လေးလံသော လက်သီးရိုက်ချက်များက လော့ချန်နှင့် လွဲချော်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

လော့ချန်က အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့မှလူနှစ်ဦးကိုကြည့်ကာ မျက်နှာအမူအရာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ... ငါတို့ မသိကျွမ်းကြသလိုပဲ...”

“သူတို့ကို မသိရင်တောင် ငါ့ကိုတော့ သိမှာပေါ့...”

လုယန်သည် ကျောက်တုံးနောက်မှ ထွက်လာပြီး သုံးထောင့်မျက်လုံးများဖြင့် လော့ချန်ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဪ... မင်းဖြစ်နေတာကို...”

လော့ချန်က မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး ထိုသူ၏ အလွန်အမင်း အာဃာတကြီးမှုကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

“ဟဲ... ဟဲ...”

လုယန်က အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။

“လင်ယွမ်ပြတိုက်မှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စကို မင်း မေ့သွားမယ်မထင်ပါဘူး...”

ထို့နောက် စကားပြောနေစဉ် ထိုသူသုံးဦးက လော့ချန်ကို သုံးထောင့်ပုံစံဖြင့် ဝိုင်းထားလိုက်သည်။

လုယန်က လော့ချန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပေါ်လာသည်။

“ငါက မင်းကို အခွင့်အရေးမပေးဘူးလို့ မပြောနဲ့... ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ကို ခေါင်းသုံးကြိမ်ကိုင်းပြီး ကြယ်ကြွေဓားကို ထုတ်ပေးလိုက်ရင် မင်းကို လွှတ်ပေးဖို့ ငါ စဉ်းစားပေးမယ်...”

“မကြားဘူးလား... မြန်မြန် ဒူးထောက်ပြီး ဦးညွှတ်စမ်း...”

အခြားလူနှစ်ဦးကလည်း သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် လော့ချန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

လော့ချန်က ထိုသူသုံးဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“ငါလည်း မင်းတို့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးမယ်... သုံးလှမ်းအတွင်း ဒူးထောက်ပြီး အမှားဝန်ခံရင် ငါ မင်းတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်...”

“ဟား... ဟား... ဟား... ငါတို့ကို ခွင့်လွှတ်မယ်တဲ့လား...”

လုယန်က ကောင်းကင်မှ ရယ်စရာတစ်ခု ကြားလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူခေါ်လာသော လူနှစ်ဦးသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်နှစ်ရှိသည့် သိုင်းပညာရှင်များဖြစ်သည်။

ဤသို့သော အခြေအနေတွင် လော့ချန်က ဤမျှမိုက်မဲစွာ ပြောဆိုရဲသည်ကို သူက မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

“သူ့ကို သေချာသင်ခန်းစာပေးလိုက်စမ်း...”

“ဟေ့ကောင်... ဒါ မင်းကိုယ်တိုင် ပြဿနာရှာတာနော်...”

“လှဲချလိုက်စမ်း...”

အခြားလူနှစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်လာပြီး ဘယ်ညာနှစ်ဖက်မှ လက်သီးများဖြင့် လော့ချန်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လာသည်။ ပြင်းထန်သော လက်သီးရိုက်ချက်များက လေထုထဲတွင် ကြမ်းတမ်းသော လှိုင်းလုံးများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လေဟာနယ်ထဲတွင် တစ်ချက်ဆုပ်လိုက်သည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း...”

ပြင်းထန်သော လက်သီးနှစ်ချက်ကို လော့ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တစ်လက်မမျှ ရှေ့သို့ တိုးမလာနိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုလူနှစ်ဦးသည် မျက်နှာများ ရဲတွတ်လာပြီး ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားကြသည်။

သို့သော် လော့ချန်၏ လက်နှစ်ဖက်က ပြုတ်တူကဲ့သို့ ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် သူတို့ လှုပ်ရှားမရဘဲ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဒူးထောက်စမ်း...”

လော့ချန်က လက်နှစ်ဖက်ကို တစ်ချက်တုန်ခါလိုက်သည်။

“ဖျစ်... ဖျစ်...”

ထိုလူနှစ်ဦးသည် လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်နှစ်သာရှိသဖြင့် လော့ချန်၏ ပေါင်တစ်သောင်းစွမ်းအားကို မည်သို့မျှ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။ ချက်ချင်း လက်မောင်းများ ကျိုးသွားကာ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး မြေပေါ်သို့ ဒူးထောက်လျက် လဲကျကာ ညည်းညူသံများဖြင့် အော်ဟစ်နေသည်။

“မင်း...”

ထိုမတိုင်မီက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသော လုယန်၏ မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားသည်။

သူသည် လော့ချန်၏ ဤမျှသန်မာမှုကို မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်နှစ်ရှိသော သိုင်းပညာရှင်နှစ်ဦးကို တစ်ခဏအတွင်း ချေမှုန်းလိုက်နိုင်သည်။

ထို့နောက် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ လုယန်က လှည့်ပြေးလိုက်သည်။

“ပြေးနိုင်မယ်ထင်နေလား...”

လော့ချန်သည် မဆိုင်းမတွ ခြေလှမ်းတစ်ချက်နင်းကာ ခန္ဓာကိုယ်က အရှိန်ပြင်းစွာ ခုန်ထွက်သွားသည်။

“မင်းရဲ့အမြန်နှုန်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်မြန်နေရတာလဲ...”

လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသော လော့ချန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုယန်သည် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤစိတ်သန့်စင်ချောက်ကြီးထဲတွင် မင်းဧကရာဇ်၏စိတ်ဆန္ဒဖိအားကို ခံရပြီး စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်သန်မာမှု ထိခိုက်ခံရသည်။ သူ၏အမြန်နှုန်းသည် ပုံမှန်ထက် ခြောက်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းသာ ကျန်တော့သည်။ သို့သော် လော့ချန်ကမူ လုံးဝထိခိုက်မှုမရှိသလို ပုံပေါ်နေသည်။

“သေစမ်း... ကျောက်မီးလက်သီး...”

ထွက်ပြေးရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိလိုက်သောအခါ လုယန်သည် အံကိုတင်းတင်းကြိက်ပြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ကာ လက်သီးတစ်ချက်ကို လော့ချန်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးထွက်လိုက်သည်။

လော့ချန်က မထီမဲ့မြင်ပြုလိုက်ပြီး ရိုးရှင်းစွာဖြင့် လက်သီးတစ်ချက်ကို ပြန်လည်ထိုးထွက်လိုက်သည်။

“ကျစ်...”

လက်သီးများ ထိခိုက်သွားသည်နှင့် အရိုးကျိုးသံ ကြည်လင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လုယန်သည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားကာ ကျောက်နံရံပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်တိုက်မိပြီး သွေးများ ချောင်းစီးကျလာသည်။

“မင်းက ငါ့ကို ဒူးထောက်ပြီး အမှားဝန်ခံခိုင်းမလို့မဟုတ်လား... ဘာလို့ ကိုယ်တိုင်လှဲနေရတာလဲ...”

လော့ချန်က တစ်လှမ်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသည်။

လုယန်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်လုံးများကမူ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ တောက်လောင်နေသည်။

“ဟေ့ကောင်... မင်း အတော်လေးကို မာနကြီးနေတာပဲ... မင်း ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းထဲ ဝင်လာပြီဆိုတော့ ငါ့မှာ မင်းကို သေအောင် ကစားဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီးရှိတယ်... စောင့်ကြည့်ထား... ဒီနေရာက ထွက်သွားရင် မင်းကို နောင်တဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ သိစေရမယ်...”

“အို့... ငါ့ကို နောင်တရစေမယ်တဲ့လား...”

လော့ချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်သွားပြီး အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

“မင်း ဒီကနေ ထွက်သွားနိုင်မယ်လို့ ထင်နေသေးတာလား...”

“မင်း... မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ...”

လုယန်၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲသွားသည်။

လော့ချန်က စကားများများပြောရန် ပျင်းရိစွာဖြင့် ခြေထောက်တစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

“ဝါး...”

လုယန်သည် လေထဲသို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ သို့သော် လော့ချန်က ထိုနေရာတွင် ရပ်တန့်မနေဘဲ လက်သီးတစ်ချက်ကို ထပ်မံ ထိုးထွက်လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

လုယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပိုးအိတ်ဟောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ကျောက်နံရံပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်ရောက်တိုက်မိကာ မြေပေါ်သို့ လျှောကျလာပြီး အသက်ရှုမဝ ဖြစ်နေသည်။

“ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဒီထဲ မဝင်လာတာ သိပ်ကို အင်မတန် သနားစရာပဲ... မဟုတ်ရင် သူ့ကိုပါ တစ်ခါတည်း ဖြေရှင်းလိုက်နိုင်မှာ...”

လော့ချန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။

ဤစိတ်သန့်စင်ချောက်ကြီးထဲတွင် အခြားသူများ ဖိအားခံရသော်လည်း သူကမူ လုံးဝထိခိုက်မှုမရှိပေ။ ဤနေရာသည် သူ့အတွက် တိုက်ပွဲဝင်ရန် ဖန်တီးပေးထားသော သဘာဝစစ်မြေပြင်တစ်ခုနှင့် တူသည်။

ထိုနေရာ၌ မရပ်တန့်ဘဲ လော့ချန်သည် ဖလံဂုံးအဝင်ပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ပြေးလိုက်သည်။

“လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်နှစ်ရှိတဲ့ သိုင်းပညာရှင်သုံးဦးကို တစ်ခဏအတွင်း ချေမှုန်းလိုက်နိုင်တယ်တဲ့... ဒီလောက် သန်မာလွန်းတာလား...”

ဘေးမှ လူငယ်လေးများနှင့် မိန်းကလေးများသည် လော့ချန်၏ နောက်ကျောကိုကြည့်ရင်း အံ့ဩစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး မယုံနိုင်သလို ခံစားနေကြသည်။

မှောင်မိုက်သော ချောက်ကြီးထဲတွင် လော့ချန်က အမြန်နှုန်းကို အဆုံးထိ မြှင့်တင်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးလွှားနေသည်။

လူငါးဦးကို ကျော်တက်လိုက်သည်။

လူဆယ်ဦးကို ကျော်တက်လိုက်သည်။

လူနှစ်ဆယ်ကို ကျော်တက်လိုက်သည်။

တဖြည်းဖြည်း ရှေ့တွင် ပုံရိပ်များ ထပ်မံပေါ်မလာတော့ပေ။

လော့ချန်သည် သူသည် ထိပ်ဆုံးဆယ်ဦးထဲသို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ သို့သော် တာ့ပိုင်လျဲ့ကို ယခုထိ မတွေ့ရသေးပေ။

ရှေ့တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ထပ်မံပေါ်လာသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ပိန်လှီသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

“ဟာ... ဒီကောင်ရဲ့အမြန်နှုန်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်မြန်နေရတာလဲ...”

ပိန်လှီသော လူငယ်က လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသော လော့ချန်ကို သတိပြုမိပြီး စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်ကာ အမြန်နှုန်းကို အပြည့်အဝ မြှင့်တင်လိုက်သည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် လော့ချန်က သူ့ကို ကျော်တက်သွားသည်။

“အဆင့်ငါးက ငါ့ဟာပဲ...”

လွဲချော်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ပိန်လှီသော လူငယ်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးတစ်ချက်ကို လော့ချန်ဆီသို့ ထိုးထွက်လိုက်သည်။

လော့ချန်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်ရွှေ့လိုက်ပြီး အမြန်နှုန်းကို ထပ်မံမြှင့်တင်ကာ မြားတစ်စင်း လွှတ်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်သွားသည်။

“ဟစ်...”

ပိန်လှီသော လူငယ်၏ နောက်ကျောမှ အေးစက်သော ခံစားမှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး လက်ဖဝါးထဲတွင် ချွေးစေးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လော့ချန်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်သည့်အတွက် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအမြန်နှုန်းတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် လော့ချန်က အနိုင်မခံနိုင်သည့် အနေအထားတွင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် လော့ချန်က နောက်ထပ်လူနှစ်ဦးကို ကျော်တက်လိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပင် အပြိုင်ပြေးနေသော ပုံရိပ်နှစ်ခုက သူ၏အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

ဘယ်ဖက်မှ ခန္ဓာကိုယ်ထည်ကြီးမားသော လူငယ်သည် တာ့ပိုင်လျဲ့ဖြစ်ပြီး ဘေးတွင် ပိန်လှီသော ပုံရိပ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုသူသည် အနက်ရောင်ရင်ဖုံးဝတ်ရုံကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် အနက်ရောင်အဝတ်တစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် မျက်နှာကို မမြင်ရပေ။ သို့သော် မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများက အလွန်သိမ်မွေ့တင့်တယ်ပုံပေါ်သည်။

ထိုသိမ်မွေ့သော လူငယ်သည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြေးနေပြီး ခြေဖျားထိပ်ဖြင့် မြေကို ထိလိုက်ရုံဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အလေးချိန်မရှိသလို ရှေ့သို့ လွင့်ပျံသွားသည်။ သူ၏အမြန်နှုန်းသည် တာ့ပိုင်လျဲ့ထက် တစ်စက်မျှ နောက်မကျပေ။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...”

ထိုသူနှစ်ဦးသည် လမ်းတစ်လျှောက် ပြေးရင်း တိုက်ခိုက်နေကြပြီး အနီးရှိ ကျောက်တုံးများပင် သူတို့၏ စွမ်းအင်လှိုင်းများကြောင့် လွင့်ထွက်သွားသည်။

တာ့ပိုင်လျဲ့၏ တိုက်ခိုက်မှုများက ကျယ်ပြန့်ပြီး အားပြင်းသည်။ သိမ်မွေ့သော လူငယ်၏ လက်ဖဝါးစွမ်းရည်များက သိမ်မွေ့လှပပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မနှိမ်နင်းနိုင်ကြပေ။

“ဒီနှစ်ယောက်ကို ကျော်သွားရင် ငါ ပထမနေရာရမှာပဲ...”

လော့ချန်က စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

တာ့ပိုင်လျဲ့နှင့် ထိုသူတို့သည်လည်း လော့ချန်ကို သတိပြုမိပြီး တပြိုင်နက် တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“လော့ချန်... ငါ သိပြီလေ... မင်း ဒီနေရာထိ လိုက်လာနိုင်မယ်ဆိုတာ... ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို ကျော်တက်ချင်တယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

တာ့ပိုင်လျဲ့က အော်ရယ်လိုက်ပြီး ခြေထောက်တစ်ချက်နင်းလိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အက်ကွဲရာများ ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး ရှေ့သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ခုန်ထွက်သွားသည်။

သိမ်မွေ့သော လူငယ်ကလည်း အားနည်းပြသရန် မလိုလားဘဲ ခြေဖျားထိပ်ဖြင့် ဆက်လက်ထိလိုက်ရင်း ကြိုးကြာငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာ လွင့်ပျံကာ တာ့ပိုင်လျဲ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လိုက်နေသည်။

“ဒါက မသေချာဘူးလေ...”

လော့ချန်၏ အနိုင်လိုစိတ်သည်လည်း နှိုးဆွခံလိုက်ရပြီး ခြေလှမ်းတစ်ချက်ရွှေ့လိုက်ရာ ထိုသူနှစ်ဦးကို လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။

“ဟမ်... မင်းရဲ့ အမြန်နှုန်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်မြန်နေရတာလဲ...”

တာ့ပိုင်လျဲ့သည် ထူးခြားမှုကို ချက်ချင်းသတိပြုမိပြီး မျက်နှာတွင် အံ့ဩသောအမူအရာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သိမ်မွေ့သော လူငယ်ကလည်း မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။

“တာ့ပိုင်လျဲ့... အရှုံးပေးလိုက်စမ်းပါ...”

လော့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး အနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် သူတို့ကို ကျော်တက်တော့မည် ဖြစ်သည်။

“သူ့ကို ကျော်သွားခွင့် မပေးနဲ့...”

တာ့ပိုင်လျဲ့သည် လော့ချန်က သူ့ကို ကျော်တက်သွားပါက အမှန်တကယ် ရှုံးနိမ့်မည်ကို သိသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို လော့ချန်ဆီသို့ ထိုးထွက်လိုက်သည်။

သိမ်မွေ့သော လူငယ်ကလည်း ဤအချက်ကို နားလည်သဘောပေါက်သဖြင့် ဂျိမ်းခနဲ အသံတစ်ချက်နှင့်အတူ သူ၏လက်ထဲတွင် ပျော့ပျောင်းသော ဓားတစ်လက်ပေါ်လာပြီး အေးစက်သော အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လော့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းလိုက်သည်။

လော့ချန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် စွမ်းအင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြတ်သွားပြီး ကြယ်ကြွေဓားကို ဓားအိမ်မှ ထုတ်လိုက်သည်။

“ကြယ်ကြွေဓားနည်းပညာ ဒုတိယပုံစံ တိမ်ယံတည်နေရာ...”

ကြယ်ကြွေဓားသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လေဟာနယ်ထဲတွင် ဆက်လက်ခုန်ပေါက်နေပြီး တောက်ပသော ဓားအလင်းတန်းများသည် မှောင်မိုက်သော ချောက်ကြီးကို ခဏတာ အလင်းပေးလိုက်သည်။

ဤအကြိမ် ဓားထုတ်လိုက်သည့်အခါ လော့ချန်သည် ဓားနှလုံးအဆင့်ဆိုသည်မှာ မည်သည်ကို ချက်ချင်း နားလည်သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သူ၏လက်ထဲရှိ ကြယ်ကျဓားက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်လာပြီး ဓားသည် စိတ်နှလုံးနှင့်အတူ လှုပ်ရှားကာ တစ်မီလီမီတာမျှ မတိမ်းမယိမ်းဘဲ ယခင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ကောင်းမွန်လာသည်။

“ဘုန်း... ချိန်း... ချိန်း... ချိန်း...”

စွမ်းအင်လှိုင်းများ တုန်ခါလာပြီး တာ့ပိုင်လျဲ့နှင့် သိမ်မွေ့သော လူငယ်၏ တိုက်ခိုက်မှုများက လုံးဝပြိုကွဲသွားသည်။

“မိတ်ဆွေနှစ်ယောက်... ငါ အရင်သွားလိုက်မယ်နော်...”

အခွင့်အရေးကို အမိအရဖမ်းယူရင်း လော့ချန်က ရုတ်တရက် အမြန်နှုန်းမြှင့်တင်ကာ ရှေ့ဆုံးသို့ ခုန်ထွက်သွားသည်။