ပထမဆုံးနေရာ။ စံချိန်တင်မှု

“ဟာ... ဒီလောက်တောင် ဆိုးရွားလိုက်တာ…”

လော့ချန်က သူ့ကို ကျော်တက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရလျှင် ထူးဖလီးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြီး အပြည့်အဝ အားထုတ်ကာ လိုက်ဖမ်းသည်။

“ဓားနှလုံးအဆင့်…”

ထိုသိမ်မွေ့တင့်တယ်သော လူငယ်ကောင်လေး၏ မျက်လုံးတစ်စုံသည် လော့ချန်၏ နောက်ကျောကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက အမြန်နှုန်းကို အဆုံးစွန်ထိ တင်ကြသည်။

သို့သော် လော့ချန်က တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်ကိုသာ မျက်စိဖြင့် ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် လော့ချန်၏ အရိပ်အယောင်ပင် မမြင်ရတော့ချေ။

“ဒီလောက် မြန်လွန်းတာပဲ… သူ့မှာ ရတနာတစ်ခုခုရှိလို့လား... ဒီစိတ်သန့်စင်ချောက်ကြီးရဲ့ သက်ရောက်မှုကို လုံးဝမခံရဘူးလား…”

ထူးဖလီးက မျက်နှာတစ်ခုလုံး စိတ်ညစ်ညူးနေပြီး လက်မခံနိုင်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထူးဖလီးက သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ သန်မာမှုကြောင့် ဤစိတ်သန့်စင်ချောက်ကြီး၏ စမ်းသပ်မှုတွင် ပထမဆုံးနေရာကို အလွယ်တကူ ရယူနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။

သိမ်မွေ့တင့်တယ်သော လူငယ်ကောင်လေးက ခေါင်းအနည်းငယ်ယမ်းလိုက်ပြီး ကြည်လင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူး… လူသာမန်ဘဝဖြတ်ကျော်အဆင့်နဲ့ဆိုရင် ဘုရင်စိတ်ဆန္ဒရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို လုံးဝမခံရဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး… သူ့မှာ ထူးခြားတဲ့ ရတနာတစ်ခုရှိရင်တောင် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲတွေက သိမြင်နိုင်မှာပဲ…”

“ဒါဆို ဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲ…”

“မသိဘူး…”

သူတို့နှစ်ဦး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း စကားစပြတ်သွားသည်။

ပထမနေရာက မျှော်လင့်၍ မရနိုင်တော့မှန်း ထင်ရှားပြီဖြစ်သောကြောင့် အနည်းဆုံးတော့ ဒုတိယနေရာကိုယူရန် ကြိုးစားရမည်။

"ရွှံ့... ရွှံ့..."

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက အမြန်နှုန်းကို အဆုံးစွန်ထိ အသုံးပြုကာ ချောက်ကြီးအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားကြသည်။

ဤချောက်ကြီးသည် အရှည်ဘယ်လောက်ရှိမည်ကို မသိကြပေ။ လော့ချန်က တစ်ဆယ့်ငါးမိနစ်နီးပါး အပြည့်အဝ ပြေးလွှားပြီးမှ ရှေ့တွင် အလင်းရောင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

ချောက်ကြီးအတွင်းက မှောင်မိုက်ပြီး အလင်းရောင် မရှိသော်လည်း အပြင်ဘက်တွင်မူ လုံးဝထူးခြားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်က ကျယ်ပြောလှသော တောင်ကြားတစ်ခုဖြစ်ပြီး အထဲတွင် ပန်းမန်များ ရွှန်းလဲ့စွာ ပွင့်လန်းနေကာ တိမ်လွှာများနှင့် ရောင်စဉ်တန်းများက သာယာလှပနေသည်။ ကြိုးကြာနှင့် ဝိညာဉ်မျောက်များ၏ အော်ဟစ်သံများက ထွက်ပေါ်လျက် ရှိသည်။

ကောင်းကင်ယံသည် သလင်းပြာတစ်လုံးကဲ့သို့ သန့်စင်ကြည်လင်ပြီး ဖုန်မှုန့်တစ်စက်မှ မရှိပေ။

တောင်ကြားအတွင်းတွင် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများနှင့် စိတ်သန့်စင်ချောက်ကြီး၏ ပထမဆင့်စမ်းသပ်မှုမှ ကင်းလွတ်ခွင့်ရထားသူ ဆယ်ဦးကျော်လည်း ရှိနေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မုတ်ဆိတ်ရှည်ထားသော ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ပြင်ပတံခါးအကြီးအကဲတစ်ဦးတို့သည် အတူတကွ ရှိနေကြပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ စကားစမြည် ပြောနေကြသည်။

ထိုမုတ်ဆိတ်ရှည်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်သူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဦးလေးဖြစ်သူ ချင်တို့ယွမ်ပင် ဖြစ်သည်။

စကားပြောနေရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက ချောက်ကြီး၏ ထွက်ပေါက်ကို အာရုံစိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ လှစ်ခနဲ ဖြတ်ပြေးနေသည်။

စမ်းသပ်မှု မစတင်မီကတည်းက သူသည် လုံးယမ်အား လော့ချန်ကို သေချာပြစ်တင်ပြီး ဤစိတ်သန့်စင်ချောက်ကြီးမှ ထွက်မလာနိုင်အောင် လုပ်ရန် မှာထားခဲ့သည်။

အချိန်ကို တွက်ကြည့်လျှင် ကိစ္စများပြီးဆုံးပြီ ဖြစ်သင့်သည်။

“ဒါက ငါ့လို ချင်ယွမ်ဖုန်းနဲ့ ရန်ဖြစ်မိလို့ ရလာတဲ့ အကျိုးဆက်ပဲ… မင်းကိုယ့်ကိုယ်ကို သိဖို့ အဆင့်အတန်းမရှိဘူးလို့ ဆိုရမယ်… ဟွန်း…”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင် ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုအခါ ကြည်လင်သော အော်သံများက ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လေပြင်းများ ထွန်းကားလှုပ်ရှားလျက် တစက်မျှညစ်ညမ်းမှုမရှိသော အဖြူရောင်ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သိမ်မွေ့တင့်တယ်သော အသွင်အပြင်ရှိသည့် လင်းယုန်နှင့် ကြိုးကြာပေါင်းစပ်ထားသလို ဧရာမငှက်ကြီးတစ်ကောင်က တောင်ကြားအတွင်းသို့ ဆင်းသက်လာသည်။

ထိုငှက်ကြီးပေါ်မှ လူပုဂ္ဂိုလ်ဆယ်ဦးကျော်ခန့် ခုန်ဆင်းလာကြသည်။

ဤလူများအားလုံး၏ ရင်ဘတ်တွင် အဖြူရောင်တိမ်တိုက်တစ်ခုကို ပန်းထိုးထားပြီး ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ပြင်ပတံခါးတပည့်များ ဖြစ်ကြသည်။

“မင်းတို့အားလုံး ဘာလို့ဒီကို ရောက်လာကြတာလဲ…”

စမ်းသပ်မှုကို တာဝန်ယူထားသော ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲက မေးလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲ… ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းရဲ့တာဝန်တစ်ခုကို ပြီးစီးထားပြီးပါပြီ… ဒီနေ့ တံခါးဝင်စမ်းသပ်မှုစတင်တယ်ဆိုတာကြားလို့ လာကြည့်ဖို့ ရောက်လာတာပါ…”

ချန်ရွမ်အကြီးအကဲနှင့် ရင်းနှီးသော ပြင်ပတံခါးတပည့်တစ်ဦးက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

ချန်ရွမ်အကြီးအကဲက ပြောသည်။

“လာကြည့်တာက ရတယ်… ဒါပေမဲ့ စမ်းသပ်မှုကို အနှောင့်အယှက်မဖြစ်စေနဲ့…”

“ဒါကတော့ စိတ်ချပါ…”

စကားပြောနေသော လူငယ်ကောင်လေးက စိတ်သန့်စင်ချောက်ကြီး၏ ထွက်ပေါက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ပြောသည်။

“အခုထိ ဘယ်သူမှ မထွက်လာသေးဘူးလား…”

ချန်ရွမ်အကြီးအကဲက ပြောသည်။

“တစ်ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက်ပဲ ကြာသေးတယ်… ဒီလောက်မြန်မြန်နဲ့ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မလဲ… ယခင်က စိတ်သန့်စင်ချောက်ကြီးစမ်းသပ်မှုကို အမြန်ဆုံးဖြတ်ကျော်သွားသူတောင် သုံးပုံနှစ်ပုံလောက် အချိန်ယူရသေးတယ်…”

အခြားအကြီးအကဲတစ်ဦးက ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

“ဒီတစ်ခါ ပထမနေရာက ဘယ်သူဖြစ်မလဲ မသိဘူး…”

ဤစကားကိုကြားလျှင် လူအားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မျှော်လင့်နေကြသည်။

စိတ်သန့်စင်ချောက်ကြီးသည် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ စုစုပေါင်းအရည်အချင်းနှင့် အလားအလာကို ဖော်ပြနိုင်သည်။

စိတ်သန့်စင်ချောက်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်သည့်အမြန်နှုန်းမှာ မြန်ဆန်လေလေ အနာဂတ်တွင် အောင်မြင်မှု ပိုမိုရရှိနိုင်လေလေ ဖြစ်သည်။

"အို့…"

ထို့နောက် ရုတ်တရက် ချန်ရွမ်အကြီးအကဲ၏ မျက်ခုံးတစ်ဖက်က လှုပ်ရှားလာသည်။

ထို့နှင့်အတူ လူတစ်ယောက်၏ အရိပ်တစ်ခုသည် စိတ်သန့်စင်ချောက်ကြီး၏ ထွက်ပေါက်မှ အပြေးအလွှား ထွက်ပေါ်လာသည်။

“တစ်ယောက်ယောက် ထွက်လာပြီ…”

“ဒီလောက်မြန်လိုက်တာ… တစ်ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက်ပဲ ကြာသေးတယ်မဟုတ်လား… ယခင်စံချိန်ကို ချိုးဖျက်လိုက်ပြီ…”

“မြန်မြန်သွားစစ်ကြည့်… ဒီလူက ဘယ်သူလဲ…”

စမ်းသပ်မှုတာဝန်ယူထားသော အကြီးအကဲများအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

တစ်ဆယ့်ငါးမိနစ်အတွင်း စိတ်သန့်စင်ချောက်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခြင်းသည် ယခင်က မကြုံဖူးသောကိစ္စ ဖြစ်သည်။

“သူပဲ…”

လူအုပ်ကြီးထဲတွင် လူနှစ်ဦးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း မျက်နှာအရောင် ပြောင်းသွားသည်။ စိတ်သန့်စင်ချောက်ကြီးမှ ထွက်လာသည့်အခါတွင် သူသည် ရှေ့မှမြင်ကွင်းကြောင့် အံ့အားသင့်လျက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။

ရှေ့တွင် တောင်တန်းများ ဆက်လက်တည်ရှိနေပြီး အနည်းငယ်မှေးမှိန်စွာ မြင်နိုင်သော နန်းဆောင်များစွာသည် ထိုအထဲတွင် ဖုံးကွယ်လျက် ရှိသည်။ ထူထပ်သော မိုးမြေချီစွမ်းအင်သည် မြူတစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ရောင်စဉ်တန်းများစွာကို ပြောင်းပြန်ဆွဲထားသည်။

တိမ်များနှင့် မြူများ လှပစွာ လွင့်မျောနေရာမှ အလှမ်းဝေးတွင် တောင်တန်းများနှင့် နန်းဆောင်များသည် ကောင်းကင်ယံတွင် မှေးမှိန်စွာ ပေါ်လွင်နေပြီး ကောင်းကင်မြို့တော်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

“ဒါက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းပဲ… တကယ်ပဲ နတ်ပြည်တမျှ စည်းကားနေတာပဲ…”

လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုက ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး ဤစကားလုံးများကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဤသို့သော မြင်ကွင်းသည် ယခင်က သူစိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်ခဲ့သောအရာ ဖြစ်သည်။

“မင်းနာမည်က ဘယ်သူလဲ…”

ချန်ရွမ်အကြီးအကဲအပါအဝင် လူတစ်စုက လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။

“အကြီးအကဲအား ပြန်လျှောက်တင်ပါတယ်… ကျွန်တော်နာမည်က လော့ချန်ပါ…”

လော့ချန်က မနှိမ့်မမြင့် ပြောလိုက်သည်။

“တစ်ဆယ့်ငါးမိနစ်အတွင်း စိတ်သန့်စင်ချောက်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တယ်… မင်းက စံချိန်တင်လိုက်ပြီ…”

ချန်ရွမ်အကြီးအကဲက ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဤသို့မြန်ဆန်စွာ စိတ်သန့်စင်ချောက်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သူဆိုလျှင် မကြာခင်အတွင်း ပြင်ပတံခါးတပည့်များထဲတွင် ထူးချွန်ထင်ရှားသူတစ်ဦးဖြစ်လာနိုင်မည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကံကြမ္မာနှင့် သိုင်းဝိညာဉ်အရည်အချင်းပေါ်တွင်လည်း မူတည်နေသေးသည်။

လော့ချန်က အံ့အားသင့်သွားသည်။

"စံချိန်တင်မှုလား..."

သူအစပိုင်းတွင် ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေခဲ့လျှင် ထို့ပြင် လုယန်က ခဏတာ ဟန့်တားမထားခဲ့လျှင် သူ၏အမြန်နှုန်းက သုံးပုံတစ်ပုံလောက် ပိုမြန်နိုင်သေးသည်။

ထို့နောက် ရုတ်တရက် အေးစက်သော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“လော့ချန်… လုယန်က ဘယ်မှာလဲ…”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှေ့ထွက်လာပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး မည်းမှောင်နေကာ မျက်လုံးတစ်စုံဖြင့် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် စိတ်သန့်စင်ချောက်ကြီးမှ ထွက်လာသူသည် လော့ချန်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူက ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ထိုသူသည် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဘာမျှမဖြစ်သလို ထွက်လာနိုင်ရတာလဲ။

“မသိဘူး…”

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း…”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ ဒေါသမီးလျှံများကို ထိန်းမထားနိုင်တော့သလို ဖြစ်နေသည်။

“ယွမ်ဖုန်း… ဘာဖြစ်တာလဲ…”

ချင်တို့ယွမ်က တိုးတိုးမေးလိုက်သည်။

“ဦးလေး…”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အသက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ကိစ္စများကို အကျဉ်းချုံး ပြောပြလိုက်သည်။

စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ချင်တို့ယွမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။

“စိတ်သန့်စင်ချောက်ကြီးထဲမှာ လွဲချော်သွားတာဖြစ်ရမယ်… စိတ်မပူပါနဲ့… ဒီရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းထဲမှာ ဒီဒေါသတစ်ခုကို ဖယ်ရှားဖို့ လွယ်လွယ်ကူကူပဲ မဟုတ်လား…”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စဉ်းစားကြည့်လျှင်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။ လော့ချန်ကို ကြည့်သော အကြည့်များသည် ပို၍ပင် အေးစက်လာသည်။

မကြာခင်တွင် နောက်ထပ်လူနှစ်ဦး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စိတ်သန့်စင်ချောက်ကြီးမှ ထွက်လာကြသည်။

ထူးဖလီးနှင့် သိမ်မွေ့တင့်တယ်သော လူငယ်ကောင်လေးပင် ဖြစ်သည်။

“ဟား... ဟား... ဟား… ကောင်လေး… မင်းရှုံးသွားပြီ…”

ထူးဖလီးက အရင်ထွက်လာပြီး သိမ်မွေ့တင့်တယ်သော လူငယ်ကောင်လေးကို အောင်မြင်မှုအပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သိမ်မွေ့တင့်တယ်သော လူငယ်ကောင်လေးက ဒေါသတကြီး အကြည့်ဖြင့် ဟွန်းကနဲ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့ထက် တစ်လှမ်းပဲ မြန်တာပါ… ပထမနေရာလည်း မဟုတ်ဘူး…”

ထူးဖလီးက ဤစကားကြောင့် အံအောသွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

“ကောင်းတယ်… ကောင်းတယ်… အောင်မြင်ကြတာကို ဂုဏ်ယူပါတယ်… မင်းတို့ရဲ့ နာမည်တွေက ဘယ်သူတွေလဲ…”

ချန်ရွမ်အကြီးအကဲက အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ မေးလိုက်သည်။

ဤစမ်းသပ်မှုတွင် ပါဝင်သူများသည် ထူးချွန်လွန်းလှပြီး မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ကျော်လွန်နေသည်။

တစ်ဦးက တစ်ဆယ့်ငါးမိနစ်အတွင်း စိတ်သန့်စင်ချောက်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီး စံချိန်ကို တိုက်ရိုက်ချိုးဖျက်လိုက်သည်။

ဤနှစ်ဦးသည်လည်း အလွန်ထူးချွန်ပြီး ယခင်ကဆိုလျှင် ထိပ်တန်းရလဒ်များဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။

“ဟီး... ဟီး… ထူးဖလီးပါ…”

“လင်ချူးလန်ပါ…”

ထူးဖလီးဟု နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချန်ရွမ်အကြီးအကဲ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထူးခြားသော အရောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး မကြာမီ ဖုံးကွယ်သွားသည်။

“အင်း… ဒီတစ်ခါစမ်းသပ်မှုမှာ ပါဝင်တဲ့ တပည့်တွေရဲ့ အရည်အချင်းက အရမ်းမြင့်တယ်… တစ်ဆယ့်ငါးမိနစ်အတွင်း စိတ်သန့်စင်ချောက်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်တာ ယခင်က မကြုံဖူးတဲ့ ကိစ္စပဲ… ဒါက လူတော်တော်များများကို အံ့အားသင့်စေမှာပဲ…”

“နောက်ထပ်လူနှစ်ယောက်ကလည်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်းမဟုတ်ဘူး… ထူးဖလီးဆိုတဲ့သူက သွေးစွမ်းအင်က သိပ်ပြည့်လျှံနေတာ… ခန္ဓာသန့်စင်မှုမှာ ထူးချွန်တဲ့ သူတစ်ယောက်ပဲ… ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီးတူနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ မသိဘူး…”

“ဆရာကြီးတူနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ သူ့ကို မြင့်မြင့်လွန်းအောင် တင်စားတာဖြစ်မယ်… ဒါက ပထမဆင့်စမ်းသပ်မှုပဲလေ… သူတို့တွေ နောက်ဆင့်စမ်းသပ်မှုတွေကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မလားဆိုတာ မသေချာသေးဘူး…”

ဘေးမှ ကြည့်နေသော ပြင်ပတံခါးတပည့်များသည် တစ်ယောက်တစ်ပုံ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေးနေကြပြီး တစ်ဦးစီတွင် ကိုယ်ပိုင်အမြင်များ ရှိကြသည်။

သို့သော် တစ်ဦးတည်းကသာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ မျက်လုံးတစ်စုံဖြင့် လော့ချန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

လော့ချန်ကလည်း ထိုအရာကို သတိပြုမိသည်။

ထိုသူသည် ဓားမျက်ခုံးနှင့် ကြယ်မျက်လုံးများရှိသော မျက်နှာဖြူဖွေးသည့် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

လော့ချန်က ထိုသူကို မသိသလို စိတ်ထဲတွင်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။

မကြာမီ တစ်နာရီခန့် ကုန်လွန်သွားသည်။

လော့ချန်က စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ စိတ်သန့်စင်ချောက်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သူ လေးရာ့ငါးဆယ်ခန့်သာ ရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။

စိတ်သန့်စင်ချောက်ကြီးစမ်းသပ်မှုတွင် လူတစ်သောင်းကျော် ပါဝင်ခဲ့သော်လည်း ဖြတ်ကျော်နိုင်သူမှာ လေးရာ့ငါးဆယ်ခန့်သာရှိပြီး ဤဖယ်ရှားမှုနှုန်းသည် အလွန်ရက်စက်လှသည်။

ဤသည်မှာ ပထမဆင့်စမ်းသပ်မှုသာဖြစ်သည်ကို သတိရရမည် ဖြစ်၏။

စိတ်သန့်စင်ချောက်ကြီးအတွင်း၌ ဒဏ်ရာရရှိသူများကိုလည်း ထုတ်ယူလာခဲ့ပြီး စုစုပေါင်း တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်ခန့် ရှိသည်။ ဒဏ်ရာပြင်းထန်သူ လေးဆယ်မှ ငါးဆယ်ခန့်နှင့် သေဆုံးသူ ဆယ့်သုံးဦး ရှိသည်။

ဤအတွက် ချန်ရွမ်အကြီးအကဲအပါအဝင် အကြီးအကဲများက ဂရုမစိုက်ဘဲ ဒဏ်ရာရသူများကို ကုသရန်သာ စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

ဤလူများသည် ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တပည့်များမဟုတ်သေးသလို ဂိုဏ်းသည် သန့်စင်သောနေရာမဟုတ်ဘဲ ပိုမိုရက်စက်သော ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လေပြင်းမိုးသက်များကို မခံနိုင်သော ပန်းပွင့်များက နောက်ဆုံးတွင် ညှိုးနွမ်းကြရမည်သာ ဖြစ်သည်။

“လုံးယမ်…”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက လုံးယမ်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ ပြင်းထန်လှသည်ကို မြင်လျှင် အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ… မင်းကို ဘယ်သူဒဏ်ရာရအောင် လုပ်လိုက်တာလဲ…”

လုံးယမ်သည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး၏ အရိုးများ ကျိုးပဲ့ပြီး စကားပင်ပြောမရတော့ဘဲ မျက်လုံးတစ်စုံဖြင့် လော့ချန်ရှိရာ ဦးတည်ရာသို့ စူးစိုက်ကြည့်နေရှာသည်။