အခန်း (၄၃၂)

"ဆူယောင်က ယဲ့ယွီရဲ့ရင်ဘတ်ပေါ်က အမှတ်အသားကို နည်းနည်းမကျေနပ်ပေမယ့် သူမမှာ ကြင်နာတဲ့နှလုံးသား ရှိတယ်။

ဒါပေမယ့် သူမက ဘိုင်ရှီချူက သူမလိုပဲ ယဲ့ယွီရဲ့ အိပ်မက်နယ်ပယ်က ဇနီးမယားတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်လို့ ခန့်မှန်းမိတဲ့အခါ သူမက နည်းနည်း ပိုပြီး ရင်းနှီးမှုရှိတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

တွန့်ဆုတ်ပြီးနောက် ဆူယောင်က နောက်ဆုံးတော့ ယဲ့ယွီရဲ့တည်နေရာကို ထုတ်ဖော်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။

"သခင်က ကောင်းကင်ဘုံနယ်မြေကို တက်သွားပြီ။ သူ လူ့ပြည်မှာ မရှိတော့ဘူး။"

ဒီစကားကို ကြားတော့ ဘိုင်ရှီချူက ကောင်းကင်ကို ဗီဇအတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်တယ်။

ဒီအတောအတွင်း လီရွော်ဝမ်၊ ကန်ကျိကျွီ၊ ကျိုယင်ချွန်နဲ့ တခြားသူတွေက မျက်မှောင်ကြုတ်ခဲ့ကြတယ်။

သူတို့အားလုံးက 'ဘာလို့ သူကိုပြောပြလိုက်တာလဲ' လို့ ပြောခဲ့ကြတယ်။

"ဒီမိန်းမကို ငါတို့ယောကျာ်းရဲ့ရင်ဘတ်ပေါ်က အမှတ်အသားကို ဘယ်လို ဖယ်ရှားရမလဲဆိုတာ ရှင်းပြခိုင်းပါ။ ဒါက အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စပဲ။"

"ဒါက အရေးမကြီးဘူး၊ အခု ပြောတာက အရမ်းနောက်ကျတာ မဟုတ်သေးပါဘူး။ပြောပါဦးအေ ၊ ကျွန်မတို့ ယောကျာ်းရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်က အမှတ်အသားကို ဘယ်လို ဖယ်ရှားရမလဲ။"

...

တခြားဇနီးမယားတွေရဲ့ ဆွေးနွေးမှုတွေကို ကြားတော့ ဘိုင်ရှီချူရဲ့ မျက်နှာက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အနီရောင်အသွေးကို ပြောင်းသွားခဲ့တယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမ ခုလေးတင်ပဲ ဒီနေရာက မိန်းမတွေအားလုံးက ယဲ့ယွီကို သူတို့ရဲ့ခင်ပွန်းလို့ ရည်ညွှန်းနေတာကို ကြားခဲ့ရလို့ပဲ။

မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။

ယဲ့ယွီမှာ ဒီလောက် အဖော်တွေ အများကြီးရှိသလား။

ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

နတ်ဆိုးနယ်မြေမှာတုန်းက ယဲ့ယွီက သူမကိုပဲ အမြဲတမ်း သစ္စာရှိခဲ့တယ်။

အခု သူ ဒီလူ့ပြည်ကို ရောက်လာတော့ ဘယ်လိုလုပ် သူ့နဲ့ပတ်သက်တဲ့ မိန်းမတွေ ဒီလောက် အများကြီး ရှိနေတာလဲ။

ဒီအချိန်မှာ ဘိုင်ရှီချူက သူမရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ သတ်ချင်တဲ့ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ဆူယောင်က ယဲ့ယွီရဲ့ တည်နေရာကို ဖော်ထုတ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး ဘိုင်ရှီချူက ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဆူယောင်နဲ့ သူမရဲ့အချစ်ကို ဝေမျှဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် ဒီနေရာက မိန်းမတွေအားလုံးက သူ့ရဲ့ဇနီးမယားတွေ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်...

ဒါက တကယ်ကို အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အတူတူနေကြရင် လင်တော်မောင်က သူမကုတင်ပေါ်ကိုတခါလာဖို့ လဝက်လောက် ကြာလိမ့်မယ်။

ဒါက ဘိုင်ရှီချူ လက်ခံလို့မရတဲ့အရာပဲ။

သူတို့အားလုံးကို သတ်ပြီး ဒီကိစ္စကို တစ်ခါတည်း အဆုံးသတ်လိုက်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။

ဒါပေမယ့် ဒီအတွေးကို သေချာမတွေးမိခင်မှာပဲ လျင်မြန်စွာ ချေမှုန်းလိုက်တယ်။

အခုအချိန်မှာ ဦးစားပေးက လူ့ပြည်က လူတိုင်းကို သတ်ဖြတ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ဦးစားပေးက ယဲ့ယွီကို ရှာဖို့ပဲ။ ဒါက အရေးအကြီးဆုံးအရာပဲ။

ဘိုင်ရှီချူက သူမ ယဲ့ယွီရဲ့ဘေးကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ သူမက သူ့ကို ဒီလူ့ပြည်က မိန်းမတွေအားလုံးကို စွန့်ပစ်ပြီး သူ့ကိုပဲ သီးသန့် သစ္စာရှိအောင် လုပ်နိုင်မယ်လို့ ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်ခဲ့တယ်။

ညှို့ယူဖျားယောင်းတဲ့နေရာမှာ ရမက်နတ်ဆိုး နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မလား။

မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ဒီလိုတွေးရင်း ဘိုင်ရှီချူရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေက ယုံကြည်မှုရှိတဲ့ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားခဲ့ပြီး သူမရဲ့အကြည့်ကလည်း ထက်မြက်ပြီး မာန်မာနကြီးသွားခဲ့တယ်။

ဒီမျက်နှာအမူအရာက ကျိုယင်ချွန်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်စေခဲ့တယ်။

သူမက 'ဒါက ဒေါသထွက်စရာပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် လီရွော်ဝမ်နဲ့ မျက်နှာအမူအရာ တူတဲ့သူ ရှိနေတာလဲ။ အဲဒီမျက်နှာအမူအရာက ရိုက်ပစ်ချင်စရာပဲ' လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ လီရွော်ဝမ်က သူမကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်တယ်။

ဒါပေမယ့် သူမက တစ်ချိန်က မာနတွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့တုန်းက သူမရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ဒါနဲ့ တကယ်ပဲ ဆင်တူတယ်လို့ ပြောရမယ်။

လူတိုင်းကို မာနကြီးပြီး ပစ်ပယ်ခဲ့တယ်။

အရမ်း မာနကြီးတယ်။

ဒါဆို ဒီလိုမျိုး မျက်နှာအမူအရာကို အရမ်း မနှစ်သက်ကြတာလား။

ဟုန်လွမ်းက တစ်လှမ်းရှေ့တိုးပြီး 'မင်းက ရမက်နတ်ဆိုး လား' လို့ မေးလိုက်တယ်။

ဒီမေးခွန်းကို ကြားတော့ အခန်းက ချက်ချင်းဆိုသလို တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။

တခြားဇနီးမယားတွေက ဘိုင်မီလင်က အရင်က ရမက်နတ်ဆိုးအမှတ် အကြောင်း တစ်ခုခု ပြောခဲ့တာကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်တယ်။

ဒါပေမယ့် အခုအချိန်မှာ သူတို့ရဲ့အာရုံက ဒီမိန်းမရဲ့အမှတ်အသားကို ဘယ်လို ဖယ်ရှားရမလဲဆိုတာကိုပဲ အာရုံစိုက်နေခဲ့တယ်။ အရင်က "ရမက်နတ်ဆိုး" ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ပြောခဲ့တာကို လုံးဝ မေ့နေခဲ့ကြတယ်။

နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်စုလား။

ဘယ်လောက်တောင် ထူးဆန်းတဲ့ မျိုးနွယ်စုလဲ။

လောကဘုံ ခြောက်ခုက အပြန်အလှန်ဆက်ဆံတာ ရပ်သွားကတည်းက နတ်ဆိုးတွေ လူ့ပြည်မှာ မပေါ်လာတာ အချိန်တွေ မရေမတွက်နိုင်လောက်အောင်ကိုပဲ အကြာကြီး ရှိနေပြီ။

ဒါဆို သူမက ဒီကို ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ။

ဘိုင်ရှီချူက မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက်မဖြေခဲ့ဘူး။ အစားထိုးအနေနဲ့ သူမက ဟုန်လွမ်းရဲ့နားကို ချဉ်းကပ်ပြီး 'ကျွန်မက ရမက်နတ်ဆိုး ဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်လဲ' လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

"ကျွန်မ မဟုတ်ရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ။"

"မင်းက နတ်ဆိုးဖြစ်ခဲ့ရင် တောင်မှ ယောကျာ်းရဲ့အဖော် ဖြစ်တဲ့အတွက် လူ့ပြည်ကို ထိခိုက်အောင်မလုပ်ပါဘူးလို့ တာအိုနဲတိုင်တည်ကာ သစ္စာဆိုရင် ငါကဘာမှလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါပေမယ့်လူ့ပြည်ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့ရင် မင်း ဒီမှာ ဒီနေ့ သေရလိမ့်မယ်။"

ဟုန်လွမ်းက တိုက်ကြီးရဲ့ အုပ်ထိန်းသူအဖြစ် သူမရဲ့တာဝန်ကို မမေ့ခဲ့ဘူး။

သူမရဲ့စကားတွေက သတ်ချင်တဲ့ရည်ရွယ်ချက်တွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့တယ်။

ဘိုင်ရှီချူရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေက လှပတဲ့အကွေးအဆန့်တစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားခဲ့တယ်။

သူမက ဖြည်းဖြည်းလေး 'အိုး၊ ရှင်က ကျွန်မကို တားနိုင်မယ်လို့ တကယ် တွေးထားတာလား' လို့ ပြောလိုက်တယ်။

နတ်ဆိုးနယ်မြေရဲ့ နတ်ဆိုးသခင်မအနေနဲ့ ဘိုင်ရှီချူက အမြဲတမ်း သူများတွေကို သတ်ဖြတ်ရင်း သေစေခဲ့တဲ့သူပဲ။ ဘယ်သူမှ သူမကို သတ်မယ်ဖြတ်မယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းကို ပြောဖို့ မရဲခဲ့ဘူး။

မိန်းမနှစ်ယောက်ကြားက အငွေ့အသက်က တင်းမာလာခဲ့ပြီး ဘယ်အချိန်မဆို တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားနိုင်သလိုပဲ။

ဒီလိုမြင်တော့ ဆူယောင်က နှစ်ယောက်စလုံးကို ခွဲဖို့ အမြန် ရှေ့တက်လာခဲ့တယ်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေးထားပါ။ ရှင်တို့နှစ်ယောက်လုံး အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောဖို့ လမ်းမရှိဘူးလား။"

ဘိုင်ရှီချူက မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတော့မယ့်အချိန်မှာ သူမက ဆူယောင်ရဲ့ညာလက်မှာ ပန်းချီကားလိပ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားတာကို ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်တယ်။

ပန်းချီကားလိပ်ပေါ်က ပုံထဲကလူက သူမနဲ့ အရမ်းကို ဆင်တူနေခဲ့တယ်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဘိုင်ရှီချူရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက အလေးအနက်ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

သူမက ပန်းချီကားလိပ်ကို ချက်ချင်းယူပြီး အနီးကပ် ကြည့်လိုက်တယ်။

ဂရုတစိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူမက 'ဒါက ဘိုင်မီလင်လား' လို့ မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

ဆူယောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး 'ဟုတ်တယ်၊ သူမက ဘိုင်မီလင်ပါ။ ရှင် သူမကို သိမှာပါ။ သူမကလည်း ကျွန်မတို့ရဲ့ညီအစ်မတစ်ယောက်ပဲ' လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"ညီအစ်မတွေ၊ ရှင်က သူမကလည်း ယောကျာ်းရဲ့အဖော်လို့ ဆိုလိုတာလား။"

ဘိုင်ရှီချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။

ဆူယောင်က ပြုံးပြီး 'ဟုတ်ပါတယ်၊ သူမက ယောကျာ်းရဲ့အဖော်ပါ။ ဒါပေမယ့် ရှင်က အရမ်းနောက်ကျမှ ရောက်လာခဲ့တာ။ သူမက ယောကျာ်းကို ရှာဖို့ ကောင်းကင်ဘုံနယ်မြေကို ခုလေးတင်ပဲ တက်သွားခဲ့တာ' လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ဒီစကားကို ကြားတော့ ဘိုင်ရှီချူက သူမရဲ့စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ချက်ချင်း ဆုံးရှုံးခဲ့တယ်။

ဘိုင်မီလင်က ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာကို သူမက အတိအကျ သိတယ်။

သူမ ပါဝင်လာရင် အရာတွေက ရှုပ်ထွေးနိုင်တယ်။

သူမ ခုလေးတင်ပဲ တရားဝင် နတ်ဆိုးအမွေခံရဲ့အငွေ့အသက်ကို ဘာလို့ ခံစားရပြီး ဒီကို ရောက်လာတော့ ပျောက်ကွယ်သွားရတာလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါဆို သူမက ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းသွားတာလား။

မဖြစ်ဘူး၊ သူမကို ယဲ့ယွီရဲ့ဘေးမှာ အရမ်းကြာကြာ နေဖို့ လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။

မဟုတ်ရင် ဒါက အခက်အခဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ဘိုင်ရှီချူက 'သူမ ဒီမှာ တက်လှမ်းသွားတာလား။ ကျွန်မ အခုပဲ သူတို့ကို သွားရှာမယ်' လို့ အသံတိုးတိုးနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

ယွင်ရိုမူက အေးစက်စွာ 'ဒီမှာဆို ဘာဖြစ်လဲ။ ရှင်က ကောင်းကင်ဘုံကိုတက်ရောက်တာက ဒီလောက် လွယ်တယ်လို့ တွေးထားတာလား' လို့ လှောင်ပြောင်လိုက်တယ်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မက ဒါက လွယ်တယ်လို့ ပြောတယ်။"

ဘိုင်ရှီချူက သူမရဲ့လက်တွေကို ဟန်းဆိုင်းတခုထုတ်ဖော်ကာ အတူတူ ထားလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်မှာ နတ်ဆိုးအငွေ့သက်တချို့ပါတယ့် မှော် သံကြိုးအလွှာတွေ ပေါ်လာခဲ့တယ်။

သံကြိုးတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တဖြောင်းဖြောင်းမြည်သံနဲ့အတူ ရောင်စဉ်တောက်ပကာ ကျိုးသွားတာနဲ့အမျှ ဘိုင်ရှီချူရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က ကောင်းကင်ပေါ်ကို လှိုင်းထလာခဲ့တယ်။

တစ်ဖန် ကောင်းကင်ဘုံဂိတ်က ဝုကျိတောင်ထိပ် ရဲ့ အပေါ်မှာ ပွင့်လာခဲ့တယ်။

ရှိနေတဲ့ လူတိုင်းက အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေခဲ့ကြတယ်။

ဘယ်လိုဟာသလဲ။

ဒီနေ့ခေတ်မှာ တက်ရောက်တာက ဒီလောက် လွယ်တာလား။

ဘာလို့ သူတို့အတွက် ဒီလောက် ခက်ခဲနေသလိုပဲ။

အထူးသဖြင့် ယွင်ရိုမူက အရမ်းကို မကျေနပ်ခဲ့ဘူး။

ဘာလို့ ဝုကျိတောင်ထိပ် က လူနှစ်ယောက် တက်ရောက်တာလဲ၊ ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက နာမည်ရင်း ဘိုင် ဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ နာမည်ရင်း ယွင် ဖြစ်တဲ့သူ မတက်ရောက်နိုင်တာလဲ။

ချင်ယွင်ဂိုဏ်း အတွင်းမှာ။

တပည့်တွေက အံ့အားသင့်နေကြတယ်။

ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်း က လောကဘုံ က ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။

ဝုကျိတောင်ထိပ် မှာ လူနှစ်ယောက် ဘာလို့ ဒီလောက် အလွယ်တကူ တက်ရောက်ခဲ့တာလဲ။

ဒါက သမိုင်းစာအုပ်တွေမှာ သေချာပေါက် မှတ်တမ်းတင်ရလိမ့်မယ်။

ဒါကို မြင်ရတာ ဘယ်လောက် စိတ်ပျက်စရာကောင်းလိုက်လဲ...။

...

ကောင်းကင်ဘုံနယ်မြေမှာ။

ဝူဝေရဲတိုက် အတွင်းမှာ။

ပြင်းထန်တဲ့ အော်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။

အသံက အရမ်းကျယ်လောင်လွန်းလို့ ဒါက ဝူဝေရဲတိုက်တစ်ခုလုံးကို ထိုးဖောက်နိုင်လောက်တယ်။

ယဲ့ယွီက တကယ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။

သူက အမြန် ရှေ့တက်လာခဲ့တယ်၊ စားပွဲပေါ်က ရေခွက်တစ်ခုကို ဆွဲယူပြီး ကျူအိုလန်ချင်ရဲ့ ပါးစပ်ပေါ် ဖိထားလိုက်တယ်။

"အစ်မကြီး၊ မင်း စိတ်အေးအေးထားနိုင်မလား။

မင်းက ကျွန်တော့်အခန်းထဲကို အတင်းဝင်လာတဲ့သူလေ၊ ဒါဆို ဘာလို့ အော်နေတာလဲ။ ကျွန်တော်က အော်သင့်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလား။"

ဆယ်စက္ကန့် အစောပိုင်းက။

ယဲ့ယွီက သူ့ရဲ့အခန်းထဲမှာ သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်က အမှတ်အသားကို ကြည့်နေခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် မထင်မှတ်ထားဘဲ ကျူအိုလန်ချင်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တယ်။

သူမက ယဲ့ယွီရဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျောက်တုံးတစ်ခုကနေ ထွင်းထုထားသလို မြင်လိုက်ရပြီး အရမ်းကိုရင်ခုန်လွန်းကာ စိတ်ရူးပေါက်သွားပြီး ချက်ချင်း အော်လိုက်တယ်။

ဒါက သူ့ကို တကယ် စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေတယ်တယ်။

ခွက်ကို သူမရဲ့ပါးစပ်ပေါ် တင်လိုက်ပြီးနောက် ကျူအိုလန်ချင်က စိတ်အေးသွားခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် သူမက အဆင်မပြေသေးဘူးလို့ ခံစားနေရပြီး ခွက်ကို ဖယ်ရှားဖို့ ချက်ချင်း လက်လှမ်းလိုက်တယ်။

သူမက နှုတ်ခမ်းကို ရင်ခုန်စရာကောင်းအောင် ဟ လိုက်ပီး 'ရှင်က ကျွန်မကို အပြစ်တင်နေတာလား။ ရှင်က ရှင်ရဲ့နတ်ဝတ်ရုံကို မဝတ်ထားသေးဘူးဆိုတာ ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ ပြီးတော့ ရှင်ရဲ့ရင်ဘတ်ပေါ်က အဲဒီအရာက ဘာလဲ' လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

၄၃၃ ဆက်ရန်