အခန်း (၄၃၈)

ဝုဝေမျော်စင် အတွင်းမှာ။

ကျူအိုလန်ချင်က ခန်းမကြီးရဲ့ လေညှင်းခံစင်အမိုးပေါ်မှာ ထိုင်နေခဲ့တယ်။

သူမရဲ့အကြည့်က အရှေ့ဘက်ကို အလိုအလျောက် ရောက်သွားတယ်၊ အဲဒီမှာ ရှန်ဂွမ်ကျူကျူရဲ့အခန်း ရှိတယ်။

ဒီနေ့အစောပိုင်းမှာ သူမက ရှန်ဂွမ်ကျူကျူနဲ့ ယဲ့ယွီ ဝင်သွားတာကို ကြည့်ခဲ့တယ်။

သူတို့က အပြင်ကို ထွက်မလာသေးဘူး။

ဒီကျယ်ပြန့်တဲ့ ဝုဝေမျော်စင် မှာ လူလေးယောက်ပဲ ရှိတယ်။ အချစ်ရေးမှာ သဟဇာတဖြစ်နေတဲ့ နတ်အဖော်စုံတွဲနှစ်ယောက်၊ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတဲ့ နတ်တစ်ပါး။

သူမ၊ ဂိုဏ်းရဲ့သခင်မကိုပဲ မြင့်မားတဲ့မျှော်စင်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေဖို့ ချန်ထားခဲ့တယ်။

ပြောရရင် သူမရဲ့အတွင်းမှာ အထီးကျန်တဲ့ခံစားချက်က ပေါ်လာခဲ့တယ်။

ရှန်ဂွမ်ကျူကျူ ပြန်လာတာနဲ့ ဒီဂိုဏ်းလွတ်ကြီးက ပိုပြီး စည်ကားလာမယ်လို့ သူမ တွေးခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် အခုတော့ ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားပုံမရဘူး။

ဖူး၊မင်းတို့နှစ်ယောက် အထဲမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ချစ်ရည်လူး နေဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ။

အဲဒါက ဒီလောက် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလား။

ကျူအိုလန်ချင်က သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေကို နည်းနည်း လေးလျှာနဲ့ပွတ်သပ်လိုက်မိတယ်၊ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့စိတ်က အဲဒီနေ့ကို အလိုအလျောက် ရောက်သွားတယ်။

ယဲ့ယွီရဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ခန္ဓာကိုယ်က သူမရဲ့မျက်နှာကို ပူနွေးစေခဲ့တယ်။

ရှန်ဂွမ်၊ အို ရှန်ဂွမ်၊မင်းက တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။

ရင်းနှီးတဲ့သူငယ်ချင်းဆီက ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှု။

ဒီလိုတွေးရင်း ကျူအိုလန်ချင်က သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီနောက် သူမက တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်တယ်။ ဒီအချိန်မှာ ဘိုင်မီလင် က သူမရဲ့အခန်းထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။

သူမက လေထဲကို တက်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်လာခဲ့တယ်။

"သူငယ်ချင်း၊မင်းရဲ့ကျင့်ကြံမှု ပြီးသွားပြီလား။"

ဘိုင်မီလင်က ကျေးဇူးတင်ကြောင်း လက်တွေကို ယှက်ပြီး 'ဟုတ်တယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်းရှင့်ကို ကျွန်မ အနှောင့်အယှက်ပေးမိတယ်။ ကျွန်မက ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်နေပါတယ်' လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ကျူအိုလန်ချင်က အတော်လေး အံ့သြသွားတယ်။ 'ဒီလောက် အလျင်စလိုလား။'

ဘိုင်မီလင်က ခေါင်းကို နည်းနည်း ယမ်းလိုက်တယ်။

'ကျွန်မ လုပ်စရာတွေ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ အရမ်းကြာကြာ မနေနိုင်ဘူး။'

မူလက သူမက သူမရဲ့နတ်စွမ်းအင်ကို ပြောင်းလဲဖို့ ဝုဝေမျော်စင် ကို လာခဲ့တာပဲ။

အခု ဒါက ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုတော့ သဘာဝအတိုင်း ထွက်ခွာဖို့ အချိန်တန်ပြီ။

သူမက သူမရဲ့ခင်ပွန်း ယဲ့ယွီကို မတွေ့မချင်း သူမက စိတ်မအေးနိုင်ဘူး။

ဒါကြောင့် သဘာဝအတိုင်း သူမက အလျင်လိုခဲ့တယ်။

ကျူအိုလန်ချင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အလေးအနက် 'သူငယ်ချင်း၊ ကျွန်မရဲ့အကြံဉာဏ်ကို ဘာလို့ မနားထောင်တာလဲ။ ကောင်းကင်ဘုံဒေသလောကဘုံ က လက်ရှိမှာ မတည်ငြိမ်ဘူး။

ကျွန်မရဲ့ ဝုဝေမျော်စင် မှာ ဘာလို့ မပါဝင်တာလဲ။

ကျွန်မတို့က ထွန်းကားလာတဲ့ဂိုဏ်းဖြစ်တယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ဂိုဏ်းက အရမ်းကြီးတိုးတက်မလာသေးပေမယ့် ကျွန်မတို့ရဲ့ခွန်အားက ကြောက်စရာကောင်းတယ်။

ဂိုဏ်းအုပ်ထိန်းသူတောင် ကောင်းကင်အဆင့်နတ်ဘုရား ပဲ။

လက်ရှိ ကောင်းကင်ဘုံဒေသလောကဘုံ မှာ ဒါက အလုံခြုံဆုံးနေရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

ဘိုင်မီလင်က ပြုံးပြီး သူမရဲ့အကြံပြုချက်ကို ပယ်ချလိုက်တယ်။

သူမက ဂိုဏ်းကို တကယ်ပဲ မလိုအပ်ခဲ့ဘူး။

သူမရဲ့စည်းရုံးဖို့ ကြိုးပမ်းမှုက ကျရှုံးသွားတာကို မြင်တော့ ကျူအိုလန်ချင်မှာ လက်လျှော့လိုက်ဖို့ပဲ ရွေးချယ်စရာ ရှိတယ်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အတင်းအကျပ် လိုက်ပြောနေရတာက ချိုမြိန်တဲ့အရသာ မရှိဘူး။

ဘိုင်မီလင်က ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး 'ရှန်ဂွမ်ကျူကျူ ပြန်မလာသေးဘူးလား။ သူမ ဒီမှာရှိရင် ကျွန်မက သူမကို ကိုယ်တိုင် နှုတ်ဆက်ချင်ပါတယ်' လို့ မေးလိုက်တယ်။

ဒီစကားကို ကြားတော့ ကျူအိုလန်ချင်က မူလက သူမကို ရှန်ဂွမ်ကျူကျူက သူမရဲ့ချစ်သူနဲ့အတူ အခန်းထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ၊ နှုတ်ဆက်ဖို့ စိတ်ခံစားမှု မရှိလောက်ဘူးလို့ ပြောချင်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် အဲဒီနောက် ကျူအိုလန်ချင်ရဲ့စိတ်က ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။

သူမရဲ့မျက်နှာမှာ ဆိုးသွမ်းတဲ့အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့တယ်။

'ရှန်ဂွမ်က ပြန်ရောက်နေပါပြီ။ လာပါ၊မင်းကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် နှုတ်ဆက်ဖို့ ခေါ်သွားမယ်။'

ဘိုင်မီလင်က ရှုပ်ထွေးနေခဲ့တယ်၊ ကျူအိုလန်ချင်က ဘာလို့ ဒီလိုမျက်နှာအမူအရာမျိုး ရှိနေလဲဆိုတာ မနားလည်နိုင်ဘူး။

ဒါပေမယ့် သူမက ဒါကို အများကြီး မတွေးခဲ့ဘူး။

ကျူအိုလန်ချင်ရဲ့ဦးဆောင်မှုနောက်ကို လိုက်ပြီး သူတို့က ရှန်ဂွမ်ကျူကျူရဲ့အခန်းအပြင်ဘက်ကို ရောက်လာခဲ့ကြတယ်။

ပိတ်ထားတဲ့တံခါးကို ကြည့်ပြီး ဘိုင်မီလင်က တံခါးကို မခေါက်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား သူမက လက်တွေကို ယှက်ပြီး 'ရှန်ဂွမ်၊ ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျွန်မကို ဂရုစိုက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီကျေးဇူးကို ကျွန်မ မှတ်ထားပါ့မယ်။ ကံကြမ္မာက ခွင့်ပြုရင် ကျွန်မတို့ နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့ကြမယ်' လို့ ပြောလိုက်တယ်။

အသက်ရှူအနည်းငယ်အကြာမှာ တံခါးက ပွင့်လာခဲ့ပြီး ရှန်ဂွမ်ကျူကျူက အခန်းထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။

သူမက ဘိုင်မီလင်ကို အပေါ်အောက် ကြည့်လိုက်တယ်။

သူမရဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လုံးဝပြောင်းလဲသွားတာကို မြင်တော့ ရှန်ဂွမ်ကျူကျူက စိတ်ကောင်းဝင်ပြီး

'မဆိုးဘူး။ ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့အချိန်အတွင်းမင်းရဲ့ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အားလုံးကို ပြောင်းလဲဖို့ လုပ်ရတာတကယ်မလွယ်ဘူး။

ဒါပေမယ့် ကျေးဇူးလို့ ပြောတာက နည်းနည်း မသင့်တော်ဘူး။

ဒါက အသေးအဖွဲ လုပ်ရပ်လေးတစ်ခုပါ၊ ကျေးဇူးတင်ဖို့ မလိုပါဘူး' လို့ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

ရှန်ဂွမ်ကျူကျူရဲ့ တောက်ပတဲ့အပြုံးကို ကြည့်ပြီး ဘိုင်မီလင်က အထင်ကြီးလေးစားတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။

ဒီအချိန်မှာ ရှန်ဂွမ်ကျူကျူက သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ခဲ့တဲ့လူနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားတယ်။

အဲဒီတုန်းက သူမက ဒုက္ခရောက်နေပုံရပြီး သူမကို မြင်တဲ့ဘယ်သူမဆို နှစ်သိမ့်ပေးချင်လိမ့်မယ်။

ဒါပေမယ့် အခု သူမရဲ့အပြုံးက တောက်ပနေပြီး သူမက အရမ်းကိုပျော်ရွှင်နေတဲ့ လှုပ်ရှားမှုအပြည့် ရှိပုံရတယ်။

တကယ်ပဲ အချစ်က အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက် အကောင်းဆုံးအသားအရေထိန်းသိမ်းမှုပဲ။

ဘယ်လောက် အားကျစရာကောင်းလဲ။

ဘိုင်မီလင်က သူမရဲ့နတ်အဖော်ကို တွေ့တာနဲ့ သူမလည်း ရှန်ဂွမ်ကျူကျူလို လွတ်လပ်စွာ ပြုံးနိုင်မယ်လို့ တိတ်တဆိတ် စိတ်ကူးခနယဉ်လိုက်တယ်။

'ကျွန်မက ယဉ်ကျေးတဲ့စကားလုံးတွေ ထပ်မပြောတော့ဘူး။ ကျွန်မမှာ လုပ်စရာတွေ ရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ခင်ပွန်းကို ရှာပြီးရင် ကျွန်မ သူ့ကို ဒီကို ကိုယ်တိုင် ခေါ်လာပြီးမင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါ့မယ်။'

"ရှင်ကလည်း ခင်ပွန်းကို ရှာနေတာလား။ ကောင်းပြီ၊မင်း အောင်မြင်ပါစေလို့ ကြိုတင် ဆုတောင်းပေးပါတယ်!"

ခင်ပွန်းကို ရှာဖွေတဲ့အကြောင်းအရာက ရှန်ဂွမ်ကျူကျူနဲ့ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့တယ်။

သူမရဲ့အကြည့်က ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့တယ်။

အဲဒီနောက် သူမက ရုတ်တရက် 'ဒါနဲ့၊ ကျွန်မကမင်းရဲ့နာမည်ကို မသိသေးဘူး' လို့ မေးလိုက်တယ်။

ဘိုင်မီလင်က ပြုံးပြီး 'သူငယ်ချင်း၊ ကျွန်မရဲ့နာမည်က ဘိုင်မီလင် ပါ' လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ရှန်ဂွမ်ကျူကျူက သူမရဲ့နာမည် လှပတယ်လို့ ချီးကျူးတော့မယ့်အချိန်မှာ ရုတ်တရက် အခန်းထဲကနေ တောက်တဲ့အမြီးညက်သလို အံ့အောသွားတဲ့အသံတစ်ခု ထွက်လာခဲ့တယ်။

ပြတင်းပေါက်က ရုတ်တရက် ပွင့်သွားခဲ့တယ်။

ယဲ့ယွီက ပြတင်းပေါက်ကို မှီပြီး အပြင်ကို ကြည့်နေခဲ့တယ်။

ဒီလုပ်ရပ်က ရှန်ဂွမ်ကျူကျူနဲ့ ကျူအိုလန်ချင်နှစ်ယောက်စလုံးကို ရှုပ်ထွေးစေခဲ့တယ်။

"အာ၊ ဘိုင်မီလင်၊မင်းကို ကျွန်မ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။ ဒါက ယဲ့ယွီပါ၊ ကျွန်မရဲ့..."

ဘိုင်မီလင်က တိုးတိုးလေး 'ခင်ပွန်း' လို့ ပြောလိုက်တယ်။

ရှန်ဂွမ်ကျူကျူက ရယ်ပြီး 'ဟုတ်တယ်၊မင်း ဘယ်လို သိတာလဲ။ ဒါက...'

သူမ မပြီးဆုံးခင်မှာ သူမက ဘိုင်မီလင်က အခန်းထဲကို လျှပ်တပြက်ဝင်သွားပြီး ယဲ့ယွီရဲ့ရင်ခွင်ထဲကို သူမကိုယ်သူမ ကြောင်ပေါက်စလေးတကောင်ကျွမ်းထိုးသလို ခုန်ဝင်ထည့်လိုက်တာကို မြင်လိုက်ရတယ်။

နှစ်ယောက်သား ပွေ့ဖက်ထားခဲ့ကြပြီး ဒီမြင်ကွင်းက ပြတင်းပေါက်ကနေ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ခဲ့တယ်။

ဒါက ချိုမြိန်ပြီး နွေးထွေးတဲ့ပုံပေါ်တယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ရှန်ဂွမ်ကျူကျူက ကြောင်သွားခဲ့တယ်။

ခဏလေး၊ ဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။

ဒါက ကျွန်မရဲ့အခန်း၊ ကျွန်မရဲ့ခင်ပွန်းပဲ၊ ပြီးတော့မင်းက အတင်းဝင်လာခဲ့တာလား။

ပြီးတော့ ဒီလောက် မြန်မြန်၊ ဒီလောက် တောင်မှ ရမက်တွေကြမ်းကြမ်းနဲ့လား။

ရှန်ဂွမ်ကျူကျူက သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက သူမကို လှည့်စားနေသလားလို့တောင် သံသယဝင်လာခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် သူမက ကျူအိုလန်ချင်ရဲ့ တူညီတဲ့ ရှုပ်ထွေးနေတဲ့မျက်နှာအမူအရာကို မြင်တဲ့အခါ သူမက ဒါက စိတ်ကူးယဉ်မှု မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားခဲ့တယ်။

ဒါက တကယ်ကို ဖြစ်နေတာ။

သူမ ကယ်ခဲ့တဲ့နတ်က အခု သူမရဲ့ခင်ပွန်းကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး သူမရဲ့အခန်းကို သိမ်းပိုက်ထားခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ ပိုပြီး ဒေါသထွက်စရာကောင်းတာက သူမက မရှက်တောင် မရှက်ဘူး။

ကျူအိုလန်ချင်က အမြန်ဆုံး တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။

သူမက ရှန်ဂွမ်ကျူကျူရဲ့ပခုံးကို ရိုက်လိုက်တယ်။

'ဟေး၊မင်းက ဘာလို့ အဲဒီမှာ ရပ်နေသေးတာလဲ။ အလျင်အမြန်မင်းရဲ့ခင်ပွန်းကို ပြန်ယူလိုက်။ မဟုတ်ရင် သူက ခိုးယူခံရလိမ့်မယ်။'

ဒီစကားကို ကြားတော့ ရှန်ဂွမ်ကျူကျူက သူမရဲ့ရူးသွပ်မှုကနေ ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့တယ်။

သူမက အခန်းထဲကို အပြေးဝင်သွားပြီး ဒေါသနဲ့ ပေါက်ကွဲတော့မယ့်ပုံပဲ။

ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဘိုင်မီလင်က ယဲ့ယွီကို ရုတ်တရက် လွှတ်လိုက်ပြီး ရှန်ဂွမ်ကျူကျူရဲ့လက်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ဖို့ လှည့်လိုက်တယ်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ရှန်ဂွမ်။မင်းက ကျွန်မကို ကယ်တင်ရုံသာမက ကျွန်မရဲ့ခင်ပွန်းကိုလည်း ရှာဖွေပေးခဲ့မယ်လို့ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။

ကျွန်မ... ကျွန်မမင်းကို ဘယ်လို ကျေးဇူးဆပ်ရမလဲဆိုတာ တကယ် မသိဘူး။"

ရှန်ဂွမ်ကျူကျူရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက နည်းနည်း တုန်ယင်သွားခဲ့တယ်။

ဒီပြောဆိုမှုက သူမကို လုံးဝ မူးယစ်စေခဲ့တယ်။

ရှင်ရဲ့ခင်ပွန်းကို ရှာဖွေဖို့ ကူညီပေးတာလား။ ဒါဆို ကျွန်မက ဘယ်သူလဲ။

ပြီးတော့မင်းက ကျွန်မကို ကျေးဇူးတင်နေတာလား။

မဟုတ်ဘူး၊ ခဏလေး၊ အဲဒါက ကျွန်မရဲ့ခင်ပွန်းပဲ၊ ဘာလို့မင်းက ကျွန်မကို ကျေးဇူးတင်နေတာလဲ။

သူမ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာ ဘိုင်မီလင်က သူမကိုယ်သူမ ယဲ့ယွီရဲ့ရင်ခွင်ထဲကို ထပ်မံပီးဘတ်စကတ်ဘောဘောလုံးလိုမျိုးခုန်ဝင်ပီး

ဖက်ရမ်းနမ်းရှုံ့နေလိုက်တယ်။

ဒီမြင်ကွင်းက ရှန်ဂွမ်ကျူကျူကို ခေါင်းကိုက်အောင် လုပ်ဖို့ လုံလောက်တယ်။

အပြင်မှာ ရပ်နေတဲ့ ကျူအိုလန်ချင်က သူမကိုယ်သူမ ထပ်ပြီး မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။

သူမက အခန်းထဲကို ဝင်လာပြီး ကျယ်လောင်စွာ 'ရပ်တော့!!!' လို့ အော်လိုက်တယ်။

ကျယ်လောင်တဲ့အသံက ဘိုင်မီလင်ကို လန့်သွားစေခဲ့တယ်။

သူမက လှည့်လိုက်ပြီး ကျူအိုလန်ချင်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်တယ်။

......

တစ်ချိန်တည်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံဒေသလောကဘုံ ရဲ့တောင်ပိုင်းက နတ်တောင်တစ်ခုပေါ်မှာ။

ဘိုင်ရှီချူ က သတ်ဖြတ်ချင်တဲ့စိတ်နဲ့ ပြည့်နေခဲ့တယ်။

သူမရဲ့နောက်မှာ နတ်ဆယ်ယောက်ကျော်ရဲ့ အလောင်းတွေ ရှိနေတယ်။

သူမက သူမရဲ့မျက်နှာကနေ အနီရောင်သွေးတစ်စက်ကို သုတ်လိုက်တယ်။

လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတည်းနဲ့ သူမက သူမရဲ့နတ်ဓားကို ပြုတ်ကျနေတဲ့နတ်တစ်ပါးဆီကနေ ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။

သူမရဲ့အကြည့်က အဝေးကို ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်နေခဲ့တယ်။

သူမ ဘယ်နေရာမှာပဲ ရှိနေပါစေ ဘယ်သူမှ သူမရဲ့ခင်ပွန်းကို ရှာဖွေတာကို တားဆီးလို့မရဘူး။

တကယ်လို့ ကောင်းကင်ဘုံဒေသလောကဘုံ တစ်ခုလုံးက နတ်တွေက သူမကို ဆန့်ကျင်ခဲ့ရင်။

ဘိုင်ရှီချူက ကောင်းကင်ဘုံဒေသလောကဘုံ တစ်ခုလုံးကို ဟာရီကိန်းမုန်းတိုင်းတခုလို အရာအားလုံးကို သုတ်သင်ကာ ဖြတ်ကျော်ဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး။

၄၃၉ ဆက်ရန်

---