အပိုင်း (၁၂၅)

သူသည်နှလုံးသားထဲတွင် အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။ ကျန်းပေးနယ်စား နန်းကုန်းအိုသည် ဘုရင်မင်းမြတ် လက်ထဲမှ ဓားတစ်စင်းအဖြစ် အသုံးတော်ခံလိုသောကြောင့် အရာရာလွယ်ကူသွားပြီဖြစ်၏။

ထို့နောက် ဘုရင်မင်းမြတ်သည် ဤလူသတ်ငွေ့များ ထွက်နေသော ဓားကို တရားဝင် ကိုင်ဆောင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

မည်သည့် တော်ဝင်မျိုးနွယ်သည် နာခံမှုမရှိသနည်း။ တိုက်ရိုက်အမိန့်တော်တစ်ရပ် ထုတ်ပြန်ကာ ၎င်းတို့၏ မိသားစုကိုယ်ပိုင်စစ်တပ်ကို နန်အိုနိုင်ငံသို့ ပုန်ကန်မှုနှိမ်နင်းရန် စေလွှတ်လိုက်မည်။ ဤကိုယ်ပိုင် စစ်တပ်များ နန်အိုနိုင်ငံသို့ ရောက်သွားပြီး ကျူးလင်း၏ လက်အောက်သို့ သတင်းပို့ရပါက မည်သို့သော ကံကြမ္မာမျိုး ကြုံရမည်ဖြစ်ကြောင်း ဘုရားသခင်သာ သိပေလိမ့်မည်။ နန်အိုစစ်မြေပြင်သည် တော်ဝင်မျိုးနွယ်များ၏ သွေးများကို ခြောက်ခမ်းသွားစေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ကျန်းပေးနယ်စား နန်းကုန်းအို၏ ပူးပေါင်းမှုသည် ရွှမ်ဝူမြို့စားကြီး၏ စစ်ရေးအရ ခုခံနိုင်ခြေအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ရွှမ်ဝူမြို့စားကြီးစံအိမ်တော်၏ ကိုယ်ပိုင် စစ်တပ် သုံးထောင်သည် အားကောင်းသည်ဆိုလျှင်တောင်မှ ကျန်းပေးနယ်စား၏ စစ်တပ်သောင်းချီလောက် အားကောင်းနိုင်ပါမည်လား။ ထို့ကြောင့် ကျန်းပေးနယ်စားအိမ်တော်နှင့် ညှိနှိုင်းမှုအောင်မြင်ခြင်းသည် အခြေအနေ တစ်ဝက် အောင်မြင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

…

ယင်ယွမ်အဖွဲ့အစည်း။

ကျန်းချုံးနှင့် ယင်ယွမ်အဖွဲ့အစည်းမှ ရှူထင်းယွီတို့ တွေ့ဆုံကြသည်။

“ကျင်းချန်ကျွန်း တိုက်ပွဲအပြီးမှာ ရွှမ်ဝူမြို့စားအိမ်တော်က ကျင်းချန်ကျွန်းကို လုံးဝဆုံးရှုံးသွားပါလိမ့်မယ်။ အဖွဲ့အစည်းအနေနဲ့ မြို့စားကြီးကျင်းကျိုးဆီက အကြွေးအားလုံးကို တောင်းခံပြီး ဝမ်ကျားကျွန်းကို တောင်းဆိုမယ်ဆိုတာ အမှန်ပါလား” ကျန်းချုံးက မေးလိုက်၏။

ယင်ယွမ်အဖွဲ့အစည်း၏ သံတမန် ရှူထင်းယွီက ဖြေလိုက်သည်။ “သေချာပေါက်ပါပဲ”

ကျန်းချုံးသည် ခဏမျှတုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် မေးလိုက်၏။ “ရှူသခင်လေး... ကျုပ်တစ်ခုမေးပါရစေ။ အဖွဲ့အစည်းက ရွှဲ့တိုင်းပြည်ရဲ့ တော်ဝင်မျိုးနွယ်တွေနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့တာကို ဘာလို့ ရုတ်တရက် ရပ်တည်ချက် ပြောင်းလိုက်တာလဲ”

ရှူထင်းယွီ၏ ပေါင်မုန့်လုံးကဲ့သို့ ဝိုင်းစက်သော မျက်နှာပေါ်တွင် ယခင်အတိုင်းပင် အပြုံးများ ပြည့်နှက် နေသော်လည်း သူ၏အကြည့်မှာမူ သရော်ရိပ်များ ပါဝင်နေသည်။ “ရွှံ့တွေက နံရံကို မထိန်းနိုင်တော့ဘူးလေ။ ဒီတော်ဝင်မျိုးနွယ်တွေက ခေါင်းရှောင်တတ်ကြတယ်။ နှုတ်ခမ်းကွဲလျှင် သွားရည်စိမ့်တယ်ဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို ဘယ်သူသိလဲ။ တုန်းကျန့်မြို့အိမ်တော် ပျက်စီးသွားတုန်းက ဘယ်သူကူညီဖို့ လက်လှမ်းခဲ့လဲ။ အခု ရွှမ်ဝူမြို့စားအိမ်တော် အန္တရာယ်ကျရောက်နေတော့ ဘယ်သူကူညီဖို့ လက်လှမ်းနေလဲ”

ရှူထင်းယွီက ထပ်ပြောလိုက်၏။ “ကျန်းပေးနယ်စားက တော်ဝင်မျိုးနွယ်တွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်၊ ရွှမ်ဝူမြို့စားကြီး နဲ့ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူ။ နောက်ဆုံးတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ဘုရင်မင်းမြတ်က တာဝန်ပြန်ထမ်းဆောင်ဖို့ အမိန့်တော်တစ်ရပ် ထုတ်ပြန်လိုက်တာနဲ့ နယ်စားစုနန်က အမိန့်ကိုတောင် ရောက်လာတဲ့အထိ မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ လက်ခံလိုက်တယ်။ ဒီတော်ဝင်မျိုးနွယ်တွေက သဲတစ်ပွင့်လိုပဲ။ လေးနက်မှုမရှိကြဘူး။ ကျုပ်တို့ ယင်ယွမ်အဖွဲ့အစည်းက ဒီလူတွေပေါ်မှာ ထပ်ပြီး အလောင်းအစားလုပ်ရင် ရှုံးမှာပဲ”

ကျန်းချုံးသည် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်၏။ တော်ဝင်မျိုးနွယ်များသည် ပထမထိုးနှက်ချက်မှာပင် ပြိုလဲသွားသည် ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ကျန်းပေနယ်စား စုနန်သည် အဓိကတရားခံပင် ဖြစ်သည်။

ရှူထင်းယွီသည် ခဏမျှတုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ရုတ်တရက်ပြောလိုက်၏။ “အုပ်ချုပ်ရေးမှူး... မူဝါဒသစ်က တော်ဝင်မျိုးနွယ်တွေကိုပဲ ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ဘူးမလား”

ဤစကား၌အဓိပ္ပာယ်များစွာ ပါဝင်နေ၏။

ကျန်းချုံးသည် ချက်ချင်းနားလည်လိုက်သည်။ ဘုရင်မင်းမြတ်သည် တော်ဝင်မျိုးနွယ်များကို ရှင်းလင်း ပြီးသွားလျှင် နောက်ဘာဆက်ဖြစ်မည်နည်း။ အရပ်ဘက်နှင့် စစ်ဘက်အာဏာခွဲဝေမှု - ထိုအချိန်တွင် မြို့တော်ဝန်နှင့် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးများတွင် စစ်အင်အား မရှိတော့ပေ။ ပြည်နယ်နှင့် ခရိုင်စနစ်သည် မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး ဗဟိုချုပ်ကိုင်မှုသည် မကြုံစဖူး တိုးမြင့်လာကာ အာဏာများစွာသည် ဘုရင်မင်းမြတ် လက်ထဲတွင် ရှိနေပေလိမ့်မည်။

သို့ပေမည့် ကျန်းချုံးသည် နားမလည်ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ယင်းကိစ္စသည် အနည်းဆုံး နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးမှ ဖြစ်မည့်ကိစ္စဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဗဟိုသို့ ဝင်ရောက်ပြီးဖြစ်ကာ ဝန်ကြီးချုပ် မဖြစ်လျှင်တောင် အနည်းဆုံး ဝန်ကြီးခြောက်ဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

စကားပုံတစ်ခု အတိုင်းပင်။ ‘ငါသေပြီးနောက် ရေလွှမ်းမိုးခြင်းက ဘယ်လောက်ကြောက်စရာကောင်းကောင်း ငါနဲ့မဆိုင်တော့ဘူး’

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ တံခါးခေါက်သံနှင့်အတူ ကျန်းကျင်း၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ “အဖေ”

ကျန်းချုံးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ “ဝင်ခဲ့”

ကျန်းကျင်းဝင်လာပြီး ကျန်းချုံး၏နားနားကပ်၍ တိုးတိုးပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။ ယင်ယွမ်အဖွဲ့အစည်း၏ သံတမန် ရှူထင်းယွီသည် အပြင်သို့ ထွက်၍ ရှောင်ပေးမည်ပြုလိုက်သည်။

“မလိုဘူး၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြော” ကျန်းချုံးက ပြောလိုက်၏

ကျန်းကျင်းက သတင်းပေးလိုက်သည်။ “ရှစ်ကွမ်းယွမ်ရဲ့ အလုပ်ရုံကြီး မီးလောင်ပြီး လုံးဝပျက်စီးသွားပါပြီ”

ကျန်းချုံး၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်။ သူကဲ့သို့သော အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတစ်ယောက်က အဘယ်ကြောင့် ဒုတိယသား ကျန်းကျင်းကို ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦး၏ သမီးနှင့် လက်ထပ်စေခဲ့သနည်း။ ငွေရှိရန်ပင်။

ရွှမ်ဝူမြို့စားအိမ်တော်ကို အလုံးစုံဖျက်ဆီးပြီးနောက် သူသည် ယန်ကျိုးမှ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရာထူးကို ရယူရန် အနည်းဆုံး ရွှေဒင်္ဂါး ၁၀၀,၀၀၀ အသုံးပြုရပေမည်။ ဤငွေများကို ရှစ်မိသားစုထံမှ ရယူရန် စဉ်းစားထားသည်။ ယခု ရှစ်မိသားစု၏ အလုပ်ရုံကြီး မီးလောင်သွားသည်လား။ ဤသည်မှာ အလွန်ကြီးမားသော သတင်းဆိုးတစ်ခုပင်။

ထိုအချိန်မှာတော့ ယင်ယွမ်အဖွဲ့အစည်း၏ သံတမန် ရှူထင်းယွီက ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည် “သခင်ကြီးကျန်းချုံး.. ကျုပ်အိမ်မှာ ညီမတစ်ယောက်ရှိပါတယ်။ ဒီနှစ် ၁၈ နှစ်ပြည့်ပါပြီ။ လတစ်စင်းလို ချောမောလှပပါတယ်”

ဤစကား၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းသည်။ ကျန်းချုံးသည် ယန်ကျိုးမှ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရာထူးကို ရယူလိုလျှင် ကျုပ်တို့ ယင်ယွမ်အဖွဲ့အစည်းက ကူညီနိုင်၏။ ကျုပ်တို့ အလွန်ချမ်းသာသည် မဟုတ်ပါလား။ သို့ပေမည့် အချို့ငွေများမှာယူရန်လွယ်ပြီး အချို့ငွေများမှာ ယူရန်မလွယ်ကူပေ။ ကျန်းချုံးသည် လုံးဝ နားမလည် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

“နှုတ်ဆက်ပါတယ်” ရှူထင်းယွီသည် များများစားစားမပြောဘဲ တိုက်ရိုက် နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွား၏။

…

“အဖေ... ရှူထင်းယွီရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က…” ကျန်းကျင်းက ခဏအကြာတွင် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းချုံးက လက်ကာပြ၍ ပြောလိုက်၏၊ “သူတို့ပိုက်ဆံတွေက ယူဖို့ သိပ်မကောင်းဘူး။ မတတ်သာရင် မယူနဲ့”

ကျန်းကျင်းက သတိပေးလိုက်၏။ “ရွှမ်ဝူမြို့စားအိမ်တော်ရဲ့ ပျက်စီးမှုက နီးကပ်လာပါပြီ။ အဖေ့ရဲ့ ယန်ကျိုး ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရာထူးကိစ္စကိုလည်း ချက်ချင်း အစီအစဉ်ဆွဲရတော့မှာ။ ရှစ်မိသားစုမှာ အဖြစ်ဆိုး ကြုံရတော့ ဒီငွေပမာဏကို မတတ်နိုင်တော့ဘူးဆိုရင် အဖေ့ရဲ့ အရေးကြီးကိစ္စကို နှောင့်နှေးစေပါလိမ့်မယ်”

ကျန်းချုံးက မေးလိုက်၏။ “မင်း ရှစ်ချင်းချင်းကို ကြိုက်လား”

ကျန်းကျင်းသည် ခဏမျှတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းချုံးက ပြောလိုက်၏။ “ဒီမိန်းကလေးက ကောင်းမွန်တဲ့မိန်းကလေးပဲ။ ကုန်သည်သမီးဖြစ်ပေမဲ့ မင်းအတွက် ဇနီးကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်”

ကျန်းကျင်းက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ အဖေက ပိုက်ဆံအမြန်လိုနေတာလေ”

ကျန်းချုံးက ပြောလိုက်၏။ “ရှစ်မိသားစုကို အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးရမယ်။ ရှစ်မိသားစုရဲ့ အလုပ်ရုံကြီး မီးလောင် သွားတာက အပေါ်ယံပဲ။ သူတို့အတွက် အတန်ဖိုးအရှိဆုံးက ‘ပိုးထည်’ ဆိုတဲ့ နာမည်ကြီး အမှတ်တံဆိပ်၊ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ လည်ပတ်ခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းတွေ၊ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆက်သွယ်မှုတွေ၊ ဂုဏ်သိက္ခာတွေပဲ။ သူတို့သာ ဒီအကျပ်အတည်းကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ရင် ရွှေဆိုင်းဘုတ်က မပျက်စီးသေးသရွေ့ မီးလောင်သွားတဲ့ အလုပ်ရုံကို ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်တယ်။ အဖေ အရေးတကြီးလိုအပ်နေတဲ့ ရွှေဒင်္ဂါးတွေအတွက်တော့ ရှစ်မိသားစုရဲ့ အမှတ်တံဆိပ် မပျက်စီးသေးသရွေ့ သူတို့ ယင်ယွမ်အဖွဲ့အစည်းဆီကနေ ချေးငှားလို့ရတယ်”

ကျန်းချုံးကပြောလိုက်သည်။ “စေ့စပ်ပွဲဖျက်သိမ်းတာကို လွယ်လွယ်မလုပ်နဲ့။ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေတယ်”

“ဟုတ်ကဲ့”

ကျန်းချုံးသည် သက်ပြင်းချ၍ ပြောလိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ ရှစ်မိသားစုကသာ ဒီအကျပ်အတည်းကို မကျော်လွှားနိုင်ဘဲ လုံးဝပြိုလဲသွားခဲ့ရင် သူတို့မှာ ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိတော့ဘူး။ ရှစ်ချင်းချင်းက ဘယ်လောက်ပဲ ထူးချွန်နေပါစေ၊ ငါတို့မိသားစုရဲ့ ချွေးမဖြစ်လာနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီလိုနေ့မျိုး မရောက်ပါစေနဲ့လို့ပဲ မျှော်လင့်မိတယ်။ ငါ ကျန်းချုံးက အစိုးရအရာရှိတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ သွေးမြင်ရတာကို သိပ်မကြိုက်ဘူး”

ကျန်းကျင်းက မေးလိုက်သည်။ “အဖေ... ဒါဆို ကျုပ် ရွှမ်ဝူမြို့ကို ပြန်သွားရမလား”

ကျန်းချုံးက ပြောလိုက်၏။ “မလိုဘူး။ ရှစ်မိသားစုကိစ္စက သာမညကိစ္စလေးပဲ။ ရွှမ်ဝူမြို့စားကြီးစံအိမ်တော်ကို ဝိုင်းရံ တိုက်ခိုက်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးကိစ္စပဲ။ ပြီးတော့ ကျင်းဟိုင်မြို့စားစံအိမ်တော်ကို သွားရမယ့်ခရီးက အရေးကြီးတယ်။ မင်းမရှိလို့မဖြစ်ဘူး”

“ဟုတ်ကဲ့”

ကျန်းချုံးက ဆက်မေးလိုက်သည်။ “မင်းနဲ့ ကျင်းမူလန် ဘယ်သူ့သိုင်းပညာက ပိုမြင့်လဲ”

ကျန်းကျင်းက ဖြေလိုက်၏။ “မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သားတော် ကျင်းမူလန်ကို မရှုံးဘူးလို့ ယုံကြည်ပါတယ်”

ကျန်းချုံးက သတိပေးလိုက်၏။ “မင်း ကျင်းဟိုင်မြို့စားစံအိမ်တော်ကို သွားပြီး ဟိုသိုင်းရူးနဲ့ သိုင်းပြိုင်တဲ့အခါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမယ်။ ထန်ယန်ရဲ့ သိုင်းပညာ ဘယ်လောက်မြင့်လဲဆိုတာကို သေချာစမ်းစစ်ရမယ်။ ဒီကိစ္စက အရမ်းအရေးကြီးတယ်။ နည်းနည်းလေးမှ ပေါ့ဆလို့ မဖြစ်ဘူး”

“ဟုတ်ကဲ့”

ကျန်းချုံးက ပြောလိုက်၏။ “စိတ်ကိုတည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး သိုင်းပြိုင်ဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက် ပြင်ဆင်ထား။ ရှစ်ချင်းချင်းရဲ့ ကိစ္စကြောင့် အာရုံမလွှဲနဲ့။ ကံကောင်းရင် သူက မင်းဇနီးဖြစ်လာမှာပဲ။ ကံမကောင်းရင်တော့… ဘာမှလုပ်လို့ မရတဲ့ကိစ္စပဲ”

…

‘ညစ်ပတ်တဲ့ရောဂါဖြစ်ရင် ဘာလုပ်သင့်လဲ’

လင်းကျိုးသည် နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်လန့်နေသော်လည်း ဝမ်းသာစရာတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ “ဒါက ပန်းသေပန်းညှိုးရောဂါ မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ ဒါမှမဟုတ် အပူများလို့လား။ ကာလသားရောဂါတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးထင်တယ်”

ထို့ကြောင့် လင်းကျိုးသည် ရုပ်ဖျက်ပြီး သီးသန့် ဆေးခန်းတစ်ခုသို့ သွားခဲ့သည် ထို့နောက် သူသည် သမားတော်ကြီးတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ထိုသမားတော်သည် အမှန်ပင် သမားတော်ကြီး တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ယခင်က စစ်တပ်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး အသက်ကြီးလာချိန်၌ စစ်တပ်မှ အနားယူကာ ဆေးခန်းတစ်ခုဖွင့်လှစ်ကာ အသက်မွေးဝမ်ကြောင်း ပြုနေခြင်းပင်။

ထိုသမားတော်သည် လင်းကျိုး၏ ဖွားဖက်တော်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

လင်းကျိုးသည် ကံကြမ္မာ၏ စီရင်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေ၏။ “ဆရာကြီး.. ဒါက ပန်းသေပန်းညှိုးရောဂါလား”

လင်းကျိုး၏ အသံသည် တုန်ယင်နေလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် အမှန်ပင် ကြောက်ရွံ့ကာ စိုးရိမ်သောက ရောက်နေသည်။

သမားတော်က ခေါင်းခါလိုက်၏။

လင်းကျိုး ပျော်ရွှင်သွားမိသည်။ “ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ကို စောင့်ရှောက်သေးတာပဲ”

ငရဲပြည်ကနေ ပြန်ထွက်လာရသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

“ကျုပ် လင်းကျိုး ကျိန်ဆိုတယ်။ နောက်ဘယ်တော့မှ အပြင်မှာ မရှုပ်တော့ဘူး။ ဒီကျိန်ဆိုချက်ကို ဖောက်ဖျက်ရင် ကျုပ်ရဲ့ ဖွားဖက်တော်ကို ဖြတ်ပစ်လိုက်မယ်”

ယောက်ျားတို့၏ ကျိန်ဆိုချက်အများစုမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများသာ ဖြစ်သည်။ ရောဂါမဖြစ်ကြည့် ပြန်လည် ပျော်ပါးဆက်ဆံမိအုံးမှာ သေချာသည်။

ထိုသမားတော်က ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်၏။ “ပန်းသေပန်းညှိုးရောဂါတင်မကဘူး။ ပန်းဂေါ်ဖီရောဂါ၊ အဆိပ်ရှိတဲ့ ဝက်သက်ရောဂါတွေလည်းပါတယ်။ ဖွားဖက်တော်မှာတင်မကဘူး၊ စအိုမှာလည်း ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျား တစ်ခါတစ်လေ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ယားယံပြီး ခံရခက်နေတာပေါ့”

မိုးကြိုးသည် လင်းကျိုး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

‘သေချာလို့လား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီသမားတော်က မှားနေတာဖြစ်ရမယ်။ ကျုပ် လင်းကျိုးမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ အနာဂတ်ရှိသေးတယ်။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ညစ်ပတ်တဲ့ရောဂါဖြစ်နိုင်မှာလဲ’

‘ငါ့မှာ မပြီးမြောက်သေးတဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီးရှိသေးတယ်။ ဥပမာ ရှမ့်လန်ကို သတ်ဖို့၊ ရွှမ်ဝူမြို့စား အိမ်တော်ကို ဖျက်ဆီးတဲ့ကိစ္စမှာ အောင်မြင်မှုကြီးရယူဖို့။ မာနကြီးတဲ့ ရွှမ်ဝူမြို့ရဲ့ မင်းသမီး ကျင်းမူလန် ပြည့်တန်ဆာတန်းကို ဝင်သွားတာကိုလည်း ကြည့်ရအုံးမယ်’

‘ဒီကိစ္စတွေ မပြီးမြောက်သေးဘဲ ငါဘယ်လိုသေနိုင်မှာလဲ။ ဒီသမားတော် မှားကြည့်တာ သေချာတယ်! သေချာပေါက်ပဲ’

ထို့နောက် လင်းကျိုးသည် သမားတော်သုံးဦးကို ရှာဖွေခဲ့၏။ ထို့အပြင် လိင်မှတစ်ဆင့် ကူးစက်သော ရောဂါများကို အထူးကုသသူများ ဖြစ်ကြ၏။သမားတော်အားလုံး၏ သုံးသပ်ချက်မှာ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံး အလွန်အံ့အားသင့် နေကြ၏။ “ကောင်လေး... မင်းဘာလုပ်တာလဲ။ ပြည့်တန်ဆာလား။ ကျုပ် လူတစ်ယောက်ဆီမှာ ဒီလို ရောဂါ ၇-၈ မျိုးလောက် ရှိနေတာ မမြင်ဖူးဘူး။ တကယ်ပဲ အမြင်ကျယ်သွားတယ်”

လင်းကျိုးက တုန်ယင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ကာလသားရောဂါ ရှိနေတာ သေချာလား”

သူ အကြောက်ဆုံးမှာ ဤအမျိုးအစားဖြစ်ပြီး လူကို သေစေနိုင်၏။

“သေချာတယ်။ ၁၀၀% အတည်ပြုတယ်။”

ထိုသမားတော်ကပြောလိုက်သည်။ “ကျုပ်က ပြည့်တန်ဆာတွေကို အထူးကုသပေးနေတာ။ ကာလသားရောဂါက ရှားပါးပေမဲ့ ကျုပ် အယောက် ၃၀၀ လောက် မြင်ဖူးတယ်။ လုံးဝမှားစရာ မရှိဘူး”

လင်းကျိုးသည် အမှန်ပင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ဒါ… ဒါဆို ကုလို့ရလား”

သမားတော်က ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။ “ကုရာနတ္ထိ ဆေးမရှိဘူး”

လင်းကျိုးက မေးလိုက်၏။ “ဖြတ်… ဖြတ်ပစ်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား”

သမားတော်က ဖြေလိုက်သည်။ “အဆိပ်က နှလုံးကို တိုက်ခိုက်နေပြီ။ ဖွားဖက်တော်မှာ အရင်ဆုံး ပေါ်လာတာပဲ။ ဖြတ်ပစ်လို့ အသုံးမဝင်ဘူး။ ပြန်သွားပြီးရင် စားချင်တာစား၊ သောက်ချင်တာသောက်၊ မင်းအတွက် အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး”

…

ရွှမ်ဝူမြို့စားကြီး အိမ်တော်

ရှမ့်လန်သည် မူလန်အတွက် ပန်းချီကားတစ်ချပ် ဆွဲပေးနေသည်။ ယခုအချိန်သည် မိုးသက်မုန်တိုင်း ကျရောက်တော့မည့်အချိန်ဖြစ်ပြီး ရွှမ်ဝူမြို့စားကြီးအိမ်တော်ကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။ ကြိုးစင်မှ ကြိုးသည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေ၏။

အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် ကျင်းချန်ကျွန်းတိုက်ပွဲနှင့် အလွန်နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့ပေမည့် ရှမ့်လန်ထံတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု တစ်စက်တစ်လေမျှ မမြင်ရပေ။ သူသည် အေးအေးလူလူပင် ရှိနေသည်။ နေ့တိုင်း ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နေ၏။ မိမိတစ်ယောက်တည်း ပျော်ရွှင်နေသည်သာမက အခြားသူများကိုပါ အတူတကွ ဆွဲခေါ်ကာ ကစားသည်။

သို့ပေမည့် ဤတစ်ကြိမ် ပန်းချီဆွဲခြင်းသည် ရှမ့်လန်၏ အစပြုမှုမဟုတ်ဘဲ မူလန်၏ အစပြုမှု ဖြစ်၏။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ရှောင်ပင်း၏ ပုံတူပန်းချီကားကို မြင်တွေ့ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့ပေမည့် ဤဇနီးသည်မှာ အလွန်ရှေးရိုးစွဲလွန်းပြီး အဝတ်အစားချွတ်ရန် မလိုလား၊ ချစ်စဖွယ်အမူအရာများ ပြုလုပ်ရန် မလိုလားပေ။

ဆရာကြီးရှမ့်၏ စွမ်းရည်ပြသရန် အခွင့်ကောင်းများစွာ ဆုံးရှုံးစေခဲ့သည်။ “မိန်းမ... နောက်တစ်ခါ တင်ပါးလေးကို နည်းနည်းကော့ပေးလို့ရမလား။ မင်းက ကောင်းကင်ရဲ့ နံပါတ်တစ် နတ်မိမယ်ပဲ။ ပေါ်လွင်ရမယ်၊ ကောက်ကြောင်းတွေက ပေါက်ကွဲထွက်နေရမယ်၊ ပေါက်ကွဲထွက်နေရမယ်လေ။ မိန်းမ.. မင်းနာမည်က သိပ်မကောင်းဘူး။ ကျင်းမူလန်ဆိုတာက သစ်တုံးတစ်တုံးလိုပဲ။ ကျင်းကူလန်လို့ခေါ်ရင် ပိုကောင်းမယ်”

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ ကျင်းကျုံး၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ခြံအပြင်ဘက်တွင် ရှိနေပြီး အတွင်းသို့ လုံးဝ ဝင်မလာဝံ့ပေ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ဝင်လာလျှင် မမြင်သင့်သောအရာများကို မြင်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သမက်ရှမ့်လန် ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း ဤခြံဝင်းအတွင်းတွင် မမြင်သင့်သောအရာများ အချိန်ပြည့် ရှိနေသည်။

“သခင်မလေး၊ ကျန်းယွမ် နယ်စားအိမ်တော်ရဲ့ ဆက်ခံသူ စုကျန့်ထင် တွေ့ခွင့်တောင်းနေပါတယ်။ သခင်ကြီးက သခင်မလေးကို သွားတွေ့စေချင်ပါတယ်”

ရှမ့်လန်သည် မျက်မှောင်တစ်ချက် ကြုတ်သွားသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအချိန်တွင် ကျင်းကျုံး၏ ပါးစပ်ဖျားတွင် သူ ရှမ့်လန်၏ နာမည်မပါဝင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုသနည်း။ မြို့စားကြီးက ရှမ့်လန်နှင့် ကျန်းယွမ်နယ်စားအိမ်တော်၏ ဆက်ခံသူ စူးကျန့်ထင်တို့ကို တွေ့ဆုံစေလိုခြင်း မရှိပေ။

ဤသူကား မည်သူနည်း။

မူလန်သည် ရှမ့်လန်၏ ပန်းချီဆွဲပေးခြင်းကို ခံနေရသောကြောင့် ရှက်ရွံ့၊ ဒေါသထွက်ပြီး ပျော်ရွှင်နေသည်။ စုကျန့်ထင်၏ နာမည်ကို ကြားရချိန်မှာတော့ သူမ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း အေးစက်သွားသည်။ စုကျန့်ထင်နှင့် ကျန်းယွမ် နယ်စားအိမ်တော် ဟူသော နာမည်နှစ်ခုသည် အိမ်တွင် တားမြစ်ထားသော စကားလုံးများ ဖြစ်သည်။

ဤစူးကျန့်ထင်သည် မူလန်၏ တစ်ဝမ်းကွဲအစ်ကို တော်စပ်ရုံသာမက နှစ်ဦးသားမှာ မမွေးခင်ကတည်းက သဘောတူကြောင်းလမ်းထားသော ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့သည်။ သို့ပေမည့် လွန်ခဲ့သော ရှစ်နှစ်.. ထိုစဉ်က မူလန်သည် ၁၃ နှစ်သာ ရှိသေး၏။ နှစ်ဦးသား စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် နှစ်ဦးသား၏ ဆက်ဆံရေးသည် အလွန်အေးစက်သွားပြီး အဆက်အသွယ်ပြတ်လုမတတ် ဖြစ်ခဲ့၏။ ယခု ဤတစ်ဝမ်းကွဲအစ်ကိုသည် ရုတ်တရက် လာရောက်လည်ပတ်လေသည်လား။

ရှမ့်လန်သည် မူလန်၏ အမူအရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မဆိုင်းမတွပင် ခုံပေါ်သို့ တက်ကာ နံရံပေါ်တွင် စာလုံးသုံးလုံးကို ရေးချလိုက်သည်။ “စုကျန့်ထင် - ရန်သူတော်စာရင်း၊ နံပါတ်တစ်”