အတွေ့အကြုံမှတ်နဲ့ ဆန်းကြယ်မှတ်တွေ ပို့ပေးမလို့လား

ယီထျန်းယွမ်သည် ဝေ့ဖယ်ကျိုးကို ကြည့်လျက် ချက်ချင်းလက်ခံဖြေကြားမသွားဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်သာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။

ဝေ့ဖယ်ကျိုးသည် ထမလာဘဲ ဆက်လက်ဒူးထောက်ထားပြီး ထရန်မဝံ့မရဲဖြစ်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် ယီထျန်းယွမ်က ဖြည်းညင်းစွာဖြင့် စကားဖွင့်လိုက်သည်။

“မင်းပြောချင်တာက မင်းတပည့်အကြောင်းမဟုတ်လား…”

“ဟုတ်ပါတယ်… ကျွန်တော် သိပါတယ်… ရုန်ခွန်ရဲ့ အရည်အချင်းက မဆိုးဘူးဆိုတာ… ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ကို ကောင်းကောင်းမသင်ပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး… ကျွန်တော် သခင်လေးကို သူ့ကို ကျွန်အဖြစ် လက်ခံပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်… တပည့်အဖြစ် မဟုတ်ရင်တောင် သခင်လေးဘေးမှာ လိုက်ပါရတာနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ…”

ဝေ့ဖယ်ကျိုးသည် ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ဟီရုန်ခွန်ကို ယီထျန်းယွမ်နှင့် လိုက်ပါသွားရန် ဤသို့သော ကြီးမားသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ အမှန်ပင် ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားလှသည်။ ၎င်းသည် ဟီရုန်ခွန်ကို လွှတ်လိုက်ရုံသာမက လုံးဝလက်လွှတ်လိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဟီရုန်ခွန်တွင် သိုင်းပညာရှိပြီး လက်နက်လည်းရှိသည်။ ထို့ကြောင့် မည်သူ့ထံမှ ဘာကိုမှ ထပ်မံတောင်းဆိုရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ သို့သော် သူ့ကို ကျွန်အဖြစ် လိုက်ပါရန် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းသည် အမှန်ပင် အံ့ဩဖွယ်ရာဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ဝေ့ဖယ်ကျိုးဒူးထောက်လိုက်သည့်အခါ သူပြောလိုသည့်အရာကို သိရှိခဲ့သည်။ အတွေ့အကြုံများစွာကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့သူဖြစ်ရာ ဒူးထောက်လိုက်သည့်အခါတွင် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ခန့်မှန်းမိခဲ့သည်။

“မင်းက ဒီလောက်ထိ စွန့်လွှတ်နိုင်တာလား…” ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ရုန်ခွန်က သခင်လေးနဲ့အတူ လိုက်ပါရတာဟာ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ပြုပြင်ယူထားတဲ့ ကံကောင်းခြင်းပါပဲ… ကျွန်တော့လက်ထဲမှာဆိုရင် သူ့ရဲ့ တိုးတက်မှုကို ဆက်လက်မထောက်ပံ့နိုင်တော့ဘူး… ဒါပေမဲ့ သခင်လေးဘေးမှာ ဆက်လက်ရှိနေရင် သူ့မှာ တိုးတက်မှုအခွင့်အရေးရှိပါသေးတယ်…” ဝေ့ဖယ်ကျိုးက ရိုးသားစွာဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ “ကျွန်တော့မှာ အင်အားစုရော အရင်းအမြစ်တွေပါ မလုံလောက်ဘူး… တကယ်တော့ ကျွန်တော်က သာမန်အလွတ်တမ်းကျင့်စဉ်သမားတစ်ယောက်ပါပဲ… အရင်တုန်းက သခင်လေးက သူ့ကို ချီးကျူးပြောဆိုထားတာကို မြင်ခဲ့ရတော့ ဒီလို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ တောင်းဆိုရဲတာပါ… သခင်လေး လက်ခံပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်…”

သူသည် အလွန်ဉာဏ်ရှိသူဖြစ်ပြီး ထက်မြက်သော အကြည့်များဖြင့် မည်သို့သော ဆုံးဖြတ်ချက်ချရမည်ကို သိရှိထားသည်။ ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်ပါက နောက်တစ်ကြိမ် မည်သည့်အခါတွင် ထပ်မံရရှိမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

သိုင်းပညာများ၊ လက်နက်များကဲ့သို့သော အရာများသည် သူ့အတွက် မည်သည့်အရာမျှ မဟုတ်ပေ။ ယီထျန်းယွမ်နှင့် အတူရှိနေနိုင်ခြင်းသည်သာ အကြီးမားဆုံး အာမခံချက်ဖြစ်သည်။

သူတော်စဉ်လက်နက်ကိုပင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပေးအပ်နိုင်သူဖြစ်ရာ နောင်အနာဂတ်တွင် ပိုမိုအားကောင်းသော လက်နက်များကိုလည်း လွယ်ကူစွာ ပေးအပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ယီထျန်းယွမ်အတွက် အမှုထမ်းနိုင်သရွေ့ မည်သည့်အကျိုးကျေးဇူးမျှ မရရှိဘဲ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ဝေ့ဖယ်ကျိုးသည် ချက်ချင်းပင် မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကို သိရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ တပည့်ကို ယီထျန်းယွမ်နှင့် လိုက်ပါသွားရန် စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ့ထံတွင် ဆက်လက်မထားရှိခဲ့ပေ။

“သူက တကယ်ကို မဆိုးဘူး… ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ အခုချိန်မှာ အချိန်မရှိသေးဘူး… ဒီလိုလုပ်ပါဦး… မင်းတို့ရဲ့ လိပ်စာတစ်ခုပေးထားလိုက်… ငါ ကိစ္စတွေအကုန်လုံး ပြီးသွားရင် မင်းတို့ကို လာရှာမယ်…” ယီထျန်းယွမ်သည် ဟီရုန်ခွန်သည် အမှန်ပင် ထူးချွန်သူတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ခံစားရသည်။ အကယ်၍ သူ့ကို လက်အောက်သို့ ခေါ်ယူနိုင်ပါက အနာဂတ်တွင် အင်ပါယာအတွင်း၌ ထွန်းလင်းတောက်ပသော ကြယ်တစ်ပွင့်ဖြစ်လာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ဟီရုန်ခွန်သည် ကျောက်စိမ်းအရိုင်းတုံးတစ်တုံးနှင့်တူသည်။ အနည်းငယ်သာ ပြုပြင်ပွတ်သပ်ပေးရုံဖြင့် အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားသော ကျောက်စိမ်းတစ်တုံးဖြစ်လာနိုင်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူ့တွင် ကိစ္စများစွာ ရှိနေသောကြောင့် ဤအကြောင်းကို ထပ်မံမပြောဆိုခဲ့ပေ။

ဝေ့ဖယ်ကျိုးက ဤသို့ပြောဆိုခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ သူ့ကို လက်အောက်ခံအဖြစ် လက်ခံခြင်းသည် မဆိုးသော ရွေးချယ်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… သခင်လေး…” ဝေ့ဖယ်ကျိုးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ သူ၏ တပည့်အတွက် ဤမျှလောက် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ခြင်းသည် အလွန်တာဝန်သိသော ဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

ဤသည်မှာ ဆရာတစ်ဦးဟု မဆိုသာတော့ပေ။ သူသည် ဖခင်တစ်ဦးနှင့်တူသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ သားသမီးအတွက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဂိုဏ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေပေးကာ ပိုမိုတောက်ပသော အနာဂတ်ကို ရရှိစေရန် လုပ်ဆောင်ပေးခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

“တစ်ရက်ဆရာ၊ တစ်သက်ဖခင်” ဆိုသည့် စကားသည် ဤအဓိပ္ပါယ်ပင်ဖြစ်သည်။

“သေချာတာပေါ့… ဒါဆို မင်းလည်း ငါနဲ့အတူ လိုက်လာခဲ့ပေါ့… ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးက အင်အားစုမရှိတဲ့ သာမန်လှည့်လည်ကျင့်စဉ်သမားတွေပဲမဟုတ်လား…” ယီထျန်းယွမ်သည် ဝေ့ဖယ်ကျိုးကို လျစ်လျူမရှုခဲ့ပေ။ လူတစ်ဦးထပ်ယူသွားခြင်းသည် မည်သည့်အခက်အခဲမျှ မဖြစ်စေပေ။

“ဒါ… ဒါ တကယ်လား…” ဝေ့ဖယ်ကျိုးသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ယီထျန်းယွမ်က ဟီရုန်ခွန်ကိုသာ ခေါ်ဆောင်သွားမည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ သူ့ကိုပါ ခေါ်ဆောင်သွားမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် အလားအလာမရှိသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ နောင်အနာဂတ်တွင် မည်မျှ ကြိုးစားအားထုတ်စေကာမူ ဤအဆင့်တွင်သာ ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ အလွန်ကြီးမားသော ကံကြမ္မာတစ်ခုနှင့် မတွေ့ဆုံပါက ပြောင်းလဲမှုမရှိပေ။

“ငါက ဟန်ဆောင်ပြောနေတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား…” ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မဟုတ်ပါဘူး… သေချာပေါက် မဟုတ်ပါဘူး…” ဝေ့ဖယ်ကျိုးက တောင်းပန်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က ဒီလောက်ထိ မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေတာပါ… ကျွန်တော်ရဲ့ စွမ်းရည်က မလုံလောက်ပေမဲ့ သခင်လေးနဲ့အတူ လိုက်ပါရတာကို တကယ်ကို စိတ်ကူးတောင်မယဉ်နိုင်ပါဘူး…”

“ငါ့အတွက် ရိုးသားစွာ အမှုထမ်းနိုင်သူဆိုရင် ငါက အလားအလာကို ဘယ်တော့မှ မကြည့်ဘူး… စိတ်ရင်းကိုပဲ ကြည့်တယ်…” ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

အရည်အချင်းမည်မျှ ထူးချွန်စေကာမူ သစ္စာမရှိပါက မည်သည့်အဓိပ္ပါယ်မျှ မရှိပေ။

“ကျွန်တော်က သေချာပေါက် သစ္စာရှိပါတယ်… သခင်လေးကို ဘယ်တော့မှ ဂုဏ်သိက္ခာထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး…” ဝေ့ဖယ်ကျိုးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အတွင်းစိတ်ဝမ်းမြောက်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။

“ထလိုက်ပါ… မင်းတပည့်လည်း နိုးလာတော့မယ်ထင်တယ်…” ယီထျန်းယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အခု ငါ မင်းတို့ကို ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုပေးမယ်… ပထမက အပြင်မှာ ငါ့ကို စောင့်နေတာ… ဒုတိယက ဒီနေရာမှာ ငါ့ကို စောင့်နေတာ… မင်း ဘယ်ဟာကို ရွေးမလဲ…”

ဤနေရာတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခြင်းသည် အလွန်အဆင်ပြေပြီး လုံခြုံသည်မှာ သေချာသည်။

“ဒီနေရာမှာ… ဒီနေရာမှာပါ…” ဝေ့ဖယ်ကျိုးသည် တွေးတောရန်ပင် မလိုအပ်ဘဲ ဤနေရာတွင် နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် ယခုမှ ရတနာများစွာနှင့် သိုင်းပညာများကို ရရှိထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အပြင်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထွက်သွားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အပြင်တွင် လူများစွာက ၎င်းတို့ကို စောင့်ကြည့်နေပြီး လောဘစိတ်ဖြစ်ပေါ်လာပါက ယီထျန်းယွမ်ပြန်လာမည့်အချိန်ကို မစောင့်နိုင်ဘဲ ၎င်းတို့သည် သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

“အင်း… ဒါဆို အဆင်ပြေပါပြီ… ငါ မင်းတို့ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ကျင့်စဉ်နေရာတစ်ခုမှာ နေရာချထားပေးမယ်… ငါပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်နေရုံပဲ…” ယီထျန်းယွမ်သည် ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ဤရွေးချယ်မှုသည် မဖြစ်မနေ မှန်ကန်သည်ဟု ခံစားရသည်။

မကြာခင်တွင် ဟီရုန်ခွန်သည် နိုးထလာပြီး မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဝမ်းမြောက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ယီအစ်ကို…”

“သခင်လေးလို့ ခေါ်ပါ…” ဝေ့ဖယ်ကျိုးက ဆူပူလိုက်သည်။ “ဒီနောက်ပိုင်း ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး သခင်လေးလို့ ခေါ်ရမယ်… နောက်ပိုင်း ငါတို့ သခင်လေးအတွက် အမှုထမ်းရမှာပဲ…”

ဝေ့ဖယ်ကျိုးသည် အကြမ်းဖျင်း ဖြစ်ရပ်များကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ ဟီရုန်ခွန်သည် ချက်ချင်းခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဆရာကိုယ်တိုင်က ယီထျန်းယွမ်နှင့် လိုက်ပါရန် ဆန္ဒရှိသည်ဖြစ်ရာ သူလည်း ဆန္ဒရှိသည်မှာ သေချာသည်။

“အားလုံးပြီးပြီ… ငါလည်း ထွက်သွားရတော့မယ်… မင်းတို့က ဒီနေရာမှာ ကျင့်ကြံထားနှင့်ကြပေတော့…” ယီထျန်းယွမ်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည့်အခါ ၎င်းတို့သည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မည်သည့်နေရာသို့ ပို့ဆောင်ခံရသည်ကို မသိရှိရပေ။

အခြားအင်အားစုများမှ နတ်တမန်တော်များသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်လုံးချင်းဆုံကြည့်လိုက်ကြပြီး မည်သည့်စကားကို ပြောရမည်ကို မသိကြပေ။

ယခုအခါ တစ်ဝက်နေ့တစ်ရက်ကုန်လွန်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုအချိန်အတွင်း မည်သူမျှ ရောက်ရှိမလာခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် ၎င်းတို့သည် အချည်းနှီးသာ လာရောက်ခဲ့ရကြောင်း ဆိုလိုသည်။ ကျိုချီနတ်ဘုရားနိုင်ငံက ကောင်းကင်မက်မွန်နတ်မျိုးနွယ်အကြောင်း သိရှိထားပြီး ချက်ချင်းပင် သတင်းအချက်အလက်များကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိခဲ့ပေ။

ထိပ်တွင် လူအချို့သည် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ပွဲဝင်နေကြသော်လည်း ၎င်းသည် ယီထျန်းယွမ်နှင့် မည်သည့်ဆက်နွယ်မှုမျှ မရှိပေ။ သူသည် ထထွက်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းကို ထားရစ်ခဲ့သည်။ “ပြိုင်ပွဲပြီးဆုံးသွားရင် မင်းတို့အားလုံး အလိုအလျောက် ပို့ဆောင်ခံရလိမ့်မယ်…”

၎င်းတို့သည် မှင်တက်မိသွားပြီး ဤနေရာတွင် အမြဲတမ်း နေထိုင်နိုင်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် အလွန်အကျွံ အိပ်မက်မက်မိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် အပြင်သို့ ထွက်လာသည့်အခါ လူအများက ၎င်းကို အာရုံစိုက်ကြည့်ရှုနေကြသည်။ အထူးသဖြင့် အင်အားကြီးမားသော အင်အားစုများမှ သန်မာသူများသည် သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူ့ထံမှ တစ်စုံတစ်ရာကို ရယူလိုနေကြသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့၏ အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တည့်တည့်လျှောက်ထွက်သွားသည်။ လူအချို့၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နှင့် လောဘစိတ်များ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူ လျှောက်ထွက်သွားသည့်အခါ ၎င်းတို့သည် လျင်မြန်စွာ သူ့နောက်သို့ လိုက်လာကြပြီး တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်စိများဖြင့် အချက်ပြလျက် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ပြသလိုက်ကြသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် ၎င်းတို့၏ အမူအရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဤသို့သာ ဆက်လက်လျှောက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းစင်မြင့်မှ ထွက်ခွာကာ ကောင်းကင်မက်မွန်တောင်တန်းသို့ ပျံသန်းသွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သတင်းအချက်အလက်များကို ရရှိပြီးဖြစ်ရာ ဤနေရာတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

သူသည် ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းစင်မြင့်မှ ထွက်ခွာလာသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် လူအုပ်ကြီးတစ်စုက သူ့ကို ဝိုင်းရံလာပြီး သူ့ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ထို့ထက်ပိုသည်မှာ ၎င်းတို့သည် အနည်းငယ်မဟုတ်ဘဲ အတွင်းအပြင် အလွှာပေါင်းများစွာ ဝိုင်းရံထားကြသည်။ မြေအောက်မှအပ အရပ်လေးမျက်နှာ၊ ရှစ်မျက်နှာနှင့် ကောင်းကင်ပေါ်တွင်ပင် လူများက ပိတ်ဆို့ထားသည်။

ယီထျန်းယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ငါသိပြီးသားပဲ… အတွေ့အကြုံမှတ်တွေနဲ့ ဆန်းကြယ်မှတ်တွေ ပို့ပေးဖို့ လာကြတာလား…”

အခန်း ၆၇၄ ပြီးပါပြီ။