မြက်ခင်းပြင်ဓားသူတော်စင် နဲ့ သူ့တပည့် ရောက်လာပြီး ဝိညာဥ်စားပိုးကောင်လည်း ပြန်​ပေါ်လာပြီ

ကိုယ်ခံပညာ ကွင်းအတွင်း၌ ချင်းယန်သည် 'ဝိညာဥ်ဖြတ်ဓား' ၏ ပဏာမ နမူနာပုံစံကို ပြီးမြောက်ခဲ့သည်။

"ဝိညာဥ်ဖြတ်ဓား" ဟုခေါ်သော မှော်အစွမ်း ယသည် ၎င်း၏အမည်အတိုင်းပင်။ ချင်းယန်၏ ဓားရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မြှုပ်နှံထားသော စိတ်စွမ်းအင်ကို ဓားတစ်ချောင်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်ကာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ထက်မြက်စေသည်။

ချင်းယန်သည် ယခုဆို စိတ်စွမ်းအင်ကို သုံးပေရှည်သော ဓားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး ဖြစ်ကာ သက်ရှိသတ္တဝါများ၏ စိတ်ဝိညာဉ်များကို အလွယ်တကူ ချေမှုန်းပစ်နိုင်နေပါပြီ။

"ဝိညာဉ်ဖြတ်ဓား!"

စိတ်ထဲက ဉာဏ်အလင်းတွေကို ခံစားလိုက်ရတော့ ချင်းယန် အတော်လေး ကျေနပ်သွားသည်။

အခုဆို ဝိညာဉ်ဖြတ်ဓားနဲ့ သူ့ရဲ့ ကျင့်​ကြံမှုလမ်းမှာ နောက်ထပ် ချို့ယွင်းချက်တစ်ခုကို သူ ဖြေရှင်းခဲ့ပြီလို့ ဆိုရမည်။ နောက်တစ်ကြိမ် ဝိညာဉ်စားပိုးကောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရပါက သူ ယခင်ကဲ့သို့ နာကျင်နေတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"ဟုတ်ပြီ... အလုပ်ကို ပြန်ချိန်ရောက်ပြီ"

ချင်းယန် သမ်းဝေသွားကာ အချိန်ကိုစစ်ဆေးရန် ဖုန်းကိုထုတ်လိုက်ပြီး အဝေးမှ ရှောင်ပိုင်ထံသို့လည်း အသံလွှင့်လိုက်သည်။

"ပြန်လာခဲ့တော့ ရှောင်ပိုင်!"

"အိုး လာပါပြီ သခင်!"

အသံကြားတော့ ရှောင်ပိုင်လည်း ကစား​နေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး ချင်းယန်ဆီသို့ စာအုပ်စင်များကြားရှိ ကွက်လပ်များကြား ခြေဗလာဖြင့် ပြေးလိုက်သည်။

သူမ၏ခြေချောင်းများဖြင့် မြေပြင်ကို ပုတ်လိုက်ရာ သူမ၏ သေးသွယ်သောပုံစံက တုန်လှုပ်သွားကာ တကယ့်မြေခွေးဖြူအဖြစ်သို့ ပြန်ပြောင်းသွားသည်။ သူမသည် ချင်းယန်ပုခုံးပေါ်သို့ သွက်သွက်လက်လက် ခုန်တက်ကာ လှဲအိပ်နေလိုက်သည်။

ထို့နောက် လူနှင့် မြေခွေးတို့ အေးအေးဆေးဆေး ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဒုတိယထပ်မှ ဆင်းလာပြီးနောက် ချင်းယန် သူ့တာဝန်ကျရာ နေရာသို့ ပြန်သွားကာ သူအသုံးပြုနေသည့် လှည်းကို တွန်းထုတ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် နံပါတ်စဉ်နှင့် စာအုပ်များကို သိမ်းဆည်းခြင်း၏ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအား နယ်မြေထဲမှာ ရုတ်ချည်း အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ အနီးနားနံရံပေါ်မှာ ပိုးမွှားများ တွားသွားနေသံများပင်။ အဆက်မပြတ်ရွေ့လျားနေသော တိပ်ပြွန်တွင် ၎င်းတို့ အင်တာနာ၏ ပျော့ပျောင်းသော အသံကိုပင် ကြားနိုင်သည်။

"ပိုးဟပ်!?"

ချင်းယန် ခဏလောက် အံ့အားသင့်စွာ ရပ်လိုက်မိသည်။ သူ့လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို အမြန်ချလိုက်ပြီး ပိုးဟပ်တွေရဲ့နေရာကို အာရုံခံနိုင်ဖို့ သူ့စိတ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်လိုက်၏။

ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပဲ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားသည် စာကြည့်တိုက်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွား​လေသည်။ သူသည် အားနည်းသော စိတ်စွမ်းအား အရင်းအမြစ် ၁၇ ခုကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့၏။ ၎င်းတို့အားလုံးက နံရံများအတွင်း ပိုးဝင်​နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထိုပိုးဟပ်များသည် ကြမ်းတမ်းပြီး ရှုပ်ထွေးသော နံရံများနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး ပိုက်များမှတဆင့် အဆက်မပြတ် သွားလာ၍ လျှင်မြန်စွာ မျိုးပွားသည်။ ရံဖန်ရံခါ ၎င်းတို့သည် ဥဖြူဥများကို ထူထပ်စွာ ချထားသဖြင့် ပိုးသတ်ဆေးများပင် ထိရောက်မှု မရှိတော့ပေ။

ဒီအတိုင်းဆို စီမံခန့်ခွဲသူလည်း ဒုက္ခရောက်လိမ့်မည်။ ဖမ်းမိတိုင်း တစ်ကောင် သို့မဟုတ် နှစ်ကောင် လွတ်သွားပါက အသိုက်အသစ်တစ်ခု ပေါက်လာတတ်သည်။

"သူတို့က နှစ်သစ်ကူးနေကြတာလား?"

ဤအတွေးဖြင့် ချင်းယန်သည် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ သူရဲ့စိတ်စွမ်းအားကို တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှတ်လိုက်​တော့သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ လျှံထွက်လာပြီး ပိုးဟပ်များပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ဖြန့်ကျက်လိုက်ကာ ၎င်းတို့၏ ဥအိတ်အတွင်းက ပုံသဏ္ဌာန်မရှိ​သေးသော သားလောင်းများကိုပင် မချန်ထားခဲ့ပေ။

ဝိညာဥ်ဖြတ်ဓားသည် ပိုးဟပ်များအားလုံး၏ အသိဉာဏ် အလင်းတန်းများကို ဖြတ်တောက်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထား၏။ နောက်အခိုက်၌ ပိုးဟပ်ခေါင်းများပေါ်တွင် စုစည်းထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် ချက်ချင်းပင် စုပုံလာပြီး ချွန်ထက်သော ဓားများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား​လေသည်။

ရွှတ်!

သေခြင်းတရားက တိတ်တဆိတ် ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ တိတ်တဆိတ်ဖြင့် ဝိညာဉ်များကို သတ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ရွေ့လျားနေဆဲဖြစ်သော ပိုးဟပ်များ အားလုံး မြေပြင်ပေါ် ကျသွားသည်။ သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်သည် အသက်ရှင်နေသေးသော်လည်း ကြိုးဖြတ်ထားသော အရုပ်များကဲ့သို့ လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင် မပြနိုင်​တော့ပေ။

ထို့နောက် နံရံနောက်က လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားချေ၏။ သိပ်မကြာသေးခင် အာဟာရချို့တဲ့သော ဤနာမ်ခန္ဓာတို့သည် သေခြင်းတရားကို အစစ်အမှန် ခံရလိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီ... ပြီးသွားပြီ.."

ဒါကိုမြင်လိုက်ရတော့မှ ချင်းယန်ရဲ့မျက်နှာဟာ သက်သာရာ ရသွားပုံ ပေါ်လာသည်။ နောက်တစ်ခါ အဲဒီဝိညာဉ်စားတဲ့ အင်းဆက်နဲ့ ကြုံရင် သေချာပေါက် အနိုင်ယူပြရမည်။

………

နေဝင်ရီတရောအချိန်၊ ကျန်းဟိုင် အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာလေဆိပ်တွင် အထူးလေယာဉ်သည် တိမ်တိုက်များပေါ်မှ ဆင်းသက်လာကာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အဝေးထိန်းကားရပ်နားရာနေရာသို့ ဘေးကင်းစွာ ဆင်းသက်ခြင်းမပြုမီ အကွာအဝေးသို့ နှေးကွေးစွာ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

အခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီးနောက် ယွီဝမ်ရွှမ်နှင့် ဟူးယန်ကျန့်တို့ တံခါးဝတွင် ပေါ်လာသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ကျန်းဟိုင်မြို့ကို ရောက်ပြီ ဆရာ!"

ဟူးယန်ကျန့်သည် လတ်ဆတ်သောလေကို ရှုရှိုက်ရင်း အနီးနားက လွန်းပျံယာဉ်ကို လှမ်းမြင်လိုက်သောအခါ သူ့မျက်ခုံးများ ပြေလျော့သွားသည်။ နင်ချွမ်းက သူတို့ ရောက်ရှိကြောင်း အကြောင်းကြားထားပြီးသား ဖြစ်ကာ ၎င်းတို့အား ကျန်းဟိုင်အစိုးရမှ ပေးပို့သော တစ်စုံတစ်ဦးမှ လာကြိုလျက်ရှိသည်။

ဆရာတပည့်၏ အစားအသောက်၊ အဝတ်အစား၊ အမိုးအကာနှင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးတို့အတွက် အပြည့်အဝ တာဝန်ရှိပါသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဒီစိန်ခေါ်မှုက အရမ်းအရေးကြီးသည်လေ။ ဒါဟာ သာမန်ပြိုင်ပွဲတစ်ခုထက်ပိုတဲ့ လူသိရှင်ကြား ပေါ်လာတဲ့ ကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းဟိုင် မြို့တစ်မြို့လုံး သတိထားနေရသည်။

"ဆရာ.... ကျန်းဟိုင်ဓားနတ်ဘုရားကို ဘယ်အချိန် သွားရှာ​ကြမှာလဲ"

ဟူးယန်ကျန့် လမ်းဘေးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းလာပြီး ယွီဝမ်ရွှမ် အနားသို့ ကပ်မေးလိုက်သည်။

"အလျင်စလိုမလုပ်နဲ့... မင်းအရင်ဆုံး ကောင်းကောင်းအနားယူပြီး မင်းရဲ့စိတ်အခြေအနေကို အားဖြည့်ထားသင့်တယ်..."

ယွီဝမ်ရွှမ်က ပြုံးပြနေသော်လည်း မျက်နှာက ကြမ်းတမ်းသော နွားကျောင်းသားတစ်ယောက်လို ရှုံ့တွနေသည်။

"မင်းအတွက် ကျန်းဟိုင် ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီရဲ့ စိန်ခေါ်ဖိတ်ကြားချက်ကို ငါကိုယ်တိုင် ပို့ပေးလိုက်မယ်..."

...

အချိန်တွေကုန်တာ မြန်လှပါသည်။

ညအချိန်ရောက်တိုင်း အေးမြသော လေနုအေးသည် လမ်းမများပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်လာသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများကလည်း အဆက်မပြတ် ဖြတ်သန်းနေ၏။

ကားများသည် လမ်းလယ်ခေါင်ကို ဖြတ်ကျော်သွားကာ ၎င်းတို့၏ နောက်မီးများသည် အနီနှင့် အစိမ်းပြောင်းသည့် မီးရောင်အောက်တွင် စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်ကို ပြသထားသည်။

"ကားဆရာ!"

ဝတ်ကောင်းစားလှ စုံတွဲတစ်တွဲသည် လမ်းဘေးတွင် ရပ်ကာ အနီးနားရှိ တက္ကစီတစ်စီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ၎င်းအား နီးကပ်လာစေရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ တက္ကစီရောက်လာတော့ နှစ်ယောက်သား တံခါးဖွင့်ကာ ဝင်သွားကြသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘယ်သွားမလို့လဲ"

"ကျိုးပဲ့တောင်ထိပ်ပါ..."

ကောင်မလေးက သူ့ဒီဇိုင်နာအိတ်ကို ထိုင်ခုံဘေးမှာ ထားလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ မင်းရဲ့ လေယူလေသိမ်းကို ကြည့်ရတာတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်က မြို့ပြင်ကပဲ ဟုတ်တယ်မလား"

ယာဉ်မောင်းက စတီယာရင်ကို လှည့်ကာ ကားလမ်းကြောသို့ ပြန်၍ မောင်းနှင်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ဆရာကြီး... လေယာဉ်ပေါ်က ဆင်းဆင်းချင်း ရောက်လာတာ..."

ကောင်လေးက ပြုံးပြီး ပြတင်းပေါက်ကနေ လှမ်းကြည့်တယ်။

"အခုလေးတင် လေဆိပ်က ထွက်လာတော့ မြက်ခင်းပြင်ဓားသူတော်စင်နဲ့တောင် တွေ့ခဲ့သေးတယ်... သူက သာမန်လယ်သမားအိုကြီး အတိုင်းပဲ"

"မင်းတို့ လူငယ်တွေက နားမလည်ကြသေးဘူးပဲ... သခင်တွေ အားလုံး အဲဒီလိုပဲ"

ကားသမားက ပြုံးပြီး ခေါင်းယမ်းပြသည်။

"ရက်နည်းနည်းကြာရင် ကျန်းဟိုင်မြို့က လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ စည်ကားတော့မှာ... ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ တပည့်က ကျန်းဟိုင်ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီကို စိန်ခေါ်လိမ့်မယ်..."

"အဲဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ ဒီကို ရောက်နေတာပဲ.."

ကောင်လေးက သူ့ဖုန်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"အခုတလော အွန်လိုင်းမှာ အရမ်းပူနေတယ်နော်... ကျန်းဟိုင်မြို့ရဲ့ လက်မှတ်တွေ အကုန်ရောင်းကုန်သွားပြီ... ကျနော်တို့ ဒီလေယာဉ်ကိုတောင် လွတ်သွားတော့မလို့... ပြန်အမ်းသူတွေဆီကရဖို့ အပိုပေးဆောင်ရသေးတယ်”

သူတို့စကားပြောနေစဉ် ရှေ့လမ်းဆုံတွင် မီးစိမ်းလာသဖြင့် လမ်းသွားလမ်းလာများ ရပ်တန့်သွားသည်။

ယာဉ်မောင်းက ကားကို ပဲ့ကိုင်ပြီး အရှိန်မြှင့်စက်ကို နင်းလိုက်သည်။ မြင်းကျားလမ်းဖြတ်ကို ဖြတ်မောင်းသွားတော့ အတွေးနည်းနည်း ပျောက်သွားသလိုဖြင့်။

"ငါ ဒီလုပ်ငန်းမှာ လုပ်နေတာ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာပြီ... စည်ကားသိုက်မြိုက်နေတဲ့ ကျန်းဟိုင်မြို့ကို မတွေ့ခဲ့ရဖူးဘူး... ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ငါတို့ သွားလာမှုတွေ များလာတာက ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ"

ဒီစကားကြားတော့ ကောင်လေး မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာသည်။

"ကျန်းဟိုင်ရဲ့ ဓားနတ်ဘုရားက တကယ့်ကို ရင်သပ်ရှုမောစရာပဲနော်... ကျနော် သူ့ကို လူကိုယ်တိုင် တွေ့ချင်လိုက်တာ ကားဆရာရော ကျန်းဟိုင် ဓားနတ်ဘုရားကို မြင်ဖူးလား"

"ငါ..."

ယာဉ်မောင်းသူသည် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်နေသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် မျက်နှာက ဖြူဖျော့သွားတော့မည်။ ထို့နောက် သူ့ဦးခေါင်းက စတီယာတိုင်ပေါ် ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားလေ၏။

"ကားဆရာ!"

"ဟေ့ ထတော့! ကျ​နော်တို့ မှောက်တော့မယ်!!"

ဒိုင်း!

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ကားသည် နောက်မှ နောက်ထပ် လေးလံသော ထရပ်ကားကို တိုက်မိသွားတော့သည်။ ရိုက်ခတ်မှု၏ ကြီးမားလှသော အရှိန်ကြောင့် ချစ်သူနှစ်ယောက် ချက်ချင်း သတိလစ်သွားခဲ့သည်။

တစ်ခဏချင်းတွင် လမ်းပေါ် ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားကာ ယာဉ်ကြောများ ပိတ်ဆို့နေပြီး နေရာတိုင်း ဆူညံကုန်၏။

မီးပွိုင့်အထက်၌ ပွင့်လင်းမြင်သာသော အင်းဆက်ပိုးကောင်သည် တစ်စုံတစ်ရာကို ချေဖျက်နေသကဲ့သို့ အထက်စီးမှ အရာအားလုံးကို စူးစမ်းလေ့လာနေလျက် ရှိသည်။