နင့်မှာ ဓားတစ်ထောင်ရှိနေတော့ ဘာအရေးလဲ? ငါ ဓားတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ဖြတ်ပြမယ်
Vol. 5 Ch. 66
ကျန်းဟိုင် ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီ၊ ကိုယ်ခံပညာစင်မြင့်အောက်တွင် ရောင်စုံအလံများက လွင့်ပျံနေသည်။ ယာယီထိုင်ခုံနေရာသည် မြင့်မားသော နံရံတစ်ခုနှင့် ဆင်တူပြီး စိတ်အားထက်သန်သော ပရိသတ်များဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသည်။
တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ရင် မိုးခြိမ်းသံလို တဟုန်းဟုန်း မြည်လာသည်။ ဝမ်းသာအားရ အသံများက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ဆီမှ တိုးလာကြသည်။
ချွင်း!
စင်မြင့်ပေါ်တွင် အဖြူအမည်း ထင်ရှားသော အရိပ်နှစ်ခုက ဖြတ်ပြေးနေသည်။ သူတို့၏ ဓားသွားများဆီမှ အေးစက်သော အလင်းတန်းများသည် လျှပ်စီးကြောင်းတွေလို တဖျပ်ဖျပ်တောက်နေသည်။ တစ်ခါတရံ အားပြင်းသော လေပြင်းများလို ပေါက်ကွဲကာ သတ္တုသံ၏ ကြမ်းတမ်းသော ပွတ်တိုက်သံနှင့်အတူ လေလှိုင်းများ လွင့်ပျံလာသည်။
လီကျစ်ရွှမ်းနှင့် ဟူးယန်ကျန့်တို့သည် ဓားများကိုသာ ရှေ့ထုတ်နေပြီး ဓားသွားတိုက်ရန် ကြံရွယ်နေကြသည်။
ဓားများ ထိပ်တိုက်တွေ့သွားသည်နှင့် ဓားသံက တီးမှုတ်လို ပျံ့သွား၏။ တခဏချင်းမှာပဲ သူတို့ခြေထောက်တွေဟာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရွှေ့သွားကာ တစ်ဒါဇင်ကျော် အချီအချ တိုက်ခိုက်နေကြလေသည်။
နောက်အခိုက်တွင် အရိပ်နှစ်ခု တစ်ပြိုင်နက် သိုင်းပညာစင်မြင့်ပေါ်၌ မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်မိသွား၏။ ဟူးယန်ကျန့်သည် လီကျစ်ရွှမ်း၏ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အမူအယာကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ ငါဝန်ခံရတော့မယ်... မင်းငါ့ကိုတကယ် အံ့သြသွားစေတာပဲ!"
ဟူးယန်ကျန့် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောပြီး ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော ကြွက်သားများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ လည်ပင်းရှိ သွေးကြောများသည် ဒေါသထွက်နေသော မြွေများကဲ့သို့ တွန့်လိမ်နေ၏။
"ဒီခရီးစဉ်က ကျန်းဟိုင်ရောက်မှ အများကြီး အကျိုးရှိသွားမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး!"
လီကျစ်ရွှမ်း ပိုအားကောင်းလာလေလေ သူပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလေလေ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ အစွမ်းထက်သူများကို အနိုင်ယူရတဲ့ ပီတိကို သူ စွဲလမ်းနေပြီ။
"အရူး!"
လီကျစ်ရွှမ်းသည် ဟူးယန်ကျန့်၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာအား မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်ရင်း မတိုင်ခင်က လူအိုလီ ပြောခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရမိသွားသည်။ ဟူးယန်ကျန့်ဟာ ဓားများကို ချစ်မြတ်နိုးဖို့ မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်သည်။
ဓားလမ်းစဥ်မှာ ရူးသွပ်ခြင်းမရှိပါက သူအသက်မရှင်နိုင်ပါ။ သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ထူးထူးခြားခြား ဓားသိုင်းကို သရုပ်ပြခဲ့သည်။ တစ်ခါက တောထဲမှာ တောခွေးတွေကို တုတ်နဲ့တိုက်ပြီး မြက်ခင်းပြင်ပေါ်က ဓားပြတွင်းကိုလည်း လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ သုတ်သင်ပစ်လိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ ဆရာသခင်ဖြစ်သော မြက်ခင်းပြင်ဓားသူတော်စင်နှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် သူသည် ၎င်း၏အမည်ကို စွန့်လွှတ်ကာ သူ၏အတိတ်နှင့် အဆက်အသွယ် အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ခဲ့သည်။ သူ၏ဓားပညာကို စံနမူနာပြရန် တစ်ခုတည်းသော စာလုံး "ကျန့် (ဓား)" ကို အမည်မှည့်ခဲ့သည်။
"အရူးတစ်ယောက်နဲ့ ဆက်ဆံရတဲ့အချိန်မှာ သတိထားရမယ်..."
ဒါကိုတွေးရင်း လီကျစ်ရွှမ်း ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ပြန်ဆုတ်သွားပြီး ဓားကို မြင့်မြင့်ကိုင်ထားကာ ဟူးယန်ကျန့်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို သတိထား စောင့်ကြည့်နေလိုက်၏။
သူမသည် အောင်ပွဲရမည်ဟု ယုံကြည်သော်လည်း ဟူးယန်ကျန့်ကို ထုတ်ပယ်ရန်မှာ သူ့ကို မျက်စိထဲ မထည့်ထားဘူးဟု မဆိုလိုပါ။ ဟူးယန်ကျန့်သည် မြက်ခင်းပြင်များတွင် နှစ်အတော်ကြာ ကျင်လည်ကျက်စားနေခဲ့ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ဓားရှည်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး အသုံးချတတ်သူဖြစ်သည်။
ယခုတိုက်ပွဲက မယုံနိုင်လောက်အောင် ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလှသည်။
အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်မျှ ကြာရုံဖြင့်ပင် ဟူးယန်ကျန့်သည် လီကျစ်ရွှမ်း၏ အရေးကြီးသော အချက်များဆီသို့ ဦးတည်ကာ သေစေလောက်သော ထိုးနှက်ချက်ပေါင်း ငါးဆယ့်သုံးကြိမ်လောက်ကို ထိနှက်ခဲ့သည်။
သူမသာ ဤမျှလောက်သာ မကျွမ်းကျင်ပါက သူမအရိုးကို ဓားနဲ့ အထိုးခံရလောက်ပြီ။ ဒီအတွေးနဲ့ လီကျစ်ရွှမ်းသည် ဟူးယန်ကျန့်ကို မျက်နှာမူကာ ဘယ်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရွှေ့ကာ ချောမွေ့သော ထောင့်သို့ ရွှေ့သွားသည်။
တစ်ခါတစ်ရံ အောင်ပွဲ သို့မဟုတ် ရှုံးနိမ့်မှုဟာ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ဆုံးဖြတ်နိုင်ပြီး အချိန်ကိုလည်း ကျွမ်းကျင်ထားရမည်။
ဒီအချိန်မှာတော့ အခြေအနေက တင်းမာနေပြီ ဖြစ်တာကြောင့် ပရိသတ်များသည်လည်း အသက်ရှုကြပ်ကာ ကိုယ်ခံပညာစင်မြင့်ပေါ်သို့ မျက်တောင်ပေါ်သို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ဝုန်း!
ဟူးယန်ကျန့် မြေပြင်ကို ခြေချောင်းများဖြင့် နင်းလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် နက်ရှိုင်းသော မီးတောင်အပေါက်တစ်ခု ဖန်တီးခဲ့သည်။ သူသည် သိုးသငယ်ကို ကိုက်နေသော ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လက်ထဲက ဓားကို ထပ်မံ စွဲချက်တင်လိုက်သည်။
လီကျစ်ရွှမ်း မကျေမနပ်ဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ခုခံကာကွယ်လိုက်ရ၏။
ထန်းထန်း!
ဓားခုတ်သံများ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူနှစ်ယောက်၏ ဓားရှည်များ ကြိမ်ဖန်များစွာ ထိပ်တိုက်တွေ့နေချိန်တွင် ပြင်းထန်သော အသံလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပရိသတ်၏ နားစည်ကို တိုက်ရိုက် ထိတ်လန့်စေသည့် အသံများအား ဖန်တီးပေးလာလေသည်။
ဒါတောင် သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲကို ဆက်ပြီး ဖြေရှင်းလို့မရသေးဘဲ ရှေ့မတိုးသာ နောက်မဆုတ်သာဖြင့် ပိတ်လှောင်နေကြ၏။
လီကျစ်ရွှမ်းက တည်ငြိမ်နေပေမယ့် ဟူးယန်ကျန့်၏ အမူအရာသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာကာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမသာ အသွင်ပြောင်းသွားသည်အထိ ဖြစ်လာသည်။
"ဟုတ်တယ်... မှန်တယ် ရုန်းကန်ရလေ ပိုပျော်လေပဲ"
ဟူးယန်ကျန့် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောကာ သူ့မျက်လုံးများက နီမြန်းသလို မျက်နှာကလည်း တင်းမာလာသည်။
ဗုန်း!
နောက်အခိုက်အတန့်တွင် သူ့ပတ်၀န်းကျင်ရှိ ဓားစွမ်းအင်များ နှစ်ခြမ်းကွဲ၊ သုံးပိုင်းကွဲသွားကာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရာနှင့်ချီသော ကြောက်စရာကောင်းသည့် ဓားစွမ်းအင်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။
"မကောင်းတော့ဘူး!"
လီကျစ်ရွှမ်းလည်း တစ်ခုခုလွဲချော်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ပြင်းထန်သော အကျပ်အတည်းတစ်ခုက သူမအပေါ် ရုတ်တရက် လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ၎င်းသည် သူ၏လက်ရှိ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို ဖြစ်စေသည့် လျှို့ဝှက်လက်နက်တစ်မျိုး ဖြစ်ရမည်။
ဒါကိုတွေးရင်း လီကျစ်ရွှမ်း အေးခဲသွားပြီး ပြင်းထန်တဲ့တိုက်ပွဲကနေ ချက်ချင်း ပြန်ထွက်သွားကာ ဟူးယန်ကျန့်နဲ့ မီတာများစွာအကွာအထိ ထွက်သွားလိုက်သည်။ သို့သော် သူမ ရှောင်တိမ်းပြီးနောက်တွင်ပင် ဟူးယန်ကျန့်ထံမှ ထွက်လာသော ဓားစွမ်းအင်သည် မလျော့ပါးသွားဘဲ ဆက်လက်၍ တဟုန်ထိုး တောက်လောင်နေခဲ့သည်။
ဓားစွမ်းအင်က အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်လာပြီး အဆုံးမရှိဘူးဟုပင် ထင်လာရသည်။ ၎င်းက ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ထိုးဖောက်ကာ ကောင်းကင်တွင် တိမ်တိုက်များကို ဖြိုခွင်းသည့် ရေစီးကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
မရေမတွက်နိုင်အောင် ကွဲထွက်နေသော ဓားစွမ်းအင်များသည် ၎င်းရေစီးကြောင်း အတွင်း၌ တစ်ခုတည်း ဖြစ်အောင် ပေါင်းစပ်သွား၏။
"ဓားတစ်သောင်း မူလပြန်ခြင်း?"
လူအိုလီမှာ ဒါကို ကြည့်ရင်း စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။
"ဓားသူတော်စင်က ဒါကို တကယ်သင်ပေးတာလား?!"
သူ့ဘေးက ယွီဝမ်ရွှမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့နှလုံးသားက ချက်ချင်း နစ်မြုပ်သွားသည်။ ဤဓားသိုင်းမှာ မြက်ခင်းပြင်ဓားသူတော်စင်၏ နာမည်ကြီးသိုင်း ဓားတစ်သောင်းမူလပြန်ခြင်း ဖြစ်လေ၏။
၎င်းကို ကျွမ်းကျင်သောသူများသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဖျက်ဆီးရန် ထောင်ပေါင်းများစွာသော ဓားစွမ်းအင်များကို စုစည်းနိုင်သည်။
ဟူးယန်ကျန့်၏ လက်ရှိအင်အားသည် အားနည်းနေသေးသော်လည်း၊ သူသည် ဓားသူတော်စင် အဆင့်သို့ မရောက်သေးသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ဓားစွမ်းအင် ထောင်ပေါင်းများစွာကို စုစည်းထားနိုင်ခဲ့သည်။
မွေးရာပါနယ်ပယ်က ကျင့်ကြံသူကို ဖျက်ဆီးရန် လွယ်ကူပါသည်။ လီကျစ်ရွှမ်းက နောက်ဖွားနယ်ပယ်တွင်သာ ရှိသေးတာကြောင့် ဤကဲ့သို့ ထိုးနှက်ချက်ကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်ရည်ရှိပါ့မလဲ။
ကြည့်ရှုသူများသည်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော ဓားရောင်ဝါများက ဝေ့ဝဲနေပြီး မြင့်မားသော ဓားစွမ်းအင်ကို မျှော်ကြည့်ကာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန် နေရာမရှိကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။ ပရိတ်သတ်တွေတောင် ပြင်းထန်တဲ့ ဖိအားတွေကို ခံစားနိုင်ပြီး သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်လှုပ်သွား၏။
"ပြီးပြီ... ပြီးသွားပြီ ဆရာတူအစ်မလီ ရှုံးတော့မယ်"
"သေစမ်း! ငါတို့ သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် တိုက်နိုင်မှာလဲ"
"ဒေါသထွက်စရာပဲ! ဒါက ပါရမီရှင်တွေကြားက တိုက်ပွဲက ဒါလား"
လီကျစ်ရွှမ်း၏ နားရွက်များသည်လည်း အော်ဟစ်သံများဖြင့် တုန်ခါသွားသည်။ ပထမအကြိမ်တွင် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် လေးနက်သောအမူအရာနှင့် သူမ၏ အတွေးများ ပြိုင်ဆိုင်မှုကို ထင်ရှားစေသည်။
တစ်ချက် မှားလိုက်တာနဲ့ ဂိမ်းတစ်ခုလုံး ရှုံးသွားမည်။
ဘာလုပ်သင့်သလဲ?
ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။
ထိုအချိန်တွင် အတွေးများ လှိုင်းထလာကာ သူမ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါပေမယ့် သူမ ပျောက်သွားချိန်၌ ရုတ်တရက် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုက သူမစိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
"ဓားသမားတစ်ယောက်က မကြောက်မရွံ့ ရှေ့ကို ဆက်တိုးတတ်တယ်... တပည့်လေး... မင်းလက်ထဲက ဓားနဲ့ အရာအားလုံးကို သုတ်သင်ပယ်ရှင်းနိုင််လို့ ယုံကြည်ထားရမယ်"
တည်ငြိမ်ပြီး အေးချမ်းသော ထိုအသံက ဓား၏အဆုံးစွန် အမှန်တရားကို ထုတ်ဖော် ပြသလိုက်သည်။ ၎င်းက လျှို့ဝှက် စွမ်းအားတစ်ခုကဲ့သို့ပင် သူမ၏ ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးအားလုံးကို ချက်ချင်း မျိုသိပ်စေလိုက်သည်။
"ဆရာအရှင်?!"
လီကျစ်ရွှမ်း ဤစကားသံကြောင့် အမှန်ပင် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ သူမရဲ့ စိတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ငြိမ်သက်သွားပြီး ယခင်လို မတုန်လှုပ်တော့ပေ။
ဆိုတော့ ဆရာအရှင်သည် သူမအား စောင့်ကြည့်နေလေသည်။
ဒီလိုဆိုမှတော့ ဘာကို စိတ်ပူနေရမှာလဲ။
ဆရာသည် သူမ၏ လမ်းပြအလင်းရောင် သဖွယ် အလွန်အစွမ်းထက်လှသည်။ သူမ လုပ်စရာရှိတာက မကြောက်မရွံ့ ရှေ့ကိုတိုးသွားရုံပင်။
"တပည့် ဆရာ့ကို ဘယ်တော့မှ စိတ်မပျက်စေရဘူး!"
လေ၏ဟောက်သံများကြားတွင် လီကျစ်ရွှမ်းသည် ဟူးယန်ကျန့်ဆီသို့ ပြတ်ပြတ်သားသား လျှောက်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူမရဲ့ ဓား၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာလည်း ပို၍ပင် အင်အားကြီးမားလာသည်။
ဓားတစ်ချက်က လေထဲသို့ ဖြတ်သွားကာ ဓားစွမ်းအင်လှိုင်းလုံးကလည်း ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။ လီကျစ်ရွှမ်းသည် ဟူးယန်ကျန့်၏ ဦးတည်ရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော များပြားလှသည့် ဓားစွမ်းအင်များကို အေးဆေးစွာ ငုံ့ကြည့်ရင်း သူမ၏ ဓားကို တည်ငြိမ်စွာ မြှောက်လိုက်လိုက်သည်။ သူမ အမူအရာမှာ မထင်ထားလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေ၏။
ဓားတစ်ထောင်ကို ဓားတစ်ချောင်းနဲ့။
"နင့်မှာ ဓားတစ်ထောင်ရှိနေတော့ ဘာအရေးလဲ? ငါ ဓားတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ဖြတ်ပြမယ်!"
နောက်အခိုက်တွင်တော့ သူမသည် သူမ၏ဓားကို ကောင်းကင်မှ ဖြတ်သွားသလိုမျိုး၊ သူမသွားရာလမ်းရှိ ဓားစွမ်းအင်အားလုံးကို ထိုးဖောက်သွားသည်။ လူသူမရှိတဲ့ နယ်ပယ်ထဲကို ဝင်သွားသလိုမျိုး သူမဟာ ဟူးယန်ကျန့်ရဲ့ ခေါင်းကို တည့်တည့် ဦးတည်သွားလေ၏။
ခဏအတွင်းမှာပဲ ဓားစွမ်းအင် မုန်တိုင်းဗဟိုမှ ဟူးယန်ကျန့်တစ်ယောက် ရုတ်တရက် အမူအရာ ပြောင်းသွားတော့သည်။ လီကျစ်ရွှမ်း၏ ဓားသည် ကြည်လင်သော အလင်းရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။
လူတိုင်းရဲ့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေတဲ့ မျက်နှာတွေနဲ့ ယှဉ်ကြည့်လိုက်ရင် သူ့ရဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေက ချုပ်ငြိမ်းသွားသလိုပင်။