ပွပြီ! နှစ်တစ်ရာ ကျင့်ကြံမှုတဲ့

ကျန်းဟိုင် ကိုယ်ခံပညာအကယ်ဒမီ၏ ကိုယ်ခံပညာဖျော်ဖြေပွဲ ရင်ပြင်က လေထုသည် အပူရှိန်နှင့်အတူ အကယ်ဒမီတစ်ခွင်လုံးကို ပွဲဆူသွားစေ၏။

"အဲဒီကောင်ကို ပြလိုက်စမ်း! ကျန်းဟိုင်မှာ ငါတို့ ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ သိသွားလောက်ပြီ!"

ပရိသတ်ထဲက ရှဟဲသည် တစ်ဖက်က ဆရာတပည့် အရှက်ကွဲစွာ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီး သူ့မျက်နှာထား တည့်တည့်ကြီးဖြင့် ဟောက်လိုက်သည်။ လီကျစ်ရွှမ်း မဟုတ်ဘဲ သူကသာ ဟူးယန်ကျန့်ကို အနိုင်ယူခဲ့သူတစ်ယောက်လိုပါပဲ။

ချင်းယန်ကတော့ မတ်တပ်ရပ်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေကာ သက်တောင့်သက်သာ အနေအထားဖြင့် နောက်သို့ လှဲကာ ခွေးစနစ် နာမည်ကို တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုနေ၏။ သူ အရင်လိုတော့ အတွေးလွန်နေစရာ မလိုတော့ပေ။

တုံ့ပြန်မှု မရှိဘဲ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်​နေတာကြောင့် ခွေးစနစ်က တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားခဲ့ရပြန်ပြီ ထင်ပါရဲ့။

"စနစ် စကားပြောစမ်း!"

ချင်းယန် သူ့စိတ်ထဲတွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အချိန်အတော် ကြာပြီးနောက်မှ ထင်ထားတဲ့အတိုင်း စနစ်၏ တုန်လှုပ်သောအသံကို သူနောက်ဆုံးမှာ ကြားလိုက်ရသည်။

"တင်း! ယုံတောင် မယုံနိုင်ဘူး! hostက တပည့်ကို လွှတ်လိုက်ရုံနဲ့ ဓားနတ်ဆိုးကို တကယ် အနိုင်ယူပြီးသွားပြီ... ဆုလာဘ် အဆတစ်ရာ တိုးပေးလိုက်ပါပြီ..."

"အနှစ်တစ်ရာ ကျင့်ကြံမှုကို ရရှိခဲ့တဲ့အတွက် host ကို ဂုဏ်​ပြုပါတယ်... စုပ်ယူပြီးရင်တော့ ဂိုဏ်းဆရာ နယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို တိုက်ရိုက် ရောက်နိုင်မှာပါ!"

"ဧကရာဇ်အဆင့် ခန္ဓာကိုယ်လှုပ်ရှားမှု လောကအကွာအဝေး ကိုယ်ခံပညာကို ရရှိသည့်အတွက်လည်း ဂုဏ်ပြုပါတယ်... "

"အံ့ဖွယ်ကောင်းကင် ​ဆေးကျမ်းကို လက်ခံရရှိတဲ့အတွက် host ကို ဂုဏ်​ပြုပါတယ်..."

အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ဆုလာဘ်တွေ အော်ဟစ်သံတွေက အဆုံးမရှိ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချင်းယန် သူ၏ ပျော်ရွှင်သောရေကို စုပ်လိုက်ပြီး ပေါက်ပေါက်ကို ဝါးရင်း နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

"ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ ခန္ဓာကိုယ်လှုပ်ရှားမှု ကိုယ်ခံပညာလား?!"

ပြန်စဥ်းစားရင်း အနည်းငယ် အံ့သြကာ အမြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ပထမဦးဆုံး ဆုက အံ့ဖွယ်ကောင်းကင်ဆေးကျမ်း ဖြစ်သည်။ ရှေးခေတ် အဂ္ဂိရတ်ဆရာများ စုဆောင်းထားသော တစ်သက်တာ ဉာဏ်ပညာကို ပေါင်းစပ်၍ အဂ္ဂိရတ်သန့်စင်နည်းများ ပါရှိသည်။

နောက်တစ်ခုမှာ အင်ပါယာအဆင့် ကိုယ်ခံပညာ “လောကအကွာအဝေး” ဖြစ်ပြီး ပို၍ပင် မှတ်သားဖွယ်ကောင်းသည်။ ၎င်းသည် အာကာသ၏ လေးနက်သော နိယာမများနှင့် တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်​ပေသည်။

ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ အောင်မြင်သူများသည် အာကာသ၏ နယ်နိမိတ်များကို ကျော်လွှားနိုင်ပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်သည်။ ခြေတစ်လှမ်းတည်းနဲ့ ကမ္ဘာကြီးထဲ ပတ်ပစ်လို့ရ၏။

ဆုများကို အကျဉ်းချုံးသုံးသပ်ပြီးနောက် ချင်းယန်တစ်ယောက် သူ့ပန်းတိုင်ကို ပြီးမြောက်ကြောင်း သိလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ငြီးငွေ့လာသည်။ အကြောဆန့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ဘေးနားရှိ ရှဟဲကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အခုထွက်​တော့မယ်... မင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆက်ကြည့်!"

"အမ်... မင်း အခု ထွက်သွားတော့မလို့လား?"

ရှဟဲခမျာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ကိုယ်ခံပညာစင်မြင့်ပေါ်ရှိ လီကျစ်ရွှမ်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတကယ် မစောင့်တော့ဘူးလား? လီကျစ်ရွှမ်း ဒီက ဖြတ်သွားရင် မင်းသူ့ရဲ့ လက်မှတ်တောင် ရနိုင်လောက်တယ်နော်! ဒီပွဲပြီးရင် သူ့တန်ဖိုးက သိသိသာသာ တက်လာမှာ သေချာတယ်... သူမကို ပြန်တွေ့ရဖို့ ခက်လိမ့်မယ်ကွ!"

"ကျစ်~"

ဒါကိုကြားတော့ ချင်းယန် မျက်လုံးပြူးပြလိုက်သည်။

"စိတ်မ၀င်စားဘူး... မင်း လက်မှတ်တောင်းရင် ငါ့နာမည်ကို မပြောနဲ့ ငါ အခုသွားပြီ!"

ပြောပြီးတာနဲ့ လှည့်ထွက်သွားပြီး လူစုလူဝေးကြားထဲ တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ရှဟဲ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာ ကျန်ခဲ့လေ၏။

……………..

ကိုယ်ခံပညာ ရင်ပြင်ရဲ့ အလယ်မှာတော့ လီကျစ်ရွှမ်းသည် ပျော်ရွှင်မှုအပြည့်၊ ပေါ့ပါးပြီး ကျက်သရေရှိစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ချက်ချင်းပင် အတန်းဖော်များ၏ ဝိုင်းရံခံလိုက်ရတာကြောင့် စင်မြင့်မှ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

"မင်းရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာတူအစ်မ... မင်းကတော့ ကျန်းဟိုင်မြို့တော်ကို အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီ... အခုနတုန်းက လှုပ်ရှားခဲ့တာ အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတဲ့ အကွက်ပဲ!"

"ဟုတ်တယ်... မျက်ရည်တောင် ကျတော့မယ် ဟူးယန်ကျန့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကလည်း နီနေတယ်ထင်တယ်!"

"ဒီလို မာနကြီးတဲ့လူက ပြစ်တင်ရှုံ့ချဖို့ ထိုက်တန်တယ်!"

"အစ်မ... အစ်မ စာသင်ဖို့ စဉ်းစားဖူးလား ပိုက်ဆံက အဆင်ပြေပါတယ်...."

"..."

လီကျစ်ရွှမ်း အနားတွင် ဆွေးနွေးမှုများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ငယ်ရွယ်သော ကျောင်းသားများက သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် ကြည်ညိုမှု အပြည့်ဖြင့် တောက်ပနေ၏။

သူတို့က သူမကို သူတို့ရဲ့ idol အသစ်လို လုပ်ထားပုံရလေသည်။

"ကောင်းပြီ အားလုံးလူစုခွဲလိုက်ပါ... ရွှမ်းရွှမ်း အနားယူပါစေဦး..."

ထိုအချိန်တွင် လူအိုလီက လီကျစ်ရွှမ်းရှေ့တွင် ရပ်ကာ သူ့နောက်ကျောဘက်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ရင်း ​ဝိုင်းထားသော ကျောင်းသားများကို နှင်ထုတ်လိုက်သည်။

အခြားကျောင်းသားများ၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း လူအိုလီ၏ မြင့်မြတ်သော ဂုဏ်ဒြပ်ကြောင့် စကားများစွာ မပြောနိုင်ဘဲ တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့်သာ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် အနီးနားရှိ ထိုင်ခုံတစ်ခု လစ်လပ်လာသည်။

"ရွှမ်းရွှမ်း ဒီကာလအတွင်း မင်းရဲ့ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ပင်ပန်းသွားပြီ..."

ဆရာကြီးလီသည် လီကျစ်ရွှမ်းကိုကြည့်ကာ စကားပြောနေချိန် သူ့မျက်လုံးများက နူးညံ့ပြီး ကြင်နာမှု အပြည့်ဖြင့်။

လီကျစ်ရွှမ်း အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းထဲက အောင်ပွဲတစ်ခုပါ... ပင်ပန်းရတဲ့အထိတော့ မဟုတ်ပါဘူး ဆရာကြီး"

"ဒါက ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အောင်ပွဲ မဟုတ်ဘူး ရွှမ်းရွှမ်း... ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အကြိတ်အနယ် အနိုင်အရှုံးပဲ... မင်းရဲ့ ဓားသိုင်းပညာ အစွမ်းက ဟူးယန်ကျန့်ရဲ့ ဓားတစ်သောင်းမူလပြန်ခြင်းထက် ကျော်သွားပြီ"

သူက မုတ်ဆိတ်ဖြူတွေကို ပွတ်သပ်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ရွှမ်းရွှမ်း.. ဒါက ခပ်ဆတ်ဆတ် မေးခွန်း ဖြစ်နိုင်ပေမယ့် မင်း ဒီဓားနည်းပညာကို ဘယ်ကရလာတာလဲလို့ ဆရာ မေးချင်သေးတယ်..."

"ဟမ်?"

လီကျစ်ရွှမ်းရဲ့ သတိက ချက်ချင်းပင် ကန့်သတ်ချက်သို့ တိုးလာသည်။ ဆရာက ဓားသိုင်းညာရဲ့ မူလအစကို မေးနေတာလား။ သူမ ဆရာအရှင်ရှေ့မှာ ကျိန်ဆိုခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။

သူ့ရဲ့ငြိမ်းချမ်းရေးကို အနှောက်အယှက် မဖြစ်စေရန် ပြင်ပလူများအား သတင်းအချက်တစ်ချက်ကို မည်သည့်အခါမျှ ထုတ်ဖော်မည်မဟုတ်ပါ။ လူအိုလီက တောင်းဆိုရင်တောင် သူမ ဒီသစ္စာစကားကို ဖျက်မှာ မဟုတ်။

"မပြောချင်ဘူး..."

လီကျစ်ရွှမ်း တုံ့ဆိုင်းနေတာကို မြင်တော့ လူအိုလီက ခေါင်းခါပြသည်။ ပြီးတာနဲ့ သူက ပြုံးပြီး သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"ဒါဆို ဘာမှပြောစရာ မလိုပါဘူး... ရွှမ်းရွှမ်း ဆရာ မင်းကို အတင်းအကြပ် ခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူး ဒါက မင်းရဲ့ ရည်မှန်းထားတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ... ဆရာ အရမ်း ကျေနပ်ပါတယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး"

လီကျစ်ရွှမ်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

အင်တာနက်ပေါ်တွင် ခေတ်စားနေသော ထိပ်တန်းရှာဖွေမှု ဆယ်ခုသည် ကျန်းဟိုင်မြို့ အကြောင်းသာ ဖြစ်သည်။ မတိုင်ခင်ကလည်း ဒီပြိုင်ပွဲကို အွန်လိုင်းကနေ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေပြီး ကြည့်ရှုသူ သန်းရာနဲ့ချီကို ဆွဲဆောင်နေခဲ့သည်။

လီကျစ်ရွှမ်း ဓားတစ်ချောင်းတည်းဖြင့် မှော်ပညာမျိုးစုံကို ဖြိုခွဲလိုက်သည့်အချိန်တွင် သူမ၏ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းဆောင်မှုကို မရေမတွက်နိုင်သော လူများ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ တခဏချင်းမှာပဲ စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတဲ့ ကောလဟာလဟာ ကျန်းဟိုင်မြို့ရဲ့ လမ်းမတွေနဲ့ လမ်းတွေကနေ အင်ပါယာမြို့တော်ရဲ့ အမြင့်ဆုံးနေရာတွေအထိ ပြန့်နှံ့သွားပြီး နိုင်ငံကိုပါ ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

ကျန်းဟိုင်ဟိုတယ် အခန်း ၁၌။

"ဆရာ... ကျနော် ဆရာ့ကို အရှက်ခွဲလိုက်မိပြီ!"

ဟူးယန်ကျန့်သည် ယွီဝမ်ရွှမ်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ကာ ခေါင်းငုံ့ထား၏။ သူ့အရင် မောက်မာမှုများ​က ယခုအချိန်မှာတော့ ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ။

"ထပါ... တပည့်လေး"

ယွီဝမ်ရွှမ် ခါးကိုကွေးပြီး အသက်ကြီးသောလက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ တပည့်ဖြစ်သူကို ကြမ်းပြင်ပေါ်ကနေ ညင်သာစွာ ကူညီပေးလိုက်သည်။

"ဒါက အရှုံးတစ်ခုပဲလေ ဘာမှ မပြင်းထန်ပါဘူး"

"ဒါပေမယ့်..."

ဟူးယန်ကျန့် တုံ့ဆိုင်းနေပြီး သူ့မျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့ဟန်ဖြင့်။

"ကျွန်တော် ရှက်တယ်... တစ်ခါမှ မရှုံးဖူးဘူး"

"ရပါတယ် ဒါက စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုပဲ"

ယွီဝမ်ရွှမ်က တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်လိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်း မင်းက ပိုမာနကြီးလာတယ်.. ရှုံးနိမ့်မှုက ဒေါသအတွက် တွန်းအားတစ်ခု ဖြစ်လာအောင် အသုံးချနိုင်တယ်... ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုတောင် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်လာတယ်... အနိုင်အရှုံးက ခဏပဲ.. အနှစ်တစ်ရာပြီးရင် ဘယ်အရာမှ မကျန်တော့ဘူး... ငါတို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ကယ်တင်ရှင်က ဓားသွားလမ်းကို အာရုံစိုက်တာပဲ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ..."

ဟူးယန်ကျန့် ခေါင်းညိမ့်ပြသည်။ သူ့မျက်နှာကတော့ အမူအယာမဲ့ကာ ဆရာ့လက်ကို လွှတ်ဖို့ ရုန်းကန်နေရဆဲ။ ဒါကိုမြင်တော့ ယွီဝမ်ရွှမ်က ပြုံးပြီး။

"ဘာဖြစ်တာလဲ အဲဒီကလေးမလေးကို ရှုံးလိုက်ရလို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတုန်းပဲလား"

"ဟုတ်"

ဟူးယန်ကျန့် ညည်းညူလိုက်သည်။

"ဟာဟား တပည့်လေး... အဲဒီကလေးမလေးဆီမှာ ရှုံးတာ တကယ်တော့ ရှက်စရာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဆရာ ဘာလို့ဒီလိုပြောတာလဲ.."

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီကောင်မလေးရဲ့ နောက်ခံက မရိုးရှင်းဘူး..."

ယွီဝမ်ရွှမ်သည် ကျန်းဟိုင်မြို့၏ ညဘက်မြင်ကွင်းကို ပြတင်းပေါက်မှ ငေးကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလာသည်။

"သူမက ကျန်းဟိုင် ဓားနတ်ဘုရားရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့် ဖြစ်နိုင်တယ်!"