ညသန်းခေါင်မှာ ထွက်လာတဲ့ အသံ

လောင်ဖန်က ကားမပြောင်းခဲ့ဘူး။ ဆိုလိုတာက ထိုအချိန်က သူ့ကားထဲ ဝင်လာတဲ့သူက လောင်ဖန် မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ သဘောပဲ။

ဒါဟာ ​လောင်ဖန် မဟုတ်ဘူးလို့ သူတွေးမိတဲ့အခါ အစ်ကိုလူရဲ့ ရင်တွေ တုန်လာခဲ့တယ်။

ကျန်းရီက အချိန်ကိုက် အစ်ကိုလူကို သတိပေးလိုက်တယ် - "အစ်ကို၊ အခု မကြောက်ပါနဲ့ဦး။ ဒါဟာ လောင်ဖန် မဟုတ်ရင်၊ သေသေချာချာ ပြန်စဉ်းစားဖို့ လိုမယ်။ သူက မြို့တွင်းကို ဝင်ပြီးမှ အစ်ကို့ နောက်ကနေ လိုက်လာတာ။ ပြီးတော့မှ အစ်ကို့ ကားထဲကို ဝင်လာတာ။

ဆိုလိုတာက အစ်ကို့ကို ဒုက္ခပေးချင်တဲ့သူက အစ်ကိုလူကို သိနေတဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ်။

တနည်းအားဖြင့် သူက သေပြီးတာတောင် မပြေလည် နိုင်သေးဘူး။

ဒီတခါ အစ်ကို ပြန်လာတာက ပြာအိုး သုံးလုံးပါ ပါလာခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် အစ်ကို့မှာ ယန်းစွမ်းအားတွေက အရမ်းအားနည်းနေပြီ "

အစ်ကိုလူ စကားမပြောတာကို မြင်တော့ ကျန်းရီက ထပ်ပြီး လမ်းညွှန်ပေးလိုက်တယ် - "အစ်ကို၊ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။ မနှစ်ကတည်းက စလို့ အစ်ကိုတို့ မိသားစုနဲ့ မသင့်မမြတ် ဖြစ်ခဲ့တဲ့ သူ တစ်ယောက်ယောက် သေခဲ့တာများ ရှိလား"

"မရှိပါဘူး။ ကျေးလက်ဒေသမှာ လူတွေက စကားများကြတယ်၊ တစ်ခါတစ်လေ ဒီလိုဟာမျိုး၊ ဟိုလိုဟာမျိုး တိုက်ခိုက်မယ် လို့တောင် ခြိမ်းခြောက်ကြတယ်။

ဒါပေမယ့် ပြောရမယ်ဆိုရင်၊ သေခြင်းရှင်းခြင်း ရန်ကြွေးကလွဲရင်၊ သေပြီးတာတောင် ဒီလို လိုက်ပြီး ဘယ်သူက ဒုက္ခပေးမှာလဲ။ ငါက အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာ၊ တစ်နှစ်လုံး အပြင်မှာပဲ အလုပ်လုပ်နေတော့ ကျေးရွာမှာ ကိစ္စတွေက သိပ်မရှိဘူး "

"ရှောင်ဖူတို့ မိသားစုကရော?"

"ကျေးရွာမှာ ရှောင်ဖူက နာမည်ကောင်း ရှိတယ်။ သူက ချမ်းသာပြီး လူမှုရေး ကိစ္စတွေမှာလည်း လက်ဖွာတယ်။ သူဌေး ဖြစ်လာတော့ နောက်ကွယ်မှာ ကဲ့ရဲ့သူတွေ ရှိနိုင်ပေမယ့်၊ အမုန်းပွားလောက်တဲ့အထိတော့ မရှိဘူး"

အစ်ကိုလူ ပြောတာကို ကြားတော့ ကျန်းရီက ခဏ စဉ်းစားလိုက်တယ်။ ကျေးရွာတွေမှာ ဖြစ်တတ်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေကို သူတွေ့ဖူးတယ်။ တကယ်တော့... သေခြင်းရှင်ခြင်း ရန်သူကလွဲရင်၊ သေပြီးသားလူက ဒီလို လိုက်ပြီး ဒုက္ခပေးလေ့ မရှိဘူး။

ဒါဆို ဘာက မှားနေတာလဲ။

ကျန်းရီစဉ်းစားနေတုန်း အစ်ကိုလူက တစ်ခုခု သတိရမိပြီး ပြောလာတယ် - "စတွင်မာ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် သတိရပြီ၊ သူက ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခု ပြောဖူးတယ်။

"ဘယ်သူလဲ?"

"သူလည်း ကျွန်တော်တို့ အုပ်စုကပဲ၊ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့် အစ်ကိုကြီး။ သူက အပြင် မထွက်ဖူးဘူး။ မနှစ်ကတည်းက အိမ်မှာပဲ နေတယ်၊ အငြိမ်းစားယူပြီး မြေအနည်းငယ်နဲ့ စားဝတ်နေရေး ဖြေရှင်းနေတာ"

"ကောင်းပြီ"

ကျန်းရီက တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုက်တော့၊ အစ်ကိုလူက သူ့အစ်ကိုကြီးဆီ သွားလိုက်တယ်။ မကြာခင်မှာပဲ အစ်ကိုလူနဲ့ သူ့အစ်ကိုကြီး စကားပြောသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော် ဒုက္ခရောက်နေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရောက်တဲ့ညက အိမ်နီးနားချင်းတွေနဲ့ စကားပြောရင်း အစ်ကိုကြီးက ကြီးမားတဲ့အရာ တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မယ်လို့ ခံစားရတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မှတ်မိသေးတယ်၊ ဟုတ်တယ်နော်?"

အစ်ကိုလူက သူ့အစ်ကိုကြီးကိုမေးတယ်၊ သူ့အစ်ကိုကြီးရဲ့ အသံက ရုတ်တရက် လေးနက်လာခဲ့တယ် - "ညီလေး၊ တစ်ခုခုများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရလို့လား?"

"ဟုတ်တယ်၊ ရှေ့ရက်တွေလောက်ကဆို အစ်ကိုကြီးကို ပြောမပြရဲဘူး၊ အစ်ကိုကြီး ကျွန်တော့်ကို ဒေါသထွက်မှာစိုးလို့။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ ဒီကိစ္စက ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ပုံးကွယ်နေပြီးတော့ အခု ပိုပိုပြီး ကြောက်လာတယ်"

"ရှောင်ဖူက မင်းဆီလာတာလား?"

"အစ်ကိုကြီး၊ ရှောင်ဖူက အစ်ကိုကြီးဆီရော ရောက်လာတာလား?"

"ဟူး....!"

အစ်ကိုလူရဲ့ အစ်ကိုကြီးက သက်ပြင်း အရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ် - "အဲဒီတုန်းက မင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောရဲခဲ့ဘူး။ ကြိုတင်ပြီး မပြောမိလို့ မင်းက ငါ့ကို အပြစ်တင်မှာစိုးတယ်။ အဲလိုဆိုရင် ရှောင်ဖူတို့ သေဆုံးရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှောင်ဖူတို့ ထွက်သွားတဲ့ညက၊ မင်း ငါ့ကို ဖုန်းခေါ်တုန်းက ငါ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့တယ်"

"အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါ့ကိုယ်ငါ အပြစ်တင်မိခဲ့တယ်။ မတော်တဆမှု မဖြစ်ခင်က ရှောင်ဖူက ညဘက်တိုင်း ငါတို့အိမ်ကို လာခေါက်နေတယ်ဆိုတာ ငါပြောပြခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ မင်းက အပြင်မှာ ပိုပြီး ဂရုစိုက်မိခဲ့မှာဘဲ၊ ရှောင်ဖူတို့လည်း ဒီဘေးဒုက္ခကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာပဲ"

"အစ်ကိုကြီး ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ အသေးစိတ်ပြောပါဦး။ ကျွန်တော် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ကို ရှာထားပြီးပြီ၊ အခု သူက ကိစ္စရပ်တွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမှ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပြီး ဖြေရှင်းပေးနိုင်မှာလေ!"

"အစ်ကိုကြီးကို အမှန်ပြောရရင် ညီလေးကိုလည်း ရှောင်ဖူက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကလည်း အိမ်က တံခါးကို လာခေါက်သေးတယ်။ ရေထဲမှာ အရမ်း အေးတယ်တဲ့၊ ရေထဲမှာ အေးတဲ့အတွက် မခံနိုင်တော့လို့ သူ့ကို လာခေါ်ပေးဖို့ ပြောနေတယ်"

ဖုန်းရဲ့ တခြားတစ်ဘက်ခြမ်းက လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။ မြင်ယောင်ကြည့်လို့ ရပါတယ်၊ အစ်ကိုလူရဲ့ အစ်ကိုကြီးဟာ ဒီအခိုက်အတန့်မှာ အထူးကို အံ့အားသင့်နေခဲ့မှာပဲ။

ခဏလောက် ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် အစ်ကိုလူရဲ့ အစ်ကိုကြီးက အေးအေး ဆေးဆေးပဲ ပြောလိုက်တယ် - "တိတိကျကျပြောရရင် ရှောင်ဖူ မတော်တဆ မဖြစ်ခင် သုံးရက်အလို ညက ပါ။ မင်းသိပါတယ် ငါက အိမ်မှာဆို အရက် အနည်းငယ်လောက် သောက်ရတာ ကြိုက်တယ်။ အဲဒီညက ကျေးရွာရဲ့ ကော်မတီခေါင်းဆောင်တချို့က ငါ့ကို အရက်သောက်ဖို့ ခေါ်တယ်၊ ငါလည်း မငြင်းဘဲ သွားခဲ့တယ် "

"အဲဒီတုန်းက ငါတို့က မြို့နယ်က စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုမှာ။ ငါတို့အားလုံး အရက်အများကြီး သောက်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ဒါရိုက်တာ ဝူက ကျေးရွာဝင်ပေါက်အထိ ငါ့ကို ပို့ပေးခဲ့တယ်။ ငါက နည်းနည်းတော့ မူးနေပေမယ့်၊ သတိတော့ အပြည့် ရှိသေးတယ်။ ဒါရိုက်တာဝူက ကျေးရွာဝင်ပေါက်မှာ ငါ့ကို ချပေးပြီး ထွက်သွားတယ်။ ငါက တစ်ယောက်တည်း အိမ်ကို လမ်းလျှောက်ပြန်လာခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် အိမ်ကို ပြန်ရောက်ဖို့ မီတာ တစ်ရာလောက်ပဲ ရှိတော့တဲ့အချိန်မှာ၊ ငါက ပိုပြီး အမူးပြေလာခဲ့တယ်"

"မင်းသိပါတယ် ငါ့အိမ်က နွေရာသီဆို တကယ် ပူတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီညကျတော့၊ ငါ လမ်းလျှောက်ရင်း ပိုပိုပြီး အေးလာတယ်၊ အိမ်ရောက်တဲ့အခါ ငါ မူးနေတာတောင် လန်းဆန်းသွားခဲ့ဆယ်။ မင်းအစ်မက အိပ်ရာပေါ်မှာလှဲနေရင်း အိပ်ပျော်သွားပြီ၊ ငါက ရုတ်တရက် လုံးဝ အိပ်မပျော်တော့ဘူး။ ပြတင်းပေါက်ကနေအပြင်ကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အဲဒီညက လက အရမ်း လုံးဝန်းပြီး လင်းထိန်နေတယ်၊ ဆောင်းရာသီက လရဲ့ အလင်းတွေလိုပဲ၊ အပြင်က အရာရာတိုင်းပေါ်ကို အလင်းတစ်ထပ် သုတ်လိမ်းထားသလို ဖြစ်နေတယ် "

"ငါ ပိုပိုပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာတယ်၊ ဒါနဲ့ ထပြီး ကုလားကာတွေ ပိတ်လိုက်တယ်။ ငါက ပြတင်းပေါက်ဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် လက်က ကုလားကာကို ထိလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ၊ ရုတ်တရက် ဒေါက်..ဒေါက် ဆိုပြီး အသံနှစ်ချက် ကြားလိုက်ရတယ်၊ တစ်ယောက်ယောက်က တံခါးကို ​ခေါက်နေတယ်!

မင်းသိပါတယ်၊ မင်းမရီးနဲ့ ငါ နှစ်ယောက်တည်း အိမ်မှာရှိတာ၊ ကလေးတွေက အပြင်ထွက် အလုပ်လုပ်နေကြတာ၊ ညက ၁၁ နာရီကျော်ပြီ၊ ဒါကြောင့် တံခါးခေါက်သံ နှစ်ချက်ကို ကြားလိုက်တဲ့အခါ ငါ့နှလုံးက ဒုတ်ခနဲ ခုန်သွားခဲ့တယ်။ ငါက တုံ့ပြန်တာတွေ မလုပ်ခဲ့ဘူး၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့တယ် "

"ဒါပေမယ့် ငါ အိမ်ရဲ့ တံခါးနားကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ၊ အပြင်က လူက တံခါးကို အားနဲ့ ထုခဲ့လိုက်တယ်။ သူတို့က တံခါးကို အရမ်း အရေးတကြီးနဲ့ အရမ်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွန်းဖွင့်နေကြတယ်။ အသံက အရမ်းကျယ်လွန်းတော့ မင်းမရီးပါ ကြားခဲ့တယ်။ မင်းမရီးက ငါက အဲဒီမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လုပ်နေတယ်လို့ ထင်ပြီး ရုတ်တရက် ထပြီး ငါ့ကို ဆူလိုက်တယ်။

ငါက အစက ငါမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောဖို့ ပြင်နေတာ၊ ဒါပေမယ့် သူ့ကို လန့်စေမှာစိုးလို့ "တံခါးမှာ ခြင်တွေ အများကြီးရှိတယ်" ဆိုပြီး ပြောလို​က်တယ်"

"မင်းမရီးက ငါ့ကို ညဉ့်နက်မှ မူးပြီး အိမ်ပြန်ပြီး အရူးထနေတာလားလို့ ဆူခဲ့တယ်။ အစက ငါလည်း စိတ်ဆိုးသွားတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ တစ်ခုခု ပြန်ပြောမယ့်အချိန်မှာပဲ၊ တံခါးကြားကနေ အသံတစ်သံက ညှပ်ဝင်လာတယ်။ ရှောင်ဖူရဲ့ အသံနဲ့ တူတယ်။ သူက - ဦးလေး.. ဦးလေး…

"သူ့အသံက အရမ်းအေးစက်နေပြီး၊ ဘာ စိတ်ခံစားမှုမှလည်း မပါဘူး။ ငါက ကြားတာနဲ့ ချက်ချင်း တံခါးဖွင့်လိုက်တယ်၊ ဒါပေမယ့် အပြင်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး၊ တခြား တံခါးတွေလည်း အားလုံးပိတ်ထားတယ်။ ငါက အိမ်ထဲကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်တယ်၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ ကြီးမားတဲ့အရာ တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်"

"ဒါကြောင့် နောက်နေ့ မိုးလင်းတဲ့အခါ ငါ ရှောင်ဖူကို ဖုန်းခေါ်လိုက်တယ်။ ရှောင်ဖူက ဘာပြန်ပြောတယ်ထင်လဲ?"