ဂူတူးနေသော သရဲများ

"နောက်နေ့မှာ ငါ ရှောင်ဖူကို ဖုန်းဆက်ခဲ့တယ်။ ငါပြောတာကို ဖုန်းကနေ ကြားပြီးတဲ့နောက် ရှောင်ဖူ က အတော်ကြာကြာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့မှ ရုတ်တရက်ပဲ သူ ငါ့ကို ပြောလိုက်တယ်။ ဦးလေး... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ပြန်လာခဲ့တယ်"

" ရှောင်ဖူ က ပြန်လာခဲ့တယ်လို့ ပြောတော့ ငါက မင်းဘယ်တုန်းက ပြန်လာတာလဲလို့ မေးလိုက်တယ်"

" ရှောင်ဖူ က ရုတ်တရက် ရယ်လိုက်ပြီး ဦးလေး၊ ကျွန်တော် ဦးလေးကို နောက်နေတာပါလို့ ပြောခဲ့တယ်။ ခရီးက ဒီလောက်ဝေးတယ်၊ ပြန်ချင်ရင်တောင် ချက်ချင်း ပြန်လာလို့ရတယ်လို့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုပြောနိုင်မှာလဲ၊ ဒါပေမယ့် ဒီရက်ပိုင်း ဘာတွေမှားနေမှန်းမသိဘူး"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ချင်တယ်၊ ဦးလေးတို့ အကြီးအကဲတွေနဲ့ အတူတူ သောက်ကြမယ်၊ စကားတွေလည်း သေသေချာချာ ပြောကြမယ်၊ အဖွားနဲ့အတူ အချိန်ကုန်ဆုံးမယ်"

" ရှောင်ဖူ ဒီလိုပြောတာကို ကြားတဲ့အခါ ငါ့စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ခံစားမိခဲ့တယ်။ သူဘာလို့ ရုတ်တရက် အိမ်ကို ပြန်လာချင်တာလဲ၊ သူ့ကို အရမ်းချစ်တဲ့ အဖွားနဲ့ ဘာလိုအတူရှိချင်လာတာလဲ။ ဒါပေမယ့် ငါအများကြီး မပြောခဲ့ဘူး၊ အပြင်မှာ အရာရာကို သတိထားဖို့ပဲ ပြောခဲ့တယ်"

"ငါသိတယ်၊ ရှောင်ဖူပ ငါ့စကားကို ကျိန်းသေ နားမထောင်ခဲ့ဘူး ဆိုတာပဲ"

"သူသာ နားထောင်ခဲ့ရင် ကားချို့ယွင်းပြီး ဒီဖြစ်ရပ်တောင် ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး"

"ငါ အရမ်းကို အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ "

"အကြောင်းက အဲ့ညက အိမ်မှာ ရှာဖွေနေစဉ် ရေစက်တွေ အများအပြားကို ငါ တွေ့လိုက်ရလို့ပဲ"

"နတ်ဘုရားက ငါ့ကို ရှောင်ဖူက ရေထဲမှာ သေဆုံးလိမ့်မယ်လို့ သတိပေးခဲ့တာတောင် ငါက သူ့ကို တိုက်ရိုက်မပြောခဲ့မိဘူး။ အဲဒါငါ့အမှားပဲ"

အစ်ကိုကြီးရဲ့ စကားကို ကြားတဲ့အခါ အစ်ကိုလူရဲ့ နှလုံးသားက နာကျင်သွားခဲ့တယ်။

"အစ်ကိုကြီး နောက်တော့ရော တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သေးလား"

"ဟုတ်တယ်，ဒါက ရှောင်ဖူ မတော်တဆ ဖြစ်မှု မတိုင်ခင်ညကပဲ"

"အဲဒီည အိမ်မှာ ငါ အရမ်းပျင်းနေခဲ့တယ်၊ ထိုင်လိုက် ထလိုက်နဲ့ပေါ့”

"အဲ့နေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ မိုးရွာခဲ့တယ်"

"ဒါကြောင့် ငါလည်း ဘက်ထရီအိုးကို ကျောပိုးပြီး ငါးရှာထွက်ခဲ့တယ်"

"နွေရာသီမှာဆိုရင် ညခင်းဆို လူတွေက ငါးမျှားထွက်ကြတယ်"

"မင်းအစ်မက ငါးကြိုက်တယ်လေ"

"ငါတွေးတာက ဝယ်စားရင် ပိုက်ဆံကုန်တယ်၊ ငါးတစ်ကောင်၊ နှစ်ကောင်လောက်ဖမ်းပြီး အိမ်ယူသွားမယ်ပေါ့"

"ကျောပိုးအိတ်ထဲမှာ ဘက်ထရီထည့်ပြီး ရွာထဲက ချောင်းငယ်လေးအတိုင်း စတင် လျှောက်လာခဲ့တယ်"

"အပေါ်မှာက ရောကျီး ရေလှောင်ကန်ရှိတယ်"

"အဲဒီည ဘာဖြစ်တာလဲ​တော့ ငါမသိဘူး၊ ငါဖမ်းမိတာက ငါးအသေးလေးတွေပဲရတယ်၊ အကြီးတစ်ကောင်မှ မရခဲ့ဘူး”

"ငါ ဒေါသထွက်လာခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ မင်းအစ်မရှေ့မှာ ကြွားလာခဲ့ပြီးပြီလေ ဒီအတိုင်း ပြန်သွားလို့မရတော့ဘူး"

"ငါ ရောကျီး ရေလှောင်ကန်ရဲ့ ဦးတည်ချက်အတိုင်း ချောင်းဘေးနားက လယ်ကွင်းထဲကနေတစ်ဆင့် သွားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ရွာကနေထွက်လာပြီးတဲ့နောက် လယ်ကွင်းထဲမှာ ငွေစက္ကူတွေ တဖြေးဖြေးချင်း ပေါ်လာခဲ့တယ်"

"ဒီနှစ်က ငါတို့အတွက် ကောင်းတဲ့နှစ် ဖြစ်ပြီး အနီးအနားက ကျေးရွာတွေမှာ ဘယ်သူမှ သေဆုံးခြင်းလည်း မရှိခဲ့ဘူး"

"ဒါကြောင့် လယ်ကွင်းထဲမှာ ငွေစက္ကူတွေကို မြင်တဲ့အခါ ငါ့စိတ်ထဲ မကောင်းခဲ့ဘူး"

"ဒါပေမယ့် အဲဒီတုန်းက သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး၊ လင်းလောင် တောင်ခြေရင်းကို ရောက်တဲ့အထိပဲ၊ တောင်ပေါ်မှာ လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရတယ်"

"လင်းလောင် တောင်လား？"အစ်ကိုလူ က မနေနိုင်ဘဲ ဖြန်ပြောလိုက်တယ်။

"ဟုတ်တယ် လင်းလောင်တောင်ပဲ"

" ရှောင်ဖူ နဲ့သူ့ဇနီး မြှုပ်နှံထားတဲ့ နေရာပဲ"

"အဲ့ဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ဂူတူးနေတယ်"

"ရှောင်ဖူ နဲ့သူ့ဇနီး၊ သူတို့ရဲ့ အဖေ အတွက် ဂူကို မင်း ပြန်ရောက်လာပြီးမှ တူးခဲ့တာ မလား?"

"ငါနေရာကို တွက်ကြည့်ပြီးတဲ့နောက် ငါအရမ်း ချောက်ချားသွားခဲ်တယ်၊ အကြောင်းက အဲ့ဒီညက ငါမြင်ခဲ့ရတဲ့ နေရာက ရှောင်ဖူ နဲ့ သူ့ဇနီးကို မြှုပ်နှံထားတဲ့ နေရာ ဖြစ်နေလို့ပဲ"

"ငါတွေ့လိုက်ရတဲ့ ဂူကို ဦးဆောင်ပြီး တူးနေတဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား？"

"ဘယ်သူလဲ？"

"ငါ့ အဖေနဲ့ အမေပဲ။ အဖေက ငိုနေပြီးတော့ ပေါက်ပြားကို ကိုင်ပြီး တူးနေတယ်။ အမေက ငိုနေပေမယ့် လူတိုင်းကို ရေလောင်းပေးနေခဲ့တယ်။ ဦးလေးနင်, ဦးလေးဖန်း，တကွမ်စီ နဲ့ ရှောင်ဘိုမင်း တို့လည်း အဲဒီမှာရှိနေကြတယ်......"

အစ်ကိုလူရဲ့ အစ်ကိုကြီး ပြောပြီးတဲ့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလို တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။

ဖုန်းကနေ နားထောင်ရင်း ကျန်းရီ နားလည်သွားတာက အစ်ကိုလူရဲ့ အစ်ကိုကြီး ပြောနေတဲ့ လူတွေအားလုံးက သေဆုံးသွားပြီးသား လူတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာပါပဲ။

သေဆုံးသူတွေက ဂူတွေကို တူးခြင်းက မကောင်းတဲ့ နိမိတ်ပြမှုတစ်ခု ဖြစ်တယ်။

တကယ်တော့ဒါဟာ တကယ်ကို နိမိတ်တစ်ခုပါပဲ။ နောက်နေ့ မနက်မှာ ရှောင်ဖူတို့ မိသားစုဝင် အားလုံးနီးပါး သေဆုံးသွားခဲ့ကြတယ်။

အစ်ကိုလူရဲ့ အစ်ကို​ကြီးက သက်ပြင်းကို အရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး -"ဒါကြောင့် မင်းပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ငါ့ကို အပြင်းဖျားနေသလိုမျိုး မြင်ခဲ့ရတာပဲ"

"အဲဒီည ငါ ငါးဆက်မမျှားခဲ့တော့ဘူး၊ ဘက်ထရီအိုးတွေတောင် မယူခဲ့လိုက်ဘူး"

"ငါအိမ်ကို ပြေးခဲ့လိုက်တယ်။ မင်းမရီးက ငါ့ကို ဘာဖြစ်နေတာလဲလို့မေးတော့ ငါဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့အကြောင်း ပြောပြခဲ့တယ်"

"မင်း ငါ့ကို အဲဒီမနက် ဖုန်းဆက်ခင်မှာ ငါတစ်ယောက်တည်း တောင်ပေါ်တက်ပြီး ငါ့မိဘတွေကို ပူဇော်ခဲ့တယ်"

"ပြီးတော့ ငါ ဦးလေးဖန်း၊ ဦးလေးနင်း နဲ့ တကွမ်စီ တို့ကိုပါ နံ့သာတိုင်ထွန်းပေးခဲ့တယ်"

"ဒါပေမယ့် ငါပူဇော်ဖို့ ယူလာတဲ့ ဖယောင်းတိုင်တွေက မီးထွန်းလို့ မရခဲ့ဘူး"

"အဲဒီတုန်းက ငါ့မိဘတွေရဲ့ ဂူရှေ့မှာ ငိုပြီး ငါတို့မိသားစုကို ကွယ်ကာပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်"

"ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မယ်လို့ ငါအမြဲထင်ခဲ့တယ်၊ ဒါပေမယ့် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူး"

"နောက်ဆုံးမှာတော့ အကြီးဆုံး ကြောင့်လို့ ငါတွေးမိခဲ့တယ်"

အစ်ကိုလူရဲ့ အစ်ကိုကြီးပြောတဲ့ အကြီးဆုံးက ရှောင်ဖူ ရဲ့ဖခင်ပါ။

သူတို့မိသားစုမှာ ရှောင်ဖူ ရဲ့ အဖေက အကြီးဆုံးဖြစ်တယ်။

"အစ်ကိုကြီး အဲဒီတုန်းက မင်းတကယ်ပဲ ပြောခဲ့သင့်တယ်"

"ငါ... မင်းလည်း ငါ့စိတ်နေသဘောထားကို သိပါတယ်，ပြီးတော့ အချိန်ကလည်း တင်းကျပ်နေခဲ့တယ်လေ"

"အဲ့ညက ကဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်က နောက်နေ့မနက်မှာ ဖြစ်ခဲ့တာပဲလေ"

"ငါဘယ်လို ပြောခွင့်ရမှာလဲ။ ငါပြောရင်လည်း ဘာမှ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူး"

အစ်ကိုလူရဲ့ အစ်ကိုကြီး ပြောလို့ပြီးတော့ အစ်ကိုလူက ကျန်းရီကိုမေးလိုက်တယ်- "စတွင်မာလည်း အားလုံးကို ကြားခဲ့ပြီးပြီ၊ ဘယ်လိုထင်လဲ"

ကျန်းရီကလည်း မတွေဝေခဲ့ဘူး၊ ချက်ချင်းပဲ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်တယ်- "အစ်ကိုကြီး အခုမင်းရဲ့တစ်မိသားစုလုံးကို မင်းအိမ်ကို ခေါ်လိုက်"

"အမ်？ဆရာရေ ငါတို့ မိသားစုမှာ တကယ် ကြီးမားတဲ့အရာ တစ်ခုခုဖြစ်တော့မှာလား？"

"စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော်ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်လိုက်ပါ" အစ်ကိုလူက ထပ်မမေးတော့ဘူး၊ သူ့အစ်ကိုကြီးနဲ့အတူ အမြန်သွားလိုက်ပြီး ညီအစ်ကိုတွေကို ခေါ်လာပြီး၊ ကလေးတွေကိုတောင် ခေါ်လာခဲ့တယ်။

လူတွေ စုပြီးတဲ့အခါကျန်းရီက အစ်ကိုလူကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခန်းထဲ ဝင်ခိုင်းလိုက်ပြီး ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှု ပို့လိုက်တယ်။

ဗီဒီယိုရဲ့ အခြားတစ့ဘက်ခြမ်းမှာ အစ်ကိုလူရဲ့ မိသားစုဝင်တွေရှိတယ်။ ပြောရမယ်ဆိုရင် အစ်ကိုလူရဲ့မိသားစုက စည်စည်ကားကားရှိတယ်။

ဗီဒီယိုကနေတစ်ဆင့် ကျန်းရီက အစ်ကိုလူရဲ့ မိသားစုဝင်တစ်ယောက်ချင်းစီကို အာရုံစိုက်ပြီး ကြည့်ခဲ့လိုက်တယ်။ အသက်အကြီးဆုံးကနေ နှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးအထိ လူတိုင်းကို ​စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ခဲ့တယ်။

သူ့မျက်လုံးတွေက နောက်ဆုံးမှာ အစ်ကိုလူရဲ့ အစ်ကိုကြီးပေါ်မှာရပ်သွားပြီး ပြောလိုက်တယ်- "အစ်ကိုကြီး အဲ့ညက စုစုပေါင်း လူဘယ်နှစ်ယောက်မြင်ခဲ့လဲ？ သူတို့တွေ တောင်ပေါ်မှာ ဂူတူးနေတုန်းကပေါ့"

"ကိုးယောက်၊ တစ်ယောက်က ငါ့အမေ， ကျန်တဲ့သူတွေက ငါ့အဖေနဲ့ ရွာထဲက သေဆုံးသွားပြီးသား သူအချို့ပါ"

"ဒါဆို အဲဒီလူတွေထဲမှာ မင်းအမျိုးတွေက အများဆုံးလား？"

"ဟုတ်တယ်"

ကျန်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်- "ကောင်းပြီ၊ အစ်ကိုကြီး အခု အစ်ကိုတို့ လုပ်ဖို့တာဝန်တစ်ခုရှိတယ်"

"အခု ဂရိတ်ဖရု အရွက်တွေ သွားခူးလိုက်၊ ပြီးရင် အဲဒီ အရွက်တွေပေါ်မှာ သူတို့ ပုံတူဆွဲရမယ်"

"မဆွဲတတ်ရင် ရွာထဲမှာ ပုံတူဆွဲတတ်တဲ့ လူကိုရှာပြီး စုစုပေါင်း အရွက် ကိုးရွက် ပြင်ဆင်လိုက်ပါ"

"ဒါက...ဒါက အဲ့ညက ငါမြင်ခဲ့ရတဲ့ လူတွေရဲ့ ပုံတူကို ဆွဲရမှာလား？"

"ဟုတ်တယ်၊ ဆွဲပြီးရင် သူတို့ရဲ့ ဂူတစ်ခုချင်းစီမှာ ထားလိုက်။ မင်းရဲ့ မိသားစုဝင်တိုင်းက သူတို့ရဲ့ ဂူရှေ့မှာ မခွဲမခွာဘဲ စောင့်ကြပ်ရမယ်။ ဒါဆိုရင် ဘာဖြစ်မယ်ဆိုတာ သိလာလိမ့်မယ်"

ကျန်းရီ ရှင်းပြပြီးနောက် အစ်ကိုလူရဲ့ အစ်ကိုကြီး မတုန့်ပြန်သေးခင်မှာပဲ အစ်ကိုလူက အော်လိုက်တယ်- "ကောင်းပြီ၊ စတွင်မာ ခဏစောင့်ပါ၊ ငါတို့ အခု လုပ်လိုက်ပါ့မယ်"