တိုင်ဝမ်မြို့နယ်

မိန်းကလေးနှစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လင်းလောင် တစ်တောင်လုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းရီသည် တောင်ပေါ်ရှိ အစ်ကိုလူတို့ ညီအစ်ကိုကို ကြည့်ကာ - "အခုတော့ ကိစ္စတွေက ပြီးသွားခဲ့ပြီ။

ပြောရမယ်ဆိုရင် သူတို့တွေက မင်းတို့ကို ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ဆုံးဖြတ်တဲ့အချိန်မှာ စိတ်တွေက မှားယွင်းနေခဲ့တာပဲ။

ရှုပ်ထွေးမှုတွေ၊ ဝိရောဓာတွေကြားထဲမှာ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ရှည်သည်းခံကြပါ"

ထိုအချိန်တွင် အစ်ကိုလူတို့ ညီအစ်ကို နှစ်ဦးသည် ကျန်းရီထံ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လျက်- "စတွင်မာ၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ ချက်ချင်းပဲ ရဲစခန်းကို ကိုယ်တိုင်သွားရောက်ပြီး ဒီကိစ္စတွေကို ရှင်းပြမှာပါ။

ဖြစ်နိုင်ရင် မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေကို အလေးအနက်ထားပြီး ရှာဖွေသွားမှာပါ။

သူတို့ဘယ်လို အပြစ်ဒဏ်တွေ ကြုံရမယ်ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ လက်ခံမှာပါ။

တကယ်လို့ သူတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို ရှာတွေ့ခဲ့ရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ သူတို့ရဲ့ နောက်ပိုင်း နာရေးအခမ်းအနားတွေကို တာဝန်ယူဆောင်ရွက်ပေးသွားမှာပါ"

"ဒါဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်လိုက်ကြရအောင်"

ကျန်းရီကပြောပြီး ဗီဒီယိုကို ပိတ်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုခန်းကြီးက ငြိမ်သက်သွားခဲ့တယ်။ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ညဥ့်နက်စ ဆယ်နာရီခွဲပဲ ရှိသေးတယ်။ ကျန်းရီက ပြုံးကာ ပြဿနာဖြေရှင်းဖို့ တင်သွင်းထားတဲ့ စာတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။

ဒါဇင်ပေါင်း များစွာသော ဖြစ်ရပ်တွေကို ဖြေရှင်းပြီးသွားတာကို မြင်တော့ ကျန်းရီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်တယ်- "လူတိုင်းက တက်တက်ကြွကြွနဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ တင်သွင်းနေကြတာပဲ။

တင်သွင်းနေချိန်မှာ တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်ချင်ရင်တော့ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ဆိုလို့ ရပါတယ်။

ဒီကမ္ဘာကြီးက လူသားကမ္ဘာပါ၊ သေဆုံးသွားတဲ့ သူတွေက ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ တစ်သက်တာ ရှင်သန်ခဲ့ကြပေမယ့် သေဆုံးပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေဟာ ငရဲထဲကို သွားကြရမှာပဲ။

မဟုတ်ရင်နောက်ဘဝကို ဘယ်လိုများ ကူးပြောင်းလို့ ရမှာလဲ"

ကျန်းရီက ဒါကိုသာမန်အားဖြင့် ပြောလိုက်တာဖြစ်သည်၊ ဒါပေမယ့် မျှော်လင့်မထားတာက ကြည့်ရှုသူတစ်ဦးက ရုတ်တရက်ပြောလိုက်တယ်- "စတွင်မာ၊ စတွင်မာရဲ့ စိတ်ကူးစိတ်သန်းကို ရုတ်တရက်နားလည်သွားပြီ!"

"အိုး?ပြောစမ်းပါဦး!"

"ကမ္ဘာပေါ်မှာ သရဲဆိုတာ မရှိဘူးမလား?"

"ကမ္ဘာပေါ်မှာသရဲဆိုတာ မရှိဘူးလား?"

ဒါဟာကျန်းရီ ဒီစကားလုံးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားရတာ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် ကြည့်ရှုသူတွေရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ဒီစကားလုံးတွေဟာ သူ့ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ဆင်တူနေပါတယ်။

ဒါပေမယ့်ကမ္ဘာပေါ်မှာ သရဲမရှိဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?

ကမ္ဘာပေါ်မှာ လူဦးရေ အရမ်းများပြီး မြို့တိုင်းမှာ နေ့တိုင်း လူတွေ သေဆုံးနေကြတယ်။ သေဆုံးပြီးတဲ့နောက်မှာ လူတွေဟာ သရဲဖြစ်သွားကြတယ်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ သရဲဆိုတာ မရှိဘူးလို့ ပြောဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုများ လွယ်ကူမှာလဲ?

"ပြောလို့​တော့ရတယ်၊ ခက်ခဲပေမယ့် လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူးလို့တော့ မပြောလိုပေမယ့်။ ကောင်းပြီလေ ဒုတိယဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို စောင့်လိုက်ရအောင်"

ကျန်းရီက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူပြီး အနည်းငယ် သောက်ပြီးတဲ့နောက် ခွက်ကို စားပွဲပေါ်မှာ ပြန်တင်လိုက်တယ်။ မကြာခင်မှာပဲ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ရောက်လာခဲ့တယ်။

ဖုန်းခေါ်ဆိုသူက အမျိုးသမီးတစ်ဦးပါ။ "မင်္ဂလာပါ စတွင်မာ၊ တကယ်ပဲ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်တာလား? ကျွန်မ ညတိုင်းလိုလို အိပ်ပျော်ဖို့ ခက်လာတယ်၊ အိပ်ပျော်တာနဲ့ အိပ်မက်ဆိုးတွေ ခဏခဏ မက်နေတယ်"

အကူအညီတောင်းခံလာသူက ဖုန်းကိုင်တာနဲ့ ပထမဆုံး စကားစပြောခဲ့တယ်။ ကျန်းရီကတောင် သူမကို မေးခွန်းမေးဖို့ အချိန်မရှိခဲ့ဘူး။

"အစ်မနင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုခန်းကို အရင်ကတည်းက စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာလား?" ကျန်းရီက ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ် ။ ကျွန်မ အင်တာနက်ပေါ်မှာ ရှာဖွေနေတုန်း စတွင်မာရဲ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု ခန်းထဲကို ရောက်လာခဲ့တာ၊ ဒါဟာ စတွင်မာရဲ့နာမည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားရတာမဟုတ်ပါဘူး။ အရင်က ကျွန်မရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေဆီကနေ စတွင်မာရဲ့ နာမည်ကို ကြားဖူးခဲ့တယ်။ သူတို့ပြောတာက စတွင်မာက လက်ရှိမှာ တစ်နိုင်ငံလုံးအနှံ့ အထင်ရှားဆုံး စတွင်မာ တစ်ဦးလို့ ပြောတယ်"

ကျန်းရီက မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိတယ်- "ဒါဆို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်တောင် မသိလိုက်ဘဲနဲ့ တစ်နိုင်ငံလုံးရဲ့ နံပါတ်တစ်ဖြစ်သွားတာလား?"

"မသိဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ပြောတာက စတွင်မာက အရမ်းတော်တယ်ဆိုတာပဲ။ အစကတော့ ကျွန်မ သိပ်မယုံချင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် သူတို့ပြောတာတွေကို နားထောင်ပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ တကယ်ကို မနေနိုင်တော့ဘဲ ဒီည စတွင်မာဆီကို လာပြီး အကူအညီတောင်းချင်စိတ် ဖြစ်မိခဲ့တယ်"

"ကောင်းပြီ အစ်မနင်၊ ဘာအလုပ်ကို လုပ်ကိုင်နေပါသလဲ?"

"ကျွန်မ၊ ကျွန်မက ကျေးလက်ဒေသက ဆရာမတစ်ယောက်ပါ။

ဒီအလုပ်ကြောင့်ပဲ ကျွန်မကြုံတွေ့နေရတဲ့ အရာတွေကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုဖို့ ရှက်ရွံ့နေမိတာပါ။

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဆရာတစ်ယောက် အနေနဲ့ သင်ကြားပြသရမယ်၊ လူတွေကို အသိပညာပေးရမယ်၊ ဘာသာရေးမဲ့ ဝါဒီတစ်ယောက် ဖြစ်သင့်တယ်လို့ ယူဆထားလို့ပါ။

ဒါပေမယ့်ကျွန်မ ပြန်ရောက်လာတဲ့ အချိန်ကစပြီး ညတိုင်း အိပ်မက်ဆိုးတွေနဲ့ နေခဲ့ရတယ်။

တစ်လအတွင်းမှာပဲကျွန်မ ပေါင်ချိန် ဆယ်ကျော်လောက်ထိ ကျဆင်းသွားခဲ့ရတယ်"

ကျန်းရီဟာ ဖုန်းခေါ်ဆိုသူက ကိုယ်အလေးချိန် ကျဆင်းနေတယ်လို့ ပြောဆိုတာကို နားထောင်ရတာ သိပ်မနှစ်သက်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ လက်ရှိကြုံတွေ့နေရတဲ့ အရာတွေအထိ ဖုန်းခေါ်ဆိုသူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပြောင်းလဲမှုတွေ စတင်နေပြီဆိုရင်၊ အခြေခံအားဖြင့် ဆိုလိုတာက ကိစ္စတွေက အရမ်းကို ဆိုးရွားနေပြီဆိုတာပါပဲ။

"နားလည်ပါပြီ၊ ဒါပေမယ့် အစ်မနင်မှာ ဘယ်လိုမျိုး အဖြစ်အပျက်တွေ ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်ဆိုတာ မသိရသေးဘူး။ ဒီကိစ္စအကြောင်း ကျွန်တော့်ကို မပြောမီမှာ အစ်မနင်အနေနဲ့ အဲဒီမှာရှိတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေတွေနဲ့ ဒီဖြစ်ရပ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်တဲ့ အကြောင်းရင်း တချို့အကြောင်းကို အသေးစိတ်ပြောပြပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။”

အခြားဘက်က ဆရာမ နင်က မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဟုတ်ကဲ့လို့ ပြောလိုက်တယ်။

"ကျွန်မ သာမန်ဘွဲ့တစ်ခု ရပြီးနောက် ကျွန်မတို့မြို့ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်က တိုင်ဝမ်လို့ ခေါ်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို ခန့်အပ်ခံခဲ့ရတယ်။

ကျွန်မ အခုထိ တိုင်ဝမ်မြို့လေးက တိုင်ဝမ်အခြေခံပညာကျောင်းမှာ အလုပ်လုပ်နေတုန်းပါပဲ။

ကျောင်းမှာ ဆရာမတစ်ယောက်အနေနဲ့ အလုပ်လုပ်နေပါတယ်။

နွေရာသီအားလပ်ရက်တွေ ရောက်တော့ ကျွန်မက ကျောင်းမှာ ဆက်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျောင်းမှာ ဆက်နေထိုင်ဖို့ ဆရာတွေအတွက် အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ဘူး။

ကျွန်မကိုယ်တိုင် ကြိုးစားယူခဲ့ရတာ...

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မရဲ့ မိဘနှစ်ပါးလုံးက အခြားနေရာတွေမှာ အလုပ်လုပ်ကြပြီး အိမ်ပြန်ရင်တောင် ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းပဲရှိတယ်လေ။

ဒါ့အပြင်ကို တိုင်ဝမ်အခြေခံပညာကျောင်းက တိုင်ဝမ်မြို့လေးမှာ တည်ရှိပြီး နေထိုင်ဖို့ လွယ်ကူချောမွေ့စေတယ်"

"နွေရာသီအားလပ်ရက် တစ်ပတ်ကြာပြီးနောက် ပစ္စည်းတချို့ကို အိမ်ကနေ ယူဖို့ ကျောင်းကနေ ခေတ္တထွက်ခွာခဲ့ရတယ်၊ ဒါကြောင့် ရက်အနည်းငယ်လောက် ကျောင်းကနေ ထွက်ခွာခဲ့ရတယ်။

ညဘက်ပြန်လာတော့ အွန်လိုင်းကနေ တက္ကစီငှားပြီးလာခဲ့တာ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျောင်းအုပ်ကြီးက နေ့ခင်းဘက်မှာ ရုတ်တရက်ရောက်လာပြီး ကျွန်မဒီမှာ မရှိတာကို သိရတဲ့အခါ နည်းနည်း ဒေါသထွက်သွားလို့ ညဥ့်နက်ချိန်ကြီး ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့ရတယ်"

"အဲဒီတုန်းက ကံတရားက တော်တော်လေး ထူးဆန်းတယ်။ အွန်လိုင်းက တက္ကစီဆရာကလည်း တိုင်ဝမ်ကပဲ ဖြစ်နေတယ်။

သူက စကားပြောတာ အရမ်းကောင်းတယ်။

သုံးနာရီကြာတဲ့ ခရီးအတွင်းမှာ ကျွန်မနဲ့ စကားပြောဖို့ အကြောင်းအရာအမျိုးမျိုးကို အမြဲတမ်းရှာနိုင်တယ်။

သူပြောတာက ကျွန်မတို့ တိုင်ဝမ်မြို့က အခြေခံပညာကျောင်းဟာ အရင်က ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့ သူတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ဟောင်းကြီးဖြစ်ခဲ့တယ်တဲ့။

အရင်က မြို့မှာ အချမ်းသာဆုံး လူ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ခဲ့မယ် ထင်တယ်။

ကျွန်မ သူ့နာမည်ကိုသေသေချာချာ မကြားရခဲ့ဘူး။

သူပြောတာက အဲဒီတုန်းက သူ့အိမ်ဟာ ရွာထဲက လှပတဲ့နေရာတစ်ခုမှာ တည်ဆောက်ထားတယ်။

လူတော်တော်များများက ဒီလမ်းကို လျှောက်ကြ၊ အထူးသဖြင့် ခန်းနားစွာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်တွေကို ကြည့်ရှုရတာ ကြိုက်နှစ်သက်ကြတယ်လို့ ဆိုတယ်"

"ဒါပေမယ့်သူပြောတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ဘယ်လောက် ခန်းနားသလဲဆိုတာတော့ မသိဘူး။ ကျွန်မတို့ကျောင်းက ဧရိယာ အရမ်း ကျယ်ဝန်းတယ်ဆိုတာပဲသိခဲ့တယ်။ ပြီးတော့သူပြောတဲ့ အချက်တစ်ခုကို ကျွန်မ အရမ်းမှတ်မိနေသေးတယ်။

သူပြောတာက အဲဒီတုန်းက အိမ်ရဲ့ ခြံဝင်းအနှံ့မှာ မီးလုံးတွေထွန်းညှိထားတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲဒီတုန်းက ရွာမှာ မီးစတင် ရရှိတဲ့ အချိန်ဖြစ်တယ်။

အဲဒီခေတ်က လူတွေအတွက်​တော့ မီးဖိုးက အတော်လေးစျေးကြီးတဲ့ ကုန်ကျစရိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေမယ့် သူတို့မိသားစုက ညနေခင်းကနေ နောက်တစ်နေ့ မနက်အထိ ထွန်းထားကြတယ်။

မနက်ခင်းမှာ ခြံဝင်းနံရံတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ မီးအိမ်တွေ ရာပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက လူတွေ ရယ်ပြီး ပြောကြတာက တစ်ရွာလုံးကို ပေးဝေနေတဲ့ လျှပ်စစ်မီး တစ်ဝက်နီးပါးက အဲဒီချမ်းသာတဲ့ မိသားစုအတွက်ပဲလို့ ဆိုကြတယ်"

"သူဒါကို ပြောတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မတို့ ကျောင်းရဲ့ ခြံဝင်းနံရံမှာ မီးလုံးတွေ ရှိနေတာနဲ့ တိုက်ဆိုင်နေတယ်။

ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့ကျောင်းက အဲဒီမီးလုံးတွေအားလုံးကို အခုထိ မထွန်းရသေးဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျောင်းသားတွေ ကျောင်းကို မရောက်သေးလို့ပဲ။

သူပြောသေးတာက အရင်က အိမ်ထဲက မီးလုံးတွေထွန်းညှိလိုက်ရင် တစ်ရွာလုံးရဲ့ ပုလဲလုံးတစ်လုံးလိုမျိုး ဖြစ်နေတယ်တဲ့။

လူတော်တော်များများက အဲဒီအိမ်ရှင်ဆီကို သွားရောက်လည်ပတ်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်ခဲ့ကြတယ်။

ပြောကြတာက အဲဒီအိမ်ရှင်ကို ရိုသေလေးစားမှုပြတဲ့ ဘယ်သူမဆို နောင်တစ်ချိန်မှာ အရမ်းထင်ရှားတဲ့ သူတစ်ယောက်ဖြစ်လာမယ်လို့ ဆိုကြတယ်"

"ကျွန်မက အဲ့ဒီဒေသခံ မဟုတ်တဲ့အတွက် ဒါကိုနားထောင်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ထိုသူက ကြွားနေတယ်လို့ သံသယဝင်မိခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် သူ့ကို မသိစိတ်ကနေ မေးလိုက်မိတယ်၊ အဲဒီမိသားစုက အခုဘယ်မှာလဲလို့"

"သူပြောတာက အဲဒီမိသားစုက နှစ်များစွာကတည်းက ထွက်ခွာသွားကြပြီတဲ့။ မထွက်ခွာခဲ့တဲ့ သူတွေကတော့ တိုင်ဝမ်မြို့မှာပဲ အမြဲတမ်း နေထိုင်သွားကြတယ်တဲ့!"