အိမ်အလုပ်များကူညီရန် လူငှားရမ်းခြင်း

ဟုတ်ပါတယ်၊ အဒေါ်ဝမ်က စိတ်ဝင်စားခဲ့သည်။

ယွဲ့အာက ရူယီစားသောက်ဆိုင်ကို ကောက်ညှင်းအေးတုံးတစ်ပန်းကန်ကို ကြေးနီ ၃ ပြားနဲ့ ရောင်းချပြီး ထန်းညက်ရည်တောင် မပေးခဲ့ဘူး။

ရူယီစားသောက်ဆိုင်ရဲ့ လိုအပ်ချက်က မြင့်မားတယ်။ သူတို့ တစ်နေ့ကို ကောက်ညှင်းအေးတုံး အလုံး ၅၀၀ ရောင်းချတယ်။

သူတို့အတွက်တော့ ယွဲ့အာက ဈေးနှုန်းနည်းနည်းနဲ့ ရောင်းချတာ။

ဒါက ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေ ပိုရောင်းချဖို့ဖြစ်ပေမယ့် သူမက သူတို့ကို ပိုကူညီပေးနေတာ။

"အာ့ယာကို ကျွန်မကို ကူညီခိုင်းလိုက်ပါ။ တစ်နေကုန်ဆိုရင် တစ်နေ့ကို ကြေးနီပြား ၁၀၀ ပေးမယ်။ စီးပွားရေး ပိုကောင်းလာရင် သူ ပိုအလုပ်များလာမှာ။ ပြား ၈၀ က နည်းနည်းနည်းလွန်းတယ်။"

အဒေါ်ဝမ်၏ မျက်လုံးများက လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပူလောင်နေခဲ့သည်။

"ဒါက အရမ်းများလွန်းတယ်။"

"လုံးဝမဟုတ်ဘူး။ စီးပွားရေးကောင်းရင် ကျွန်မတို့ တစ်နေကုန် အလုပ်များနေမှာ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဒေါ်ဝမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စက အရေးမကြီးသေးဘူး။ ကျွန်မတို့ ရွာထဲက စီးပွားရေးကို အကဲဖြတ်ရဦးမယ်။ အဒေါ် နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်လောက် စဉ်းစားလို့ရတယ်။"

ထိုအခါမှသာ အဒေါ်ဝမ်သည် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

"ဟုတ်တယ်။ အိမ်မှာ ဝက်နှစ်ကောင်ကို ဂရုစိုက်ရဦးမယ်၊ ငါ တစ်ခုခုစဉ်းစားရမယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထိုစကားကိုကြားရသဖြင့် ပျော်ရွှင်သွားသည်။

၎င်းမှာ သူမ ပါဝင်မည်ကို ဆိုလိုသည်။

"ဟီးဟီး၊ ဒါက လွယ်ပါတယ်။ ဝက်စာရိတ်ဖို့ လူတစ်ယောက်ကို ငွေပေးလိုက်ရုံပဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ပြောရရင် ကျွန်မတို့ နွားစာထောက်ပံ့ပေးမယ့်လူတစ်ယောက်လိုတယ်။ ထင်းလည်း လိုတယ်။ နောင်မှာ အဲ့ဒါတွေလုပ်ဖို့ အချိန်သိပ်ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။"

လီရှောင်က အဲ့ဒါတွေကို တာဝန်ယူတာ။

သူ အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်ရင် ဒီအရာတွေလုပ်ဖို့ အချိန်အများကြီးရှိမှာမဟုတ်ဘူး။

သူတို့ ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေချက်ပြုတ်ဖို့ ထင်းအများကြီးလိုမှာ။

"အဒေါ်ဝမ်၊ အဲ့ဒါတွေလုပ်ပေးနိုင်မယ့်လူတစ်ယောက်ယောက်ကို သိလား။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဒေါ်ဝမ်ကို မေးလိုက်သည်။

"ရှိပါတယ်။ ရွာထဲမှာ မြေမရှိတဲ့လူအများကြီးက အလုပ်ကို လက်ခံချင်ကြတယ်။"

"အာ့ယာနဲ့ ငါ အရင်က လုပ်ဖူးတယ်၊ အဒေါ်ကျန်းလည်း လုပ်ဖူးတယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်သွားသည်။

"ဘယ်လောက်ကုန်ကျလဲ။"

"ဝက်စာတစ်ခြင်းကို ကြေးနီ ၅ ပြား။ ငါ့ဝက်နှစ်ကောင်ကို တစ်ရက်ခွဲလောက် ကျွေးဖို့ လုံလောက်တယ်။ နွားအတွက်ကတော့.."

"နွားမြက်က ဝက်မြက်ထက် ဖြတ်ရတာ ပိုလွယ်တယ်။ နွားမြက်တစ်ခြင်းက ကြေးနီ ၅ ပြားအောက်ပဲ ကျလောက်တယ်။

ထင်းကတော့ ကြီးရင် ပိုဈေးကြီးတယ်၊ တစ်စည်းကို ကြေးနီပြား ၁၀ ပြားကျတယ်။ ပိုပါးတဲ့ဟာတွေက တစ်စည်းကို ၅ ပြား၊ ၆ ပြားကျတယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်သွားသည်။

ဈေးမကြီးဘူး။ နွားမြက်တစ်ခြင်းနဲ့ ထင်းပါးတစ်စည်းက တစ်နေ့ကို ကြေးနီ ၁၂ ပြားအောက်ပဲ ကျသင့်မှာ။ ဒါက သူတို့ကို ဒုက္ခအများကြီး သက်သာစေနိုင်တယ်။

"ကောင်းလိုက်တာ။ ဒါဆို နေ့လယ်ပိုင်းမှာ အမေ့ကို အဒေါ်ကျန်းကို မေးခိုင်းလိုက်မယ်။"

အဒေါ်ဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ မိသားစုကို အစီအစဉ်အကြောင်း ပြောပြလိုက်မယ်။ သူတို့ သဘောတူရင် အဒေါ်ကျန်းကိုလည်း ငါ့ကို ကူညီခိုင်းလိုက်မယ်။"

လူငှားရမ်းရတာ နည်းနည်းနာကျင်ပေမယ့် နှစ်လလောက်ပဲ။ ဒီလိုစဉ်းစားကြည့်ရင် ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး။

နောက်နှစ်လအတွင်း ပိုက်ဆံပိုရှာနိုင်ရင် ဝက်ကလေးနှစ်ကောင် ကြီးလာပြီး လာမယ့်နှစ်မှာ ရောင်းချတဲ့အခါ ရွှမ်ကျစ်ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲအတွက် ပိုက်ဆံအလုံအလောက် စုဆောင်းနိုင်သင့်တယ်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ အဒေါ်ဝမ်၏ နှလုံးသားမှာ ငြိမ်းချမ်းသွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ကျေးဇူးတင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ဤမိန်းကလေးသည် သူမ၏မိသားစုကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်သည်။ နောင်တွင် ဤမိန်းကလေးကို ပို၍ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံရမည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် စကားစမြည်ပြောရင်း ပင်မလမ်းမကြီးမှ ထွက်ခွာကာ သာ့ရှီရွာသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

ရွာထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အဒေါ်ဝမ်သည် သူမ အာ့ယာကို အရင်ဆုံးပြန်ကြည့်ရမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ လက်ထဲသို့ အသားပေါက်စီ ၄ လုံး ထည့်ပေးပြီးနောက် သူမကို လွှတ်ပေးကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

***