ကန်တော့ခြင်း

သူတို့ရောက်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တစ်စုံတစ်ယောက် ရောက်နေသည်ကို သိရှိခဲ့သည်။

"မင်းအဖေကို ဘယ်သူက လာဂါရဝပြုတာလဲ။" လျိုရှီက ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့သည် သင်္ချိုင်းဘေးရှိ သစ်ကိုင်းခြောက်များကို အတူတကွ ရှင်းလင်းခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည်လည်း အလွန်ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။

"အဘိုးကြီးလင်း။ သူက ပထမဦးလေးလင်းနဲ့ ဒုတိယဦးလေးလင်းတို့နဲ့အတူ လာခဲ့တာ။ မင်းတို့မသိဘူးလား။" ရွာသားတစ်ယောက်သည် မလှမ်းမကမ်းရှိ လယ်ကွင်းထဲတွင် အလုပ်များနေသည်။ သူသည် လျိုရှီ၏စကားကို ကြားသောအခါ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူသည် နေ့လယ်စာအတွက် ပြန်သွားသောအခါ လင်းမိသားစုတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ကြားခဲ့သည်။

တတိယဦးလေးလင်းသည် တကယ်ပဲ သူတို့ကို သရဲခြောက်ပြီး ပြဿနာရှာနေတာလား။

သူသည် နေ့ခင်းကြောင်တောင်တွင်သာ ဤနေရာသို့ လာရဲသည်။ မဟုတ်လျှင် သူလာမည်မဟုတ်ပေ။

လင်းမိသားစုသည် မနက်ပိုင်းတွင် ထွက်ခွာသွားပြီး လျိုမိသားစုသည် ညနေပိုင်းတွင် ထပ်မံရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ တကယ်ပဲ တစ်ခုခုမှားနေတာလား။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမအမေနှင့် ရွာသားများ၏ အမူအရာများကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"မတို့ကို ပြောပြတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးရှန်။ မတို့ တကယ်ပဲ ဒီအကြောင်းကို မသိခဲ့ဘူး။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့က ကျွန်မအဖေကို ကန်တော့ဖို့ လာခဲ့တာပါ။ အိမ်သစ်ကို ပြောင်းရွှေ့ပြီးပြီဖြစ်ကြောင်းနဲ့ သူငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူနိုင်ကြောင်း ပြောပြဖို့ လာခဲ့တာပါ။"

"ကျွန်မအဘိုးနဲ့ တခြားသူတွေအတွက်ကတော့..."

"ဟီးဟီး၊ သူက အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားမိမှာပဲ။ ဒါကြောင့် သူက စိတ်အေးချမ်းသာမှုရဖို့ ဒီကို စက္ကူပူဇော်သက္ကာတချို့ မီးရှို့ဖို့ လာခဲ့တာ။" သူမသည် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်များကို မယုံကြည်ပေ။

"ယွဲ့အာ..." လျိုရှီသည် ရွာသားများကို ကြည့်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အပြစ်တင်သောလေသံကို တမင်အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း သူမသည် အမှန်တကယ်တော့ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကူညီနေခြင်းဖြစ်သည်။

"သမီးပြောတာ မမှားဘူးလေ။ မနေ့ညက လင်းမိသားစုမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို သမီးကြားပြီးပြီ။ ဒါက အဖွားနဲ့အဒေါ်က သူတို့ခြေလှမ်းတွေကို မကြည့်ဘဲ ကျောက်တုံးပေါ်မှာ ခလုတ်တိုက်မိတာ အသိသာကြီးလေ။ သူတို့က အဖေ့ကို ဘယ်လိုအပြစ်တင်လို့ရမှာလဲ။"

"အဖေက တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်အဖြစ် ပြန်လာခဲ့ရင် သူက သမီးတို့ကို ဒီလိုဆိုးဆိုးရွားရွား အနိုင်ကျင့်ခံရတာကို ကြည့်နေမှာလား။"

ရွာသားများသည် စဉ်းစားကြည့်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့၏စကားများသည် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု ခံစားမိကြသည်။

"ယွဲ့အာ၊ ငါမင်းကို တစ်ခုမေးချင်တယ်၊ စိတ်မဆိုပါနဲ့နော်။"

"မေးပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။

"ရွာထဲမှာ မင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ပြီး မင်းအဖေကို သွားတွေ့ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ ကောလာဟလတစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။ မင်းက ငရဲမင်းဆီက ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေတောင် ရရှိခဲ့ပြီး ပြန်ကောင်းလာခဲ့တယ်။ ဒါက အမှန်ပဲလား။" ရွာသားက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

၎င်းသည် ရွာထဲတွင် ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုဖြစ်သည်။

ဤမိန်းကလေးငယ်သည် ထိုသို့ပင် ဉာဏ်ကောင်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် အချိန်တိုအတွင်း အမဲလိုက်နည်းကိုပင် သင်ယူခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် တောင်ပေါ်တွင် တောရိုင်းဂျင်ဆင်းအချို့ တူးဖော်ခဲ့ပြီး အိမ်ကြီးတစ်လုံးဆောက်ရန် ငွေအမြောက်အမြားနှင့် လဲလှယ်ခဲ့သည်။

ဪ၊ ပြီးတော့ သူမသည် မုန့်တစ်မျိုး တီထွင်ခဲ့သည်ဟု သူကြားခဲ့သည်... ၎င်းကို ဘာဟုခေါ်သည်ကို သူပြန်မမှတ်မိတော့ပေ။ လူများစွာက ၎င်းသည် အရသာရှိသည်ဟု ပြောကြသည်။

လျိုရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမသမီးသည် နူးညံ့စွာ ပြုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟီးဟီး၊ ငရဲမင်းဆီက ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေဆိုတာ မရှိပါဘူး။ ကျွန်မနိုးလာတဲ့အခါ ကျွန်မအမေနဲ့ တခြားသူတွေက ကျွန်မအဖေနဲ့ ငရဲမင်းကို သူတို့ရဲ့ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်နေကြတယ်။ ကျွန်မရှုပ်ထွေးသွားတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မစိတ်က လုံးဝမကြည်လင်သေးတော့ ကျွန်မလည်း မငြင်းလိုက်မိဘူးလေ။"

"နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မလုံးဝ သတိပြန်ရလာတဲ့အခါ သတင်းက ပျံ့သွားနှင့်ပြီ။"

"ကျွန်မနိုးလာပြီးနောက်မှာ ကျွန်မစိုးရိမ်သွားပြီး မြို့ထဲက ဆေးခန်းကို သွားခဲ့တယ်။ သမားတော်က ဒါက ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုလို့ ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မငယ်ငယ်တုန်းက ကျွန်မခေါင်းကို ထိခိုက်မိခဲ့ပြီး ဦးနှောက်ထဲမှာ သွေးခဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး ကျွန်မရဲ့ဖွံ့ဖြိုးမှုကို ထိခိုက်စေခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတစ်ခါ ကျွန်မအဖွားက ကျွန်မတို့အိမ်ကို လုယက်ဖို့လာတဲ့အခါ သူမက ကျွန်မကို တွန်းလိုက်ပြီး ကျွန်မခေါင်းက မြေကြီးနဲ့ ထပ်ဆောင့်မိသွားပြန်တယ်၊ အဲ့ဒါက သွေးခဲကို ပျံ့နှံ့သွားစေခဲ့တယ်။"

"ဒါကြောင့် ကျွန်မအခု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စဉ်းစားနိုင်တာပါ။"

သူသည် အံ့ဩသွားပြီး သူ၏အမူအရာသည် အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားသည်။

"ဒါဆို ဒီလိုဖြစ်တာကိုး။" သူက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မကံကောင်းသွားတာ။ ကျွန်မအဖွားက ကျွန်မကို တွန်းလိုက်တုန်းက အသက် ဆုံးရှုံးလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့တယ်လေ။ သမားတော်က သွေးခဲသာမရှိခဲ့ရင် ကျွန်မသေချာပေါက် သေဆုံးသွားမှာလို့ ပြောခဲ့တယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

သူသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"မင်းတကယ်ကံကောင်းတာပဲ။"

***