သရဲမရှိပါ

မင်း အမဲလိုက်နိုင်တယ်လို့လည်း ကြားတယ်။ မင်း တကယ်တော်တာပဲ။" ရွာသားသည် သူမကို တိုက်ရိုက်မေးမြန်းရန် ရှက်ရွံ့သောကြောင့် သူမကို ချီးကျူးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်မအဖေ သက်ရှိထင်ရှားရှိတုန်းက သူ့ဆီက သင်ယူခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ နေမကောင်းပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေက ရှိနေသေးတယ်။ အဲ့တုန်းက အဖေက ကျွန်မရဲ့ တိကျမှုက သူ့ထက်တောင် ပိုကောင်းတယ်လို့ ပြောတယ်။"

"အဲ့တုန်းက အိမ်မှာနေရတာ အရမ်းခက်ခဲလို့ တောင်ထဲကို စမ်းကြည့်ဖို့ ဝင်သွားခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်မလည်း အမဲလိုက်ခြင်းမှာ အရည်အချင်းနည်းနည်းရှိတယ်ဆိုတာ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်လေ။"

သူမ၏ ဖခင် သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က သူသည် အခါအားလျော်စွာ တောင်များထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သော်လည်း သားကောင်များစွာ မဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမသည် အရာအားလုံးအတွက် သူမအဖေ၏ နာမည်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူမ၏ မိခင်က ဘာမှမပြောလျှင် မည်သူက ဖော်ထုတ်နိုင်ပါ့မလဲ။

"မင်းက ကြီးမားတဲ့ဘေးအန္တရာယ်ကနေ လွတ်မြောက်ပြီးတဲ့နောက် ကံကောင်းခြင်းတွေ ရရှိမှာ သေချာတယ်။" ရွာသားက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး၊ ဦးလေးရှန်ရဲ့ ကောင်းချီးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အမဲလိုက်နေတုန်းက အဲ့ဒီဂျင်ဆင်းကိုလည်း တွေ့ခဲ့တာ။" သူမက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အဲ့တုန်းက ကျွန်မ ဒဏ်ရာတွေကို စစ်ဆေးဖို့ ဆေးခန်းကို သွားခဲ့ပြီး ဆေးခန်းကို ဂျင်ဆင်းရောင်းနေတဲ့လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်တာ။ အရွက်တွေနဲ့ တစ်ပင်လုံးပါတယ်။ ကျွန်မ တောင်ထဲမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့အပင်တစ်မျိုးနဲ့ ဆင်တူတယ်လို့ မြင်လို့ အနီးကပ်သွားကြည့်ခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးတော့ တောင်ပေါ်ဂျင်ဆင်းအစစ်ဖြစ်နေတာပဲ။"

ရွာသား၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

တောင်ပေါ်ဂျင်ဆင်းတစ်ပင်ကို အိမ်တစ်လုံးနဲ့ လဲလှယ်လိုက်တာ၊ ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်လဲ။

"ဂျင်ဆင်းကို တူးဖော်ပြီးတဲ့နောက် ဆေးခန်းကို ပို့လိုက်တယ်။ သူက ကျွန်မတူးဖော်ခဲ့တဲ့ ဂျင်ဆင်းက အနည်းဆုံး နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိတယ်လို့ ပြောတယ်။ သူလည်း လိုအပ်တာနဲ့ ဝယ်သွားခဲ့တာ။"

"ငွေအများကြီးရခဲ့တ လား။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။ ဒီငွေနဲ့ပဲ ကျွန်မတို့ အိမ်ဆောက်ခဲ့တာ။" သူမသည် တိကျသော ပမာဏကို ပြောရန် ပြင်ဆင်မထားခဲ့ပေ။

ရွာသားသည် တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။

"မင်း ဂျင်ဆင်းကို ဘယ်မှာတွေ့ခဲ့တာလဲ။" သူက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"တောင်နောက်ဘက်မှာ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဆက်လက်၍ မဟုတ်မမှန်ပြောဆိုနေလိုက်သည်။

လျိုရှီက သူမကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ မိခင်ကို အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်သည်။

"အမေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မ နောက်ဆို ဟိုကိုမသွားတော့ပါဘူး။ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တုန်းက စမ်းချောင်းနားမှာ ဝံပုလွေတွေနဲ့ ကျားသစ်တွေတွေ့ပြီး အရမ်းကြောက်သွားတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။

ရွာသား၏မျက်နှာပေါ်မှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဝံပုလွေတွေနဲ့ ကျားသစ်တွေလား။ အဲ့ဒါတွေက အန္တရာယ်ရှိတဲ့သားရဲတွေပဲ။ တောင်နက်ထဲမှာ ရတနာတွေရှိရင်တောင် သူတို့ အသက်ရှင်နေဖို့ လိုသေးတယ်။

လျိုရှီသည် သူမ၏ သမီးက ထိုသို့ တမင်သက်သက်ပြောသည်ကို သိသည်။ သူမသည် သူမနှင့် ပူးပေါင်းကာ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီးနောက် များများစားစား မပြောတော့ပေ။

ထိုအခါမှသာ မိသားစုသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ဖခင်အား ကန်တော့ပွဲပြင်ဆင်ခြင်းကို စတင်ခဲ့သည်။

လျိုရှီသည် သင်္ချိုင်းကျောက်တိုင်ကို ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုပြီး ကျန်သူများမှာ ဦးခိုက်ကြသည်။

သူတို့ ဒူးထောက်နေစဉ်တွင် သူတို့အားလုံးသည် သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် တတိယဦးလေးလင်းအား တစ်ခုခုပြောခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်ကျစ်သည် ရွှေစက္ကူအချို့ကို မီးရှို့လိုက်သည်။

"အဖေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ လီရှောင်နဲ့ သမီး ဒီမှာရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် နောင်မှာ အမေနဲ့ ရှောင်ကျစ်ကို ဒုက္ခမခံစေရပါဘူး။

ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းရာသီပြီးရင် စာသင်ကျောင်းက ပြန်ဖွင့်တော့မယ်။ ကျွန်မ ရှောင်ကျစ်နဲ့ ချင်အာကို ကျောင်းပို့ပေးမယ်။ သမီးတို့မိသားစုက နောင်မှာ ပညာတတ်တွေရှိလာမှာပါ။"

လျိုရှီသည် သူမ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှေ့သို့တိုးကာ လျိုရှီ၏ လက်ကိုကိုင်ကာ သူမကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

ရွှေစက္ကူမီးရှို့ပြီးနောက် သူတို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရွာသားကိုပင် နှုတ်ဆက်ကာ အခြားသူများ သူမအကြောင်းပြောသောအခါ ရှင်းပင်ရှင်းပြပေးခဲ့လေသည်။

ရွာသားများက ပျော်ရွှင်စွာ သဘောတူပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ယဉ်ကျေးသည်ဟု ချီးကျူးကြသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အချိန်နီးကပ်လာသည်ကို မြင်ပြီး ကောက်ညှင်းအေးတုံးများ ပို့ဆောင်ရန် အသင့်ပြင်နေခဲ့သည်။

သူမ စမ်းချောင်းသို့ ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကလေးနှစ်ယောက်က သူမနောက်သို့ လိုက်လာကြသည်။

"ယောက်ဖက အစ်မ မြို့ထဲကို ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေပို့ဖို့ သွားမယ်လို့ ပြောတယ်၊ အဲ့ဒါ ဟုတ်လား။" လင်းရှောင်ကျစ်သည် အလျင်လိုနေခဲ့သည်။

***