မြို့သို့ သွားခြင်း
Vol. 7 Ch. 164
ရှောင်ချင်လည်း နောက်က လိုက်လာသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ သွားမှာ။ ဘာလို့လဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးပုံးနှစ်ပုံးကို ယူပြီး မြေကြီးပေါ်ချကာ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကလေးများ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။
"ကျွန်တော်တို့ရော လိုက်လို့ရမလား။" သူက ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းတို့ ဘာလိုချင်လဲ။ ပြောပြ။ ငါဝယ်ပေးမယ်။" ကလေးနှစ်ယောက်သည် ဈေးဝယ်ထွက်ချင်သည်ဟု တွေးရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ ဘာမှမဝယ်ချင်ဘူး။ ဒေါ်လေးနဲ့အတူ မြို့ထဲကို လိုက်ကြည့်ချင်တာ။" ရှောင်ချင်က ပြောလိုက်သည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရှောင်ချင်ကို ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် အနည်းငယ် ရှက်နေပုံရသည်။
"ကျွန်တော်ဒီကို ရောက်တာ ဒီလောက်ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အဒေါ် ကျွန်တော်တို့ကို အိမ်ခေါ်လာတဲ့အချိန်ကလွဲရင် မြို့ထဲကို တကယ်မရောက်ဖူးဘူး။"
"ကျွန်တော်လည်း မြို့ထဲကို တစ်ခါမှမရောက်ဖူးဘူး။" လင်းရှောင်ကျစ်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။
ချင်အာသည် တစ်ခါရောက်ဖူးသော်လည်း သူသည် တစ်ခါမှမရောက်ဖူးပေ။
အရင်က သူ့အဖေရှိတုန်းက သူ့ကို မြို့ထဲကို တစ်ခါမှမခေါ်သွားခဲ့ဖူးပေ။ သူကွယ်လွန်ပြီးနောက် သူ့အမေသည်လည်း သူ့ကို တစ်ခါမှမခေါ်သွားခဲ့ပေ။ သူလည်း မြို့ထဲကို သွားကြည့်ချင်သည်။
အနာဂတ်တွင် သူနှင့် ချင်အာတို့သည် မြို့ထဲရှိ ကျောင်းတော်တွင် စာသင်ရန် သွားကြမည်။ သူလမ်းမသိဘဲ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်မည်နည်း။
လင်းရှောင်ယွဲ့ ခဏရပ်သွားသည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ အတူတူသွားကြရအောင်။ ဒါပေမဲ့ မြို့ထဲရောက်ရင် လျှောက်မပြေးရဘူး။ ငါ့နောက်ကပဲ လိုက်ရမယ်။" သူမက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် အလုပ်များလွန်းသောကြောင့် ကလေးနှစ်ယောက်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။
သူတို့အတွက် အပြင်ထွက်ပြီး ဗဟုသုတရှာဖွေခြင်းသည် ကောင်းမွန်သောအရာဖြစ်သည်။
မြို့ထဲသို့သာမက ခရိုင်နှင့် စီရင်စုအပြင်ဘက်သို့ပါ သူမတတ်နိုင်သောအခါ သွားရောက်ပြီးလေ့လာသင့်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ကလေးနှစ်ယောက်၏ မျက်နှာများသည် ချက်ချင်းတောက်ပလာသည်။
"ကျွန်တော် တစ်ပုံး သယ်ကူမယ်။" ရှောင်ချင်သည် ရှေ့ထွက်လာသည်။
"ကျွန်တော်လည်း ကူမယ်။" ရှောင်ချင်၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ကျစ်သည် အလျင်အမြန် လိုက်လုပ်လိုက်သည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူ့ကို အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်သည်၊ "ချင်အာ၊ မင်းတစ်လုံးယူ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့မရဘူး ရှောင်ကျစ်။"
သူသည် လင်းရှောင်ကျစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ "မင်းက သေးသေးလေး။ မှောက်ချမိလိမ့်မယ်။"
ထို့နောက် သူမသည် လှည့်ပြီး ရှောင်ချင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ချင်အာ၊ ရှောင်ကျစ်ကို အပေါ်ထပ်ခေါ်သွားပြီး ဘေးတံခါးအပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေ။ မင်းဦးလေး နွားလှည်းပြင်ဆင်ပြီးရင် ငါတို့ထွက်ခွာမယ်။"
"ဟုတ်ကဲ့။" ရှောင်ချင်သည် ပြန်ဖြေပြီး ကောက်ညှင်းအေးတုံးပုံးကို ကောက်ယူကာ လင်းရှောင်ကျစ်နှင့်အတူ ထွက်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရေကန်မှ ကောက်ညှင်းအေးတုံးပုံးနှစ်ပုံးကို ယူပြီး အားလုံးကို အတူတကွ စုပုံလိုက်သည်။
လမ်းမကြီးသို့ မရောက်မီ လီရှောင် ရောက်လာခဲ့သည်။
သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ထံမှ ပုံးသုံးပုံးကို ယူပြီး အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။
လီရှောင်၏ ကျောပြင်ကျယ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားသည် နွေးထွေးသွားသည်။
"ကလေးနှစ်ယောက်ကို မြို့ထဲမှာ ကြာကြာမနေခိုင်းနဲ့။" လီရှောင်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
"အင်း၊ ကျွန်မတို့မမှောင်ခင် သေချာပေါက် ပြန်လာခဲ့မယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ငါကုန်ပစ္စည်းတွေ ပို့ပေးရမလား။" လီရှောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်မအေးမသာဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။
"မလိုပါဘူး။ ငရုတ်ပင်ပျိုတွေ စိုက်၊ ပြီးရင် ရေလောင်းပြီး လာမယ့်နှစ်ရက်အတွင်း အပင်ပြာမှုန့်နည်းနည်းဖြူးပေး။ ရှင်ပြီးသွားရင် ကျွန်မ ရှင့်ကို ပို့ခိုင်းဖို့ စီစဉ်ပေးမယ်။" သူမက ပြောလိုက်သည်။
လီရှောင်သည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
"ကောင်းပြီ။" သူက နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။
"ညနေမတိုင်ခင် ပြန်လာခဲ့၊ မဟုတ်ရင် ငါမင်းတို့အားလုံးကို ရှာဖို့ မြို့ထဲကို လိုက်လာခဲ့မှာ။" သူက ပြောလိုက်သည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ။" သူမက ပြောလိုက်သည်။
သူသည် သူမအတွက် တကယ်ပဲ စိုးရိမ်နေသည်။
.
ဘေးတံခါးတွင်။
လီရှောင်သည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးပုံးလေးပုံးကို နွားလှည်းထဲသို့ ထည့်ပြီး သူတို့နွားလှည်းပေါ်တက်သည်ကို ကြည့်ပြီးမှ လယ်ကွင်းသို့ သွားခဲ့သည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နွားလှည်းကို ရွာအပြင်သို့ မောင်းနှင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် စကားပြောရင်း မကြာမီ လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
"ဒါဆိုရင် မနက်ဖြန် ရွာထဲမှာ ကောက်ညှင်းအေးတုံးရောင်းဖို့ မင်းတို့နှစ်ယောက်အပေါ်မှာ မူတည်တယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။
"ဒီလိုလုပ်ရအောင်၊ မနက်ဖြန် မင်းနဲ့အမေက အိမ်မှာ ကောက်ညှင်းအေးတုံးရောင်းမယ်။ မင်းတို့ရောင်းတဲ့ ပန်းကန်အရေအတွက်အတိုင်း ကြေးနီပြားတွေ ပေးမယ်။ ပြီးတော့ မင်းတို့ ကြေးနီပြားတွေကို အညီအမျှ ခွဲဝေယူကြ။"
***