စာသင်ကျောင်းအနီးမှ လမ်း

လင်းရှောင်ကျစ်၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်သွားသည်။

"အဒေါ်၊ ကျွန်တော် ပိုက်ဆံမလိုပါဘူး။" ရှောင်ချင်က ပြောလိုက်သည်။

သူသည် အိမ်တွင် စားသောက်ပြီး နောင်တွင် မြို့ထဲတွင် ပညာသင်ကြားရန် မိသားစု၏ ငွေကို သုံးစွဲရမည်ဖြစ်သည်။ ယခု သူ နောက်ဆုံးတွင် ကူညီနိုင်ပြီဖြစ်သောကြောင့် သူ မည်သို့ ပိုက်ဆံတောင်းနိုင်မည်နည်း။

"ကျွန်တော်လည်း ပိုက်ဆံမလိုပါဘူး။" လင်းရှောင်ကျစ်သည် အလျင်အမြန် လိုက်ပြောလိုက်သည်။

ကလေးများသည် အခြားသူများကို မျက်စိမှိတ်၍ အတုခိုးတတ်ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဘာလို့မလိုရမှာလဲ။ ဒါက မင်းတို့ ပိုက်ဆံစုဖို့ အခွင့်အရေးပဲ။ ငါ မင်းတို့ကို အခါအားလျော်စွာ ဒီလိုအခွင့်အရေးတွေ ပေးမှာပါ။"

"ကလေးတွေက ငယ်ငယ်ကတည်းက ငွေကြေးစီမံခန့်ခွဲနည်းကို သင်ယူတာ ကောင်းတယ်။ ပိုက်ဆံလက်ထဲမှာရှိရင် စာသင်ကျောင်းမှာ လိုအပ်တာမှန်သမျှ ဝယ်လို့ရတာပေါ့။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ချင်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားပြီး ဤသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု သူ ထင်မိသည်။

လင်းရှောင်ကျစ်သည် ရှောင်ချင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဘာလုပ်လုပ်၊ သူလည်း လုပ်မည်ဖြစ်သည်။

"နောင်မှာ လူတိုင်း ငါတို့အိမ်ကို ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေလာဝယ်ရင် ငါ မင်းတို့ကို ပိုက်ဆံမပေးတော့ဘူး။" လင်းရှောင်ယွဲ့က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်။" ရှောင်ချင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" လင်းရှောင်ကျစ်၏ မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ဝင်းပသွားသည်။

"ဟီးဟီး..." လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

သူမသည် ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် စကားစမြည်ပြောရင်း မကြာမီ ချင်းရှီမြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူတို့သည် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ရူယီစားသောက်ဆိုင်သို့ သွားကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးပုံးလေးပုံးကို မီးဖိုချောင်ဝန်ထမ်းများအား ပေးအပ်ပြီး စာရင်းကိုင်ထံမှ ကြေးနီပြား ၃၀၀ လက်ခံရရှိပြီးနောက် ကလေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။

သစ်သားပုံးများကို ပြန်လည်ရယူရန် အဆင်မပြေဟု တွေးမိသောကြောင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နွားလှည်းကို ကုန်စုံဆိုင်သို့ ရိုးရှင်းစွာ မောင်းနှင်သွားသည်။ သူမသည် ချက်ချင်း သစ်သားပုံးဆယ်လုံး ထပ်မံမှာယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် ချင်းရှီမြို့ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီး ဆန်ဆိုင်သို့သွား၍ ဆန်ချော ပေါင် ၁၀၀ နှင့် ထန်းညက် ၅ ပေါင် ဝယ်ယူခဲ့သည်။

သူမသည် မုန့်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ဖြတ်သွားပြီး မုန့်အချို့ ဝယ်ယူခဲ့သည်။

စားသောက်နေစဉ်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ချင်းယွင်စာသင်ကျောင်းတည်ရှိရာ လမ်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ဤအချိန်တွင် စာသင်ချိန်ပြီးဆုံးသွားပြီး လမ်းများပေါ်တွင် ပညာသင်များစွာ ရှိနေခဲ့သည်။

သူတို့သည် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပုံရပြီး အချို့မှာ စာသင်ကျောင်း၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ အလွန်တက်ကြွနေပုံရသည်။

လင်းရှောင်ကျစ်သည် သူတို့ကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်နှာမှာ လေးစားအားကျမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ရှောင်ချင်သည် များစွာပို၍တည်ငြိမ်သော်လည်း သူ စာသင်ကျောင်း၏ ဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်သောအခါ သူ့မျက်လုံးများမှာ မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"ကြည့်၊ ဒါက ချင်းယွင်စာသင်ကျောင်းပဲ။ ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းပြီးရင် မင်းတို့ကို ဒီကိုပို့ပေးမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးကာ သူတို့ကို ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ကျစ်၏ မျက်လုံးများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် အရောင်တောက်သွားသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ။"

ရှောင်ချင်သည်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားလိုက်သည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် နောင်မှာ ကြိုးစားပြီး စာသင်ရမယ်။ ဒါက ငါ့ကို ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပဲ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချင်းယွင်စာသင်ကျောင်းနှင့် နီးကပ်သော လမ်းပေါ်မှ ဆိုင်အနည်းငယ်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

သူမသည် မုန့်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ အထူးသဖြင့် ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ကိုင်နေပြီး အနီးအနားမှ စားသောက်ဆိုင်နှစ်ဆိုင်၏ စီးပွားရေးမှာလည်း ကောင်းမွန်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်သည်။

လမ်းဘေးဈေးသည်များပင် ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ကိုင်နေကြသည်။

ဤလမ်းသည် ဝေးလံခေါင်သီခြင်းမရှိဘဲ ဤအချိန်တွင် ယာဉ်ကြောများပြားသောကြောင့် စီးပွားရေးမှာ သဘာဝအတိုင်း ကောင်းမွန်သည်။

"အဒေါ်၊ ကျွန်တော်တို့ ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေကို ဒီမှာလည်း ရောင်းလို့ရနိုင်လောက်တယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့ စကားမပြောမီမှာပင် ရှောင်ချင်က ပြောနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်သွားသည်။

"ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ စဉ်းစားနေတာ တူတယ်။"

"မနက်ဖြန် နေ့လည်ပိုင်းမှာ ပိုလုပ်လိုက်မယ်။ ရူယီစားသောက်ဆိုင်ကို ပစ္စည်းတွေပို့ပြီးရင် ဒီမှာ ရောင်းကြည့်လိုက်မယ်။" သူမ မြို့ထဲကို လာမည်ဖြစ်သောကြောင့် တစ်နာရီခန့် ဝင်ရောက်ရပ်နားလိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။ ပန်းကန်တစ်ရာကျော် ရောင်းနိုင်လျှင် အမြတ်ရပေလိမ့်မည်။

"ကျွန်တော် ကူညီမယ်။" ရှောင်ချင်က ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လည်းပါတယ်။" လင်းရှောင်ကျစ်က ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ရယ်မောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး။ ငါတစ်ယောက်တည်း လုပ်နိုင်တယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို အိမ်မှာလိုတယ်။"

ရှောင်ချင်မှာ ခဏရပ်တန့်သွားသည်။

သူတို့ ရွာထဲတွင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများ ရောင်းချရမည်ကို သူ သတိရသွားသည်။

သူ ထပ်မံဘာမှမပြောတော့ပေ။

လင်းရှောင်ကျစ်သည် ရှောင်ချင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အတင်းမတောင်းဆိုတော့ပေ။

***