← Chapters

စာသင်ကျောင်းဝင်ပေါက်တွင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးရောင်းခြင်း

Vol. 7 Ch. 166

စာသင်ကျောင်းဝင်ပေါက်တွင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးရောင်းခြင်း

Vol. 7 Ch. 166

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါတို့ ဈေးဝယ်တာ ပြီးသလောက်ရှိနေပြီ။ ပြန်ကြရအောင်။" လီရှောင်က သူမအား ညနေမတိုင်မီ ပြန်လာရန် တောင်းဆိုထားပြီး ပြန်ရောက်ရန် နောက်ထပ် မိနစ် ၃၀ ခန့် ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။

"ဟုတ်ကဲ့။" ကလေးတို့နှစ်ဦးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နွားလှည်းကို လှည့်ကာ ရွာဘက်သို့ မောင်းနှင်သွားသည်။

သူတို့ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကလေးနှစ်ယောက်သည် လယ်ကွင်းသို့ လီရှောင်ကို ရှာဖွေရန် သွားကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ညစာပြင်ဆင်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။

နောက်ထပ် ခမ်းနားသော ညစာတစ်နပ်ဖြစ်သည်။ လျိုမိသားစုဝင်များသည် အရသာရှိသော အစားအစာများကို စားသုံးရင်း အလွန်ပြည့်စုံသည်ဟု ခံစားမိကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီနှင့် လီရှောင်အား ချင်းယွင်စာသင်ကျောင်းအနီးတွင် ဆိုင်ခင်း၍ ကောက်ညှင်းအေးတုံးရောင်းချမည့် သူမ၏ အစီအစဉ်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

"ကျောင်းဆင်းပြီးရင် စာသင်ကျောင်းကနေ လာတဲ့လူတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် အဲ့ဒီမှာ စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်က နောက်ကျသွားမှာမလို့ မင်းပြန်လာတဲ့အခါ မှောင်နေမှာ။" လျိုရှီက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"သိပ်မနောက်ကျပါဘူး။ စာသင်ချိန်က ခုနစ်နာရီ ဆယ့်ငါးမိနစ်မှာ ပြီးတာ။ ရူယီစားသောက်ဆိုင်ကို ပစ္စည်းတွေပို့ပြီးရင် သမီး ဟိုကိုသွားမယ်။ သမီးတို့ အဲ့ဒီမှာ တစ်နာရီပဲ နေမှာ။ သမီး မြို့ထဲကနေ နာရီဝက်အတွင်း ပြန်ရောက်မှာ။ ပြန်လာတဲ့အခါ အမေ့ကို ချက်ပြုတ်ရာမှာ ကူညီနိုင်လောက်သေးတယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အမေက ညစာကို အရင်ပြင်ဆင်ထားရမှာပေါ့။"

လျိုရှီသည် သူမ၏ သမီးကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ "ချက်ပြုတ်တာက ကိစ္စသေးသေးလေးပါ။ အမေက သမီး အရမ်းပင်ပန်းသွားမှာကိုပဲ စိုးရိမ်တာ။"

သူက မြို့အနောက်ဘက်ကို မနက်ပိုင်းသွားရတယ်၊ နေ့လယ်ပိုင်းပြန်လာပြီး ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေလုပ်ရတယ်၊ ပစ္စည်းတွေပို့ရတယ်၊ ပြီးတော့ ဆိုင်ခင်းရသေးတယ်။ သူ အနားယူချိန် သိပ်ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘာကိစ္စကြီးကြီးမားမားရှိလို့လဲ။ အခု ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေက လူကြိုက်များနေတော့ သမီးတို့ ပိုက်ဆံပိုရှာသင့်တယ်။ မဟုတ်ရင် ဆောင်းရာသီရောက်ရင် ရောင်းလို့မရမှာကို စိုးရိမ်ရတယ်။"

ရူယီစားသောက်ဆိုင်ကတော့ အချို့မှာယူနိုင်သေးသည်။ သို့သော် လမ်းများပေါ်တွင် ဆိုင်ခင်းရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

လျိုရှီမှာ ခဏရပ်တန့်သွားသည်။

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။"

ကောက်ညှင်းအေးတုံးများကို ဆောင်းရာသီတွင် ရောင်းချနိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ သူတို့သည် ငွေရှာရန် အခြားနည်းလမ်းများကို စဉ်းစားရပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ အားလုံးမအောင်မြင်ပါက သူမ ပန်းထိုးအလုပ်ကိုသာ လုပ်ဆောင်ပေလိမ့်မည်။

သူမသည် အလုပ်ရုံမှ အလုပ်ကြီးတစ်ခုကို လက်ခံခြင်းဖြင့် ဆောင်းရာသီကို ဖြတ်သန်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ယခု အိမ်တွင်းအခြေအနေ ပိုမိုကောင်းမွန်လာသောကြောင့် သူမသည် အလုပ်မရှာနိုင်မည်ကို မကြောက်တော့ပေ။ သူမ ပန်းထိုးဘောင်တစ်ခု ဝယ်ယူသင့်သည်။

"ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်။" လီရှောင်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် သူမ နောက်ကျမှ ပြန်လာမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

လျိုရှီသည် ချက်ချင်းခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမသည် လီရှောင်ကို အသိအမှတ်ပြုသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူမသည် ငရုတ်ပျိုးပင်များ စိုက်ပျိုးခြင်းအကြောင်း ပြောမည်အပြုတွင် လီရှောင်သည် နောက်တစ်ကြိမ် စကားပြောလာသည်။

"ငါ ငရုတ်ပျိုးပင်တွေကို စိုက်ပြီးသွားပြီ။ မနက်ဖြန်မနက် ပြာနည်းနည်းထည့်ပြီး ရေလောင်းလိုက်မယ်။

နေ့လယ်ပိုင်းမှာ မင်းနဲ့အတူ မြို့ထဲကို လိုက်ခဲ့မယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ ဆိပ်ကမ်းကို ကြည့်ကြမယ်။ အဲ့ဒီမှာ အလုပ်တစ်ခုရှာလို့ရရင် ငါ မင်းကို စာသင်ကျောင်းကိုဆီပို့ပေးခဲ့ပြီး အပြန်ကျရင် အတူပြန်လာလို့ရတယ်။"

"ကောင်းပြီလေ။" သူမက ပြောလိုက်သည်။

သူမ မကြောက်သော်လည်း လီရှောင်ရှိနေခြင်းဖြင့် သူမအတွက် ဒုက္ခများစွာကို အမှန်တကယ် သက်သာစေနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ချင်းယွင်စာသင်ကျောင်းအပြင်ဘက်တွင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးရောင်းချခြင်းကိစ္စမှာ အခြေကျသွားသည်။

ညစာစားပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဆန် ၁၂ ပေါင် ထပ်မံကြိတ်ကာ ကောက်ညှင်းအေးတုံး ပုံး ၁၀ ပုံး ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

လီရှောင်နှင့်အတူ သူမသည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများကို ရေကန်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ သန့်စင်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အနားယူရန် ပြန်သွားခဲ့သည်။

ယခု ရေကန်ထဲတွင် စုစုပေါင်း ကောက်ညှင်းအေးတုံး ပုံး ၂၆ ပုံး ရှိနေသည်။ ရူယီစားသောက်ဆိုင်က ၄ ပုံးမှာယူထားပြီး သူမသည် ဆိုင်ခင်းသည့်အခါ ပိုမိုယူဆောင်သွားမည်ဖြစ်သည်။ သူမသည် လမ်းများပေါ်တွင် ရောင်းချရန် ပုံး ၁၆ ပုံး ယူဆောင်သွားမည်ဖြစ်သောကြောင့် စုစုပေါင်း ၂၀ ဖြစ်သည်။

ပုံး ၁၆ ပုံးသည် ကောက်ညှင်းအေးတုံး အလုံး ၄၀၀ နှင့် ညီမျှသည်။ သူမသည် ၎င်းတို့ကို ရောင်းကုန်နိုင်မည်လား မသိပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ ရောင်းနိုင်သလောက် ရောင်းပေလိမ့်မည်။

မျှော်လင့်ချက်များပြည့်နှက်စွာဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ အိပ်မက်ကမ္ဘာသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူမ နိုးလာသောအခါ မိုးလင်းနေပြီဖြစ်သည်။

***

All Chapters