အဒေါ်ဝမ် စောစောရောက်လာခြင်း

သူမထပြီး မျက်နှာသစ်လိုက်သည်။ ရှေ့ခြံဝင်းသို့ ရောက်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လူတိုင်းထနှင့်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

လျိုရှီသည် လင်းရှောင်ကျစ်ကို မီးဖိုချောင်သို့ ခေါ်သွားပြီး မနက်စာပြင်ဆင်နေစဉ် ရှောင်ချင်သည် လီရှောင်နောက်သို့ လိုက်ကာ စမ်းချောင်းဘေးရှိ ကောက်ညှင်းအေးတုံးများကို သွားယူသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် အဒေါ်ဝမ် ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဒေါ်ဝမ်၊ ဘာလို့ဒီလောက်စောစော လာတာလဲ။" သူမက ပြုံးပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်း မြို့ထဲမှာ ဆိုင်ခင်းတာကို မနှောင့်နှေးစေချင်လို့။" အဒေါ်ဝမ်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ မြို့ထဲကို နာရီဝက်လောက်ပဲ ကြာမှာ။"

"အာ့ယာ ဘယ်လိုနေသေးလဲ။"

"တော်တော်သက်သာနေပြီ။ ရောင်ရမ်းတာတွေ အများကြီးကျသွားပြီ၊ ဒါကြောင့် အိမ်မှာ အနားယူနေတယ်။"

"ကောင်းတာပေါ့။ သမားတော်ရဲ့ဆေးက အာနိသင်ပြပြီ။ သူ မကြာခင် အဆင်ပြေသွားမှာပဲ။"

"ဒါတွေအားလုံးက မင်းကြောင့်ပဲ။"

"အိုင်ယား၊ ထပ်ပြီးတော့..."

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ခဏတာ စကားပြောပြီးနောက် လျိုရှီသည် ထွက်လာပြီး မနက်စာ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဟု ပြောလိုက်သည်။

"အဒေါ်ဝမ်၊ စားပြီးပြီလား။ မစားရသေးရင် အတူတူစားကြရအောင်။" လျိုရှီက အဒေါ်ဝမ်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည်လည်း ပြုံးပြီး သူမကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ ငါစားပြီးပြီ။" အဒေါ်ဝမ်က လျင်မြန်စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် စမ်းချောင်းမှ ပြန်လာသော လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့သွားစားကြ။ လီရှောင်ရောပဲ။ ငါကျန်တဲ့ ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေ သွားယူလိုက်မယ်။ မင်းတို့စားပြီးရင် ငါတို့ထွက်ခွာလို့ရပြီ။" သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့အားလုံး ယူပြီးပြီ။ စမ်းချောင်းထဲက ကျန်တဲ့ ပုံးဆယ်ပုံးက အိမ်မှာရောင်းဖို့။" လီရှောင်က ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်နွားလှည်းကိုလည်း ပြင်ဆင်ပြီးပြီ။ မင်းတို့အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် ထွက်လို့ရပြီ။" သူပြောရင်း ကောက်ညှင်းအေးတုံးပုံးလေးပုံးကို နွားလှည်းသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်သည် အလျင်အမြန် သွားကူညီလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ့ကိုလုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ မင်းတို့မြန်မြန်စားကြ၊ ပြီးရင် ငါတို့ထွက်ကြမယ်။ နောက်ကျရင် နေရာမရဘဲနေနိုင်တယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးပြီး "ကောင်းပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သွားစားကြစို့။" သူက လီရှောင်ကို ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားနှင့်အတူ မိသားစုတစ်စုလုံး အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဒေါ်ဝမ်ကို ကြာကြာစောင့်ခိုင်းရန် မလိုလားပေ။ သူမသည် ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်စားပြီး ကြက်ဥပြုတ်လေးလုံးကို ယူကာ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

"သွားကြစို့ အဒေါ်ဝမ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နွားလှည်းသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အဒေါ်ဝမ်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ ဤမျှလျင်မြန်စွာ ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ်အံ့ဩသွားသည်။

"ဒီလောက်မြန်တာလား။"

"ဟီးဟီး၊ မနက်ပိုင်းမှာ သိပ်စားချင်စိတ်မရှိဘူး။ ဆန်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ဆို တော်ပါပြီ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူတို့ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ကြက်ဥပြုတ်လေးလုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်နှစ်လုံးစီ စားကြရအောင်။" သူမသည် ကြက်ဥပြုတ်နှစ်လုံးကို အဒေါ်ဝမ်အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ငါမနက်စာစားပြီးပြီ၊ မင်းကိုယ်တိုင်အတွက် သိမ်းထားလိုက်။" သူမသည် လျင်မြန်စွာ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"ကျွန်မအတွက်လည်းရှိပါတယ်။ ဒီနှစ်လုံးက အဒေါ်စားဖို့အတွက်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်သည် ၎င်းကို မယူသေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက "ရူယီစားသောက်ဆိုင်က မှာထားတဲ့ ကောက်ညှင်းအေးတုံးပုံးလေးပုံးကလွဲရင် ကျန်တဲ့ ပုံး ၁၆ ပုံးက ကျွန်မတို့ရောင်းဖို့။ အားလုံးရောင်းထွက်ဖို့ မလွယ်ဘူး။ အဒေါ်ဗိုက်မပြည့်ရင် နောက်မှ ပင်ပန်းမှာကိုစိုးလို့ပါ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ အဒေါ်ဝမ်သည် လက်ခံလိုက်သည်။

"မင်းက အရမ်းရက်ရောတာပဲ။ ဒီတစ်ခါပဲနော်။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပေးရင် မင်းဘာပြောပြော ငါမယူတော့ဘူး။"

ကြက်ဥများသည် ဈေးကြီးပြီး ရွာသားများသည် အိမ်တွင် စားသုံးရန် တွန့်ဆုတ်လေ့ရှိကြသည်။ အများစုမှာ ပိုက်ဆံအတွက် ရောင်းချကြသည်။

ဤမိန်းကလေးသည် တကယ်ကောင်းသည်၊ တစ်ကြိမ်လျှင် နှစ်လုံးပေးသည်။

"ကောင်းပြီ။ အဒေါ်ပြောသလိုပဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ရယ်မောလိုက်သည်။

သူမသည် နွားလှည်းကို မောင်းနှင်ရင်း ကြက်ဥတစ်လုံးကို ခွာလိုက်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူမသည် အဒေါ်ဝမ်နှင့် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများအကြောင်း စကားပြောခဲ့သည်။

***