အဆိုးဆုံးအတွက် ပြင်ဆင်ခြင်း

"ရပါတယ်။ ပန်းကန်တွေသိပ်မကျန်တော့လို့ ဝယ်မလို့။ သစ်သားပုံးတွေလည်း ပိုလိုလောက်တယ်။ နောက်ကျရင် ကုန်စုံဆိုင်ကိုသွားတဲ့လမ်းမှာ ဆန်ဆိုင်ကို ဖြတ်သွားမှာ။"

"ကောင်းပြီလေ၊ ငါ ဒီမှာနေပြီး နွားလှည်းကို စောင့်ကြည့်ထားမယ်။ မင်း ပြီးတာနဲ့ မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့။" အဒေါ်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထို့နောက် ခြင်းတောင်းကို နွားလှည်းပေါ်မှယူကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များဝယ်ရန် ဈေးသို့ သွားခဲ့သည်။

သူတို့မိသားစုတွင် လူငါးယောက်ရှိသည်။ သူမနှင့် လီရှောင်တို့သည် အစားကြီးကြပြီး သူမ၏ မိခင်သည်လည်း ထိုနည်းတူဖြစ်သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူတို့သည် ကြီးထွားနေဆဲဖြစ်ပြီး အတော်အတန်စားသုံးနိုင်ကြသည်။

သူမသည် သူတို့ ကောင်းမွန်စွာစားသုံးနိုင်ရန် သေချာစေရမည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မနက်ဖြန်မနက်စာနှင့် နေ့လည်စာအတွက် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူပြီးနောက် နွားလှည်းသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် နွားလှည်းကို ကုန်စုံဆိုင်ဘက်သို့ မောင်းနှင်သွားသည်။

လမ်းတွင် သူမသည် ဆန်ဆိုင်တစ်ခုကို ဖြတ်သွားပြီး အဒေါ်ဝမ်နှင့်အတူ ဆန်လုံးညို ပေါင် ၃၀ နှင့် ဂျုံကြမ်း ပေါင် ၂၀ ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ဆန်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို သိပြီး ထိုအကြောင်းကြောင့် သူသည် အဒေါ်ဝမ်အား ဈေးနှုန်းမှ ၃ ပြား လျှော့ချပေးခဲ့သည်။

ဆန်နှင့် ဂျုံမှုန့်များဝယ်ယူပြီးနောက် အဒေါ်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"ကောင်မလေး၊ မင်း လူတော်တော်များများနဲ့ ရင်းနှီးတာပဲ။" သူမက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။

ဤဆန်ဆိုင်၏ ဈေးနှုန်းမှာ သင့်တော်သည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် ယခင်က ဤဆိုင်မှ ဆန်ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ဆိုင်ရှင်သည် မည်သည့်အခါကမှ ဈေးမလျှော့ခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူမ အံ့ဩသွားသည်။

"ဟီးဟီး၊ အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မ ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေလုပ်ဖို့ ဆန်ချောအများကြီးသုံးလို့ပါ။ ဆန်ချောရဲ့ အမြတ်က ဆန်လုံးညိုထက် အများကြီးပိုများတယ်။ ကျွန်မ လူကြီးမင်းချန်နဲ့ ရေရှည်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့အကြောင်း ပြောထားတယ်၊ ဒါကြောင့် နောင်မှာ သူ့ဆီကပဲ ဝယ်မှာ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ရယ်မောလိုက်သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ ၎င်းမှာ ကောက်ညှင်းအေးတုံးလုပ်ငန်းကြောင့်သာ မဟုတ်ပေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူမသည် စီးပွားရေးကိုစတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုအစား၊ သူမတွင် ငွေရှိသည့်အချိန်မှစ၍ သူမသည် ဆန်ကို တိတ်တဆိတ် သိုလှောင်နေခဲ့သည်။

သူမသည် ငါးရက်တစ်ကြိမ် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ပြီး တစ်ကြိမ်လျှင် ဆန် ပေါင် ၅၀ သိုလှောင်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကို တွေ့ကြုံပြီးနောက် သူမ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။

ယခု သူမသည် ရှေးခေတ်တွင် ရောက်ရှိနေပြီး ၂၁ ရာစု၏ အသိပညာနှင့် အထူးစွမ်းရည်များ ရှိနေသောကြောင့် ဘဝမှာ ခက်ခဲမည်မဟုတ်ဟု ထင်ရသည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်သောအရာတစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့လျှင်ကော။

သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့လျှင်ကော။

ဤခေတ်တွင် ယမန်နှစ်က မိုးခေါင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ အနီးအနားမှ ချင်းရှီရွာမှ လူများအပါအဝင် လူများကို တောင်များထဲသို့ တောဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ရှာဖွေစားသောက်စေခဲ့သည်။

အခြေအနေ ပိုဆိုးရွားပါက အချို့လူများ ငတ်မွတ်သေဆုံးနိုင်သည် သို့မဟုတ် ဒုက္ခသည်များပင် ဖြစ်လာနိုင်သည်။

အတိုချုပ်အားဖြင့် သူမသည် သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် ကျောင်းတက်နေစဉ်က ရှေးခေတ်လယ်သမားများ၏ ဘဝသည် သဘာဝတရားအပေါ် မူတည်သည်ကို သင်ယူခဲ့သည်။

ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အခြေအနေမှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထက် များစွာမကောင်းမွန်ပေ။

ထို့ကြောင့် အဆိုးဆုံးအတွက် ပြင်ဆင်ထားရန်မှာ လိုအပ်နေသေးသည်။

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ မင်းရဲ့ ကောက်ညှင်းအေးတုံးလုပ်ငန်းက ကြီးထွားလာနေပြီး မင်း ဆန်ချောအများကြီးသုံးနေတာပဲ။" အဒေါ်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ကုန်စုံဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

လူကြီးမင်းကျင်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မြင်ပြီး ချက်ချင်း ရှေ့သို့ထွက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မိန်းကလေးလင်း၊ ပစ္စည်းတွေအားလုံး ရောင်းကုန်ပြီလား။" လူကြီးမင်းကျင်းသည် ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ထားသော နွားလှည်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အခုမှ စောသေးတာ၊ သူမ ဒီလောက်မြန်မြန် ထွက်သွားမှာမဟုတ်ဘူး။

"ကျေးဇူးကြောင့် အားလုံးရောင်းကုန်သွားပါပြီ။ မနေ့က ဦးလေးဆီက ဝယ်ခဲ့တဲ့ ပန်းကန်တွေသိပ်မကျန်တော့လို့ နောက်ထပ်လာယူတာပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ရွှင်လန်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

လူကြီးမင်းကျင်း၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားသည်။

"ဘယ်နှစ်လုံး လိုချင်လဲ။" သူမရဲ့ စီးပွားရေးက အရမ်းကောင်းတာပဲ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး "ပန်းကန်ငယ် ၁၅ လုံး၊ အလတ် ၂၅ လုံးနဲ့ အလတ်-ကြီး ၁၀ လုံးပါ။"

ယနေ့ ရောင်းချခဲ့သော ပမာဏအရ လူအများစုသည် ပါဆယ်ကောက်ညှင်းအေးတုံး ၄ ပွဲအောက်သာ မှာယူကြသောကြောင့် သူမသည် ပန်းကန်ငယ်နှင့် အလတ်များကို ပိုမိုပြင်ဆင်နိုင်သည်။

လူကြီးမင်းကျင်း၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်သွားသည်။

"ရပါတယ်။ ငါ လူတစ်ယောက်ကို မင်းမှာတာတွေ သွားယူခိုင်းပြီး လှည်းဆီကို ပို့ပေးလိုက်မယ်။"

***