သူမ သစ်သားပုံးတွေ ထပ်ဝယ်ခဲ့တယ်

ဆိုင်၏ လုပ်ငန်းတိုးတက်လာသောကြောင့်သာ သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။

"အလျင်မလိုပါဘူး၊ သစ်သားပုံးငယ် ၁၂ လုံး ထပ်ပေးပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့သည် ဤညနေပိုင်းတွင် ရူယီစားသောက်ဆိုင်သို့ ကောက်ညှင်းအေးတုံး ပုံး ၁၂ ပုံး ပို့ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး ဤသစ်သားပုံးများကို မနက်ဖြန်မနက်မှသာ ပြန်လည်ရယူနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အိမ်တွင် သစ်သားပုံး ၁၈ လုံးသာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ၎င်းသည် မလုံလောက်ပေ။

"နေဦး၊ ကျွန်မ ပုံး ၂၀ ပဲ ယူလိုက်မယ်။ နောက်တစ်ခါ လာရမယ့်ဒုက္ခ သက်သာရတာပေါ့။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ရူယီစားသောက်ဆိုင်အပြင် သူတို့သည် မြို့အနောက်ဘက်၊ ချင်းယွင်စာသင်ကျောင်းအနီးနှင့် သင်္ဘောကျင်းတွင်လည်း ဆိုင်ခင်းရန် ကြံရွယ်ထားကြသည်။

ထို့အပြင် တခြားရွာများသို့ ကောက်ညှင်းအေးတုံးများ သယ်ဆောင်သွားလိုသူများ ရှိပါက သူတို့၏လုပ်ငန်းသည် ပိုမိုတိုးတက်လာမည်ဖြစ်သည်။

သူမတွင် အစီအစဉ်တစ်ခုရှိသော်လည်း ၎င်းသည် အဒေါ်ဝမ်နှင့် အခြားသူများ စိတ်ဝင်စားမှုရှိမရှိအပေါ် မူတည်မည်ဖြစ်သည်။

"အား။ မင်းက အရမ်းရဲရင့်တာပဲ၊ ငါသူ့ကို ကုန်ပစ္စည်းတွေ အခုပဲ သွားယူခိုင်းလိုက်မယ်။" လူကြီးမင်းကျင်းသည် အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။

သူသည် ဆိုင်အကူကို လျင်မြန်စွာ ခေါ်လိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်သည် တစ်ခုခုပြောလိုသော်လည်း သူမမပြောမီတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့က သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် ပုံးအရေအတွက်ကို စစ်ဆေးပြီး လှည်းထဲသို့ သယ်ဆောင်ကူညီရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်သည် ဘာမှမပြောပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ငွေရှင်းရန် သွားခဲ့သည်။ အားလုံးကို လှည်းပေါ်သို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် သူမသည် နွားလှည်းမောင်းကာ ထွက်ခွာသွားစဉ် လူကြီးမင်းကျင်းက သူမကို လိုက်ပို့ခဲ့သည်။

သူတို့သည် မြို့တံခါးကို ဖြတ်သွားသောအခါ အဒေါ်ဝမ်သည် သစ်သားပုံးများကို အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အခါအားလျော်စွာ နောက်ပြန်လှည့်ပြီး သူမ၏အမူအရာကို သတိပြုမိသည်။

အဒေါ်ဝမ်၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာသည် ပိုမိုညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်သည်။

"ပြောစရာတစ်ခုခုရှိလို့လား။" သူမက မေးလိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"ယွဲ့အာ၊ ဒါတွေက အရမ်းများမနေဘူးလား။" သူတို့သည် လှည်း၏ နေရာတစ်ဝက်နီးပါးကို ယူထားသည်။

သူတို့သည် ယနေ့တွင် ငွေအနည်းငယ် ရရှိခဲ့သော်လည်း ဤပစ္စည်းများဝယ်ယူပြီးနောက် သိပ်မကျန်တော့ပေ။

သူမသည် လျိုရှီသည် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ မည်သို့ခံစားရမည်ကို တွေးမိသည်။

"အရမ်းများတယ်လား။ မလုံလောက်မှာကိုသာ စိုးရိမ်ရမှာ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်၏အမူအရာသည် ခဲသွားသည်။

သူမသည် တစ်ခုခုပြောလိုသော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့က ထပ်မံပြောကြားလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့က ဒီနေ့ ကောက်ညှင်းအေးတုံးအရေအတွက် အကန့်အသတ်နဲ့ပဲ ပြင်ဆင်ခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် ပန်းကန်တွေ အများကြီးမသုံးခဲ့ဘူး။ မနက်ဖြန် ကောက်ညှင်းအေးတုံးအရေအတွက်ကို နှစ်ဆတိုးမယ်၊ ဒါကြောင့် ပန်းကန်အရေအတွက်ကိုလည်း နှစ်ဆတိုးရမယ်။"

"သစ်သားပုံးတွေအတွက်ကတော့ ဒါတွေမဝယ်ခင်မှာ ကျွန်မတို့မှာ ၃၀ ပဲ ရှိခဲ့တယ်။

ကျွန်မက ဒီညနေပိုင်းမှာ ရူယီစားသောက်ဆိုင်ကို ၁၂ လုံး ပို့ပေးရမယ်။ ပုံးတွေကို မနက်ဖြန်မနက်မှ ပြန်ရယူနိုင်မှာ။

ဒါဆိုရင် ကျွန်မမဝယ်ရင် မနက်ဖြန်မနက်မတိုင်ခင်မှာ ၁၈ လုံးပဲ ရနိုင်တော့မှာ။ ၁၈ လုံးထဲက ရူယီစားသောက်ဆိုင်က မနက်ဖြန်မနက် ၈ လုံး ယူသွားမယ်။ ကျွန်မတို့လည်း မနက်ဖြန် ဆိုင်ခင်းမှာဆိုတော့ အများဆုံး ၁၀ လုံးပဲ ကျန်တော့မှာ။"

အဒေါ်ဝမ်သည် နားထောင်ရင်း သူမ၏မျက်လုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာသည်။

"ဒါပေမဲ့ တစ်ကြိမ်လျှင် ၂၀ ဝယ်တာ... ဒါက နည်းနည်းများသေးတယ်။" သူမက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး။" လင်းရှောင်ယွဲ့က တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် များရမှာလဲ။ မနက်ဖြန်ဆိုင်ခင်းဖို့ ဒီနေ့ထက် ၁၀ ပုံးပဲ ပိုတာ။ ဒါ့အပြင် ရူယီစားသောက်ဆိုင်က ၈ ပုံးလိုချင်တယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဒါကြောင့် နောက်ထပ် ၂ ပုံး ပြင်ဆင်သင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။ နောက်ဆုံး ၈ ပုံးကို အိမ်မှာ ရောင်းလို့ရတယ်။ နည်းတာထက် ပိုတာက ပိုကောင်းတယ်။"

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သစ်သားပုံးငယ်တစ်လုံးသည် ၂၄ ပြားသာ ကုန်ကျသည်။ သူမသည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးတစ်ပုံးအတွက် ထိုထက်ပို၍ ရရှိနိုင်သည်။

အဒေါ်ဝမ်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အစီအစဉ်ကို လေးစားသည်။

"အိမ်က လုပ်ငန်းက ဘယ်လိုလဲမသိဘူး။ သူတို့ဘယ်လောက်ရောင်းခဲ့ရမလဲပဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မနေ့က ကလေးနှစ်ယောက်အား သူမ၏ညွှန်ကြားချက်များကို အမှတ်ရလိုက်သည်။

သူမသည် ကလေးနှစ်ယောက် ပိုမိုကြိုးစားမည်ဟု မျှော်လင့်သည်။ သူမအမေသည် အရှက်အကြောက်ကြီးသောကြောင့် သူမထံမှ သိပ်မမျှော်လင့်ပေ။

***