သူမမှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်

"သူတို့ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်မှာပါ။" အဒေါ်ဝမ်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အခုတော့ အလုပ်လုပ်နေတဲ့လယ်သမားအားလုံးက ပိုက်ဆံသုံးဖို့ ဆန္ဒရှိကြတယ်။ ဒါ့အပြင် မင်းက ဈေးနှုန်းနိမ့်နိမ့်နဲ့ သတ်မှတ်ထားရင် လူတိုင်းက သေချာပေါက် ဝယ်ချင်ကြမှာပဲ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်မမှာ အကြံတစ်ခုရှိတယ်။ အဒေါ်ကြားချင်လား။"

အဒေါ်ဝမ်၏မျက်လုံးများသည် စူးစမ်းလိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဟီးဟီး၊ ပြောလေ။" သူမက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

ယနေ့ လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့်အတူ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လုပ်ကိုင်ပုံကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် အဒေါ်ဝမ်သည် ယခုအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့အပေါ် အလွန်ယုံကြည်မှုရှိနေပြီ။

"ခုနက အဒေါ်ပြောသလိုပဲ၊ အလုပ်များတဲ့လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးရာသီအတွင်းမှာ လူတိုင်းက ပိုက်ဆံသုံးဖို့ ဆန္ဒရှိကြတယ်။ တခြားရွာတွေမှာလည်း ဈေးကွက်ရှိတယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်။"

အဒေါ်ဝမ် ခဏရပ်သွားသည်။

သူမသည် ဤအခြေအနေတွင် "ဈေးကွက်" ဆိုသည်မှာ ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို နားမလည်သော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့ ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို သူမနားလည်သည်။

"ဟုတ်တယ်။" ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် အဒေါ်ဝမ်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် မင်းက တခြားရွာတွေကို ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေ သွားရောင်းချင်တာလား။"

"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ကျွန်မအချိန်မရှိဘူး။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ဆန္ဒရှိရင် ကျွန်မကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်တယ်။" သူမပြောရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဒေါ်ဝမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်သည် နားလည်သလို ဖြစ်နေသည်။

"ယွဲ့အာ... မင်းဒါဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။" သူမသည် လုံးဝနားမလည်သေးပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်မရိုးရိုးသားသားပြောမယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်မက ရွှမ်ကျစ်က ဒါကိုလုပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိမရှိ မေးချင်တာ။"

အဒေါ်ဝမ် ခဏရပ်သွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်မတို့မှာ လူအင်အားကန့်သတ်ချက်ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ လီရှောင်က ပတ်ဝန်းကျင်က ရွာတွေနဲ့ မရင်းနှီးဘူး။ ရွှမ်ကျစ်က သင့်တော်တယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်။

သူက ဒီလုပ်ငန်းကို လုပ်ဖို့ဆန္ဒရှိရင် ငါသူ့ကို ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေကို တစ်ပွဲ ၃ ပြားဈေးနဲ့ ရောင်းပေးနိုင်တယ်။

သူက ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးနဲ့ ရောင်းချနိုင်ပြီး တစ်ပွဲရောင်းရငွေကနေ အနည်းဆုံး ၁ ပြား အမြတ်ရနိုင်တယ်။ တစ်နေ့ကို ပုံးလေးပုံးရောင်းရင် ၁၀၀ ပြားထက် ပိုရလိမ့်မယ်။"

အဒေါ်ဝမ်၏နှလုံးသား လှုပ်ရှားသွားသည်။

ရွှမ်ကျစ်သည် ယခုအခါ သူ၏ဖခင်နှင့်အတူ သင်္ဘောကျင်းတွင် အလုပ်လုပ်နေသော်လည်း အလုပ်အမြဲမရှိပေ။ သူသည် တစ်နေ့လျှင် ၁၀၀ ပြားသာ ရရှိနိုင်သည်၊ ၎င်းသည် ကောက်ညှင်းအေးတုံး ပုံးလေးပုံးရောင်းခြင်းနှင့် အတူတူလောက်ပင်။

သူမသည် ယနေ့ လုပ်ငန်းမည်သို့လည်ပတ်သည်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ကောက်ညှင်းအေးတုံးဝယ်ရန် လာရောက်သူအများအပြားသည် တစ်ကြိမ်လျှင် ပန်းကန်အနည်းငယ်စီ ဝယ်ယူကြသည်။

သူတို့သည် ကျေးလက်ဒေသသို့ သွားလျှင် မိသားစုများစွာ ရှိလိမ့်မည်။ ထိုလူများသည် တစ်ကြိမ်လျှင် ပန်းကန်များစွာ ဝယ်ယူကြမည်မှာ သေချာသည်။

ဤနည်းဖြင့် ကောက်ညှင်းအေးတုံး ပွဲ ၁၀၀ ရောင်းချရန်မှာ သိပ်မခက်ခဲပေ။

သူတို့ကံကောင်းပြီး ပိုမိုရောင်းချနိုင်လျှင် ဤထက်ပို၍ ရရှိနိုင်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဒေါ်ဝမ်သည် စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ပြုံးပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်၊ "သူသဘောတူရင် သူရောင်းပြီးမှ ကျွန်မကို ပိုက်ဆံပေးလို့ရတယ်။ သစ်သားပုံးတွေကိုလည်း ထောက်ပံ့ပေးမယ်။"

"ဒါ့အပြင် ကျွန်မတို့ သင်္ဘောကျင်းမှာ ဆိုင်ခင်းပြီး ရောင်းလို့ရတယ်လို့ထင်တယ်။ အဒေါ်သဘောတူရင် အဲ့ဒီဆိုင်ကို အဒေါ်ပဲ တာဝန်ယူလို့ရတယ်။"

"အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ကျွန်မ အဒေါ့်ကို ပုံသေလစာ ၈၀ ပြားအစား အဒေါ်ရောင်းရတဲ့ပွဲအရေအတွက်အလိုက် ပေးချေမယ်။ တစ်ပန်းကန်ကို ၁ ပြားရမယ်၊ ပြီးတော့ အဒေါ်ကြိုက်သလောက် ရောင်းချနိုင်တယ်။"

အဒေါ်ဝမ်၏နှလုံးသားသည် ခံစားချက်များဖြင့် လှိုင်းထန်နေသည်။

တစ်ပွဲကို ၁ ပြားလား။ သူတို့သည် ယနေ့တွင် ကောက်ညှင်းအေးတုံး စုစုပေါင်း ပန်းကန် ၂၅၀ ရောင်းချခဲ့သည်။ ပြီးတော့ ၂ နာရီမပြည့်ခင်မှာ ရောင်းကုန်သွားသည်။

သင်္ဘောကျင်းတွင် တစ်နေ့လုံး လူများရှိနေမည်။ သူမသည် တစ်နေ့လုံး အလုပ်လုပ်လျှင် ကောက်ညှင်းအေးတုံး ပွဲ ၁၀၀ ထက်ပို၍ ရောင်းချနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"ငါသင်္ဘောကျင်းမှာဆိုရင် မင်း..."

***