ကောက်ညှင်းအေးတုံးများ အရောင်းသွက်ခြင်း

အဘွားအိုသည် ပျော်ရွှင်စွာစားနေသော သူမ၏မြေးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကမ်းပေးသော ကောက်ညှင်းအေးတုံးကို ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် တစ်ဇွန်းစားလိုက်သည်။

သူမ၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

သူမသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ သူမ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ပိုက်ဆံ။" သူမသည် ကြေးနီဒင်္ဂါးပြား ရှစ်ပြားကို ရေတွက်ပြီး စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

"ဒီဘက်ကို ကြွပါ။" လျိုရှီသည် လျင်မြန်စွာ ရှေ့ထွက်ပြီး ကြိုဆိုလိုက်သည်။

သူမသည် ဖောက်သည်များ၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်ရန် ရှက်နေသော်လည်း ဤသို့ပြုလုပ်နိုင်သည်။

အဘွားအိုသည် ကလေးကို စားပွဲငယ်တစ်ခုသို့ ခေါ်သွားပြီး ထိုင်လိုက်သည်။

လူအုပ်သည် အဘွားအိုသည်လည်း ကောက်ညှင်းအေးတုံးကို ဝယ်ယူပြီး အလွန်ကျေနပ်နေပုံရသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ချက်ချင်းရှေ့ထွက်လာခဲ့သည်။

"မိန်းကလေး၊ ငါ့ကိုလည်း နှစ်ပန်းကန်ပေး။" ကလေးတစ်ယောက်၏လက်ကို ကိုင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ခဏစောင့်ပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျင်မြန်စွာ ကောက်ညှင်းအေးတုံးတစ်တုံးကို လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမသည် ပိုက်ဆံလက်ခံပြီး ကောက်ညှင်းအေးတုံးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က ထပ်မံတောင်းဆိုခဲ့သည်။

"ငါလည်း နှစ်ပန်းကန်ယူမယ်။" ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယောက္ခမနှင့်ချွေးမအတွဲတို့ ဖြစ်သည်။

"ငါလည်း တစ်ပန်းကန်ယူမယ်။ ၄ ပြားနဲ့ ရနိုင်မလား။" ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယောက်ျားတစ်ယောက်က စကားပြောလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး၊ အစ်ကိုကြီး၊ ဒါက လုပ်ငန်းငယ်လေးတစ်ခုပဲ၊ ဒါကြောင့် တစ်ပန်းကန် ၄ ပြားနဲ့ အမြတ်အများကြီး မရနိုင်ဘူး။ မင်းအတွက် တစ်တုံးလှီးပေးရမလား။ မလုံလောက်ဘူးထင်ရင် နောက်တစ်ပန်းကန် ဝယ်လို့ရတယ်။ တစ်ပန်းကန်က ၅ ပြား၊ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယတစ်ပန်းကန် လိုချင်ရင် ၃ ပြားနဲ့ ရမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထိုယောက်ျားအား ကောက်ညှင်းအေးတုံးများကို လှီးဖြတ်ပြီး သကြားညိုရည် လောင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟေး၊ မိန်းကလေး၊ ဒါက နှစ်ပန်းကန် ၈ ပြားပဲ မဟုတ်လား။" ထိုယောက်ျားက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ထားလိုက်တော့၊ မင်းပြောသလိုပဲ ငါ့ကို တစ်ပန်းကန်အရင်ပေး။ တကယ်ကောင်းရင် နောက်တစ်ပန်းကန် ထပ်ယူမယ်။"

"ကောင်းပြီ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က လျင်မြန်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဆိုင်သည် ပိုမိုစည်ကားလာသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အော်ဟစ်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ အခြားသူများသည် လူအုပ်ကိုမြင်ပြီး ရောက်လာကြသည်။

ထို့နောက် မကြာမီတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးအားလုံးကို ရောင်းချခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကောက်ညှင်းအေးတုံးဝယ်ရန် လာရောက်သူအများစုသည် တစ်ကြိမ်လျှင် နှစ်ပန်းကန် သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပို၍ ဝယ်ယူကြသည်ကို သိရှိခဲ့သည်။

အနီးအနားတွင် နေထိုင်သူအချို့သည် အိမ်ပြန်၍ ထည့်စရာယူကာ အိမ်သယ်သွားရန်ပင် လာရောက်ကြသည်။

အခြားသူများ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကောက်ညှင်းအေးတုံးများသည် ရောင်းကုန်နေပြီဖြစ်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမပြန်လာမည်ဟု သူတို့ကို ပြောခဲ့သည်။

အတိုချုပ်အားဖြင့် ပထမဆုံးနေ့၏ လုပ်ငန်းသည် ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးခဲ့သည်။

"လီရှောင်၊ ဒီမှာစောင့်နေ။ ကျွန်မအမေနဲ့အတူ ကုန်စုံပစ္စည်းတချို့ သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုရှီထံသို့ လျှောက်သွားပြီး စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များကို ထုပ်ပိုးနေသော လီရှောင်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။"

ထို့နောက် လျိုရှီနှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။

အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ ဝယ်ယူပြီးနောက် လျိုရှီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အမွှေးတိုင်နှင့် ရွှေစက္ကူ၊ ငွေစက္ကူပိုက်ဆံအချို့ ဝယ်ရန် ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မုန့်ဆိုင်သို့ သွားရောက်ပြီး မုန့်နှင့် သကြားလုံးအချို့ ယူကာ ပြန်လာခဲ့သည်။

နွားလှည်းပေါ်သို့ မတက်မီ သူမသည် သူတို့၏ဆိုင်ဘေးရှိ ယောက်ျားထံမှ ပေါက်စီအချို့ ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ထိုယောက်ျားသည် သူမကို သိနှင့်ပြီးဖြစ်ပြီး သူမသည် ပုံမှန်လာရောက်မည်ကို သိရှိသည်။ သူသည် သူမအတွက် နေရာတစ်နေရာ ကြိုတင်မှာယူပေးနိုင်သည်ဟုပင် ပြောခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျေးဇူးတင်မိသည်။ သူမသည် နောက်တစ်ကြိမ်တွင် သူ့ကို ကောက်ညှင်းအေးတုံး ကျွေးမွေးမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် အတော်လေး ရင်းနှီးသွားသည်ဟု ယူဆရသည်။

နွားလှည်းပေါ်သို့ တက်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်အား သူတို့အရင်က ဈေးဝယ်ထွက်လေ့ရှိသော ကုန်စုံဆိုင်သို့ မောင်းနှင်ခိုင်းခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သစ်သားပုံးတစ်ပုံးသာမက ပန်းကန်များပါ ဝယ်ယူလိုသည်ကို သိရှိသောအခါ လျိုရှီသည် သူမကို နောက်ဆုံးတွင် တားဆီးခဲ့သည်။

"ငါတို့အိမ်မှာ ပန်းကန်အလုံအလောက်ရှိတယ်။ ဆိုင်အတွက် တစ်ဒါဇင်လောက်ပဲ လိုအပ်တယ်။"

"ဒါက မလုံလောက်ဘူး။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

"လူတော်တော်များများက ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေကို အိမ်ပြန်ယူသွားချင်ပေမယ့် သူတို့မှာ ပန်းကန်မရှိဘူး။ သမီးတို့မနက်ဖြန် ဆိုင်ခင်းတဲ့အခါ ပန်းကန်ငယ် ၄၀၊ အလတ်စားပန်းကန် ၂၀ နဲ့ ပန်းကန်ကြီး ၁၀ လုံး ယူသွားမယ်။"

***