ရေရှည်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု

သူမလက်ရှိအသုံးပြုနေသော သစ်သားပုံး၏ အရွယ်အစားသည် အံကိုက်ဖြစ်သည်။

ကောက်ညှင်းအေးတုံးထည့်ပြီးသည့်တိုင် လေးလံခြင်းမရှိပေ။

သယ်ယူပို့ဆောင်ရန်လည်း လွယ်ကူသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ထည့်စရာကို ပြောင်းလဲရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။

သူမ၏ခန့်မှန်းချက်အရ သစ်သားပုံးငယ်ထဲတွင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးတစ်ဝက်ကျော် ဖြည့်ထားလျှင် ၂၅ ပွဲစာအတွက် လုံလောက်သည်။

ရူယီစားသောက်ဆိုင်က သူတို့ကို တစ်နေ့လျှင် နှစ်ကြိမ်၊ တစ်ကြိမ်လျှင် ပန်းကန် ၁၀၀ ပို့ပေးရန် တောင်းဆိုထားသောကြောင့် တစ်ကြိမ်လျှင် ပုံးလေးပုံးဖြစ်သည်။

ယနေ့တွင် သူမသည် ဈေးတွင် ကောက်ညှင်းအေးတုံးပွဲ ၈၀ ခန့် ရောင်းချခဲ့ပြီး ၎င်းသည် မလုံလောက်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သူမသည် မနက်ဖြန်တွင် ကောက်ညှင်းအေးတုံး ပုံး ၁၄ ပုံး ယူဆောင်သွားမည်။ ၎င်းတို့ထဲမှ လေးပုံးကို ရူယီစားသောက်ဆိုင်သို့ ပို့ပေးပြီး ကျန်သည်ကို ဈေးတွင် ရောင်းချမည်။

ကောက်ညှင်းအေးတုံး ပုံးဆယ်ပုံးသည် စုစုပေါင်း ပွဲ ၂၅၀ ဖြစ်သည်။ သူမကြိုးစားလျှင် အားလုံးရောင်းချနိုင်ပေမည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဘာလုပ်ရမည်ကို အကြမ်းဖျင်းသိရှိနေပြီ။

"ဒါက အရမ်းများမနေဘူးလား။" လျိုရှီသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

သစ်သားပုံးငယ်တစ်လုံးသည် ၂၈ ပြား ကုန်ကျပြီး ဈေးမပေါပေ။

"လုံးဝမဟုတ်ဘူး။ မလုံလောက်တာတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

လျိုရှီသည် သူမသမီးပြောခဲ့သည်ကို စဉ်းစားပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။

ထားလိုက်တော့၊ သူမသမီးသည် သူမထက် များစွာပို၍ အရည်အချင်းရှိသည်။ သူမသည် အိမ်မှုကိစ္စများကို ကူညီပြီး ကျန်သည်ကို သူမသမီးအား ဆုံးဖြတ်ခိုင်းလိုက်မည်။

သူတို့စကားပြောနေစဉ်တွင် ကုန်စုံဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူတို့သုံးယောက်သည် နွားလှည်းပေါ်မှဆင်းပြီး ကုန်စုံဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

သူဌေးကျင်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းကြိုဆိုလိုက်သည်။

သူမသည် သူ၏ ဖောက်သည်ကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။

သူမသည် မကြာခဏလာရောက်ရုံသာမက တစ်ကြိမ်လျှင် အများအပြားဝယ်ယူသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးပြီး သူဌေးကျင်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဘေးသို့လျှောက်သွားပြီး အနာဂတ်တွင် ပန်းကန်များဝယ်ယူရန် သူမ၏အစီအစဉ်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ စုံလိုက်ဝယ်ပါ။ ပန်းကန်ငယ်တစ်စုံကို ၅ ပြား၊ အလတ်စားပန်းကန်ငယ်တစ်စုံကို ၇ ပြား၊ အလတ်စားပန်းကန်ကြီးတစ်စုံကို ၁၁ ပြား။ အလတ်စားပန်းကန်လိုချင်ရင် တစ်စုံကို ၉ ပြား။ ပန်းကန်ကြီးတွေလည်း ရှိတယ်။ လိုချင်ရင် ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းပေးမယ်။"

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ ပန်းကန်ငယ် ၁၀ လုံး၊ အလတ်စားပန်းကန်ငယ် ၂၀ လုံး၊ အလတ်စားပန်းကန်ကြီး ၁၀ လုံးနဲ့ စမယ်။ ပြီးတော့ သစ်သားပုံးငယ် ၁၄ လုံး။ ဈေးနှုန်းအတွက်ကတော့..."

"သစ်သားပုံးငယ်တစ်လုံးကို ၂၄ ပြား။" သူဌေးကျင်းက ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး၊ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် ဦးလေးကျင်း။" လင်းရှောင်ယွဲ့က အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ နောက်ကျရင်သာ မကြာခဏလာခဲ့။"

"ဟုတ်တယ်။ အနာဂတ်မှာ ကျွန်မတို့ ရေရှည်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြမယ်။"

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့၊ လျိုရှီနှင့် လီရှောင်တို့သည် ပန်းကန်များနှင့် ပုံးကို ယူခဲ့ကြသည်။

ငွေပေးချေပြီးနောက် သူတို့သုံးယောက်သည် နွားလှည်းပေါ်တက်ပြီး သာ့ရှီရွာသို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။

"ရှေ့က လမ်းဆုံမှာ ရပ်ပေး။ ငါအဒေါ်ဝမ်နဲ့ အာ့ယာဆီကို အချိုပွဲတချို့ ပို့ပေးလိုက်ဦးမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နွားလှည်းပေါ်မှထွက်ပြီး လီရှောင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"အင်း။" လီရှောင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့အား မုန့်တစ်ဖဲ့ ကမ်းပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လီရှောင်သည် သူ့လက်ထဲတွင် ဇက်ကြိုးကို ကိုင်ထားပြီး ပြန်မဖြေပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် သူမ၏လက်ထဲရှိ ကိတ်မုန့်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်သည်။

လီရှောင်သည် ခဏရပ်သွားပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းငုံ့ပြီး ကိတ်မုန့်ကို သူ့ပါးစပ်ဖြင့် ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမျက်နှာနီရဲသွားပြီး အလျင်အမြန် ခေါင်းလှည့်ကာ ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟီးဟီး။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရယ်မောလိုက်သည်။

လျိုရှီသည် သူမသမီး၏ ရယ်သံကို ကြားပြီး နွားလှည်းပေါ်မှ အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာကို ရယ်နေတာလဲ။" သူမသည် ပြုံးပြီး သူမသမီးကို မေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလျင်အမြန် ရယ်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး အမေ။" သူမသည် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် လီရှောင်က သူ၏အပြုံးကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသမီးရှက်ရွံ့သွားရသည့်အလှည့် ဖြစ်သွားသည်။

မကြာမီ သူတို့သည် လမ်းဆုံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"အမေ၊ အရင်ပြန်ပြီး ချက်ပြုတ်နှင့်။ သမီး ပစ္စည်းတွေ ပို့ပြီးရင် ပြန်လာခဲ့မယ်။"

သူမပြောရင်း နွားလှည်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ အဒေါ်ဝမ်ကို အားရင် လာလည်ဖို့ ပြောလိုက်။" လျိုရှီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဒေါ်ဝမ်၏အိမ်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

နံနက် ၁၁ နာရီကျော်နေပြီဖြစ်ပြီး ရွာရှိအိမ်အချို့မှ မီးဖိုချောင်မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သို့သော် ဝမ်မိသားစုသည် ဘာမှမလုပ်နေပုံမရပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဝမ်မိသားစု၏ခြံဝင်းရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်နှင့် တစ်စုံတစ်ယောက် ငိုနေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

***