ဝမ်အာ့ယာအား ကင်ပွန်းသီး စူးမိခြင်း

"အမေ၊ နာတယ်... အား၊ နာတယ် အမေ။" ၎င်းသည် ဝမ်အာ့ယာ၏အသံဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမသည် အလျင်အမြန် တံခါးခေါက်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ။" အဒေါ်ဝမ်၏အသံသည် ခြံဝင်းထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဒေါ်ဝမ်၊ ကျွန်မပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

တံခါးပွင့်လာပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စိုးရိမ်သောမျက်နှာနှင့် နီရဲနေသောမျက်လုံးများရှိသော အဒေါ်ဝမ်ကို ချက်ချင်းတွေ့လိုက်ရသည်။

သူမနောက်တွင် မလှမ်းမကမ်းတွင် ဝမ်အာ့ယာရှိနေပြီး သူမ၏မျက်နှာနှင့် လက်တစ်ဝက်သည် နီရဲပြီး ရောင်ရမ်းနေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

သူမဝင်ရောက်ပြီးနောက် ဝမ်အာ့ယာထံသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သနားစရာကောင်းသော မိန်းကလေး၏မျက်လုံးများသည် မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ၏မျက်နှာတစ်ခြမ်းနှင့် မျက်လုံးများသည် နီရဲပြီး ရောင်ရမ်းနေသည်။ သူမ၏ညာဘက်လက်သည်လည်း ရောင်ရမ်းနေပြီး ဒဏ်ရာနှစ်ခုထက်မနည်း ရှိနေသည်။

"ကင်ပွန်းသီး စူးမိတာ။ ငါ သူ့ဒဏ်ရာတွေကို ပိုးသတ်ဖို့ အရက်နည်းနည်း လိမ်းပေးလိုက်တယ်။ သူက နာကျင်မှုကို မခံနိုင်တော့ ငိုနေတာ... ဒါငါ့အမှားပဲ၊ ငါသူ့ကို ဆူးတွေ ခူးခိုင်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။" အဒေါ်ဝမ်ပြောရင်း သူမ၏လက်စဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။

၎င်းသည် သူမကြောင့်သာဖြစ်သည်။ သူမသမီးကို ကင်ပွန်းသီး ခူးခိုင်းခဲ့ခြင်းမရှိပါက သူမသည် ဒဏ်ရာရမည်မဟုတ်ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စားပွဲငယ်ပေါ်ရှိ အရက်နှင့် အဝတ်စကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"အဒေါ်ဝမ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ဆူးတွေက အဆိပ်ရှိပြီး အာ့ယာရဲ့အခြေအနေက စိုးရိမ်ရတယ်။ ကျွန်မတို့က အရက်နဲ့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ကိုင်တွယ်လို့မရဘူး။ မြို့ထဲက ဆေးခန်းကို အမြန်သွားရမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်သည် တွေဝေနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်၊ "အာ့ယာက နေရာအများအပြားမှာ ဒဏ်ရာရနေပြီး နှစ်ခုက သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ။ ပြီးတော့ သူ့ဒဏ်ရာထဲမှာ ကျိုးနေတဲ့ဆူးတစ်ချောင်း ရှိနေတာကို ကျွန်မမြင်ရတယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ဒါကို ထုတ်ပစ်ရမယ်။"

ဝမ်အာ့ယာသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ငိုချလိုက်သည်။

"အမေ၊ သမီး ကြောက်တယ်။"

အဒေါ်ဝမ်ကို မပြောနှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့၏နှလုံးသားသည်ပင် ဤသည်ကို မြင်သောအခါ နာကျင်သွားသည်။

အဒေါ်ဝမ်၏မျက်ရည်များသည် သူမ၏မျက်နှာပေါ်သို့ စီးကျလာပြီး သူမသည် ဝမ်အာ့ယာကို အလျင်အမြန် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်၊ "ကောင်းပြီ၊ ငါမင်းကို ဆေးခန်းခေါ်သွားမယ်။ ဒါငါ့အမှားပဲ။ အာ့ယာ၊ မငိုနဲ့။"

"စိတ်အေးအေးထားပါ။ ကျွန်မပြန်ပြီး နွားလှည်းကို ယူလာခဲ့မယ်။ အဒေါ်ဝမ်၊ ထုပ်ပိုးပြီး အာ့ယာကို လမ်းဆုံကို ခေါ်သွားပြီး စောင့်နေ။ ကျွန်မ အဒေါ်တို့ကို အဲ့ဒီကို ခေါ်သွားမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ဒုက္ခပေးရတာ တောင်းပန်ပါတယ်။" အဒေါ်ဝမ်သည် သူမ၏မျက်ရည်များကို နောက်တစ်ကြိမ် သုတ်လိုက်သည်။

"ဒီအချိန်မှာ ယဉ်ကျေးစရာမလိုပါဘူး။ မြန်မြန် သွားပြီး ပြင်ဆင်တော့။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ညွှန်ကြားပြီး မုန့်ကို အဒေါ်ဝမ်၏လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် လှည့်ပြီး ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။

လျိုမိသားစုအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဘေးတံခါးမှ မီးဖိုချောင်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

လီရှောင်သည် နွားလှည်းကို သိမ်းရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူ့ကို အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်သည်။

"အာ့ယာ ကင်ပွန်းသီး စူးမိလို့ မြို့ထဲက ဆေးခန်းကို ပို့ပေးရမယ်။ ကျွန်မ သူနဲ့ အဒေါ်ဝမ်ကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ နွားလှည်းယူဦးမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

လျိုရှီသည်လည်း ဆူညံသံကို ကြားသောအခါ မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"အာ့ယာရဲ့ ဒဏ်ရာ အရမ်းပြင်းထန်လား။" သူမသည် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ဆေးခန်းသွားရမည်ဆိုလျှင် ပြင်းထန်ရမည်။

"တော်တော်ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ သူ့မျက်နှာနဲ့ လက်တွေမှာ ဒဏ်ရာတွေရှိတယ်။ မျက်နှာပေါ်က ဒဏ်ရာနှစ်ခုက အရမ်းပြင်းထန်တယ်။ သူအဆင်ပြေကြောင်း သေချာအောင် သမီးသူတို့နဲ့အတူ လိုက်သွားရမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နွားလှည်းပေါ်သို့ တက်ရင်း ဖြေလိုက်သည်။

"သမီးနေ့လယ်စာအတွက် ပြန်မလာဘူး၊ ဒါကြောင့် သမီးကို စောင့်စရာမလိုဘူး။ နေ့လယ်စာစားပြီးရင် ဆန်ချော ၂၅ ပေါင် စိမ်ထားပေးပါ၊ ကြိတ်တာကိုတော့ သမီးပြန်လာမှ လုပ်မှာမလို့ စောင့်နေပေးနော်။"

"ကောင်းပြီ။"

လျိုရှီသည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိပြီး မီးဖိုချောင်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားခဲ့သည်။

"ခဏစောင့်ဦး။ ငါမင်းတို့အတွက် ပေါက်စီတချို့ ယူလာပေးမယ်၊ မင်းတို့လမ်းမှာ စားလို့ရတယ်။"

ခဏအကြာတွင် လျိုရှီသည် ပေါက်စီအိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အဒေါ်ဝမ်နဲ့ အာ့ယာတို့လည်း မစားရသေးလောက်ဘူး။ ဒါတွေကို သူတို့ကို ပေးလိုက်။" လျိုရှီက ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ သမီး သွားတော့မယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပေါက်စီများကို ယူပြီး နွားလှည်းမောင်းကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

***