ကုသမှုခံယူခြင်း

အိမ်မှထွက်ခွာပြီးမကြာမီ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဒေါ်ဝမ်တို့သားအမိနှစ်ယောက် လမ်းဆုံတွင် စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝမ်အာ့ယာသည် အဒေါ်ဝမ်၏ ထောက်ပံ့မှုကို ခံယူနေပြီး တစ်ခုခုမှားနေပုံရသည်။

သူတို့သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ နွားလှည်းမောင်းလာသည်ကို တွေ့ပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

အဒေါ်ဝမ်သည် မျှော်လင့်ချက်တွေ့လိုက်ရသလိုအမူအရာဖြင့် အမူအရာက တောက်ပလို့လာခဲ့သည်။

"အမြန်လုပ်၊ ဝင်တော့။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နွားပေါ်မှဆင်းပြီး အဒေါ်ဝမ်အား ဝမ်အာ့ယာကို နွားလှည်းပေါ်သို့ ကူညီရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။

"ဝူး...ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..." ဝမ်အာ့ယာသည် အနည်းငယ် ရှိုက်ငိုနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။

"ကျေးဇူးတင်စရာမလိုပါဘူး။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ပေါက်စီများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်နှစ်လုံးစီ စားကြရအောင်။" သူမသည် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်၏မျက်လုံးထဲတွင် ကျေးဇူးတင်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ယွဲ့အာ၊ မင်းရဲ့ကြင်နာမှုအတွက်..ကျေးဇူး...ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...." အဒေါ်ဝမ်သည် သူမ၏စကားကို မဆုံးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ၏မျက်ရည်များ ထပ်မံဝဲတက်လာသည်။

"အဒေါ်ဝမ်၊ အားနာစရာမလိုပါဘူး။ ကျွန်မတို့မိသားစုနှစ်ခုကြားက ဆက်ဆံရေးက တခြားမိသားစုတွေနဲ့ မတူဘူးလေ။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပေါက်စီနှစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး အဒေါ်ဝမ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အာ့ယာကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်လိုက်ပါ။ စထွက်ကြရအောင်။"

"အင်း။"

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လှည့်ပြီး လှည်းအပြင်သို့ ထွက်ကာ နွားလှည်းကို မောင်းနှင်ခဲ့သည်။

ပေါက်စီများစားရင်း ခရီးတစ်လျှောက်လုံး သူတို့စကားမပြောကြပေ။

မကြာမီ နွားလှည်းသည် မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် အဒေါ်ဝမ်တို့သည် ဝမ်အာ့ယာကို နွားလှည်းပေါ်မှ ကူညီချပေးပြီး ဆေးခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

၎င်းသည် ရှောင်ချင်ကို ကုသပေးခဲ့သော ဆေးခန်းပင်ဖြစ်သည်။

သမားတော်သည် သူမ၏သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ပြီး သူမ၏ဒဏ်ရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဝမ်အာ့ယာ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများစွာရှိကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။ သူမ၏လက်မောင်းနှင့် ခြေထောက်များတွင် အနည်းငယ်ရှိနေသည်။

သမားတော်သည် သူတို့နှစ်ယောက်ကို မကျေမနပ်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီလောက်ဒဏ်ရာပြင်းနေတာကို။ ဘာလို့သူ့ကို ဆေးခန်းကို စောစောမပို့တာလဲ။"

"ကျွန်မ...ကျွန်မဒါက ဒီလောက်ပြင်းထန်လိမ့်မယ်လို့ မသိခဲ့ဘူး။ သူအဆင်ပြေမှာလား။" အဒေါ်ဝမ်သည် မတ်တပ်မရပ်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

"အဆိပ်သင့်နေတယ်။ မင်းတို့နောက်ကျရင် သူက အသက်ရှင်ရုံပဲ ကျန်တော့မှာ။" သမားတော်က မနှစ်မြို့ဖွယ်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမကို ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ကူညီပြီး ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

"သမားတော်၊ ကျွန်မတို့ဘယ်လိုကုသသင့်တယ်လို့ ထင်လဲ။" သူမသည် ရှေ့ထွက်ပြီး သမားတော်ကို ပြောလိုက်သည်။

သမားတော်သည် အဒေါ်ဝမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သူမသည် အလွန်စိုးရိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမကို ဆူပူခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။

"ငါအရင်ဆုံး ဒဏ်ရာကို သန့်စင်ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ ဒဏ်ရာတွေပေါ်လိမ်းဖို့ လိမ်းဆေးတချို့ လုပ်ပေးမယ်။ နေ့တိုင်း ရောင်ရမ်းမှုကျဆေး နှစ်ကြိမ်သောက်ရင် သူအဆင်ပြေသွားမှာပဲ။" သမားတော်က အဒေါ်ဝမ်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ယောက်သည် စိတ်သက်သာရာရသွားကြသည်။

"ဒါဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး သူမကို ကုသပေးပါ။" အဒေါ်ဝမ်သည် ထရပ်ပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

သမားတော်သည် အဒေါ်ဝမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အင်း။" သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူသည် ထို့နောက် သူ၏လက်ထောက်အား ကိရိယာများ ပြင်ဆင်ရန်နှင့် လိမ်းဆေးပြုလုပ်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

ဒဏ်ရာကို သန့်စင်ပြီးနောက် လိမ်းဆေးသည်လည်း အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။

ဝမ်အာ့ယာအတွက် လိမ်းဆေးလိမ်းပေးပြီးနောက် သမားတော်သည် ထရပ်လိုက်သည်။

"လိမ်းဆေးတချို့ ကျန်သေးတယ်။ သောက်ဆေးမပါဘဲ ကျန်နေတဲ့ ရောင်ရမ်းမှုကို လျှော့ချပေးနိုင်လိမ့်မယ်။" သမားတော်သည် အဒေါ်ဝမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကုသခနဲ့ လိမ်းဆေးက စုစုပေါင်း ငွေ ၃ စ ကျတယ်။"

အဒေါ်ဝမ်၏မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသည်။

"သောက်ဆေးက ဘယ်လောက်ကုန်ကျလဲ။ သောက်ရင် ရောင်ရမ်းမှုက ပိုမြန်မြန်ကျသွားမှာလား။" ဤအချိန်တွင် သူမသမီး၏မျက်နှာ၊ လက်နှင့် ခြေထောက်များသည် ကြည့်မကောင်းပေ။ သူမသည် မတ်တပ်မရပ်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် သူမသမီးနှင့် ယောက်ျားကို စိတ်ပျက်စေခဲ့သည်။‌ေဤအခြေအနေတွင် ရှိနေသည်မှာ သူမ၏အမှားဖြစ်သည်။

သမားတော်သည် အဒေါ်ဝမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် ဆေးအတွက် ပိုမိုသုံးစွဲလိုသည်ကို သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

***