ကျွန်မကို လာကူညီပါ

ရွှမ်ကျစ်က သူ အိမ်ထောင်ပြုရန် အလျင်မလိုဟု ပြောသော်လည်း သူ မည်သို့ အလျင်မလိုဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ ရွာထဲတွင် သူ့အရွယ်တူများစွာသည် ဖခင်များပင် ဖြစ်နှင့်နေကြပြီဖြစ်သည်။

ဝမ်အာ့ယာသည် ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။

သူမသည်လည်း အိမ်တွင်းအခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသည်။ သူမအမေ ဤမျှစိုးရိမ်ပူပန်နေသည်ကို သူမ မကြည့်ရက်နိုင်သောကြောင့် ကင်ပွန်းဆူးများ တက်ခူးချင်ခဲ့သည်။

သူမသည် ဒဏ်ရာရရှိမည်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့ဘဲ သူမအမေကိုပင် ငွေ ၅ စ သုံးစွဲစေခဲ့သည်။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ ဝမ်အာ့ယာသည် ပို၍ပင် ဝမ်းနည်းသွားသည်။

သူမ၏ မျက်ရည်များမှာ စီးကျလာသည်။

"ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ။ ထပ်နာနေလို့လား။" ဝမ်အာ့ယာ ငိုနေသည်ကိုမြင်သောအခါ အဒေါ်ဝမ်သည် သူမ၏ ဒဏ်ရာများကို အလျင်အမြန် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... သမီး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။" ဝမ်အာ့ယာက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်ရည်များကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမ၏ ဖခင်နှင့် အစ်ကိုကြီးသည် မြို့ထဲတွင် အလွန်ပင်ပန်းစွာ အလုပ်လုပ်ကြပြီး သူတို့သည် တစ်နေ့လျှင် ကြေးနီပြား ၂၀၀ ခန့်သာ ရရှိကြသည်။ သူမသည် ဆေးခန်းသို့ တစ်ခေါက်သွားရုံဖြင့် ငွေ ၅ စ သုံးစွဲခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ ဖခင်နှင့် အစ်ကိုကြီးကို စိတ်ပျက်စေခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။

"ကင်ပွန်းဆူးတွေက ခူးရတာ မလွယ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ၁ ပေါင်ဆိုတာကလည်း သူတို့ ပေါ့ပါးတဲ့အတွက် အများကြီးဝင်တယ်။ အဒေါ်တို့ မထိတာ ပိုကောင်းတယ်" သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အခု ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေရောင်းနေပြီး လူအင်အားမလောက်ဘူး။ အဒေါ်ဝမ်၊ အဒေါ်နဲ့ အာ့ယာ စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ကျွန်မကို လာကူညီပါ။ တစ်နေ့ကို ကြေးနီပြား ၈၀ ပေးမယ်။ တစ်နေကုန်နေစရာမလိုပါဘူး။"

ရူယီစားသောက်ဆိုင်နှင့် စီးပွားရေးသဘောတူညီချက်ကို အတည်ပြုထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် လစာပေးဖို့တတ်နိုင်လောက်သည်။

လူနှစ်ယောက်ငှားရမ်းခြင်းမှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် သူမသည် သူတို့ကို စီးပွားရေးတွင် ပါဝင်စေရန် စီစဉ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမ၏ မိခင်နှင့် လီရှောင်တို့သည် ဤအလုပ်တွင် မတော်ကြပေ။

အဒေါ်ဝမ်မှာ ခဏရပ်တန့်သွားသည်။

ယခင်က လျိုမိသားစု အိမ်ဆောက်စဉ်က သူတို့လေးဦးသည် သူတို့ကို ကူညီရန် လစာဖြင့် ငှားရမ်းခံခဲ့ရသည်။

နေ့စဉ် မနက်စာမှလွဲ၍ သူတို့သည် ထိုနေရာတွင်လည်း စားသောက်ကြသည်။

တစ်လကျော်အတွင်းမှာပင် သူတို့မိသားစုသည် စုစုပေါင်း ငွေ ၁၅ စနီးပါး ရရှိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း မိသားစု၏ အကြီးမားဆုံးဝင်ငွေပင်။

သူမသည် ထိုငွေကို သူမ၏ မိသားစုအတွက် ပစ္စည်းအချို့ဝယ်ယူရန် အသုံးပြုခဲ့ပြီး ဝက်နှစ်ကောင်ပင် ဝယ်ယူခဲ့သည်။ သူမသည် ငွေ ၆ စခန့် စုဆောင်းထားခဲ့သည်။

သူမသည် လျိုမိသားစုက သူမ၏ မိသားစုကို ကူညီရန် ကြိုးစားနေသည်ကို သိသည်။

မဟုတ်လျှင် သူတို့သည် ရွှမ်ကျစ်ကို စောစောက အလုပ်လာလုပ်ရန် မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့က အကူအညီများ မလိုအပ်တော့သည့်အခါ သူတို့သည် ရွှမ်ကျစ်နှင့် သူ့ဖခင်ကို နေခွင့်ပြုမည်မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူမနှင့် သူမ၏ သမီးသည်လည်း ချက်ပြုတ်ရာတွင် ကူညီခဲ့ပြီး ဤမျှမြင့်မားသော လစာကို ရရှိခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် တစ်လကျော်ကြာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြသည်။

လျိုရှီနှင့် ယွဲ့အာတို့သည် သူမတို့ဝမ်မိသားစုက သူတို့ကို များစွာကူညီခဲ့သည်ဟု အမြဲပြောကြသည်။

သို့သော် သူတို့တကယ်ပဲ ကူညီခဲ့လို့လား။ သူမသည် သူတို့ကို တောင်ယာရွက်အချို့၊ ပြောင်းဖူးမုန့်နှင့် အဖိုးတန်ဆုံးအရာမှာ ကြက်ဥတစ်ဒါဇင်မျှသာ ပေးခဲ့သည်။ သူမသည် သူတို့ကို အထူးတလည် တန်ဖိုးရှိသောအရာ ဘာမှမပေးခဲ့ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် လျိုမိသားစုက သူတို့ကို ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။

အကယ်၍ လျိုမိသားစုက သူတို့ကို မငှားရမ်းခဲ့လျှင် သူတို့သည် ဤမျှငွေများစွာ ရရှိပြီး စုဆောင်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"ယွဲ့အာ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။" အဒေါ်ဝမ်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေလုပ်ရတာ သိပ်မခက်ပါဘူး။ မင်းအမေတစ်ယောက်တည်း လုံလောက်ပါတယ်။ လီရှောင်နဲ့ ရှောင်ချင်တို့က ကူညီနိုင်တယ်။ အလုပ်သမားငှားဖို့ ပိုက်ဆံသုံးစရာမလိုပါဘူး။ ပြီးတော့ ငါတို့ ဝက်ကလေးနှစ်ကောင်ရထားတာ။ သူတို့အတွက် အစာပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်ပေးရမှာမို့ မင်းကို ကူညီဖို့ အချိန်အများကြီး မပေးနိုင်ဘူး။"

သူတို့တွင် ဝက်စာမရှိသောကြောင့် မြက်ရိုင်းများ ရိတ်သိမ်းရပြီး ၎င်းမှာ မလွယ်ကူပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။

"အဒေါ်၊ အရမ်းကြီးမစဉ်းစားပါနဲ့။ ကျွန်မ တကယ်အကူအညီလိုလို့ အဒေါ်နဲ့ အာ့ယာကို တောင်းဆိုတာပါ။"

"ကျွန်မအမေကို သိတယ်မလား။ သူက အရမ်းရှက်တတ်ပြီး ကျွန်မနဲ့အတူ ဆိုင်ခင်းဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ လီရှောင်ကတော့ ကျွန်မအမေထက်တောင် ဆိုးသေးတယ်။ သူက အမြဲတမ်း အေးစက်စက်ကြည့်နေတာ။ သူ ဖောက်သည်တွေကို မခြောက်လှန့်တာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရမယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ရယ်မောလိုက်သည်။

***