သူတို့ ဒီအလုပ်မှာ မတော်ကြဘူး

ဤစကားက အဒေါ်ဝမ်ကို ရယ်မောစေခဲ့သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုပြောနိုင်ရမှာလဲ။ မင်းအမေက နူးညံ့တယ်။ လီရှောင်ကတော့ နည်းနည်းထုံပေမယ့် သူ အမြဲတမ်း အေးစက်စက်ကြည့်နေတာမှ မဟုတ်တာ။"

သူမ လီရှောင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်တုန်းက တကယ်ပဲ နည်းနည်းကြောက်ခဲ့တယ်။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမ ကျင့်သားရသွားသည်။ သူမသည် လီရှောင်က ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရလွယ်ကူပြီး ရွာထဲက လူငယ်များစွာထက် ပိုယဉ်ကျေးတယ်လို့တောင် ခံစားမိတယ်။

"ဟီးဟီး၊ တကယ်ပါ။ ကျွန်မ ရူယီစားသောက်ဆိုင်ကို စီးပွားရေးဆွေးနွေးဖို့ သွားခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မအမေနဲ့ လီရှောင်က မြို့အနောက်ဘက်ကို အရင်ဆုံးသွားပြီး ဆိုင်ခင်းခဲ့တယ်လေ။

ကျွန်မ ဟိုရောက်တော့ သူတို့ နှစ်နာရီအတွင်းမှာ ကောက်ညှင်းအေးတုံးနှစ်ပန်းကန်ပဲ ရောင်းနိုင်ခဲ့တယ်။"

"အဲ့လိုမဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ မင်းလုပ်တဲ့ ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေက အရမ်းအရသာရှိတာ။" အဒေါ်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ သံသယများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"တကယ်ပါ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ဖောက်သည်တွေကို ခေါ်ဖို့မရဲလို့လေ။"

"ကျွန်မ ဟိုရောက်တော့ ကျွန်မအမေက စိုးရိမ်စိတ်အပြည့်နဲ့ ရပ်နေခဲ့တယ်။ လီရှောင်ကတော့ သစ်သားတိုင်တစ်တိုင်လိုပဲ ကျွန်မအမေနဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ ရပ်နေခဲ့တယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လေသံမှာ အကူအညီမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သူတို့ ကောက်ညှင်းအေးတုံးနှစ်ပန်းကန်တောင် ရောင်းနိုင်ခဲ့တာကို ကျွန်မ နည်းနည်းအံ့ဩမိတယ်။"

ဤစကားက အဒေါ်ဝမ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ရယ်မောစေခဲ့သည်။

"မင်း ချဲ့ကားပြောနေတာပဲဖြစ်ရမယ်။"

"ဟဟ၊ လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး။" လင်းရှောင်ယွဲ့က အကူအညီမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ စဉ်းစားပြီးပြီ။ နောင်မှာ သူတို့ကို မြို့ထဲကို ဆိုင်စီမံခန့်ခွဲဖို့ လိုက်ခွင့်ပြုတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မအမေကို အိမ်မှာနေပြီး ချင်အာနဲ့ ရှောင်ကျစ်ကို စောင့်ရှောက်ခိုင်းပြီး ရွာထဲမှာ ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေရောင်းခိုင်းမယ်။ လီရှောင်ကတော့ သူ ဆိပ်ကမ်းကိုသွားပြီး အလုပ်ရှိမရှိ ကြည့်ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်။"

"လီရှောင် ဆိပ်ကမ်းကို သွားမယ်လို့ ဘာလို့ စောစောက မပြောတာလဲ။ ငါ ဦးလေးဝမ်ကို သူ့အတွက် မေးမြန်းခိုင်းလိုက်မယ်။" အဒေါ်ဝမ်က ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး။ သူ ကြည့်ချင်တယ်လို့ပဲ ပြောတာ၊ အဲ့ဒီမှာ အလုပ်လုပ်ချင်ချင်မှ လုပ်မှာ။"

"ကောင်းပြီလေ။"

"လီရှောင်က သန်မာပြီး စာတတ်တယ်။ သူ အလုပ်တွေအများကြီး လုပ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးဝမ် ဒီညပြန်လာရင် ငါ သူ့ကို မေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ သင့်တော်တဲ့အလုပ်ရှိရင် မင်း လီရှောင်ကို လွှတ်လိုက်လို့ရတယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

လီရှောင်တွင် ကျွမ်းကျင်မှုများရှိပြီး သူ့တွင် ထူးခြားသော နောက်ခံလည်း ရှိနိုင်ပေသည်။

သူ ဆိပ်ကမ်းတွင် အလုပ်သမားအဖြစ် အလုပ်လုပ်လျှင် ဖြုန်းတီးရာကျမည်မဟုတ်လော။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က သူ့ကို မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန် မလိုအပ်ပေ၊ သူ့သဘောအတိုင်းပင်။

"ရပါတယ်။" အဒေါ်ဝမ်က ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူမသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြောခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။

"မင်း ရွာထဲမှာ ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေရောင်းမလို့လား။"

"ဟုတ်တယ်၊ မနေ့က အဒေါ်စွန်းနဲ့ အဒေါ်ကျန်းတို့က အိမ်မှာအမေ့ကိုလာရှာကြတယ်လေ။ သူတို့ ကောက်ညှင်းအေးတုံးကို မြည်းကြည့်ပြီး ကြိုက်နေကြတယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ ကျွန်မတို့ ရွာထဲမှာလည်း ရောင်းကြည့်လို့ရတယ်လို့ ထင်လိုက်တာ။"

"အခုက လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးရာသီဆိုတော့ အစားအသောက်အတွက် ပိုက်ဆံသုံးချင်တဲ့လူတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ကောက်ညှင်းအေးတုံးတစ်ပန်းကန်က နွေရာသီမှာ ကြက်ဥပြုတ်နဲ့ ထန်ယွမ်တွေထက် အများကြီးအရသာရှိတယ်။"

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။" အဒေါ်ဝမ်က သဘောတူလိုက်သည်။

"ကျွန်မမှာ လူအင်အားလုံလောက်ရင် တခြားရွာတွေမှာလည်း ရောင်းမှာ။ မြို့ထဲမှာ တစ်ပန်းကန်ကို ကြေးနီ ၅ ပြားနဲ့ နှစ်ပန်းကန်ကို ၈ ပြားနဲ့ ရောင်းတယ်။ ရွာထဲမှာတော့ နှစ်ပန်းကန်ကို ၇ ပြားနဲ့ ရောင်းရင် အမြတ်ရလောက်သေးတယ်။ ပြီးတော့ ရူယီစားသောက်ဆိုင်ကို တစ်ပန်းကန်ကို ကြေးနီ ၃ ပြားနဲ့ ရောင်းနေပြီး သူတို့က ပွဲ ၂၀၀ မှာထားတယ်။"

***