လူအင်အားချို့တဲ့ခြင်း

ဝမ်သားအမိနှစ်ယောက်သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများသည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြူးကျယ်သွားကြသည်။

ပွဲ ၂၀၀ လား။ သူတို့မှားကြားတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား။

"ဒါက အစပဲရှိသေးတယ်။ တုံ့ပြန်မှုကောင်းရင် ကြီးကြပ်သူလျန်က ပမာဏတိုးပေးမယ်လို့ ပြောတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဝမ်သားအမိ၏အမူအရာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက်...များတာလား။" အဒေါ်ဝမ်က ထစ်ငေါ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။"

"ဒါကြောင့် ကျွန်မတကယ်အကူအညီလိုတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ မနက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မနဲ့အတူ ဆိုင်ခင်းဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ရှာရမယ်။ ညနေပိုင်းမှာ ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေ အများကြီးလုပ်မှာဆိုတော့ တစ်ယောက်ယောက်ကူညီနိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ။"

အဒေါ်ဝမ်၏အမူအရာသည် ခဲသွားသည်။

"အဒေါ်ဝမ်မလုပ်ချင်ရင် ကျွန်မအဒေါ်ကျန်းကို မေးရတော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အဒေါ့်ကို ပိုယုံကြည်တယ်လေ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် တစ်ယောက်တည်းလုံလောက်တယ်။ ငါမင်းကို ကူညီမယ်။ မနက်ပိုင်းမှာ ရောင်းပေးပြီး ညနေပိုင်းမှာ လုပ်ပေးရုံပဲ ကူညီနိုင်တယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါက မလုံလောက်ဘူး။ ဆိပ်ကမ်းမှာ လူတွေအများကြီးရှိတာကို ငါတွေ့တယ်။ အကူအညီလုံလောက်ရင် ကျွန်မတို့အဲ့ဒီမှာ ဆိုင်ခင်းလို့ရတယ်။"

အဒေါ်ဝမ်သည် မှင်သက်သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ အလျင်မလိုပါဘူး။ ကျွန်မလုပ်ငန်းက အခုမှစလုပ်တာဆိုတော့ တစ်ဆင့်ချင်းသွားမယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဝမ်အာ့ယာကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အာ့ယာလည်း ရက်အနည်းငယ်နားဖို့ လိုတယ်။ သူမကောင်းသွားရင် ကျွန်မတို့မှာ လူအင်အားလုံလောက်ပြီ။"

သူမသည် အရင်ဆုံး မြို့အနောက်ဘက်တွင် အဒေါ်ဝမ်နှင့်အတူ ကောက်ညှင်းအေးတုံးများကို ရောင်းချမည်။ သူမသည် အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင်ကိုင်တွယ်နိုင်သောအခါ သူမကို သင်္ဘောကျင်းသို့ သွားခိုင်းမည်။

ထိုအချိန်ကျရင် အာ့ယာသည်လည်း ကူညီနိုင်လိမ့်မည်။

ဝမ်အာ့ယာသည် ချက်ချင်းလင်းရှောင်ယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏မျက်လုံးများသည် ကျေးဇူးတင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဟီးဟီး၊ မင်းအိမ်မှာနေပြီး နလန်ထူလိုက်။ မင်းကောင်းသွားရင် ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့လို့ရတယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့။" ဝမ်အာ့ယာသည် လျင်မြန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတို့စကားပြောရင်း သာ့ရှီရွာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် အဒေါ်ဝမ်တို့သည် ဝမ်အာ့ယာကို အိမ်သို့ ပို့ပေးပြီးနောက် နွားလှည်းမောင်းကာ အိမ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။

လျိုရှီသည် ဘေးတံခါးမှ လှုပ်ရှားသံကို ကြားပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် သူမသမီးပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အခြေအနေအကြောင်းကို မေးမြန်းရန် လျင်မြန်စွာ ရောက်လာခဲ့သည်။

"သမားတော်က ဒဏ်ရာကို သန့်စင်ပေးပြီး လိမ်းဆေးတချို့ လိမ်းပေးလိုက်တယ်။ သူက ဆေးတချို့လည်း ညွှန်းပေးပြီး မနက်ဖြန်မှာ ရောင်ရမ်းမှုကျသွားမယ်လို့ ပြောတယ်။ ပြီးတော့ ရက်နည်းနည်းကြာရင် အဆင်ပြေသွားမှာပဲ။"

"တော်သေးတာပေါ့။" လျိုရှီသည် စိတ်သက်သာရာရသွားပုံရသည်။

"အမေ သမီးစားဖို့ ဟင်းတွေ နွှေးထားတယ်။ ဝင်ပြီးစားတော့။"

"ကောင်းပြီ။ သမီး နွားကို ဝင်ခေါ်ပြီး ရေနဲ့မြက်ကျွေးလိုက်ဦးမယ်။ ဒီနေ့သူပင်ပန်းနေပြီ။"

"ကောင်းပြီ။" ထိုအခါမှသာ လျိုရှီသည် လှည့်ပြီး မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နွားလှည်းကို ဖြုတ်ပြီး နွားကိုအစာကျွေးကာ ထမင်းစားရန် သွားလိုက်သည်။

သူမသည် ပေါက်စီနှစ်လုံးစားခဲ့သော်လည်း တကယ်ပဲ ဆာလောင်နေဆဲဖြစ်သည်။

မီးဖိုပေါ်ရှိ အိုး၏အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အသားဟင်းနှစ်မျိုးနှင့် အသီးအရွက်ဟင်းတစ်မျိုးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် ဟင်းများကို မီးဖိုချောင်ရှိ စားပွဲငယ်သို့ လျင်မြန်စွာ ယူဆောင်သွားပြီး ထမင်းဖြူနှင့်အတူ စတင်စားသုံးလိုက်သည်။

သူမသည် ပန်းကန်လုံးကြီးသုံးလုံးစားပြီး ဗိုက်ထဲတွင် ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းပြည့်ခါနီးမှ ရပ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ပန်းကန်များကို ကျေနပ်စွာ ဆေးကြောပြီး မီးဖိုချောင်ကို ရှင်းလင်းလိုက်သည်။

သူမသည် လီရှောင်အား ဆန်မှုန့်ကြိတ်ရန် ခေါ်ရန်ကြံရွယ်စဉ် ခြံဝင်းထဲမှ အဒေါ်ဝမ်၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခြံဝင်းထဲသို့ သွားပြီး သူမအမေက အဒေါ်ဝမ်ကိုင်ထားသော ကြက်ဥခြင်းတောင်းကို တွန်းဖယ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်းက ငါ့မိသားစုကို အရင်က အများကြီးကူညီခဲ့တယ်။ ယွဲ့အာရဲ့ ဒီအကူအညီသေးသေးလေးက တကယ်ဘာမှမဟုတ်ဘူး။"

"ဒါ့အပြင် ငါတို့အခုကြက်ဥမလိုဘူးလေ။ အာ့ယာက ဒဏ်ရာရပြီး ပြန်ကောင်းဖို့အတွက် အားရှိဖို့လိုတယ်။ ဒီကြက်ဥတွေကို အာ့ယာအတွက် ပြန်ယူသွား။"

"အိုင်ယား၊ သိမ်းထားလိုက်ပါ။" အဒေါ်ဝမ်သည် ခြင်းတောင်းကို လျိုရှီ၏လက်ထဲသို့ တွန်းထည့်နေဆဲဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ရယ်မောမိသည်။

"အဒေါ်ဝမ်။" သူမသည် သူတို့နှစ်ယောက်ဆီသို့ ပြုံးပြီး လျှောက်သွားခဲ့သည်။

***