ပန်းကန်နှင့် သစ်သားပုံးများ ထပ်မံဝယ်ယူခြင်း
Vol. 7 Ch. 152
"သူတို့က ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေကို အိမ်ပြန်ယူသွားချင်ရင် ပန်းကန်ငယ်ထဲမှာ တစ်တုံး သို့မဟုတ် နှစ်တုံး၊ အလတ်စားပန်းကန်ထဲမှာ သုံးတုံးက လေးတုံး၊ ပန်းကန်ကြီးထဲမှာ ငါးတုံး ဒါမှမဟုတ် အဲ့ထက်ပိုပြီး ထည့်ပေးလို့ရတယ်။"
"ဒါက ဘယ်လိုလုပ်လို့ရမလဲ။ ပန်းကန်ငယ်တစ်လုံးက ၃ ပြား၊ အလတ်စားပန်းကန်တစ်လုံးက ၄ ပြားကနေ ၆ ပြား ကုန်ကျတယ်။ လူက ပန်းကန်ကို ပြန်မပေးရင် ငါတို့အရှုံးပေါ်မှာပေါ့။" လျိုရှီက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။
လှည်းမောင်းနေသော လီရှောင်၏မျက်လုံးထဲတွင်လည်း သံသယအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူဘာမှမပြောပေ။
သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့က ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားပြီးသားဖြစ်ကြောင်း သိရှိသည်။
ထင်သည့်အတိုင်းပင် လင်းရှောင်ယွဲ့က ဆက်လက်ပြောကြားခဲ့သည်၊ "ဟုတ်တာပေါ့၊ သမီးတို့က အလကားမပေးဘူး။ ဒီပါဆယ်ယူသွားတဲ့ ဖောက်သည်တွေအတွက် ပန်းကန်ငယ်အတွက် ၄ ပြား၊ အလတ်စားပန်းကန်အတွက် ၅ ပြား၊ ပန်းကန်ကြီးအတွက် ၇ ပြား အပိုကောက်ခံမယ်။ သူတို့ပန်းကန်တွေ ပြန်ယူလာရင် ပိုက်ဆံပြန်အမ်းမယ်။ မဟုတ်ရင် ရောင်းလိုက်တာလို့ သတ်မှတ်မယ်။"
လျိုရှီသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။
သူတို့ဒီလိုလုပ်လို့ရလား။
"အမေ၊ သမီးတို့က သူဌေးကျင်းနဲ့ အတော်လေးရင်းနှီးလို့ သူက ငါတို့ကို ပစ္စည်းတွေ ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းပေးတယ်။ တကယ်တော့ တခြားကုန်စုံဆိုင်တွေမှာ စစ်ဆေးကြည့်ရင် ပန်းကန်ငယ်တစ်လုံးက ၄ ပြားလောက်၊ အလတ်စားပန်းကန်တစ်လုံးက ၅ ပြားမှ ၇ ပြားလောက်ရှိတယ်။"
လျိုရှီသည် စဉ်းစားကြည့်ပြီး ၎င်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့။ လူတော်တော်များများက ပန်းကန်တွေ ပြန်ပေးဖို့လာရင် အနာဂတ်မှာ ငါတို့သိပ်မဝယ်တော့ဘူး။"
လျိုရှီသည် ၎င်းသည် မည်သို့အလုပ်လုပ်သည်ကို နားလည်ရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမအမေအား ဆက်လက်ရှင်းပြခဲ့သည်၊ "ဒါက တကယ်တော့ ဝိုင်အရက်ဆိုင်မှာ ဝိုင်ရောင်းတာနဲ့ အတူတူပဲ။ ဝိုင်ဝယ်တဲ့အခါ ပုလင်းမယူလာရင် စရန်ငွေပေးရတယ်။ မနေ့က စားသောက်ပွဲမှာ သမီးတို့သုံးခဲ့တဲ့ ဝိုင်ပုလင်းကို တွေ့လား။ ဒါဆို သမီး ပြန်ပေးခဲ့လား။" လင်းရှောင်ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။
"မင်းက ဆပ်ပြာသိမ်းဖို့ သုံးခဲ့တာမဟုတ်ဘူးလား။"
လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ပုလင်းတစ်လုံးအတွက် စရန်ငွေက ၅ ပြားပဲ။ ဒါက ကုန်စုံဆိုင်မှာ တူညီတဲ့အရွယ်အစားရှိတဲ့ ပုလင်းတစ်လုံးဝယ်တာနဲ့ ဈေးအတူတူလောက်ပဲ။ သမီးတို့က လိုအပ်နေတာနဲ့ တိုက်ဆိုင်သွားတော့ ပြန်ပို့ဖို့ ပျင်းနေတာ။"
"ပန်းကန်က အိုးထက် ပိုအသုံးဝင်တယ်။ ဘယ်သူက ပန်းကန်တစ်လုံးပိုရှိတာကို စိတ်ထဲထားမှာလဲ။ အိမ်မှာ ပန်းကန်တွေ အရမ်းများတယ်လို့ ထင်ရင်တောင် ဈေးသွားတဲ့အခါ မေ့သွားနိုင်တယ်။"
လျိုရှီသည် နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။
"ဒါဆို...ငါတို့က ပန်းကန်တွေလည်း ရောင်းနေတာလား။" သူမသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ကို အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။
လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်။ သမီးနောက်မှ သူဌေးကျင်းနဲ့ စကားပြောမယ်။ အနာဂတ်မှာ သမီးတို့ပန်းကန်တွေအားလုံးကို သူ့ဆီက ဝယ်မယ်၊ ပြီးတော့ ဈေးက ပိုနည်းသွားလိမ့်မယ်။"
လျိုရှီသည် သူမသမီးကို ကျေနပ်သောအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသမီးက အရမ်းဉာဏ်ကောင်းတာပဲ...
လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမအမေက သူမကို ကြည့်သည့်ပုံစံကို နှစ်သက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် လျိုရှီအား ရူယီစားသောက်ဆိုင်နှင့် သူမရရှိခဲ့သော လုပ်ငန်းကြီးအကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။
"ပ-ပွဲနှစ်ရာလား။"
သူတို့ဒီနေ့ယူလာသော ကောက်ညှင်းအေးတုံးများသည် ပွဲ ၂၀၀ ပင် မပြည့်ပေ။
"ဒါက ပထမဆုံးအမှာစာပဲ။ ကြီးကြပ်သူလျန်က ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေ လူကြိုက်များရင် အမှာစာပမာဏကို ထပ်တိုးမယ်လို့ ပြောတယ်။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။ "ရူယီစားသောက်ဆိုင်မှာ ဖောက်သည်တွေအများကြီးရှိတယ်။ လူတိုင်းက တစ်ပန်းကန်စီမှာရင် ပန်းကန် ၄၀၀ တောင် မလုံလောက်ဘူး။"
"ဒါ့အပြင် သူတို့က ပါဆယ်လည်း ယူတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ကောက်ညှင်းအေးတုံးတွေကို ထုပ်ပိုးဖို့ရွေးချယ်ရင် ပမာဏက ပိုများသွားလိမ့်မယ်။"
လျိုရှီသည် မျက်လုံးများ ကျယ်သွားသည်။
ပန်းကန် ၄၀၀ ပင် မလုံလောက်နိုင်...
သူတို့က ဒီလုပ်ငန်းနဲ့ ထီပေါက်နေတာပဲ။
"ဒါဆို...ငါတို့ သစ်သားပုံးတွေ ထပ်ဝယ်ရမယ်။" လျိုရှီသည် သူမတတ်နိုင်သလောက် ကောက်ညှင်းအေးတုံးများ ပြုလုပ်ချင်သည်။
"ဟုတ်တယ်။ သမီးတို့အိမ်မှာ ပုံးငယ် ၆ လုံးရှိတယ်၊ ဒါက သေချာပေါက် မလုံလောက်ဘူး။ သမီးအရင်ဆုံး ၁၄ လုံးဝယ်မယ်၊ စုစုပေါင်း ၂၀ ဖြစ်သွားအောင်။"
***