ဒီစုတ်တံက ဘယ်သူ့စုတ်တံလဲ

“ငါ ဘယ်လိုသိမှာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မင်းသားဖူ၏မြေအားလုံးကို ယူခဲ့သည့်တိုင် အပြစ်ကင်းစင်နေခဲ့သည်။

ခင်ဗျား မသိရင် ဘယ်သူသိမှာလဲ။ မင်းသားဖူနှင့် တခြားမျိုးနွယ်စုဝင်များအားလုံး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်ကြသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းထဲတွင် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီးနောက် သူမသည် မင်းသားဖူ၏ရှေ့တွင် ငုံ့ချလိုက်ပြီး “ခဏနေဦး။ ခင်ဗျားပြောနေတာက ခင်ဗျားက ခင်ဗျားရဲ့မြေပေါ်မှာ နောက်ထပ်မနေချင်တော့ဘူးပေါ့။”

မင်းသားဖူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် အမီလိုက်ရန် သူ့ခေါင်းထဲကဂီယာများကို အလုံအလောက်မြန်မြန်မလှည့်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် သူသည် ရိုးရိုးလေး “ခင်ဗျားက မြေကို ခွဲဝေပေးပြီးသားပဲ။ ဒါဆို အဲဒါက ကျွန်တော်မျိုးနေဖို့ ကျွန်တော့်ပိုင်ဘယ်လိုဖြစ်တော့မှာလဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ဒါဆို တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင် ခင်ဗျားက ခင်ဗျားရဲ့မင်းသားစံအိမ်ကိုလည်း မလိုချင်တော့ဘူးပေါ့။”

မင်းသားဖူသည် တစ်ဖန်ပြန်စကားမဲ့သွားခဲ့သည်။ တခြားလူတိုင်း နဉ်ရှောင်ယောင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ခင်ဗျားက မင်းသားဖူရဲ့မြေကို ခိုးယူပြီးနောက် သူ့အိမ်ကိုပါ ခိုးယူချင်နေတာလား။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လည်ပင်းကိုဆန့်တန်းကာ အကြီးအကဲလီကို ကြည့်လိုက်သည်။ “အဘိုးကြီး၊ မင်းသားဖူရဲ့စံအိမ်က ဘယ်လောက်ကြီးလဲ။”

အကြီးအကဲလီ မဖြေမီ မင်းသားဖူသည် စိတ်အခြေအနေပျက်သွားခဲ့သည်။ “အဲဒါ ငါ့စံအိမ်၊ ငါ့အိမ်!” သူ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ “ဒီမင်းသား သေရင်တောင်မှ ဒီမင်းသားရဲ့စံအိမ်မှာပဲ သေမယ်!”

တစ်ဖန်ပြန်လည် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မင်းသားဖူ၏တံတွေးများကို သူမ၏မျက်နှာမှ သုတ်လိုက်သည်။

“ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ!” စစ်သေနာပတိချုပ်လိုနှင့် အကြီးအကဲလီတို့သည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်ကြသည်။

“နောင်တော်!” မင်းသားကျီသည် သူ့ခြေထောက်ကိုလည်း ဆောင့်နင်းလိုက်ပြီး သူ့အသံသည် စိတ်သောကဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ခင်ဗျားက ခင်ဗျားရဲ့မြေကို ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ခင်ဗျားရဲ့အသက်ကို အဲလိုပဲ လွှင့်ပစ်လို့မရဘူး! ဧကရာဇ်ကို ဗြောင်ကျကျမလေးစားတာ ဘယ်လိုရာဇဝတ်မှုမျိုးလဲ။ ခင်ဗျားက နဉ်ယွီအတွက် သေခြင်းတံခါးဝကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ပို့ဆောင်နေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

ဖြည်းဖြည်းချင်း မင်းသားဖူ၏ခန္ဓာကိုယ် ပျော့ခွေသွားပြီး သူ မြေပြင်ပေါ်သို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထရပ်လိုက်ပြီး စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို စကားပြောရန်လှည့်လိုက်သော်လည်း သူမသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နှင့် မျက်လုံးချင်းဆုံသွားခဲ့သည်။ သူမ ရုတ်တရက်လန့်သွားခဲ့သည်။ ငါ တစ်ခုခုမေ့သွားတာလား။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ဤအခွင့်အရေးကိုယူကာ စကားပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ကျန်းနန်မြင်ကွင်းတွေပါတဲ့ စုတ်တံ ၂၄ ချောင်းပါအစုံ..."

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကျန်တာကိုမကြားမီ အမတ်ချုပ်ကြီးသည် စုတ်တံများ၏မူလပိုင်ရှင်ဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားခဲ့သည်။ “အဲဒီစုတ်တံတွေက အခု မင်းသားဖူ အပိုင်ပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မင်းသားဖူကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီး၊ ခင်ဗျား သူ့နဲ့ ဆွေးနွေးကြည့်ပါလား။”

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် မင်းသားဖူကို ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းသား၊ အဲဒီစုတ်တံတွေက ဒီအရာရှိ အပိုင်ပါ။”

စုတ်တံများသည် အမတ်ချုပ်ကြီးအပိုင်ဖြစ်သောကြောင့် မင်းသားဖူက သူတို့ကိုပြန်ပေးသရွေ့ နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် သူ့ပထမအခြေအနေသည် ပျက်ပြယ်သွားလိမ့်မည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏စကားများကိုကြားသူတိုင်း သူ့သတင်းစကားနောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မင်းသားဖူကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များသည် အထူးသဖြင့် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။ ဒါက သူ့မြေတွေကို ပြန်ရဖို့ အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးပဲ!

မင်းသားဖူသည် သူ့အင်္ကျီလက်အတွင်းတွင် ဝှက်ထားသောစုတ်တံအစုံကို ထိလိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းလက်ကိုင်များသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့်နီးကပ်စွာရှိနေသောကြောင့် နွေးထွေးနေခဲ့သည်။ ဒီစုတ်တံတွေကို ပြန်ပေးရမှာလား။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ရှေ့သို့တိုးရန်ပြင်ဆင်နေသော်လည်း နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်တစ်ဖက်ဆန့်တန်းကာ သူ့ကို နေရာတွင်ထိန်းထားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ကို စိတ်မပူရန်ပြုံးပြလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် အနည်းငယ်မသေချာခဲ့ပေ။ အကယ်၍ မင်းသားဖူက စုတ်တံတွေကို ပြန်ပေးခဲ့ရင် ငါတို့ရဲ့ကြိုးစားအားထုတ်မှုအားလုံး အလကားဖြစ်သွားမှာမဟုတ်ဘူးလား။

မင်းသားဖူသည် ရုတ်တရက် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို စကားစပြောလိုက်သည်။ “ဒီစုတ်တံတွေက ဒီမင်းသား အပိုင်ပဲ!”

ဘုန်း--

လူတိုင်းသည် သူတို့ခေါင်းများ အတွင်းတွင် ပေါက်ကွဲသွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ မင်းသားဖူ စိတ်လွတ်သွားတာလား။ သူက စုတ်တံအစုံတစ်ခုတည်းအတွက် မြေဩဇာကောင်းသော လယ်ကွက်ပေါင်း တစ်သောင်းကို စွန့်လွှတ်နေတာလား။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏မှင်တက်နေသောအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်ရုံသာတတ်နိုင်တော့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် မင်းသားဖူကို လက်မထောင်ပြပြီး ကြေညာလိုက်သည်၊ “မှန်တယ်! ခင်ဗျားက ခင်ဗျားရဲ့ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်းတွေကို ကောင်းကောင်းကာကွယ်ရမယ်! မင်းသား၊ ခင်ဗျားက တကယ့်ယောက်ျားတစ်ယောက်ပဲ!”

အကယ်၍ မင်းသားဖူက သူရရှိရန်မဖြစ်နိုင်ဟုထင်သောအရာတစ်ခုကို မလိုချင်ခဲ့ပါက သူက ကျန်းနန်စုတ်တံ ၂၄ ချောင်းပါအစုံကို ဘာလို့ထုတ်ပြောမှာလဲ။ အရှင်မင်းကြီးနဉ်သည် စိတ်ပညာနှင့်လူတို့၏နှလုံးသားများကိုဖတ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သောကြောင့် မင်းသားဖူ ဘယ်လိုစဉ်းစားပြီး ဘယ်လိုပြုမူမည်ကို ခန့်မှန်းရန် လုံလောက်အောင်လွယ်ကူခဲ့သည်။

ဒါက ခမည်းတော်ဧကရာဇ်က ငါ့ကိုပေးချင်ခဲ့တဲ့အရာတစ်ခုပဲ။ မင်းသားဖူသည် သူ့အင်္ကျီလက်များကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ လယ်မြေကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ။ သူက သူ့ဘဝမှာ ကောက်ပဲသီးနှံမစိုက်ဖူးသလို အဲဒီလယ်ကွက်တွေကို သူ့မျက်စိနဲ့တောင် မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူသိတာက လယ်မြေရှိခြင်းသည် သူ ငတ်မွတ်သေဆုံးမည်မဟုတ်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ သို့သော် ဤစုတ်တံများသည် တစ်ချိန်က သူ့ခမည်းတော်ဧကရာဇ်၏ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။ သူ့ခမည်းတော်ဧကရာဇ်က သူတို့ကို သူ့ကိုချီးမြှင့်မည်ဟုပင် ကတိပေးခဲ့သည်။ ၎င်းတို့တွင် မြို့တော်ရှိ သူ မည်သူ့ထက်မဆို သာလွန်ခဲ့ပြီး ရာဇပလ္လင်နှင့်တစ်လှမ်းသာကွာဝေးခဲ့သောအချိန်က အမှတ်တရများပါဝင်သည်။ ဤစုတ်တံများသည် တရားနည်းလမ်းတကျ ငါ့အပိုင်ပဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မင်းသားဖူက စုတ်တံများ၏ပိုင်ဆိုင်မှုကို ဘယ်လောက်ခိုင်မာစွာတောင်းဆိုသည်ကိုမြင်သောအခါ သူမသည် အမတ်ချုပ်ကြီးကို ၎င်းကို စကားပြောအချက်အဖြစ်သုံး၍ အသစ်တစ်ခုဆုတ်ဖြဲနိုင်သည်ဟု ခံစားရသည်။ “ခင်ဗျားက ဒီစုတ်တံအစုံကို လွှင့်ပစ်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က ကောက်ယူပြီး ပေးလိုက်တာ။ ဘာလို့ ခင်ဗျားက သူတို့က ခင်ဗျားအပိုင်ပဲလို့ ပြောနေသေးတာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို မေးလိုက်သည်။

ဤစကားများသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို တစ်ဖန်ပြန်မူးလဲသွားအောင် ဒေါသထွက်စေလုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့သည်။ “အရှင်မင်းကြီးက ဒီအရာရှိက ဒီစုတ်တံတွေကို လွှင့်ပစ်ခဲ့တာကို ဘယ်တုန်းကမြင်ခဲ့တာလဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “သူတို့ကို အမှိုက်ပုံးတစ်ပုံးထဲကို ပစ်ချခဲ့တာ၊ အမှိုက်ပုံးက ဖားတစ်ကောင်ပုံစံရှိပြီး စုတ်တံတွေက သူ့ခေါင်းထိပ်မှာ ရှိနေတာ။”

“……..” တခြားလူတိုင်း ဆွံ့အသွားသည်။ အဲဒါက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့ စိမ်းပြာရောင်ဖားရုပ်ပဲ။ စုတ်တံတွေကို ခြောက်သွေ့စေဖို့အတွက် သူက တစ်ယောက်ယောက်ကို မီးဖိုထဲမှာ အပူပေးခိုင်းပြီး စုတ်တံတွေကို အပေါ်မှာတင်ခိုင်းခဲ့တာ။ ခင်ဗျားက အဲဒါကို ‘အမှိုက်ပုံး’ လို့ခေါ်တာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ အရှင်မင်းကြီး၊ ခင်ဗျားက အဲလိုဗြောင်ကျကျအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောပြီးနောက် မိုးကြိုးပစ်ခံရမှာကို မကြောက်ဘူးလား။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏စကားများဖြင့် ရဲရင့်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ယုံကြည်မှုရှိနေသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလမှလူတစ်ဦးအနေဖြင့်ပင် သူမသည် ထိုသို့သောအရာများကိုသိရန် သူမ၏အသိပညာကို လုံလောက်စွာကျယ်ပြန့်စေခဲ့သည်။ သူမသည် ဖားတစ်ကောင်ပုံစံရှိသောအမှိုက်ပုံးများကို သူမ၏မျက်စိဖြင့်မြင်ဖူးခဲ့သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့လည်ချောင်းတွင် ချိုမြိန်သောအရာတစ်ခုကို အရသာခံလိုက်ရသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မနေ့က သူ့ကို သွေးအန်သည်အထိ ဒေါသထွက်စေခဲ့သော်လည်း ယခု သူသည် သွေးထပ်မံအန်လုနီးပါးဖြစ်နေသည်။ “အဲဒါက အမှိုက်ပုံးမဟုတ်ဘူး၊” သူက ပြောလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ပြောရုံနဲ့ အမှိုက်ပုံးမဟုတ်တော့ဘူးလား။ ခင်ဗျား စကားစပြောလိုက်တာနဲ့ ဘာလို့ အရာအားလုံးက ခင်ဗျားလမ်းအတိုင်းသွားရမှာလဲ။ ပြောပါဦး၊ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ အဲဒါ အမှိုက်ပုံးလား မဟုတ်ဘူးလား။”

စစ်သေနာပတိချုပ်သည် ၎င်းမဟုတ်ကြောင်းသိသော်လည်း သူသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“အဘိုးကြီး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အကြီးအကဲလီကို နောက်တစ်ကြိမ်မေးလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက မနေ့က အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်မှာ ရှိနေခဲ့တာပဲ။ အဲဒီဖားက အမှိုက်ပုံးလို့ ခင်ဗျားပြောမှာလား။”

လူတိုင်းသည် တည့်မတ်ပြီး တရားမျှတတယ်လို့ နာမည်ကြီးသော အကြီးအကဲလီကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ခင်ဗျား ဘယ်လိုဖြေမှာလဲ။ အကြီးအကဲလီ၏မျက်လုံးထောင့်သည် သူ့ကြည့်ရှုသူအားလုံးရှေ့တွင် မြင်သာစွာ တွန့်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက "ကျွန်တော်မျိုးက အဲဒီဖားကို မမြင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီကျွန်တော်မျိုး ယုံကြည်တာက အကယ်၍ အဲဒါက စွန့်ပစ်ထားတဲ့ပစ္စည်းတွေကို ထည့်ဖို့သုံးခဲ့တဲ့အရာတစ်ခုဆိုရင် အဲဒါက သီးသန့်နေရာတစ်ခုမှာ ဝှက်ထားခဲ့တာဖြစ်နိုင်တယ်။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “လမ်းလျှောက်စင်္ကြံအောက်က တစ်နေရာရာက သီးသန့်နေရာတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်လို့ရလား။”

အကြီးအကဲလီသည် သူ့ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် သူ့လက်များကို ပူးယှက်ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းရှေ့တွင် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် သူက ကျယ်လောင်စွာ "ရှဲ့စံအိမ်က အရှင်မင်းကြီးကို အဲလိုညစ်ပတ်တဲ့အရာတစ်ခုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ကြုံစေခဲ့တယ်။ အရှင်မင်းကြီး ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို သူ့အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်မင်းအပေါ် ဗြောင်ကျကျမလေးစားမှုရာဇဝတ်မှုနဲ့ တံဆိပ်ခတ်တော်မူပါ!"

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပါးစပ် အဟောင်းသားဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ငါ အမတ်ချုပ်ကြီးကို အဲဒီအကြောင်းပြချက်သက်သက်နဲ့ ရာဇဝတ်မှုတစ်ခု တံဆိပ်ခတ်လို့ရတာလား။

ကျန်လူများသည် အကြီးအကဲလီကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်ကို သေဒဏ်ပေးဖို့အတွက် ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားနေတာပဲ၊ အကြီးအကဲလီ။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်ရာ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများ ထွက်ကျလာခဲ့သည်။ တစ်ဖန်ပြန်လည် သူသည် သွေးအန်ထွက်သွားခဲ့သည်။

“နောက်ဆုံးတော့ သူက ကျွန်တော့်အဘိုးပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ကိုကုသရန် မသိစိတ်ဖြင့် လက်လှမ်းလိုက်ပြီးနောက် သတိရပြီး ပြန်ဆွဲလိုက်သည်။ “အဲဒီဗြောင်ကျကျမလေးစားမှုအကြောင်းတွေအားလုံးကို မေ့လိုက်ပါ။ အနာဂတ်မှာ ခင်ဗျားရဲ့စုတ်တံတွေကို အဲလောက်ပေါ့ပေါ့ဆဆ မပစ်ချနဲ့တော့။ ခင်ဗျား သူတို့ကိုမလိုချင်ရင် ကျွန်တော့်ကို ပေးလို့ရတယ်။”

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ခေါင်းကိုမော့ကာ နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအမူအရာတစ်ခုပင် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် သူ့စိတ်အခြေအနေကို ဖိနှိပ်ပြီး သူမကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုး အရှင်မင်းကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

ကောင်းပြီလေ၊ သွားပြီ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ခင်ဗျားက ဒီလိုအရာတွေကိုတောင် သည်းခံနိုင်တာလား။ ခင်ဗျားက ဆယ်ကျော်သက် နင်ဂျာလိပ်တွေထဲက တစ်ယောက်လား။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် မင်းသားဖူကို နောက်တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး “ဒီအရာရှိက မင်းသားကို သူ့နှလုံးသားဆန္ဒကိုဖြည့်ဆည်းနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်။”

မင်းသားဖူသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏အကြည့်ကို ရှောင်ရှားလိုက်သည်။ တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များနှင့် အမတ်ချုပ်ကြီး၏အဖွဲ့မှ အရာရှိများအားလုံး အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့နှင့် မင်းသားဖူတို့ ယခု တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်မုန်းတီးနေကြသည်ကို နားလည်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ အနာဂတ်တွင် ပူးပေါင်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

“အမတ်ချုပ်ကြီးကို အပြင်ပို့လိုက်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏အကြီးဆုံးသားနှင့် ဘဏ္ဍာရေးအမတ်ဖြစ်သော ရှဲ့အန်းယိကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “သူ့ကို အိမ်မှာ သူ့ရောဂါကို ဂရုစိုက်ပြီး သူ့အမှားတွေကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခိုင်းလိုက်။”

အကြီးအကဲလီသည် ချက်ချင်း စကားစပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီးက အမတ်ချုပ်ကြီးကို အိမ်မှာနေပြီး ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ဒီနေ့ သူ့စံအိမ်ကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ထွက်ခွာခဲ့တယ်။ အရှင်မင်းကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး တံဆိပ်ခတ်...”

“အဘိုးကြီး၊ အဘိုးကြီး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါ ကျွန်တော့်အဘိုးပဲ။ ခင်ဗျား ပိုယဉ်ကျေးလို့မရဘူးလား။” သူ့အပေါ်မှာ ရာဇဝတ်မှုတွေ ဘယ်ညာတံဆိပ်ခတ်လို့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ အမတ်ချုပ်ကြီးက စစ်အာဏာအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ ဒါဆို သူ့ကို အပြစ်ပေးလို့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။

အကြီးအကဲလီသည် စကားပြောခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။ မင်းသားရှီသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ သူ့သား၏ဦးဆောင်မှုဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် သူက “အရှင်မင်းကြီး၊ မင်းသားဖူလည်း ထွက်ခွာလို့ရမလား။”

“အပြစ်ဒဏ်ခန်းမကနေ ထွက်ခွာမလို့လား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များအားလုံး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ ခင်ဗျား မြေတွေကို ရပြီးပြီလေ။ ဒါဆို ခင်ဗျားက မင်းသားဖူကို အကျဉ်းချထားဖို့ မျက်နှာအလုံအလောက်ရှိသေးလို့လား။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခေါင်းထဲတွင် တွက်ချက်မှုအချို့ပြုလုပ်လိုက်သည်။ “ဒါဆို ငါတို့ သူ ကျွန်တော့်ကိုသတ်ဖို့ကြိုးစားခဲ့ပုံကို မေ့လိုက်ကြတော့မှာလား။”

“………..” တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များ ဆွံ့အသွားသည်။ အရှင်မင်းကြီးက အရှက်မရှိတဲ့လူမိုက်တစ်ယောက်ပဲ!

မင်းသားဖူသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဒေါသတကြီးဟိန်းဟောက်ခြင်းမပြုဘဲ ရိုးရိုးလေး “အရှင်မင်းကြီးက ဒီကျွန်တော်မျိုးကို သေဒဏ်ပေးတော့မှာလား။”

လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်းခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

မှန်တယ်၊ ဒီလူမှာ သူ့ကိုယ်ပိုင်စစ်သားတွေ ရှိသေးတယ်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်များကို သူမ၏နောက်တွင် ချိတ်ကာ ရပ်နေပြီး "ခင်ဗျားကို ကျန့်ရဲ့ဦးရီးတော်ဖြစ်ဖို့ ဘယ်သူပြောခဲ့လဲ။ ငါတို့က မိသားစုဖြစ်တဲ့အတွက် အသေးစိတ်အများအပြားကို ငြင်းခုံနေစရာမလိုဘူး။ ခင်ဗျားက ကျန့်ကို ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုအတွက် လျော်ကြေးပေးလို့ရတယ်။"

ပိုက်ဆံက အရေးအကြီးဆုံးပဲ!

“ဟစ်!” အရှင်မင်းကြီး၏ဗြောင်ကျကျပြုမူမှုသည် တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များစွာကို အသက်ရှူအောင့်သွားစေခဲ့သည်။

မင်းသားဖူက "အရှင်မင်းကြီး ဘယ်လောက်လိုချင်လဲ။"

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏မျက်လုံးများကိုလှိမ့်လိုက်ပြီး “ကျွန်တော် ခင်ဗျားဆီက အရာအားလုံးကိုတောင်းခဲ့ရင် ဦးရီးတော်၊ ခင်ဗျား သေချင်သွားမှာလား။”

မင်းသားဖူသည် တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူ့ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းတစ်ခုကို သင်ကြားခြင်းမရှိဘဲ ကျွမ်းကျင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “ဟဟ။”

“ဒါဆို ကျွန်တော် စျေးနှုန်းတစ်ခုစဉ်းစားပြီးတဲ့အထိ ခဏစောင့်ပါ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သာယာစွာပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား အခုလောလောဆယ် ဒီမှာနေလို့ရတယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို နေ့တိုင်း အသားကျွေးမယ်။”

အကြီးအကဲလီသည် နောက်ဆုံးတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းထံမှ ခွင့်ပန်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်တွင် သူသည် မြေကို ဘယ်လိုခွဲဝေပေးရမလဲဆိုတာကို စဉ်းစားရမည်ဖြစ်သည်။ တခြားတစ်ဖက်တွင် သူသည် အရှင်မင်းကြီး စကားပြောသည်ကို နောက်ထပ်နားမထောင်နိုင်တော့ပေ။ သီလရှိသောလူတစ်ဦးကို ဘာကဖြစ်စေသလဲ။ ဘာက... မေ့လိုက်တော့။ အကြီးအကဲလီသည် ထိုမေးခွန်းကို စဉ်းစားခြင်းကို လုံးဝလက်လျှော့လိုက်သည်။ တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များသည်လည်း ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူတို့မြင်သည့်အတိုင်း အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို ခြောက်သွေ့သွားအောင်မစုပ်မချင်း မင်းသားဖူက အကျဉ်းထောင်များမှ ထွက်ခွာသွားရန်နည်းလမ်းမရှိပေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်း၊ လိုကျစ်ကွေ့နှင့် မင်းသားဖူတို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ချောင်းများဖြင့် ရေတွက်စပြုလိုက်သည်။ "မင်းသား၊ ခင်ဗျား လုံးဝမရှုံးခဲ့ဘူး။ ဒီမှာကြည့်၊ ခင်ဗျားက ကမ္ဘာပေါ်မှာ ခင်ဗျားအလိုချင်ဆုံးအရာတစ်ခုကိုရခဲ့ပြီး အဲဒီသမားတော်တွေထဲက တစ်ယောက်မှ ခင်ဗျားကို မကုသနိုင်ခဲ့တာတောင် အခုတော့ ကိုယ်အလေးချိန်ကျသွားခဲ့တယ်။"

မင်းသားဖူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက "ခင်ဗျားက ကောက်ပဲသီးနှံမစိုက်ဘူးလေ။ ခင်ဗျားမှာ ပိုက်ဆံလည်း မရှားဘူး။ ခင်ဗျားက အဲဒီမြေအားလုံးကို ကိုယ့်အတွက်ပဲထားလို့ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ တခြားလူတွေကို ရှင်သန်ဖို့နည်းလမ်းတစ်ခုပေးတာက မကောင်းဘူးလား။"

မင်းသားဖူသည် တိတ်ဆိတ်နေသောလိုကျစ်ကွေ့ကို လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် သူက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို "ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒုက္ခသည်ရာပေါင်းများစွာရှိတယ်။ ခင်ဗျားက သူတို့အားလုံးအတွက် သင့်တော်တဲ့နေရာတစ်ခုကို ကျွန်တော့်မြေတွေနဲ့ပဲ ရှာပေးနိုင်မှာလား။"

နဉ်ရှောင်ယောင်း ရယ်လိုက်သည်။ "ဒီလိုအရာတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်းလုပ်ရတယ်။ ခင်ဗျားက တစ်ကိုက်တည်းနဲ့ ဗိုက်ပြည့်သွားမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား။"

မင်းသားဖူသည် ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ “ခင်ဗျား နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာလဲ။” ဒီအရူးလေး၊ သူ အခု ဘယ်သူ့ကို မျက်စိကျနေတာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မင်းသားဖူ၏ဘေးသို့လျှောက်သွားပြီး သူ့ခေါင်းကိုပွတ်သပ်လိုက်ရာ စိမ်းဖျော့ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု သူမ၏ဆံပင်များကြားသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ “ခင်ဗျားက အရင်တုန်းက အမြဲတမ်းခေါင်းကိုက်ခဲ့တယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား။ အနာဂတ်မှာ အဲလိုထပ်ဖြစ်တော့မှာမဟုတ်ဘူး။”

မင်းသားဖူ၏ခေါင်း ဆတ်ခနဲမော့သွားခဲ့သည်။ ဒီအရူးက ငါ အမြဲတမ်းခေါင်းကိုက်တယ်ဆိုတာကို ဘယ်လိုသိတာလဲ။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပြုံးရွှင်စွာ တည့်မတ်စွာရပ်နေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ “ခင်ဗျား နည်းနည်းပိုပြီး ပိန်သွားလိမ့်မယ်။” သူမသည် မင်းသားဖူကို သူ့စံပြကိုယ်အလေးချိန်သို့ ချက်ချင်းပြောင်းလဲလိုက်လျှင် လူများကို ကြောက်လန့်သွားစေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမသည် အဆင့်များခွဲ၍ လုပ်ရန် ယူဆလိုက်သည်။

“သွားကြစို့၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှေ့သို့ဆွဲလိုက်သည်။

တစ်ဖန်ပြန်လည် အကျဉ်းထောင်အခန်း၏တံခါးသည် လေးလံသောဒုန်းခနဲသံဖြင့် ပိတ်သွားခဲ့သည်။ မင်းသားဖူ၏မျက်လုံးများရှေ့ကကမ္ဘာသည် အတော်အတန်မှောင်မိုက်သွားသော်လည်း သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စကားများကို စဉ်းစားရင်း ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။

ငါ တကယ်ပဲ ဘာဆုံးရှုံးမှုမှမခံစားခဲ့ရဘူးလား။

***