အရှင်မင်းကြီးက ပြောတယ်၊ နံရံကို ဖြိုချလိုက်

စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် မင်းသားကျီ၏စံအိမ်သို့ ပြေးလွှားနေစဉ် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ထမ်းစင်တွင် သူ့ကိုယ်ပိုင်စံအိမ်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ အစောင့်တစ်ဦးသည် တံခါးကန့်လန့်ကာများကို ကိုယ်တိုင်ချပေးပြီးနောက် ထမ်းစင်သယ်သူလေးဦးကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်၊ “မြှောက်။”

ထမ်းစင်သယ်သူများသည် သူတို့၏ဝန်ကို လမ်းအဆုံးက ရှဲ့မျိုးနွယ်မုခ်ဦးကို ဖြတ်ကျော်သယ်ဆောင်သွားပြီး မင်းသားကျီ၏စံအိမ်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ထမ်းစင်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ မင်းသားကျီက သူ့ထံသို့မလာရန် ငြင်းဆန်သောကြောင့် သူသည် မင်းသားကို ကိုယ်တိုင်လာတွေ့လိမ့်မည်။ မင်းသားဖူသည် အပြစ်ဒဏ်ခန်းမများတွင် ချုပ်နှောင်ထားဆဲဖြစ်သောကြောင့် သူသည် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းသားကျီကို အနိုင်ရရန်နည်းလမ်းတစ်ခုရှာရပေမည်။ တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များသည် သံမဏိကဲ့သို့ မခိုင်မာသောကြောင့် သူသည် သူတို့မဟာမိတ်၏အားသာချက်များကို ထောက်ပြလျှင် မင်းသားကျီကို အနိုင်ရနိုင်မည်ဟု ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းသေချာနေသည်။

မင်းသားကျီ သူ့ဘေးခြံဝင်းသို့ရောက်သောအခါ သူသည် အတွင်းခန်းများသို့ မဝင်ဘဲ ဧည့်ခံခန်းမဆောင်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ မကြာမီတွင် မင်းသားရှီဖြစ်သော နဉ်ကွမ်းယွီသည် ကျန်မျိုးနွယ်စုဝင်များနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“ငါတို့ စာကြည့်တိုက်ထဲမှာ စကားပြောကြမယ်၊” မင်းသားကျီသည် စကားမဖြုန်းတီးဘဲ သူ့နံရံတစ်လျှောက်လိုက်ပါသွားပြီး မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဒါဇင်ခန့်ကို အတွင်းခြံဝင်း၏စာကြည့်တိုက်သို့ ဖြတ်လမ်းဖြင့် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

“ငါတို့ မင်းသားဖူအကြောင်း ထပ်ဆွေးနွေးကြဦးမှာလား။” မင်းသားရှီသည် မင်းသားကျီနောက်သို့ လိုက်ပါသွားရင်း မေးလိုက်သည်။

မင်းသားကျီသည် ပယ်ချသောလက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ “သူ့ကိစ္စက စာရွက်ဖြူပေါ်က စာလုံးမည်းတွေလိုပဲ ရှင်းနေပြီ။ သဘောတူညီချက်ကို တံဆိပ်ခတ်ဖို့ တော်ဝင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်တော်တောင် ရှိသေးတယ်။ သူ့အကြောင်းပြောလို့ အသုံးမဝင်တော့ဘူး။”

“သူက သူ့မြေဩဇာကောင်းသော လယ်ကွက်ပေါင်း တစ်သောင်းကို စုတ်တံအစုံတစ်ခုတည်းအတွက် ဘယ်လိုလုပ် လဲလှယ်နိုင်ခဲ့တာလဲ။” တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်အချို့သည် မင်းသားဖူ၏အကျိုးအကြောင်းဆင်ခြင်တုံတရားကို နားမလည်သေးပေ။

တခြားမျိုးနွယ်စုဝင်များထဲမှ မည်သူမျှ မပြန်ဖြေခဲ့ပေ။ မင်းသားဖူသည် သူတို့၏ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူတစ်ဦးသာမက သူတို့၏ယခင်ခေါင်းဆောင်လည်းဖြစ်သည်။ သူတို့ခေါင်းဆောင်က ဘယ်လိုလုပ် အရူးတစ်ယောက်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဘယ်သူမှ သူက သူ့မြေကို စုတ်တံအချို့အတွက် ဘာလို့စွန့်လွှတ်ခဲ့လဲဆိုတာကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ အနည်းငယ်မျှသာ သူ တကယ်ပဲ သူ့ကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်သောဆန္ဒဖြင့် လုပ်ခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။

သူက နဉ်ယွီနဲ့ တစ်မျိုးတစ်ဖုံသော သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရခဲ့တာလား။

နဉ်ယွီက မင်းသားဖူကို လျှို့ဝှက်စွာ အားသာချက်အချို့ ပေးခဲ့တာလား။

… …

မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် အချင်းချင်းမျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့အားလုံး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသောအမူအရာများဖြင့် တပ်ဆင်ထားကြသည်။ သူတို့တစ်ဦးစီတွင် ထိုကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ သူတို့ကိုယ်ပိုင်ခန့်မှန်းချက်များရှိသော်လည်း သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ ၎င်းကို အသံကျယ်ကျယ်ထုတ်ဖော်ပြောဆိုပြီး သူတို့၏အဆိုသာမှန်ကန်ကြောင်း တောင်းဆိုဝံ့ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

မင်းသားကျီက “အရှင်မင်းကြီးက မြေရှင်မင်းသားတွေကို ဖယ်ရှားဖို့အကြောင်း မပြောသရွေ့ ငါတို့ အဆင်ပြေလိမ့်မယ်၊ တစ်ခုတည်းသောစိုးရိမ်စရာက အရှင်မင်းကြီးက မင်းသားဖူနဲ့ အပေါက်တစ်ပေါက်ရှာတွေ့ခဲ့သလားဆိုတာပဲ။ ပုရွက်ဆိတ်အပေါက်တစ်ပေါက်က မိုင်ထောင်ချီတဲ့ဆည်ကို ပြိုကျစေနိုင်တယ်။ ခင်ဗျားတို့အားလုံး အဲဒီယုတ္တိကို နားလည်သင့်တယ်။”

သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်နိုင်မှာလဲ။

“အမတ်ချုပ်ကြီးက အရှင်မင်းကြီး ခေါ်ဆိုလာချိန်မှာပဲ သူ့စုတ်တံတွေကို ခြောက်သွေ့ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်၊” မင်းသားကျီ ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ “ပြီးတော့ အရှင်မင်းကြီးက မင်းသားဖူ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို ရောက်ရှိလာတဲ့အချိန်ကိုတောင် ဘယ်လိုသိခဲ့တာလဲ။”

သူ့စကားများကြောင့် တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များ၏မျက်နှာများအားလုံး စိမ်းဖျော့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသွားခဲ့သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရလျှင် အမတ်ချုပ်ကြီးက အရှင်မင်းကြီးနဲ့ တစ်ဖွဲ့တည်းပဲ။ သူတို့က ငါတို့ကို မြေရှင်မင်းသားတွေကို ဖယ်ရှားဖို့ ပိုကောင်းအောင် သူတို့ ရန်သူများဖြစ်ဟန်ဆောင်ပြီး ငါတို့ကို ပြပွဲတစ်ခုပြခဲ့တာလား။

“ဒါက အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတစ်ခုပဲ၊” မင်းသားချီဖြစ်သော နဉ်ကွမ်းပေက လေသံတိုးတိုးဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ အဲဒါကို အရင်ဆုံးအတည်ပြုဖို့လိုတယ်။ ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ကိုင်တွယ်ရလွယ်ကူတဲ့သူတစ်ယောက်မဟုတ်ဘူး။ ဖြစ်နိုင်ရင် ငါတို့က သူ့ကို ရန်သူတစ်ယောက်ဖြစ်အောင်လုပ်တာကို ရှောင်ရှားသင့်တယ်လို့ထင်တယ်။”

တစ်ဖန်ပြန်လည် မျိုးနွယ်စုဝင်များအားလုံး အတွေးကမ္ဘာထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ကြသည်။ ဘယ်သူက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်လို အစွမ်းထက်တဲ့အမတ်တစ်ဦးနဲ့ ရန်သူဖြစ်ချင်မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက တကယ်ပဲ သူတို့ကို ဖယ်ရှားချင်တယ်ဆိုရင် သူတို့က သူ့ကို ဘယ်လိုဆန့်ကျင်နိုင်မှာလဲ။

......

“စစ်သေနာပတိချုပ်၊” မင်းသားကျီ၏ခြံဝင်းအနီးက လမ်းများပေါ်တွင် ကြိုတင်ထွက်ခွာသွားခဲ့သော နဂါးအစောင့်တစ်ဦးသည် သူ့မြင်းကို လိုကျစ်ကွေ့၏ဘေးသို့ စီးသွားခဲ့သည်။ တိတ်ဆိတ်စွာ သူက တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော် ဘေးခြံဝင်းဘေးမှာ တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်တွေရဲ့ရထားအများအပြား ရပ်ထားတာကို မြင်ခဲ့တယ်။”

လိုကျစ်ကွေ့က “မင်း အရှင်မင်းကြီးကို တွေ့ခဲ့လား။”

နဂါးအစောင့်သည် သူ့ခေါင်းကိုခါလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီးကို မမြင်ခဲ့ပါဘူး။ ဘေးခြံဝင်းထဲမှာလည်း အားလုံးတိတ်ဆိတ်နေတယ်။” သူ့အဓိပ္ပာယ်က အရှင်မင်းကြီးရှိနေတဲ့ဘယ်နေရာမဆို ဆူညံပူလောင်တဲ့မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်လိမ့်မည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် စာကြောင်းများကြားမှ ဖတ်နိုင်ခဲ့သည်။

“အရှင်မင်းကြီး တခြားတစ်နေရာကို ဦးတည်သွားခဲ့တာလား။” နဂါးအစောင့်တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

“ဘေးခြံဝင်းရဲ့ပတ်လည်နံရံတွေကို ပတ်ပတ်လည်ဝိုင်းထားလိုက်၊” လိုကျစ်ကွေ့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ အဲဒီမိန်းကလေးက ရှေ့တံခါးတွေကနေ ဝင်မလာဘူးလား။

......

နဉ်ရှောင်ယောင်း ဘယ်မှာလဲ။

အရှင်မင်းကြီးနဉ်သည် မင်းသားကျီ၏ဘေးခြံဝင်းကို ဝန်းရံထားသောနံရံ၏ခြေရင်းတွင် ငုံ့ချလိုက်သည်။

“ငါတို့ အခုဘာလုပ်ကြမလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နဂါးအစောင့်များကို မေးလိုက်သည်။ ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများအားလုံး နံရံကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏အမူအရာများသည် 囧 အက္ခရာတစ်ခုနှင့် ညီမျှသည်။

သူတို့ရှေ့တွင် ဝိုင်းစက်ပြီး ဝတုတ်သောတင်ပါးတစ်ခုရှိပြီး ပြင်းထန်စွာဝှေ့ယမ်းနေသော အဖြူရောင်အမြီးတစ်ခုရှိသည်။ နှင်းဝံပုလွေငယ်လေးသည် နံရံအောက်က အပေါက်တစ်ခုတွင် ပိတ်မိနေခဲ့သည်။ (o(╯□╰)o) နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အဖိုးတန်အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်ကို အပေါက်မှဆွဲထုတ်ရန် တစ်ဖန်ပြန်ကြိုးစားသော်လည်း ဝံပုလွေငယ်လေးသည် နာကျင်စွာအော်ဟစ်လိုက်ရုံသာရှိသည်။ သူမသည် အဖြူရောင်မွှေးတစ်ဆုပ်ဖြင့် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီး ကလေးငယ်သည် သူ့ခေါင်းကို အတွင်းဘက်နှင့် သူ့တင်ပါးကို အပြင်ဘက်တွင် ပိတ်မိနေဆဲပင်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ခင်ဗျား နောက်ထပ်မဆွဲနိုင်တော့ဘူး၊” ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပြောလိုက်သည်။ “ဒီအတိုင်းဆက်သွားရင် အဲဒီကောင်ငယ်လေးက ထိပ်ပြောင်သွားလိမ့်မယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ထဲကအမွေးများကို စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်၊ “ဘာလို့ ဒီနံရံကအပေါက်က အဲလောက်သေးနေရတာလဲ။”

“……..” နဂါးအစောင့်များ ဆွံ့အသွားသည်။ ဘာလို့ ခင်ဗျားက အဲလောက်အဆီတုံးကြီးတစ်တုံးမွေးမြူခဲ့လဲဆိုတာကို ဘာလို့မမေးတာလဲ။

“အာဝူး၊ အာဝူး၊ အာဝူး၊ ရှောင်ယောင်း ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ချင်တယ်၊” နှင်းဝံပုလွေငယ်လေးသည် အားနည်းစွာပြောလိုက်သည်။ သူ့မှာ အားအင်မကျန်တော့ဘူး။ အကယ်၍ သူက ဒါဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကို သိခဲ့ရင် သူက အဲဒီခွေးတိုးပေါက်ကို တွားသွားဖို့ ဘယ်တော့မှမကြိုးစားခဲ့ဘူး!

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ လမ်းတစ်လျှောက်ဖမ်းဆီးခဲ့သော အမတ်ချုပ်ကြီး၏ဒုတိယအစေခံချုပ်ဖြစ်သော ရှဲ့လိုင်ဖူဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက ဝန်ဆောင်မှုလုပ်ငန်းမှာ အလုပ်လုပ်တယ်မလား။ ခင်ဗျားမှာ အကြံဉာဏ်တစ်ခုခုရှိလား။”

ဒုတိယအစေခံချုပ်ရှဲ့ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူသိချင်တာက အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို ဘာလို့ဖမ်းဆီးခဲ့လဲဆိုတာပဲ။ သူက ခွေးတစ်ကောင်ကို ကယ်တင်ဖို့ ဘယ်လိုစဉ်းစားမှာလဲ။

“ဆီနည်းနည်း လိမ်းကြည့်မလား။” ယင်းယွီက အကြံပြုလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူ ဆီ ယူလာခဲ့လဲ။”

နဂါးအစောင့်များအားလုံး ခေါင်းခါလိုက်ကြသည်။ ဘယ်သူက လမ်းတွေလျှောက်သွားဖို့ ဆီကို သယ်ဆောင်သွားမှာလဲ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှဲ့လိုင်ဖူကို တစ်ဖန်ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် အလျင်အမြန်ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားက စားပွဲထိုးသဘောပဲလေ၊ ဒါဆို ဘာလို့ ခင်ဗျားမှာ ဆီတစ်ပုလင်းလောက်မရှိတာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။

ဒုတိယအစေခံချုပ်ရှဲ့က အဲဒီမေးခွန်းကို ဘယ်လိုဖြေရမှာလဲ။ သူက စားပွဲထိုးဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာတောင် မသိဘူး။

ယင်းတျန့်သည် လက်တစ်ဖက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး ရှဲ့လိုင်ဖူကို အသံကျယ်ကျယ်ရိုက်လိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီးက မင်းကို မေးခွန်းမေးနေတာ။ မင်းက ပြန်မဖြေဘဲနေရဲသေးတာလား။”

ဒုတိယအစေခံချုပ်ရှဲ့သည် သူရိုက်ခံရသောသူ့လည်ပင်းနောက်ကျောကို ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီးနောက် အတင်းအကျပ်ထုတ်ပြောလိုက်သည်၊ “အမတ်...အမတ်ချုပ်ကြီးက ဆီမသောက်ဘူး။”

နဂါးအစောင့်များအားလုံး သူတို့၏ပါးစပ် တွန့်သွားသည်ဟု ခံစားရသည်။

“ဆီက အလုပ်မဖြစ်ဘူးထင်တယ်။ တခြားအကြံဉာဏ်တွေ ရှိသေးလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အမတ်ချုပ်ကြီး ဘာလို့ဆီမသောက်လဲဆိုတာကို စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိခဲ့ပေ။ သူမ၏မျက်နှာသည် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများထံမှ အကူအညီတောင်းနေသည်။

ယင်းတျန့်က “လမ်းအဆုံးမှာ ဆီဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှိတယ်၊ ကျွန်တော် သွားဝယ်လို့ရမလား။”

“ငါ ပိုက်ဆံမယူလာခဲ့ဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အိတ်ကို စမ်းသပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းသည် သကြားလုံးများဖြင့် ပြည့်နေသော်လည်း ကြေးပြားတစ်ပြားမှမရှိခဲ့ပေ။

ယင်းတျန့်၏ဖြူဖျော့သောမျက်နှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ “ဒီလက်အောက်ငယ်သားမှာ ပိုက်ဆံရှိပါတယ်။ ဒီလက်အောက်ငယ်သားက ဆီကို သွားဝယ်လာပါမယ်။” ထို့ကြောင့် နဂါးအစောင့်များ၏စတုတ္ထတပ်မှူးသည် လမ်းအဆုံးဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယင်းဖုန်းသည် ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းကိုထုတ်ယူလိုက်ပြီး နံရံကို စမ်းသပ်ပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို “မကောင်းဘူး၊ အပြင်ဘက်က မြေလွှာအောက်မှာ အုတ်ခဲရှိတယ်။” အကယ်၍ ၎င်းသည် မြေနံရံဖြစ်ခဲ့လျှင် သူတို့က ဒီကောင်လေးကို တူးထုတ်နိုင်သည်၊ သို့သော် အုတ်ခဲကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်လဲကျရင်း နှင်းဝံပုလွေငယ်လေးကို နေရာတွင်ထိန်းထားသော အပေါက်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ “သွားပြီလေ၊ ဒီအောက်မှာလည်း ကျောက်တုံးတွေရှိနေတယ်။ ငါ သူ့ကို မထုတ်နိုင်ဘူး။”

“ရှောင်ယောင်း၊ ကျွန်တော့်ဗိုက် နာတယ်၊” နှင်းဝံပုလွေငယ်လေးက ညည်းညူလိုက်သည်။ ဤတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပို၍ပင်စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ အစာအိမ်ကို အချိန်အကြာကြီးဖိနှိပ်ထားလျှင် အတွင်းအင်္ဂါများ ဒဏ်ရာရလိမ့်မည်။

“ကျွန်တော် နံရံကိုကျော်ခုန်ပြီး သူ့ကို တခြားတစ်ဖက်ကနေ ဆွဲထုတ်ရင်ကော။” ယင်းယွီက နောက်ထပ်အကြံတစ်ခု ထုတ်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နားများကို နံရံနှင့်ကပ်ကာ နားထောင်လိုက်သည်။ “မကောင်းဘူး။ လူတွေလာနေတယ်။”

နဂါးအစောင့်များသည် သူတို့၏အသက်ရှူသံကို ထိန်းချုပ်ပြီး နံရံနှင့်ကပ်ကာ နားထောင်လိုက်ကြသည်။ အမှန်ပင် သူတို့သည် မရှင်းလင်းသောခြေသံများကို ကြားနိုင်ခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြေပြင်မှ ခုန်ထရပ်လိုက်သည်။ ယခု ယင်းတျန့်ကို စောင့်ရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ ဒါ့အပြင် ဆီသုံးတာက အလုပ်ဖြစ်ပါ့မယ်ဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။

အရှင်မင်းကြီးနဉ်သည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုချလိုက်သည်။ “နံရံကို ဖြိုချကြစို့။”

“………” ဒုတိယအစေခံချုပ်ရှဲ့ ဆွံ့အသွားသည်။

“………” နဂါးအစောင့်များလည်း ဆွံ့အသွားသည်။

ငါတို့... ငါတို့ နံရံကို ထပ်ဖြိုချတော့မှာလား။

လက်ရှိတွင် မင်းသားကျီသည် တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များကို အမိုးရှိလမ်းလျှောက်စင်္ကြံအပြင်ဘက်သို့ ဦးဆောင်နေသည်။ သူတို့ ပန်းဥယျာဉ်နှင့် လပြည့်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသည်နှင့် သူတို့သည် သူ့စာကြည့်တိုက်ရှေ့က ခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိလိမ့်မည်။ ခြံဝင်းနံရံများကို နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းသောဝါးတောတစ်ခုဖြင့် နယ်နိမိတ်ခတ်ထားပြီး မင်းသားကျီသည် ဤနေရာတွင်ရပ်တန့်ကာ စကားပြောလိုက်သည်။ “အရမ်းဒုက္ခရောက်စရာမလိုပါဘူး။ အရှင်မင်းကြီးက ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နဲ့ ပူးပေါင်းခဲ့ရင်တောင်မှ သူတို့က ငါတို့ကို မသတ်မချင်း မြေရှင်မင်းသားတွေကို ဖယ်ရှားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။”

နံရံများအပြင်ဘက်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အပေါ်ဝတ်ရုံများကို ချွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ခေါင်းပတ်ပတ်လည်တွင် ချည်နှောင်လိုက်သည်။

ယင်းယွီက “ငါတို့ မျက်နှာဖုံးကွယ်ဖို့လိုသလား။”

နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ငါတို့ အဖမ်းခံရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ငါက မင်းသားကို သူ့နံရံအတွက် ပြန်ပေးဆပ်ဖို့ ပိုက်ဆံကို ဘယ်မှာရှာရမှာလဲ။” တခြားတစ်ဖက်မှာ လူတွေ တည့်တည့်ရပ်နေကြသည်။

နဂါးအစောင့်များသည် ဤသည်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်ဟု တွေးလိုက်ကြသည်။ သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ မျက်နှာဖုံးမယူဆောင်လာခဲ့သောကြောင့် သူတို့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အတုခိုးပြီး သူတို့၏အပေါ်ဝတ်ရုံများကို သူတို့၏ခေါင်းပတ်ပတ်လည်တွင် ချည်နှောင်လိုက်ကြသည်။ ဒုတိယအစေခံချုပ်ရှဲ့သည် တစ်ဖက်တွင်ရပ်နေပြီး လှုပ်ရှားရန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေသည်။ သူ နားမလည်ခဲ့ပေ။ ဒီလူက တကယ်ပဲ အရှင်မင်းကြီးလား။ ခင်ဗျားက ဧကရာဇ်ဖြစ်နေပြီးသားပဲ။ ဒါဆို ခင်ဗျားက မင်းသားကျီရဲ့နံရံကို ဖြိုချရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ။ ခင်ဗျားက သူ့ဘေးခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို ဖြိုဖျက်ရင်တောင် မင်းသားကျီက ခင်ဗျားကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူး။ ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ ခင်ဗျားရဲ့ခေါင်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးကွယ်ဖို့လိုလို့လား။

ယင်းဖုန်းသည် သူ့ဓားကိုထုတ်ယူလိုက်ပြီး နံရံကို ရိုက်ချိုးရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းက “အဲဒါ မဖြစ်ဘူး၊ ခင်ဗျားက အဲလိုချိုးဖျက်လိုက်ရင် ဝံပုလွေငယ်လေး ဒဏ်ရာရသွားလိမ့်မယ်။”

ယင်းဖုန်းက “ဒါဆို အရှင်မင်းကြီး ဘာလုပ်ဖို့စီစဉ်နေတာလဲ။”

“…….” ရှဲ့လိုင်ဖူ ဆွံ့အသွားသည်။ အဲဒီအဆီတုံးအမွေးလုံးက ဝံပုလွေတစ်ကောင်လား။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ကာ သူမ၏ခြေထောက်ကိုမြှောက်ကာ နံရံကို ပြင်းထန်စွာကန်လိုက်သည်။

နံရံများအတွင်းတွင် တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များသည် မင်းသားကျီ၏စကားများကိုကြားပြီးနောက် ဝါးတောရှေ့တွင် ရပ်နေဆဲပင်။

“အရှင်မင်းကြီးက ငါတို့ကိုသတ်ချင်နေတာလား။” မင်းသားရှီက မင်းသားကျီကို မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခြေထောက်သည် နံရံနှင့်ထိတွေ့လိုက်ပြီး ၎င်းသည် နှစ်ကြိမ်တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များသည် သူတို့၏အောက်ကမြေပြင် တုန်ခါသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏လက်သီးနှစ်ဖက်စလုံးကို နံရံနှင့် ဆောင့်တိုက်လိုက်သည်။ နံရံ၏ထိပ်မှ အပိုင်းအစအနည်းငယ် လျော့ရဲသွားပြီး ပြုတ်ကျလာခဲ့ပြီးနောက် နံရံ၏မျက်နှာပြင်တစ်ခုလုံးသည် ကွဲအက်နေသောရေခဲကဲ့သို့ အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ခြံဝင်းအတွင်းတွင် တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များအားလုံး ထိုမြင်ကွင်းကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ခြံဝင်းနံရံသည် နောက်ထပ်စက္ကန့်အနည်းငယ် ခိုင်မာစွာရပ်တည်နေပြီးနောက် လုံးဝအတွင်းသို့ ပြိုကျသွားခဲ့သည်။ ထွက်ပေါ်လာသောပျံသန်းနေသောကျောက်တုံးများက တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်နှစ်ဦးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားစေပြီး သူတို့၏ခေါင်းများ သွေးထွက်သွားခဲ့သည်။

Σ(°△ °|︴၊ နဂါးအစောင့်များ ဆွံ့အသွားသည်။ ငါတို့ တကယ်ပဲ ရည်ရွယ်ခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး!

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နှင်းဝံပုလွေငယ်လေးကို သူမ၏လက်မောင်းများထဲသို့ အလျင်အမြန်ယူလိုက်ပြီး သူ့ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ သူ အဆင်ပြေနေသောကြောင့် သူမ စိတ်မပူတော့ပေ။ ထို့နောက် သူမသည် ဝံပုလွေကို သူမ၏ဝတ်ရုံများထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ သူမ တစ်ဖန်ပြန်မော့ကြည့်သောအခါ မင်းသားကျီကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ဝါးတောတစ်ခုတည်းဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ခွဲခြားထားသည်။

“ကျွန်-ကျွန်တော်တို့ ပြေးသင့်သလား။” ယင်းယွီသည် တုန်ယင်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏မျက်နှာကို ထိလိုက်သည်၊ ၎င်းသည် သူမ၏အဝတ်အစားများဖြင့် ပတ်ထားဆဲပင်။ “ငါတို့ ဘာကိုကြောက်နေရမှာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နဂါးအစောင့်များကို ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီမင်းသားက မြောက်ပိုင်းဟူတွေနဲ့ လျှို့ဝှက်ကိစ္စတစ်ခုရှိခဲ့တယ်။ ဒီနေ့က သူ့ကိုရိုက်နှက်ဖို့ အကောင်းဆုံးအခွင့်အရေးပဲ!”

ဒါက ‘ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးသဘောတူညီချက်’ ပဲ။‘လျှို့ဝှက်ကိစ္စ’ မဟုတ်ဘူး။ ယင်းယွီသည် အရှင်မင်းကြီး၏စကားများကို ပြင်ဆင်ချင်ခဲ့သော်လည်း ယင်းဖုန်းသည် တခြားနဂါးအစောင့်များကို တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များဆီသို့ ဓားများဆွဲထုတ်ကာ ဦးဆောင်သွားခဲ့ပြီး သူ စကားမပြောနိုင်မီ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယင်းယွီသည် သူ့ကိုယ်ပိုင်ဓားကိုဆွဲထုတ်ပြီး သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြေပြင်မှ အုတ်ခဲတစ်တုံးကိုကောက်ယူလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ဝင်တိုက်ရန်ပြင်ဆင်နေစဉ် ယင်းဖုန်းသည် သူမ၏နောက်တွင် ကာကွယ်ရန် ပြန်ပြေးလာခဲ့သည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ခင်ဗျား တိုက်ခိုက်လို့မရဘူး၊” သူက လေသံတိုးတိုးဖြင့် “ခင်ဗျားရဲ့ကိုယ်ဟန်က အရမ်းထင်ရှားတယ်။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နေရာတွင်တောင့်တင်းသွားပြီး သူမ၏လက်ထဲက အုတ်ခဲကို အလေးချိန်ချိန်လိုက်သည်။ သူမသည် လေဆိပ်ပြေးလမ်းကဲ့သို့ ပြားချပ်နေပြီး တုတ်တစ်ချောင်းကဲ့သို့ ပိန်လှီနေသည်။ အမှန်ပင် သူမ၏ကိုယ်ဟန်သည် အတော်လေးထူးခြားသည်။

“မင်းတို့ ဘယ်သူတွေလဲ။” မင်းသားကျီက အော်လိုက်သည်။ လမ်းများပေါ်က လူတိုင်း နံရံများမှ လှုပ်ရှားသံကို ကြားခဲ့ကြသည်။ မင်းသားကျီ၏အစောင့်များ၊ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များ၏တခြားအစောင့်များအားလုံး ထိုနေရာသို့ ပြေးလာခဲ့ကြသည်။ ယင်းဖုန်းသည် သူ့ဓားကိုဝှေ့ယမ်းပြီး တိုက်ပွဲကို အသစ်တစ်ဖန်ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ထဲက အုတ်ခဲကိုလှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယင်းယွီထံမှ မှတ်ပုံတင်ရရန် အော်ဟစ်နေဆဲဖြစ်သော မင်းသားကျီကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် မင်းသားကျီ၏မျက်နှာကို ချိန်ရွယ်ပြီး သူမ၏အုတ်ခဲကို ပစ်လိုက်သည်။

“မင်းသား!” အစောင့်တစ်ဦးသည် မင်းသားကျီဘေးက လေစီးကြောင်းများတွင် တစ်ခုခုလွဲနေသည်ဟု ခံစားရပြီး သူ့ကို ဘေးသို့ဆွဲလိုက်ကာ ထိုးနှက်ချက်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

“အားးးး!”

အစောင့်သည် သူ့အစွမ်းကုန်ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မင်းသားကျီသည် ကြေကွဲဖွယ်အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူ့မျက်လုံးများနှင့်နှာခေါင်းကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ့သွားများကိုတော့ မဟုတ်ပေ။ သူတို့ထဲက တစ်ဝက်ကျော်သည် အုတ်ခဲ၏ပျံသန်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

“သတ်!” ယင်းဖုန်းက အော်လိုက်သည်။

ဒုတိယအစေခံချုပ်ရှဲ့သည် အရှင်မင်းကြီး၏ခြေရင်းတွင် ဒူးထောက်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ ဒါက ဘယ်လိုဆူပူမှုမျိုးလဲ။ အာ့းးးးးးးးးး?!?

***