သခင်မရှန်းက ပြောတယ်၊ ဒါက ခွေးအချင်းချင်းကိုက်ကြတာပဲ
Vol. 6 Ch. 89
နေဝင်ပြီးနောက် ရှဲ့အန်းယိသည် သူ့ဖခင်ကိုကြည့်ရှုနေသော နန်းတွင်းသမားတော်နှင့် စကားပြောပြီးနောက် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏အိပ်ခန်းသို့ အလျင်အမြန်ပြန်လာပြီး ကုတင်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။
“အဖေ၊” သူက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။
“သတင်းစုံစမ်းဖို့သွားတဲ့လူ ပြန်ရောက်ပြီလား။” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ရောဂါရှာဖွေမှုအတွက်ပင် မမေးဘဲ အပြင်ဘက်မှ သတင်းများကိုသာ မေးလိုက်သည်။
“သူ ပြန်ရောက်ပါပြီ၊” ရှဲ့အန်းယိ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “မင်းသားကျီရဲ့ဘေးခြံဝင်းတစ်ဝက် မီးလောင်သွားပါတယ်။ တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်တွေက လိုကျစ်ကွေ့နဲ့အတူ မင်ရှန်းလုံဆိုင်မှာ လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ လိုက်ပါသွားခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ ဘာတွေပြောနေလဲဆိုတာကို ရှာဖွေဖို့မဖြစ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းသားကျီက အဲဒီနောက် သူ့ဘေးခြံဝင်းမှာ အခြေချနေထိုင်ခဲ့တယ်။”
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ကော်လာကိုဆွဲလိုက်ပြီး အသက်ရှူကျပ်သွားခဲ့သည်။
ရှဲ့အန်းယိသည် ကြောက်ရွံ့စွာ ထပ်ထည့်လိုက်သည်၊ “တခြားသတင်းတစ်ခုမှာ အရှင်မင်းကြီးက ကျီအဘိုးကြီးနှင့်မြေးမတို့ကို မူးယစ်နတ်ဘုရားဆီ ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ အရှင်မင်းကြီးက အမျိုးသမီးတစ်ဦးကိုလည်း ဖမ်းဆီးခဲ့တယ်-- အဖေ့ရဲ့မယားငယ်ကို။”
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ရှဲ့အန်းယိသည် အလျင်အမြန်ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် အမတ်ချုပ်ကြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “အနက်ရောင်နှင်းခဲမြင်းစီးတပ်ရော ကျီမျိုးနွယ်စစ်သားတွေရော ငါတို့နဲ့ အဝေးကြီးမှာရှိနေတယ်။ မင်း ဘာကိုကြောက်နေတာလဲ။”
ရှဲ့အန်းယိသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ခမည်းတော်၊ ခင်ဗျားရဲ့သား မကြောက်ပါဘူး။”
“ချင်ရွှမ်က သုံးရက်အကြာမှာ မြို့ကိုရောက်ရှိလာလိမ့်မယ်၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ရုတ်တရက် အကြောင်းအရာပြောင်းလိုက်သည်။ “မင်း အဲဒီအခါ မြို့အပြင်ဘက်မှာ သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ကြိုလိုက်။”
ရှဲ့အန်းယိသည် ချက်ချင်း မလိုလားသလိုဖြစ်သွားပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “ဝမ်သခင်မငယ်က သုံးရက်အကြာမှာ သူမရဲ့ကတိတွေကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ ဘုရားကျောင်းကိုသွားတော့မှာ။ သူမက အခု ကိုယ်ဝန်ရှိနေတုန်းပဲ၊ ဒါကြောင့် သားက သူမနဲ့အတူလိုက်ပါချင်တယ်။”
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ရှဲ့အန်းယိကို စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရှဲ့မျိုးနွယ်၏အကြီးဆုံးသားသည် တစ်စက္ကန့်မျှပင်မခံနိုင်ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သား နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ချင်ရွှမ်ကို သုံးရက်အကြာမှာ သွားကြိုပါ့မယ်။”
အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က “အရှင်မင်းကြီးက သိုလှောင်ရုံထဲက အရာအားလုံးကို ယူသွားခဲ့တယ်၊ ငါတို့ ကျန်းနန်က ငါတို့ရဲ့စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး နောက်ထပ်ပြဿနာတွေ မရှိနိုင်တော့ဘူး။ ဒီကာလအတွင်းမှာ ချင်ရွှမ်ကို မစော်ကားနဲ့။”
ရှဲ့အန်းယိ၏အသံသည် အလွန်သေးငယ်နေသည်။ “သူက ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး နာခံပြီး လိမ္မာခဲ့တယ်။ သူ...” ရှဲ့အန်းယိသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ သူ့ကိုဆက်လက်စိုက်ကြည့်နေသောအခါ သူ့စကားများ၏ကျန်တာကို မျိုချလိုက်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးသည် သူ့အကြီးဆုံးသားကို ထွက်သွားခိုင်းရန် သူ့လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူနောက်ကတံခါးပိတ်သွားသောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် လုံးဝမောပန်းသောအမူအရာဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ လက်ရှိနိုင်ငံရေးအခြေအနေသည် သူ့ချုပ်ကိုင်မှုမှ လုံးဝလွတ်ထွက်နေပြီး အဆက်မပြတ်မသေချာမရေရာမှုက သူ့ကို မအီမသာဖြစ်စေသည်။
တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် အမတ်ချုပ်ကြီး၏တရားဝင်ဇနီးဖြစ်သော သခင်မဝမ်သည် ဆေးနှင့်အတူ သူ့အခန်းများသို့ ကိုယ်တိုင်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“ငါ့အကြီးဆုံးချွေးမကို ပစ္စည်းအချို့ပေးလိုက်၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ဆေးအချို့သောက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “သေချာပေါက်ကောင်းတဲ့ပစ္စည်းတွေဖြစ်အောင် သေချာလုပ်။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဒီဇနီး နားလည်ပါတယ်၊” သခင်မဝမ်သည် လေသံတိုးတိုးဖြင့် သဘောတူညီလိုက်သည်။ သူမသည် စံအိမ်အပြင်ဘက်က အမတ်ချုပ်ကြီး၏မယားငယ်အကြောင်း သိနှင့်ပြီးဖြစ်သော်လည်း သူမသည် သူ့ရှေ့တွင် သူမ၏မကျေနပ်မှုကို မပြနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမနှင့်သူမ၏ဝမ်မျိုးနွယ်အားလုံးသည် ဤလူ၏ကာကွယ်မှုကို အားကိုးနေသောကြောင့် သူမ မည်မျှပင်မကျေနပ် သို့မဟုတ် အဆင်မပြေဖြစ်စေကာမူ သူမသည် သူ့ကို မမြင်စေနိုင်ခဲ့ပေ။
“မင်း သွားလို့ရပြီ၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ထုံးစံအတိုင်း သူ့လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သခင်မဝမ်သည် အိပ်ခန်းမှထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီ ဝမ်မျိုးနွယ်မှ သူမ၏တူမနှင့် တွေ့ဆုံလိုက်သည်။ ဤတူမသည် ရှဲ့အန်းယိ၏တန်းတူဇနီးဖြစ်သော သခင်မငယ်ဝမ်မှလွဲ၍ တခြားဘယ်သူမှမဟုတ်ပေ။ သူမ၏ဗိုက်သည် သူမ၏ကိုယ်ဝန်ကြောင့် ဝိုင်းစက်နေပြီး အစေခံမငယ်နှစ်ဦးသည် သူမလမ်းလျှောက်နေစဉ် သူမကို နှစ်ဖက်စလုံးမှ ထောက်ပံ့ပေးနေသည်။
“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ။” သခင်မဝမ်သည် သခင်မငယ်ဝမ်ကို သွားနေသည်ကို ရပ်တန့်စေပြီး သူမထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။
သခင်မငယ်ဝမ်သည် ပျက်စီးလွယ်ပြီး နုနယ်သောအမျိုးအစားနှင့်တူသည်။ ဤသို့ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် သခင်မဝမ်ကို လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် “ခုနက အကြီးဆုံးသခင်လေးက ကျွန်မကို သုံးရက်အကြာမှာ ဘုရားကျောင်းကို လိုက်မပို့နိုင်ဘူးလို့ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မက အမေ့ကို ကျွန်မလည်း သွားမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောဖို့လာခဲ့တာပါ။”
သခင်မဝမ်သည် သခင်မငယ်ဝမ်၏လက်ကိုပုတ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်သည်၊ “နောက်ရက်အနည်းငယ်လောက် သည်းခံလိုက်ပါ။ ချင်မျိုးနွယ်က အဲဒီမွေးစားသားက မြို့တော်ကို ပြန်လာတော့မှာ။ အမတ်ချုပ်ကြီးက သူ့ကို သုံးရဦးမယ်။ အမေ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း နားလည်ရဲ့လား။”
ချင်မျိုးနွယ်။ သခင်မငယ်ဝမ်သည် သူမ၏မျက်လုံးများထဲက မုန်းတီးမှု ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ သူမ၏ခေါင်းကိုငုံ့လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးရင်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်မက အစ်မကြီးချင်ကို နေ့တိုင်း ဂုဏ်ပြုပြီး လေးစားနေတာမဟုတ်ဘူးလား။ အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲက သူမကို မကြိုက်ဘူးဆိုရင် ကျွန်မက သူ့ကို ကြိုက်အောင် အတင်းအကျပ်မလုပ်နိုင်ဘူးလေ။”
“ဘာ ‘အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲ’ လဲ။” သခင်မဝမ်သည် သခင်မငယ်ဝမ်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ “မင်းက သူ့ကို မင်းရဲ့ခင်ပွန်းလို့ခေါ်ရမယ်။”
သခင်မငယ်ဝမ်သည် သူမ၏လျှာကိုထုတ်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အိမ်ထောင်ရှင်အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကိုယ်ဝန်ရှိနေသော်လည်း သူမသည် အိမ်တစ်အိမ်၏သခင်မလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေဆဲပင်။ အိမ်တွင်းကိစ္စများကို တာဝန်ယူသောအစေခံမကြီးတစ်ဦးသည် ထိုစဉ် သခင်မဝမ်ရှေ့တွင် ရောက်ရှိလာပြီး ရိုသေစွာရပ်လိုက်သည်။
သခင်မဝမ်က “အကြီးဆုံးသခင်မကို အထည်လိပ်အချို့ လက်ဆောင်ပေးလိုက်၊ နွေရာသီက နီးကပ်လာပုံရတယ်လို့ပဲပြောလိုက်၊ ဒါဆို သူမက အဲဒါတွေနဲ့ နွေရာသီဝတ်စုံအနည်းငယ်လုပ်နိုင်မှာပေါ့။”
အစေခံမကြီးသည် အမိန့်ကိုလက်ခံပြီး ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီး သခင်မငယ်ဝမ်သည် သူမ၏ခေါင်းကိုငုံ့လိုက်ပြီး စကားပြောရန်ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ သခင်မဝမ်သည် သခင်မငယ်ဝမ်၏ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာပွတ်သပ်လိုက်သည်။ “ဒါက အထည်လိပ်အနည်းငယ်ပါပဲ။ ဘာလို့ မျက်နှာပျက်နေရတာလဲ။”
သခင်မငယ်ဝမ်သည် သူမ၏အမူအရာကို နာခံတတ်သောအပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်းပြောင်းလဲလိုက်သည်။ “အဲလို မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မက အစ်မကြီးချင်က တစ်နှစ်ပတ်လုံး ရိုးရိုးရှင်းရှင်းဝတ်ဆင်တယ်လို့ပဲ စဉ်းစားနေခဲ့တာ။ သူမကို အရောင်အသွေးစုံလင်တဲ့ဝတ်ရုံအစုံအနည်းငယ်လုပ်ပေးတာ မှန်ပါတယ်။ အဲလိုဆိုရင် သူမက ပိုပြီးရွှင်လန်းပုံပေါက်မှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။”
သခင်မဝမ်သည် အေးစက်စွာနှာမှုတ်လိုက်သည်။ သခင်မငယ်ဝမ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော အစေခံမငယ်နှစ်ဦးစလုံး နားလည်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏သခင်မသည် သခင်မဝမ်ရှေ့တွင် အကြီးဆုံးသခင်မ၏အမှားများကို တစ်ဖန်ပြန်လည်အပြစ်ရှာနေသည်။ ဘယ်လိုယောက္ခမမျိုးက အချိန်ပြည့် ညှိုးငယ်နေတဲ့ချွေးမတစ်ယောက်ကို ကြိုက်မှာလဲ။ သူမက သင်္ချိုင်းတစ်ခုကို စောင့်ကြပ်နေသလိုပဲ။ သူမ အကြီးဆုံးသခင်မအပေါ် ဒေါသထွက်ပြီးနောက် သခင်မဝမ်သည် သူမ၏ဘေးက သခင်မငယ်ဝမ်ကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူတို့က ကျန်းနန်ရေတပ်ကို ထိန်းချုပ်စရာမလိုခဲ့ရင် သူမ၏ဝမ်မျိုးနွယ်က ဤမိန်းကလေးသည် ‘တန်းတူဇနီး’ တစ်ဦး ဘယ်တော့မှဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။ တန်းတူဒီလို ဇနီးဟိုလို-- နာမည်က ကောင်းမွန်ပုံရသော်လည်း ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ဦးနှင့် ဘာကွာခြားလို့လဲ။
“ကျွန်မ မင်းကို နောက်ပိုင်းမှာ ဆံထိုးအချို့ပေးမယ်။ မြို့တော်မှာ ကျောက်စိမ်းနဲ့လုပ်ထားတဲ့အစုံတစ်ခုရှိတယ်။ ပြီးတော့ မယ်တော်ကြီးက ငါတို့အိမ်ကို ပို့ပေးခဲ့တဲ့နောက်ထပ်အစုံတစ်ခုရှိတယ်။ မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ အစုံနှစ်စုံပဲရှိတယ်။ ဒါဆို မယ်တော်က အဲဒီနှစ်ခုစလုံးကို မင်းကိုပေးမယ်။”
သခင်မငယ်ဝမ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ကျွန်မ အဲဒါတွေကို မယူနိုင်ပါဘူး။ အမေပဲ ဝတ်ဆင်သင့်တယ်။”
“ငါ မင်းကို ပေးမယ်၊” သခင်မဝမ်သည် သူမ၏ကိုယ်ပိုင်အမျိုးသမီးအစေခံကို အမိန့်ပေးရန်လှည့်လိုက်သည်၊ “ငါ့အခန်းတွေကိုသွားပြီး အဲဒီဆံထိုးအစုံကို ချွေ့ယွင်ရဲ့အခန်းတွေကို ယူသွားလိုက်။” သူမ၏ဤချွေးမသည် အဆင့်အတန်းမရှိနိုင်သော်လည်း သခင်မဝမ်သည် သူမကို တခြားကိစ္စများတွင် အမြဲတမ်းကြင်နာစွာဆက်ဆံခဲ့သည်။ သခင်မငယ်ဝမ်သည် တည်ငြိမ်သောအပြုံးဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမသည် ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူမသည် ကြွယ်ဝမှုကိုချစ်မြတ်နိုးသော အပေါ်ယံဆန်ပြီး ကြွားဝါသောအမျိုးအစားဖြစ်သည်ဟူသောအချက်ကို ဘယ်တော့မှထုတ်ဖော်ပြမည်မဟုတ်ပေ။
......
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမနန်းတော်၏အိပ်ဆောင်တွင် ရှိနေပြီး မြေပုံတစ်ခုကို ကြည့်ရှုနေသည်။ သူမသည် မြေပုံပေါ်က တောင်ပိုင်းကမ်းရိုးတန်းကို ဂရုတစိုက်လေ့လာပြီးနောက် ယင်းဖုန်းကို “ဒါဆို ခင်ဗျားပြောနေတာက ရှဲ့မျိုးနွယ်က ကျန်းနန်မှာ စီးပွားရေးလုပ်နေတယ်ပေါ့။”
ယင်းဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ဒါဆို ကျန်းနန်ရေတပ်က ဘယ်မှာတပ်စွဲထားတာလဲ။”
ယင်းဖုန်းသည် မြေပုံပေါ်က နေရာအနည်းငယ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နေရာများကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “ရှဲ့မျိုးနွယ်က ဘယ်လိုစီးပွားရေးမျိုးလဲ။ သူတို့က လူသောင်းချီရှိတဲ့ လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့တွေကို ဘယ်လိုတတ်နိုင်တာလဲ။” စုံစမ်းမေးမြန်းမှုအချို့ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူမသည် မြို့တော်နှင့်၎င်း၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်သားစုစုပေါင်းအရေအတွက်သည် ၄၀,၀၀၀ အားကောင်းသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ရှဲ့မျိုးနွယ်က အစိုးရထံမှ လစာမြင့်မားစွာရရှိခဲ့လျှင်တောင်မှ သူတို့က အဲဒီလစာတစ်ခုတည်းဖြင့် စစ်သား ၄၀,၀၀၀ ကို မမွေးမြူနိုင်ပေ။
ယင်းဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်မျိုး မသိပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ စစ်သေနာပတိချုပ်ကို မေးသင့်သလား။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “မလိုပါဘူး။ သူ့ကို အဲဒီမြောက်ပိုင်းဟူအမျိုးသမီးကို စစ်မေးရာမှာ အာရုံစိုက်ခိုင်းလိုက်၊ ဟုတ်သား။ သူမက တစ်ခုခုပြောခဲ့သေးလား။”
ယင်းဖုန်းသည် တစ်ဖန်ပြန်ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အကယ်၍ အမျိုးသမီးက စကားပြောခဲ့လျှင် စစ်သေနာပတိချုပ်သည် ယခုအချိန်တွင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့်အခန်းများမှ ထွက်ခွာသွားလောက်ပြီဖြစ်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြေပုံကို နောက်ထပ်လေ့လာလိုက်သည်။ ခုနက ယင်းဖုန်းသည် သူမအတွက် ပင်လယ်ဆိပ်ကမ်းများကို ထောက်ပြခဲ့သည်။ စီးပွားရေးလုပ်တယ်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏မေးစေ့ကိုပွတ်သပ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။ ရှဲ့မျိုးနွယ်သည် သူတို့၏စီးပွားရေးတွင် မည်သည့်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ သူတို့က တကယ်ပဲ မှောင်ခိုသမားတွေလား။
“အရှင်မင်းကြီး?” ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း မြေပုံကိုစိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်လွင့်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ သူမကို အော်လိုက်သည်။
“သာ့ဖုန်း၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက “သုံးရက်အကြာမှာ ငါတို့ ချင်ရွှမ်ကို ဖမ်းဆီးပြီး ရှဲ့မျိုးနွယ်မတိုင်ခင် နန်းတော်ထဲကို ခေါ်သွင်းရမယ်။”
“ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါတယ်၊” ယင်းဖုန်း နာခံလိုက်သည်။
“သူက မလာချင်ဘူးဆိုရင်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ထပ်ထည့်လိုက်သည်၊ “သူ့ကို ‘မင်းက မိန်းကလေးအားရှင်းကို ပျော်ရွှင်မှုရှာဖွေပေးချင်သေးလား’ လို့ပဲမေးလိုက်။ ငါထင်တာတော့ စစ်သူကြီးချင်က မင်းနောက်ကို လိုက်လာဖို့ သေချာပေါက်ဆန္ဒရှိလာလိမ့်မယ်။”
“…….” ယင်းဖုန်း ဆွံ့အသွားသည်။ ဘယ်လိုကျွန်မျိုးက အရှင်မင်းကြီးထံမှ ဆင့်ခေါ်မှုကို ဆန့်ကျင်ဝံ့မှာလဲ။ ဘာလို့ ကျွန်တော်က ချင်ရွှမ်နဲ့ စကားတွေအရှည်အရှည်ပြောနေရမှာလဲ။ ပြီးတော့ အကယ်၍ ကျွန်တော်က မိန်းကလေးချင်ရဲ့နာမည်ကို အဲလိုပဲပြောခဲ့ရင် ချင်ရွှမ်က ကျွန်တော့်ကို ရိုက်နှက်မှာမဟုတ်ဘူးလား။
“အရှင်မင်းကြီး။ ကျွန်တော်တို့က အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို သူမ၏နာမည်ဖြင့် တိုက်ရိုက်မခေါ်နိုင်ဘူး၊” ယင်းဖုန်းသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုံးမလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ အဲဒါမှာ ဘာယုတ္တိရှိလို့လဲ။
“အမျိုးသမီးတစ်ဦးရဲ့နာမည်ကို သူမရဲ့မိသားစုဝင်များနှင့် ခင်ပွန်းတို့ကသာ အသုံးပြုနိုင်တယ်၊” ယင်းဖုန်း ထပ်ထည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ငါ ‘ယွဲ့ရုံ’ လို့ မပြောနိုင်ဘူးလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊” ယင်းဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သွားပြီလေ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သွားပြီဆိုသောအမူအရာဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ အမျိုးသမီးတွေမှာ ဒီမှာ လူ့အခွင့်အရေးတောင် ရှိရဲ့လား။
ယင်းဖုန်းသည် တစ်လှမ်းနောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး သူက အရှင်မင်းကြီး၏ခံစားချက်များကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်ဟု ခံစားရသည်။ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက “အရှင်မင်းကြီးက အကြီးဆုံးမိန်းကလေးကျီကို စိတ်ဝင်စားနေတာလား။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သွေးအန်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။ လိင်က လုံးဝမှားနေတယ်။ ငါက သူမနဲ့ အချစ်ရေးဇာတ်လမ်းတစ်ခု ဘယ်လိုရှိနိုင်မှာလဲ။
ယင်းဖုန်း ဆက်ပြောသည်၊ “အကယ်၍ အရှင်မင်းကြီးက အကြီးဆုံးမိန်းကလေးကျီကို သဘောကျတယ်ဆိုရင် အရှင်က သူမကို နန်းတော်ထဲကို ခေါ်ဆောင်နိုင်တယ်။”
“တော်ပြီ။ နောက်ထပ်မပြောနဲ့တော့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ယင်းဖုန်းကို ရပ်တန့်ရန် လက်တစ်ဖက်မြှောက်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူ ဆက်သွားခဲ့လျှင် သူမ တကယ်ပဲ သွေးအန်ထွက်သွားလိမ့်မည်။ “မင်းက ကိုယ်တိုင်လူပျိုတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့အချစ်ရေးဘဝကို စိတ်မပူနဲ့၊” သူမက ပြန်ချေပလိုက်သည်။
သူ့အားနည်းချက်ကို ထိမှန်သွားသော ယင်းဖုန်းသည် နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောနိုင်တော့ပေ။
“စစ်သေနာပတိချုပ်က အဲဒီမြောက်ပိုင်းဟူအမျိုးသမီးကို သေအောင်ရိုက်နှက်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီ။ မြောင်!” ကြောင်တစ်ကောင်က ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ အော်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ရှည်လျားသောအမွေးများရှိသောအဖြူရောင်ဝတုတ်တုတ်ကြောင်လေးက ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့်အခန်းထဲက အခြေအနေကို လောင်တထံသို့ အစီရင်ခံနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ လောင်တသည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်မှ ခုန်ချပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူက ငတုံးမလေးက စစ်သေနာပတိချုပ်က ရက်စက်ပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့လူတစ်ယောက်လို့ထင်မှာကို မလိုလားဘူး။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏မြေပုံဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်ရုံသာရှိသည်။ သူမက မြောက်ပိုင်းဟူအမျိုးသမီးကို စစ်မေးရန် စစ်သေနာပတိချုပ်ထံသို့ ချန်ထားခဲ့မည်ဟု ပြောခဲ့သည်၊ ဒါဆို ဘာကို စိတ်ပူစရာရှိမှာလဲ။
.....
အပြစ်ဒဏ်ခန်းမ၏ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့်အခန်းများအတွင်းတွင် သခင်မရှန်း၏အရေပြားသည် ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူမသည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကြောင့် သတိလစ်သွားခဲ့ပြီး ရေအေးတစ်ခွက်ပက်ဖြန်းလိုက်သောအခါ တစ်ဖန်ပြန်နိုးလာခဲ့သည်၊ သူမကို ကြေကွဲဖွယ်အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။
“ပြော၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင်ထိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီးက မင်းက မြောက်ပိုင်းဟူဆိုတာကို သိလား။”
“ဒါက ခွေးအချင်းချင်းကိုက်ကြတာပဲ၊” သခင်မရှန်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ကို တံတွေးထွေးလိုက်သည်။
ဖန်းထန်သည် လိုကျစ်ကွေ့နောက်မှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ “မင်းက ပါးစပ်က တော်တော်နံတာပဲ။ သူမကို ဆက်ရိုက်ကြ။”
“သူမရဲ့ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးလိုက်၊” လိုကျစ်ကွေ့က အစားပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့ ဒီနေ့ရဲ့စစ်မေးမှုကို ဒီမှာပဲရပ်မယ်။”
ဖန်းထန်သည် စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်!”
လိုကျစ်ကွေ့သည် ထရပ်လိုက်ပြီး ဖန်းထန်၏ပခုံးပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်တင်လိုက်ပြီး သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စေခဲ့သည်။ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို တာဝန်ယူသောမိန်းမစိုးများထဲမှတစ်ဦးသည် သမားတော်တစ်ဦးရှာဖွေရန် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သခင်မရှန်း၏ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး အေးစက်စွာ “ငါတို့ မင်းကိုသေခွင့်ပေးခဲ့ရင် အဲဒါက မင်းအတွက် လွတ်မြောက်မှုတစ်ခုသက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။”
သခင်မရှန်းသည် သူမ၏ချည်နှောင်မှုများတွင် ရုန်းကန်နေပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် သူမ၏အဝတ်အစားများအောက်တွင် ထွက်ပေါ်နေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ပြုံးလိုက်ပြီး “စစ်သေနာပတိချုပ်က ကျွန်မရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အချိန်ပြည့်စိုက်ကြည့်နေခဲ့တာပဲ။ ရှင် ကျွန်မရဲ့အသွင်အပြင်ကို ဘယ်လိုထင်လဲ။”
လိုကျစ်ကွေ့ ပြန်ပြုံးလိုက်သည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့အောက်ပိုင်းကို ကျေနပ်စေနိုင်တဲ့ဘယ်ခန္ဓာကိုယ်မဆို သဘာဝအတိုင်း ကောင်းမွန်တဲ့တစ်ခုပဲ။ ညစ်ပတ်လွန်းတာက ဝမ်းနည်းစရာပဲ။”
သခင်မရှန်း၏အပြုံးသည် သူမ၏မျက်နှာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
“မြောက်ပိုင်းဟူက အဆင့်မြင့်အမျိုးသမီးတွေထဲက ဘယ်သူမှ သူလျှိုတစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်နှိမ့်ချမှာမဟုတ်ဘူး။ ရန်သူကို သူတို့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အစေခံရတဲ့တစ်ယောက်ကို မဆိုထားနဲ့၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် သခင်မရှန်း၏မေးစေ့ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများထဲသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါတို့ သူလျှိုတွေအများကြီးဖမ်းမိပြီးသားပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကွန်ယက်ကနေ ငါးတစ်ကောင်လွတ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တော့မှမမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ မင်းက အမတ်ချုပ်ကြီးက မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မယ်လို့ထင်နေတာလား။”
“ဒါဆို စစ်သေနာပတိချုပ်က ဘာလိုချင်တာလဲ။” သခင်မရှန်းက မေးလိုက်သည်။ “ရှင်က ကျွန်မကို ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ရန်သူနဲ့ပူးပေါင်းနေတယ်လို့ သက်သေခံစေချင်တာလား။”
“မင်း လုပ်မှာလား။”
“ဟားဟားဟား...” သခင်မရှန်း ကျယ်လောင်စွာရယ်လိုက်သည်။
“ငါ မင်းကို မနက်ဖြန် ထပ်တွေ့မယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူမကိုလွှတ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်ကမိန်းမစိုးများကို “အခုကစပြီး သူမကို မျက်တောင်တစ်ချက်မှိတ်ခွင့်မပေးနဲ့။ သူမကို ငါ့အတွက် အချိန်ပြည့် သတိရှိနေစေ။”
“ဟုတ်ကဲ့၊” မိန်းမစိုးနှစ်ဦးသည် ချက်ချင်း နာခံလိုက်သည်။
“လိုကျစ်ကွေ့!” သခင်မရှန်းက အော်လိုက်သည်။
စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် နောက်ပြန်မလှည့်ဘဲ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည့်အခန်းများမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
***