ရှဲ့မျိုးနွယ်၏ အကြီးဆုံးသခင်လေး၏ဇနီး

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့စံအိမ်တွင် နှစ်ရက်ကြာစောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်များထံမှ လက်တုံ့ပြန်မှုတစ်စုံတစ်ရာမရရှိခဲ့ပေ။ သူ စိတ်မအေးနိုင်သေးသော်လည်း သူ့နှလုံးသားတွင် ကျောက်တုံးတစ်တုံးက အခြေကျသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သားကောင်များက လျော်ကြေးတောင်းရန်မလာခဲ့လျှင် ၎င်းသည် အချက်နှစ်ချက်ကိုသာ ဆိုလိုသည်။ တစ်ခုမှာ သားကောင်များသည် အရေးယူဆောင်ရွက်ရန် အလွန်ကြောက်ရွံ့နေပြီး၊ သို့မဟုတ် နှစ်ခုမှာ သူတို့သည် သူတို့၏လက်စားချေမှုကို ဘယ်လိုရယူရမလဲဆိုတာကို စဉ်းစားနေဆဲဖြစ်သည်။ မင်းသားကျီသည် သတ္တိရှိသောလူတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် ဒုတိယဖြစ်နိုင်ခြေသည် အမှန်ဖြစ်ရမည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် မင်းသားကျီအပေါ် ခိုင်မာသောချုပ်ကိုင်မှုတစ်ခုရှိခဲ့သည်။ သူက ဤမင်းသားသည် မြောက်ပိုင်းဟူတို့နှင့် စီးပွားရေးလုပ်နေသည်ဟူသောသတင်းကို ဖြန့်လိုက်သည်နှင့် လူများသည် မင်းသားကျီကို သူတို့၏တံတွေးများဖြင့် နစ်မြုပ်သွားစေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဤသတင်းအချက်အလက်ကို ထိုလူကိုဆန့်ကျင်ရန် အသုံးပြုရန်ခက်ခဲသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် မင်းသားကျီထက် သူ့ကိုပို၍ထိခိုက်စေလိမ့်မည်။ မင်းသားကျီက စီးပွားရေးကို သူ့ဘာသာသူဆက်လုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူသည် ပေးသွင်းသူများ၊ သယ်ယူပို့ဆောင်သူများနှင့် ကြားခံလူများကို အသုံးပြုရမည်ဖြစ်သည်။ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး သူသည် အရာရှိများနှင့်စစ်သားများကို သူတို့ကိုဖြတ်သန်းခွင့်ပြုရန် ပိုက်ဆံသုံးခဲ့ရလိမ့်မည်။ ထိုလုပ်ငန်းတွင် လူအုပ်စုကြီးတစ်စုပါဝင်သောကြောင့် မင်းသားကျီ၏စီးပွားရေးကိုရပ်တန့်ခြင်းသည် သူတို့၏အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းများကိုပါ ပျက်စီးစေလိမ့်မည်။ အဲဒါ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် သူသည် ကိုယ့်လူတွေရဲ့ ထမင်းအိုးကိုယ်ရိုက်ခွဲလိုက်သကဲ့သို့ပင်ဖြစ်လိမ့်မည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူတို့အားလုံးထံမှ ထိုသို့သောမကျေနပ်မှုကို ခံယူရန်ဆန္ဒမရှိခဲ့ပေ။

“စောင့်ပါ၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့သားသုံးဦးကို ပြောလိုက်သည်။ “မင်းသားကျီက ငါ့ကို သူ့မှာရှိသမျှအရာအားလုံးနဲ့ တိုက်ခိုက်တော့မှာလားဆိုတာကို ငါ မြင်ချင်တယ်။”

သူ့သားသုံးဦးသည် သူ့အမိန့်များကို နားထောင်ပိုင်ခွင့်သာရှိသည်။

“မနက်ဖြန်။ ချင်ရွှမ် မြို့ထဲဝင်လာလိမ့်မယ်၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ရှဲ့အန်းယိကို တစ်ဖန်ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “သူ့ကို သွားကြိုဖို့ သတိရ။”

ရှဲ့မျိုးနွယ်၏အကြီးဆုံးသားသည် သဘောတူညီစွာတီးတိုးပြောလိုက်သည်။ ဒုတိယသားသည် မထီမဲ့မြင်ပြုကာ သူ့နှုတ်ခမ်းကိုကွေးလိုက်ရုံမှလွဲ၍ မတတ်နိုင်တော့ပေ။ “သူက စစ်သားတစ်ယောက်သက်သက်ပဲ။”

“အဲဒီစစ်သားမရှိရင် မင်းက ငြိမ်းချမ်းပြီး ကြွယ်ဝတဲ့ဘဝကို ခံစားနိုင်မှာလား။” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် စစ်အမတ်ဌာနတွင် အကြီးအကဲဖြစ်သော သူ့ဒုတိယသားကို အေးစက်စွာကြည့်လိုက်သည်။ “ထွက်သွားစမ်း!”

သူ့ဒုတိယသားသည် စာကြည့်တိုက်မှ ဆုတ်ခွာသွားပြီး နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းမျှပြောရန်မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ကျန်ရှိနေသောသားနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့သည် ထွက်ခွာသွားခဲ့သူထက် များများစားစားမသာခဲ့ပေ။ သူတို့သည် သူတို့၏စာအုပ်များကို ဖတ်ခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့သည် လုံးဝအရည်အချင်းမရှိခဲ့ပေ! သူ့လက်များကို သူ့နောက်တွင်ချိတ်ကာ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် စာကြည့်တိုက်ပတ်ပတ်လည်တွင် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားပြီးနောက် သူက “ချင်ရွှမ်က ကျန်းနန်မှာ ငါတို့ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေရဲ့ဇက်ကြိုးကို ကိုင်ထားတယ်။”

“ဘယ်လိုလုပ် သူကဖြစ်နိုင်မှာလဲ။” ရှဲ့မျိုးနွယ်၏တတိယသခင်လေးက အာမေဋိတ်စကားပြောလိုက်သည်။

“ကုန်ပစ္စည်းတွေကို တင်ပို့ပေးတဲ့လူတစ်ယောက်မရှိဘဲ ငါတို့က ဘယ်လိုစီးပွားရေးလုပ်ရမှာလဲ။” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့အမြင်အာရုံမရှိသောသားဘက်သို့ ပြန်ချေပလိုက်သည်။ သူ့တတိယသား တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

“မင်း ဘယ်လိုခံစားရလဲဆိုတာကို ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ရှဲ့အန်းယိကို လှမ်းကြည့်ရင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်၊ “ဒါပေမဲ့ ချင်ရွှမ် မြို့တော်ထဲမှာရှိနေတုန်းက မင်းက မင်းဇနီးနဲ့ ချစ်ခင်ကြင်နာတဲ့စုံတွဲတစ်တွဲအဖြစ် ဟန်ဆောင်ရမယ်။”

ရှဲ့အန်းယိသည် သူ့ခေါင်းကိုချိတ်ဆွဲထားပြီး ‘ဟုတ်ကဲ့’ ဟု တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

“အဖေ။” နောက်ထပ်အသံတစ်ခုသည် စာကြည့်တိုက်အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အကြီးဆုံးနှင့်ဒုတိယသခင်လေးတို့သည် ထိုအသံကြောင့် သူတို့၏အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏တရားမဝင်သားဖြစ်သော ရှဲ့အန်းဝူ ဖြစ်သည်။

“ဝင်ခဲ့၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ကျန်ရှိနေသောသားနှစ်ဦးဘက်သို့ လက်ဝှေ့ယမ်းပြရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြောလိုက်သည်။

ရှဲ့အန်းဝူ အခန်းထဲသို့ဝင်သောအခါ သူသည် ရှဲ့အန်းယိနှင့် ရှဲ့အန်းရှီတို့နှင့် မတော်တဆ ပခုံးချင်းတိုက်မိသွားခဲ့သည်။ ရှဲ့အန်းဝူသည် တောင်းပန်ရန်ဦးညွှတ်ချင်ခဲ့သော်လည်း ရှဲ့အန်းယိသည် သူ့ညီကို အခန်းထဲမှ ဆွဲထုတ်သွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။

“အဖေက အဲဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်ကို ဘာအတွက် ရှာတာလဲပဲ။” ရှဲ့အန်းရှီသည် စာကြည့်တိုက်မှ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ထွက်ပြီးနောက် သူ့အစ်ကိုကြီးကို မေးလိုက်သည်။ ရှဲ့အန်းဝူသည် စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီတိုင်းကို ကြားလိုက်ရပြီး သူ့လက်များကို လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် စာကြည့်တိုက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ရှဲ့အန်းယိသည် ရှဲ့အန်းရှီကို စာကြည့်တိုက်မှ မောင်းထုတ်ခံခဲ့ရသောသူတို့၏ညီလတ်ကို ရှာဖွေခိုင်းပြီးနောက် သူသည် သခင်မငယ်ဝမ်၏အခန်းများသို့ သွားခဲ့သည်။ သူ့လက်များသည် သူမ၏ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဗိုက်ကို ညင်သာစွာပွတ်သပ်ပြီးနောက် သူ တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “မင်း ဒီနေ့ သခင်မချင်ကို ဆေးပို့ပေးရဦးမယ်။ မနက်ဖြန် ချင်ရွှမ် စံအိမ်ကိုရောက်လာတဲ့အခါ သူ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောဆိုမှာကို ငါမလိုချင်ဘူး။”

သခင်မငယ်ဝမ်၏မျက်နှာပေါ်တွင် မှောင်မိုက်သောတိမ်များရှိနေသည်။ “အစ်မကြီးက တစ်ခါတစ်ရံ သူ့စိတ်အခြေအနေကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးမလား။”

ရှဲ့အန်းယိ၏အမူအရာသည် မုန်းတီးမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ “သူမက ရိုင်းစိုင်းတဲ့မိန်းမတစ်ယောက်သက်သက်ပဲ။ မင်း တခြားဘာတွေမျှော်လင့်နိုင်ဦးမှာလဲ။”

သခင်မငယ်ဝမ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ရှဲ့အန်းယိက “သွားတော့၊ ငါတို့ နောက်ပိုင်းမှာ အမေ့ကိုတွေ့ပြီး မနက်ဖြန် ချင်ရွှမ်ရဲ့လာရောက်လည်ပတ်မှုကို စီစဉ်ရဦးမယ်။”

သခင်မငယ်ဝမ်၏အသံသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ “ဒီဇနီးရဲ့အဖေက အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲကို မကူညီနိုင်တာက ဝမ်းနည်းစရာပဲ။”

ရှဲ့အန်းယိသည် သခင်မငယ်ဝမ်၏စကားများကြောင့် ရယ်မောပြီး သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ “သူက မင်းကို ဒီကမ္ဘာလောကကြီးထဲကို ခေါ်ဆောင်လာပေးတာကတင် ငါ့ကို ကျေးဇူးတစ်ခုပြုခဲ့ပြီးသားပဲ။” သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း နူးညံ့စွာစကားပြောဆိုနေကြပြီး အမျိုးသမီးအစေခံအမျိုးမျိုးတို့သည် အပြင်ဘက်တွင် ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ရပ်နေကြသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးမှသာ ရှဲ့အန်းယိသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ အစေခံများသည် သူ့ပေါ်လာသည်နှင့် ဦးညွှတ်လိုက်ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှင်နေသောလူများကဲ့သို့ တစ်ဖန်ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သခင်မငယ်ဝမ်သည် စွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်ပြီးနောက် သေးငယ်သောကြွေပုလင်းတစ်လုံးမှ ဆေးမှုန့်အချို့ကို ဖြူးလိုက်သည်။ အစေခံမငယ်ခေါင်းဆောင် ရှီပင်းသည် ပန်းကန်ကိုကောက်ယူလိုက်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “ဒီနေ့ရဲ့အမှုန့်အရောင်က ပုံမှန်နဲ့မတူဘူး။”

“ပုံမှန်ဆေးက အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို အားနည်းပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်အောင်ပဲ ထားခဲ့မှာ။” သခင်မငယ်ဝမ်၏ယုံကြည်ရသောအစေခံမငယ် သူမ၏ဘေးတွင်ရှိနေသောကြောင့် သူမသည် သူမ၏တကယ့်မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ရန်မလိုအပ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် “မနက်ဖြန်။ အဲဒီမိန်းမရဲ့ချစ်သူဟောင်းက စံအိမ်ကိုလာတော့မှာ။ ငါက သူမကို သူ့ကိုတွေ့ဖို့ အရမ်းရှက်စရာကောင်းအောင် သေချာလုပ်ပေးရမယ်။”

ရှီပင်း၏လက် တုန်ခါသွားသော်လည်း သူမသည် သူမသခင်မကို အလျင်အမြန်မြှောက်ပင့်လိုက်သည်။ “သခင်မက သူ့အတွက် ဒါကိုလုပ်နေတာပါ။ မဟုတ်ရင် သူက သူချစ်သူဟောင်းကိုတွေ့ဆုံတဲ့အခါ ဘယ်လိုတိုင်ကြားချက်မျိုးတွေ ပြောမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ သူကိုယ်တိုင် သူ့ဂုဏ်သတင်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့ရင် အဆင်ပြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အကြီးဆုံးသခင်လေးရဲ့ဂုဏ်သတင်းကိုပါ ဆွဲချသွားလိမ့်မယ်။”

“မှန်တယ်။” သခင်မငယ်ဝမ်သည် သူမ၏လက်ထဲက ပုလင်းလွတ်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး အခန်းမှထွက်ခွာရန် ထရပ်လိုက်သည်။

သခင်မချင်၏အခန်းများသည် တရားဝင်ဇနီးတစ်ဦးနှင့်ထိုက်တန်သော ပရိဘောဂများနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ၎င်းသည် နေထိုင်သောအိမ်တစ်လုံးနှင့်မတူပေ။ အခန်းများတွင် ပုပ်သိုးသောအနံ့တစ်ခုပင် ပျံ့နှံ့နေသည်။ မနေ့က သခင်မချင်သည် ဆေးတစ်ပန်းကန်သောက်ပြီးခါစဖြစ်သည်။ ယခု သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် အားအင်မဲ့စွာ လဲလျောင်းနေသည်။ ရှီပင်းနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုအမျိုးသမီးအစေခံနှစ်ဦးသည် သခင်မချင်၏လည်ချောင်းထဲသို့ နောက်ထပ်ဆေးတစ်ပန်းကန်ကို အတင်းအကျပ်ထိုးထည့်ခဲ့ပြီး သခင်မချင်သည် ဘေးတွင်ရပ်နေသော သခင်မငယ်ဝမ်ကို အေးစက်စွာကြည့်လိုက်သည်။ သခင်မငယ်ဝမ်သည် သခင်မချင်၏မျက်လုံးများထဲက ထိုအကြည့်ကို အမုန်းဆုံးဖြစ်သည်။

ဒီမိန်းမ။ သူမက ငါ့ရှေ့မှာ ဘာကို အဲလောက်ဂုဏ်ယူနေရတာလဲ။ သူမသည် ပြုံးလိုက်ပြီး "အစ်မကြီး။ ကျွန်မရဲ့အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲက စစ်သူကြီးချင်ရွှမ်က မနက်ဖြန် အမတ်ချုပ်ကြီးကို လာတွေ့မယ်လို့ပြောတယ်။"

သခင်မချင်၏ခန္ဓာကိုယ်သည် 'ချင်ရွှမ်' ဟူသောအမည်ကြောင့် တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။

သခင်မငယ်ဝမ်သည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို နောက်ထပ်အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် စူလိုက်ပြီး ထပ်ထည့်လိုက်သည်၊ “အစ်မကြီး အမြန်ဆုံးပြန်ကောင်းလာရမယ်။ မဟုတ်ရင် စစ်သူကြီးချင်က ရှင့်ရဲ့နေမကောင်းဖြစ်နေတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုမြင်ရင် ဆိုးဆိုးရွားရွားခံစားရမှာမဟုတ်ဘူးလား။”

“ထွက်သွားစမ်း၊” သခင်မချင်သည် သခင်မငယ်ဝမ်ကို တံတွေးထွေးလိုက်သည်။

“ဟာ့” သခင်မငယ်ဝမ်သည် သခင်မချင်၏မျက်နှာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “အစ်မကြီးရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ ခြင်တစ်ကောင်ရှိတယ်။”

ရှီပင်းသည် လက်တစ်ဖက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီး သခင်မချင်၏မျက်နှာကို အသံကျယ်ကျယ်ရိုက်ချလိုက်သည်။ သခင်မငယ်ဝမ်သည် သခင်မချင်၏ရောင်ရမ်းနေသောပါးပြင်ကို ကျေနပ်စွာကြည့်ပြီးနောက် ရှီပင်းကို ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ရန် ထားခဲ့သည်။ သူမသည် ကျန်အစေခံများကို သူမနှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

သခင်မချင်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ ရှဲ့မျိုးနွယ်က သူမကိုသေခွင့်မပေးသောကြောင့် သူတို့က သူမကို ကုတင်ပေါ်တွင် လေဖြတ်သလိုနေစေခဲ့သည်။ သူမတွင် သူ့ကိုယ်သူသတ်သေရန် အင်အားပင်မရှိခဲ့ပေ။ ချင်ရွှမ်။ သခင်မချင်သည် ထိုနာမည်ကိုတွေးသောအခါ ငိုချင်ခဲ့သော်လည်း မျက်ရည်များ မစီးကျခဲ့ပေ။ ကျွန်မက ရှင့်ကို ဒီရှုပ်ထွေးမှုထဲကို ဆွဲသွင်းခဲ့တဲ့သူပဲ။

ရှီပင်းသည် သခင်မချင်၏မျက်နှာ ရောင်ရမ်းလာပြီး အရေပြားကွဲထွက်သွားသည်အထိ ကြည့်နေပြီးနောက် စိုးရိမ်တကြီးဟန်ဆောင်ကာ သမားတော်တစ်ဦးကိုခေါ်ရန် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူမ၏နှလုံးသားအတွင်းတွင် သူမသည် သူမ၏သခင်မကို စိတ်ပျက်စေမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ့ကိုယ်သူ ကတိပေးခဲ့သည်။

သခင်မချင်သည် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင်နာကျင်မှုကြောင့် ချွေးစေးများထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် တတ်နိုင်သမျှ သည်းခံခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကြေကွဲဖွယ်အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရှဲ့အန်းယိသည် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင်ရပ်နေပြီး သူမ၏အော်ဟစ်သံများကိုကြားပြီးနောက် သမားတော်ထံသို့လည်း သွားခဲ့သည်။ “ကျွန်တော် သမားတော်ကို သွားကြည့်ဖို့ ဒုက္ခပေးရလိမ့်မယ်။”

သမားတော်သည် သဘောတူညီစွာ ရှဲ့အန်းယိ နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ တိတ်ဆိတ်စွာသက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အကြီးဆုံးသခင်လေး၏ဇနီးကို မကြာခဏကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ရန် ခေါ်ဆောင်ခံရသောသမားတော်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် သခင်မချင်သည် ဤသို့သောဘဝမျိုးနေထိုင်ရခြင်းထက် သေဆုံးသွားလျှင် ပိုကောင်းမည်ဟု မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ခံစားလိုက်ရသည်။

ခြံဝင်းထဲက သစ်ကတိုးပင်ပေါ်မှ ခေါက်ရှာငှက်တစ်ကောင် ပျံတက်သွားပြီး နန်းတော်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

.......

ထိုက်ဟွာခန်းမတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ရှေ့တွင် ယင်းတျန့်က သခင်မရှန်း၏စံအိမ်မှ ယူခဲ့သော ကြီးမားသောသစ်သားသေတ္တာဆယ်လုံးခန့်ရှိနေသည်။ သေတ္တာအားလုံး ဖွင့်ထားပြီး အတွင်းပိုင်းတွင် ရွှေ၊ ငွေနှင့် အမျိုးမျိုးသောဘဏ္ဍာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့၏တောက်ပမှုသည် သူမကို မျက်စိကွယ်လုနီးပါးဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

အာ့ယာသည်လည်း မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ “အ-အဲလောက်များတာပဲ!”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခံစားမှုဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ငါက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့မယားငယ်လောက်တောင် မချမ်းသာဘူး။”

“………” ယင်းဖုန်းနှင့် ကျန်သူများ ဆွံ့အသွားသည်။ ငါတို့ အဲဒီအပိုင်းကို မကြားခဲ့သလိုပဲ ဟန်ဆောင်လိုက်မယ်။ ဒါက အရမ်းများလွန်းတယ်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အနီးဆုံးသေတ္တာမှ မက်မွန်ပန်းဆံထိုးတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီးနောက် ယင်းဖုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အဲဒါကို နောက်ပိုင်းမှာ သူ့အတွက် သိမ်းထားမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူက ဒါကို ရှောင်ထောင်ဟွားရဲ့ဆံပင်ပေါ်မှာ ထိုးပေးခဲ့ရင် ကောင်းမှာမဟုတ်ဘူးလား။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆွံ့အနေသောအထိန်းတော်သည် တံခါးများအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမ စကားမပြောနိုင်သောကြောင့် သူမသည် တံခါးများကိုသာ ခေါက်လိုက်သည်။

“အဲဒါ ဆွံ့အနေသောအထိန်းတော်ပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခြေသံများဖြင့် ပြောနိုင်သည်။ သူမသည် ယင်းဖုန်းကို “သာ့ဖုန်း။ မင်းတို့ ဒီမှာရှိတဲ့ပစ္စည်းတွေကို စတင်ရေတွက်လို့ရပြီ။ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ကြိုက်တာတစ်ခုခုရှိရင် အများဆုံး သုံးခုယူလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သုံးခုထက်မပိုစေနဲ့။”

ယင်းဖုန်းသည် အမိန့်ကိုလက်ခံလိုက်သည်။ ကျန်နဂါးအစောင့်များသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ပျော်ရွှင်စွာကျေးဇူးတင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ထပ်ပြီးချမ်းသာသွားပြီ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဆွံ့အနေသောအထိန်းတော်က ဧကရီကို ဖိတ်ခေါ်ရန်သွားခဲ့သည်ကို သတိရသောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သေတ္တာထဲမှ ကြောင်မျက်လုံးပျိုနီပန်းဆံထိုးတစ်ချောင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဆွံ့အနေသောအထိန်းတော်ကိုပါ သတိရပြီး သေတ္တာထဲတွင် တူးဆွလိုက်ရာ စန္ဒကူးဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော နောက်ထပ်ဆံထိုးတစ်ချောင်းကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူမသည် နှစ်ခုစလုံးကို သူမ၏အိတ်ကပ်များထဲသို့ လျှောဝင်သွားစေပြီးနောက် အခန်းမှထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဆွံ့အနေသောအထိန်းတော်သည် လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို ဧကရီရောက်ရှိလာကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ။ ငါ အခုသိပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ငါ သူမကို ချက်ချင်းသွားတွေ့မယ်။”

ငှက်မ၏အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲသည် ဤအချိန်တွင် အမိုးရှိလမ်းလျှောက်စင်္ကြံ၏ထုပ်တန်းများပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မြည်ကြွေးလိုက်သည်။

“ဟားဟား။ အဲဒါ ငါမွေးမြူထားတဲ့ခေါက်ရှာငှက်ပဲ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဆွံ့အနေသောအထိန်းတော်ကို ရှင်းပြလိုက်ရာ သူမ၏ပါးစပ် တွန့်သွားခဲ့သည်။ ငါ တစ်ယောက်ယောက်က ခေါက်ရှာငှက်တွေကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ်ထားတာကို တစ်ခါမှမကြားဖူးဘူး။

“ငါ ဧကရီကို သွားတွေ့မယ်။ အထိန်းတော်၊ မင်း အနားယူလိုက်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စန္ဒကူးဆံထိုးကို ဆွံ့အနေသောအထိန်းတော်၏လက်ထဲသို့ ပြုံးရွှင်စွာထိုးထည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက မင်းအတွက်ပဲ။”

ဆွံ့အနေသောအထိန်းတော်သည် ဆံထိုးကိုလက်ခံလိုက်သည်။ သူမ ကျေးဇူးတင်စကားပြောရန် ဒူးထောက်သောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ပခုံးပေါ်တွင် ခေါက်ရှာငှက်တစ်ကောင်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ ဆွံ့အနေသောအထိန်းတော်သည် ဆံထိုးကိုပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ၎င်းတွင် ပန်းထွင်းထုမှုများမရှိသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ရိုးရှင်းသောဒီဇိုင်းသည် သူမလိုအဘွားအိုတစ်ဦးအတွက် အသုံးပြုရန် ပြီးပြည့်စုံသည်။ ဒါ့အပြင် ဤသည်မှာ အရည်အသွေးမြင့်စန္ဒကူးဖြစ်ပြီး ဤသည်မှာ အဖိုးတန်လက်ဆောင်တစ်ခုဖြစ်စေသည်။ ဆွံ့အနေသောအထိန်းတော်သည် ဆံထိုးကို ဂရုတစိုက်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လမ်းလျှောက်စင်္ကြံမှ ဖြည်းဖြည်းချင်းဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဧကရီ၏နန်းဆောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားရင်း ခေါက်ရှာငှက်ကို “ဘာလို့ မင်း ရောက်လာခဲ့တာလဲ။ မင်းရဲ့ညီမဝမ်းကွဲကို လွမ်းနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် အမတ်ချုပ်ကြီးက သူ့ညစ်ပတ်တဲ့လှည့်ကွက်တွေ ထပ်လုပ်နေတာလား။”

အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်သည် သူ ဒီည အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာအားလုံးကို ရှင်းပြရင်း မြည်ကြွေးလိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူပြောလို့ပြီးသောအခါ စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ မလှုပ်မယှက်ရပ်နေခဲ့သည်၊ လုံးဝဒေါသထွက်နေသည်။ ဘယ်လိုလုပ် အဲလိုယုတ်မာတဲ့ယောက်ျားနဲ့မိန်းမမျိုး ရှိနိုင်မှာလဲ။

“ငါ အဲဒီလူယုတ်မာကို သေအောင်ကိုက်ချင်စိတ်ပေါက်တယ်။ မြောင်!” လောင်တသည် သူတို့၏စကားဝိုင်းအလယ်တွင် ပေါ်လာပြီး လမ်းလျှောက်စင်္ကြံထုပ်တန်းများပေါ်တွင် နားနေသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်သီးများကိုဆုပ်လိုက်သည်။ မှန်တယ်။ ငါ ဒါကို သည်းမခံနိုင်ဘူး။ ငါ အဲဒီယောက်ျားနဲ့မိန်းမကို သတ်ပစ်ရမယ်!

လိုကျစ်ကွေ့သည် ဆန့်ကျင်ဘက်လားရာမှ လျှောက်လာနေစဉ် နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြေးထွက်တော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် အလျင်အမြန်ရှေ့သို့တိုးလာပြီး သူမကိုဖမ်းဆုပ်ပြီးနောက် “အရှင်မင်းကြီး။ ဘာလုပ်တော့မလို့လဲ။”

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ သူမ၏မျက်နှာ လုံးဝနီရဲနေသည်။ သူမသည် သူမ၏လက်သီးများကို ဝှေ့ယမ်းပြီးနောက် အော်လိုက်သည်၊ “ကျွန်တော် အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို သွားမလို့!”

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူမအပေါ်သူ့ချုပ်ကိုင်မှုကို တင်းကြပ်လိုက်သည်။ “မင်း အဲဒီကို ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ။” သူမက အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို သတ်ဖြတ်ချင်နေပုံရသည်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်က သူမကိုပေးခဲ့သောအစီရင်ခံစာကို တစ်ဝက်ကရှင်းပြ။ တစ်ဝက်ကျိန်ဆဲရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ရှဲ့အန်းယိကို သွားရှာတော့မယ်!” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လမ်းလျှောက်စင်္ကြံမှ ထွက်ခွာချင်နေသေးပြီး အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်သို့ သတ်ဖြတ်ဝင်ရောက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် အလွန်သန်မာသောကြောင့် လိုကျစ်ကွေ့က သူမကို နောက်ပြန်ထိန်းထားရန် အားထုတ်ခဲ့ရသည်။ သူသည် ရုတ်တရက်ဆွဲငင်လိုက်ပြီး သူမ သူ့လက်မောင်းများထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်အထိသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

တိတ်ဆိတ်စွာ သူကပြောလိုက်သည်၊ “အရှင်မင်းကြီး။ အခုက အချိန်မဟုတ်သေးဘူး။ အခုလောလောဆယ် ငါတို့က သည်းခံရမယ်။”

***