ရက်စက်မှု၊ အချစ်စစ်ကို ဖြည့်ဆည်းခြင်း
Vol. 6 Ch. 91
သူတို့က ဒီလိုအရာတစ်ခုကို ဘယ်လိုသည်းခံနိုင်မှာလဲ။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့နှင့်တိုက်ခိုက်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူသည် သူမ၏ခြေထောက်များ မြေပြင်မှလွတ်သွားသည်အထိ သူမကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
“ရှောင်ယောင်း၊” သူက ညင်သာစွာပြောလိုက်သည်၊ “အကယ်၍ မင်းက သခင်မချင်ကို အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကနေ ခေါ်ထုတ်ခဲ့ရင် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်က ချင်ရွှမ်နောက်ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူတွေကို ချက်ချင်းလွှတ်လိမ့်မယ်။”
“ဘာာာ?” နဉ်ရှောင်ယောင်းက အာမေဋိတ်စကားပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို ကျွန်တော် အဲဒီအဘိုးကြီးကို အရင်ဆုံးသတ်ပစ်မယ်!”
ညလယ်ခေါင်ဖြစ်သောကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အော်ဟစ်သံသည် နဂါးအစောင့်များနှင့် ဖန်းထန်နှင့်သူ့လူများအားလုံးကို ပြေးလာစေခဲ့သည်။
“အဆင်ပြေပါတယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် လူအုပ်ကို ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့အားလုံး ဆုတ်ခွာလို့ရပြီ။”
“သူ့အိမ်ကို လုယက်ပြီး သိမ်းဆည်း-- အွတ်--” နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နှုတ်ခမ်းများသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏လက်ဖြင့် တစ်ဖန်ပြန်ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသည်။
“လိမ္မာပါ၊” စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သယ်ဆောင်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဖန်းထန်သည် သူ့စစ်သေနာပတိချုပ်၏နောက်ကျောကို စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် အရှင်မင်းကြီး၏လေထဲတွင်ကန်နေသောခြေထောက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။
“စစ်သေနာပတိချုပ်က သားတစ်ယောက်ကို မွေးနေရသလိုပဲ၊” လူငယ်စစ်သူကြီးဖန်သည် ခံစားမှုဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ့ဘေးတွင်ရပ်နေသောစစ်သူကြီးသည် သူ့ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။ ဒီလူကတော့ ... သူက စကားမပြောခင် ဘယ်တော့မှမစဉ်းစားဘူး! ဘယ်လိုကျွန်မျိုးက ဧကရာဇ်ကို သူတို့ရဲ့သားအဖြစ် ဆက်ဆံမှာလဲ။ သူက စစ်သေနာပတိချုပ်ကို သေဒဏ်ပေးစေချင်နေတာလား။
“ကျွန်တော်က နောက်နေတာပါ၊” ဖန်းထန်သည် နာကျင်နေသောသူ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း တောက်ပစွာပြုံးလိုက်သည်။ “စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့အသက်က အရှင်မင်းကြီးနဲ့ မကိုက်ညီဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား။” သူ့စစ်သေနာပတိချုပ်က အရှင်မင်းကြီးလောက်အသက်ကြီးတဲ့ကလေးတစ်ယောက်ရှိဖို့ အသက်မကြီးသေးဘူး။
“……..” တခြားလူတိုင်း ဆွံ့အသွားသည်။ ဒီလူက တကယ်ပဲ တုံးအတာပဲ။ သူက နန်းတော်ထဲကို ဝင်တိုက်ပြီး အရှင်မင်းကြီးကို မေ့လဲသွားအောင်လုပ်ရဲတဲ့ ‘သူရဲကောင်း’ တစ်ယောက်ဖြစ်တာ အံ့ဩစရာမရှိဘူး။
အမိုးရှိလမ်းလျှောက်စင်္ကြံ၏အဆုံးတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဆူညံနေသည်။ “ခင်ဗျား ကျွန်တော်ကို မလွှတ်ပေးရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကိုက်ပစ်မယ်!”
လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့်အတူ လက်ရန်းတစ်ခုပေါ်တွင်ထိုင်ပြီး “မင်းက ရှဲ့မျိုးနွယ်ကို သူတို့ရဲ့တပ်ဖွဲ့တွေကိုခေါ်ထုတ်ပြီး ပုန်ကန်ဖို့ တွန်းအားပေးချင်နေတာလား။”
“သူတို့ ကြိုက်သလောက်ပုန်ကန်နိုင်တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်၊ “ကျွန်တော် မကြောက်ဘူး!” သူမသည် အရင်က ဖုတ်ကောင်များနှင့်တိုက်ပွဲများတွင် သူမ၏အသက်ကို စွန့်စားခဲ့သည်၊ ဒါဆို အဘိုးကြီးတစ်ယောက်နဲ့ သူ့ပုန်ကန်မှုက ဘာလဲ။
“စစ်ပွဲစတင်တာနဲ့ လူအများအပြားသေဆုံးလိမ့်မယ်ဆိုတာကို မမေ့နဲ့၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို မလွှတ်ဘဲ ကိုင်ထားခဲ့သည်။ “အကယ်၍ မြောက်ပိုင်းဟူက အဲဒီအခွင့်အရေးကိုယူပြီး ယုံနင် အချင်းချင်းတိုက်ခိုက်နေစဉ်မှာ ကျူးကျော်ခဲ့ရင်ကော။ ရှောင်ယောင်း၊ မင်းက သခင်မချင်နဲ့ ချင်ရွှမ်ကို ကူညီချင်ပေမဲ့ သူတို့ အရင်ဆုံးအသက်ရှင်နိုင်တာ သေချာအောင်လုပ်ပေးရမယ်။ ဟုတ်တယ်မလား။”
“……..” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ သူမ ကြိုက်သလို မလုပ်နိုင်တော့ဘူး!
“နောက်တစ်ညလောက် သည်းခံလိုက်ပါ၊”
လိုကျစ်ကွေ့က “ချင်ရွှမ်ရဲ့လုံခြုံရေးကို အာမခံပြီးတာနဲ့ ငါတို့ သခင်မချင်ကို ခေါ်ထုတ်နိုင်မှာပါ။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ပေါင်များပေါ်တွင် စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးထိုင်ပြီးနောက် သူမ နောက်ဆုံးတွင် “ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင်ပြောခဲ့တာနော်။ နောက်တစ်ညပဲ။ မနက်ဖြန် ကျွန်တော် ဘာပဲလုပ်လုပ် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို တားဆီးခွင့်မရှိဘူး။”
“ကောင်းပြီ၊” လိုကျစ်ကွေ့ သဘောတူလိုက်သည်။ ချင်ရွှမ်ကို သူတို့ဘက်သို့ အနိုင်ရခြင်းသည် ကျန်းနန်ရှိရှဲ့မျိုးနွယ်၏ကြွယ်ဝမှုလမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ဘာလို့ သူက သူမကို အဲဒါအတွက် တားဆီးမှာလဲ။
“အရင်ဆုံး ဒီမှာ ချင်ရွှမ်။ ပြီးတော့ ဟိုမှာ ချင်ရွှမ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ခေါင်းကိုစောင်းကာ လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဘာလို့ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားက စစ်သူကြီးချင်က မိန်းကလေးအားရှင်းထက် ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ထင်နေတယ်လို့ ခံစားနေရတာလဲ။”
အကယ်၍ လိုကျစ်ကွေ့က ရွေးချယ်ရမယ်ဆိုရင် ချင်ရွှမ်သည် ချင်ရှင်းထက် အမြဲတမ်းပိုအရေးကြီးလိမ့်မည်။ ချင်ရှင်းသည် ဒီညကိုကျော်လွန်နိုင်ဘဲ အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်တွင် သေဆုံးခဲ့ရင်တောင်မှ ကျန်းနန်ရေတပ်၏တပ်မှူးသည် ချင်ရွှမ်ဖြစ်နေဦးမည်ဖြစ်သည်။ အရေးပါမှုအရပြောရလျှင် တခြားရွေးချယ်စရာရှိသေးလို့လား။ ဤသို့စဉ်းစားနေသော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့အတွေးများကို အသံကျယ်ကျယ်မပြောခဲ့ပေ။ သူ့အမူအရာသည်လည်း ဘာမှမဖော်ပြခဲ့ပေ။ သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏နားထဲသို့ တီးတိုးပြောလိုက်သည်၊ “သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အရေးကြီးတယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နားရွက်များကိုပွတ်လိုက်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စစ်သေနာပတိချုပ်လို၏အသက်ရှူသံသည် သူမကို ယားယံစေခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
“တကယ်လို့ မင်းက သခင်မချင်ကို သူ့ရဲ့အိမ်ထောင်ရေးကို ဖျက်သိမ်းခိုင်းခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းက ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်ရဲ့အမိန့်တော်ကို ချိုးဖောက်လိုက်တာပဲ၊” လိုကျစ်ကွေ့ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ရှောင်ယောင်း။ မင်း ဒါကို တကယ်ပဲစဉ်းစားပြီးပြီလား။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမက ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်ကို ယခု ဘယ်လိုစကားလုံးများသုံး၍ ဖော်ပြနိုင်မည်ကို မသိခဲ့ပေ။ တကယ်ပဲ။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ခင်ဗျားရဲ့တကယ့်အချစ်စစ်ဖြစ်ခဲ့တာလား။ ခင်ဗျားက အဲလိုဖောက်ပြန်တဲ့တော်ဝင်အမိန့်တော်ကိုတောင် ထုတ်ပြန်ခဲ့တာလား။ အိုး ခဏနေဦး။ အဲဒါ မမှန်ဘူး။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် မယ်တော်ကြီးနန်းဆောင်၏သခင်မသည် ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်၏တကယ့်အချစ်စစ်ဖြစ်သည်ကို သတိရသောအခါ စိတ်ကျဉ်းကျပ်သွားခဲ့သည်။
“သူက လုံးဝမျက်စိကန်းနေခဲ့တာ!” နဉ်ရှောင်ယောင်း ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
“ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဧကရာဇ်ကလည်း ရှဲ့သားအဖရဲ့ လှည့်စားခြင်းကို ခံခဲ့ရတာပါ၊” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။
“ဟဟ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်း တကယ်ပဲစဉ်းစားပြီးပြီလား။” လိုကျစ်ကွေ့ ထပ်မေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏နောက်ကျောကို တည့်မတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်ရဲ့ခမည်းတော်ဧကရာဇ်က ညက ကျွန်တော့်ကို အိပ်မက်တစ်ခုပေးခဲ့တယ်။ ရှဲ့အန်းယိက မကောင်းတဲ့လူယုတ်မာတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မိန်းကလေးအားရှင်းကို ကယ်တင်ဖို့ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ကိုမယုံကြည်တဲ့ဘယ်သူမဆို ကျွန်တော့်ရဲ့ခမည်းတော်ဧကရာဇ်ကို ကိုယ်တိုင်မေးလို့ရတယ်။ ကျွန်တော် သူတို့ကို ကိုယ်တိုင်လိုက်ပို့ပေးလိုက်မယ်။”
“……..” လိုကျစ်ကွေ့ ဆွံ့အသွားသည်။ သူ သူမ၏စကားများကို တန်ပြန်ရန်နည်းလမ်းမရှိခဲ့ပေ။
“ကျွန်တော် ဧကရီကို သွားတွေ့တော့မယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက “တခြားဘာမှမရှိရင် ခင်ဗျား အနားယူသင့်တယ်။ စစ်သေနာပတိချုပ်။”
“မင်းက ဧကရီကို ဘာအတွက်တွေ့နေတာလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့် ဇနီးဆီကို လည်ပတ်ဖို့ အကြောင်းပြချက်လိုလို့လား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့ဘက်သို့ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်လိုက်ရာ သူသည်လည်း ဟဲဟဲဟု ရယ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။
“ကျွန်တော် သွားပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လိုကျစ်ကွေ့၏ပါးစပ်ထဲသို့ သကြားလုံးတစ်လုံးထိုးထည့်ပြီးနောက် သူမ လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။
ချိုမြိန်မှုသည် သူ့ပါးစပ်ထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ချောင်းဖြင့် ပွတ်သပ်သွားခဲ့သော သူ့နှုတ်ခမ်းများပေါ်ကနေရာကို ထိလိုက်သည်။ သူသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ့ခံစားချက်များကို မဖော်ပြနိုင်ခဲ့ပေ။ ဖန်းထန် အလျင်အမြန်ရောက်ရှိလာသောအခါ သူသည် လိုကျစ်ကွေ့၏မျက်နှာပေါ်ကအပြုံးကြောင့် လန့်သွားခဲ့သည်။ သူ့စစ်သေနာပတိချုပ် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့... ဘာလို့ သူက အဲလို။ အွတ်။ နူးညံ့ပုံရတဲ့အပြုံးမျိုးရှိနေရတာလဲ။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။” ဖန်းထန်ကိုမြင်သောအခါ လိုကျစ်ကွေ့၏ကော့တက်နေသောနှုတ်ခမ်းများသည် သူ့ပုံမှန်မျဉ်းဖြောင့်သို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။
“အပြစ်ဒဏ်ခန်းမကနေ သတင်းရှိတယ်၊” ဖန်းထန်သည် အလျင်စလိုပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီမြောက်ပိုင်းဟူအမျိုးသမီးက အိပ်ချင်နေပြီး ဘယ်သူမှ သူမကို အော်နှိုးလို့မရဘူး။”
“အော်တာ အလုပ်မဖြစ်ရင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကိုသုံး၊ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သူတွေက လူတစ်ယောက်ကို နိုးကြားနေအောင်လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းတွေမရှာနိုင်ဘူးလား။”
“ဒါဆို။ ဒါဆို ကျွန်တော် တစ်ခေါက်လောက်သွားသင့်လား။” ဖန်းထန်က မေးလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့ ခေါင်းညိတ်သောအခါ ဖန်းထန်သည် လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် လက်ရန်းများပေါ်တွင်ထိုင်ပြီး ကောင်းကင်ကို ခဏစိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခြေရာများနောက် လိုက်ရန် ထရပ်လိုက်သည်။
နန်းတော်တွင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဧကရီကျိုး၏ပခုံးပေါ်မှ သူမ၏လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ကလေးသည် အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ကြီးထွားနေသည်ကို ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာ သူမ၏ခေါင်းကိုညိတ်လိုက်ပြီး “ထိုင်ပါ။”
ဧကရီကျိုးသည် အလွန်အမင်းစိတ်မသက်မသာဖြစ်နေသည်။ သူမကို ညလယ်ခေါင်တွင် ထိုက်ဟွာခန်းမသို့ ခေါ်ဆောင်ခံခဲ့ရသည်။ “အရှင်မင်းကြီးက ဒီဧကရီကို အထူးကိစ္စတစ်ခုခုအတွက် ဆင့်ခေါ်ခဲ့တာလား။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဧကရီကျိုး စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို ပြောနိုင်သောကြောင့် သူမသည် သူမ၏ပခုံးကိုပုတ်ကာ သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် အဲဒါက ဧကရီကို ပို၍စိုးရိမ်ပူပန်စေသည်ကိုမြင်သောအခါ သူမ စကားစပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါလေ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်များကို အဆင်မပြေစွာ ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ “မနက်ဖြန်။ မင်း အရာရှိအားလုံးရဲ့ဇနီးတွေကို နန်းတော်ထဲကို ဆင့်ခေါ်ရမယ်။ သူတို့ရဲ့ခင်ပွန်းတွေကို သူတို့နဲ့အတူလိုက်ပါစေ။”
ဧကရီကျိုးသည် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မက သေတော့မယ်လို့ထင်ခဲ့တာ။ ပြီးတော့ ရှင်က ကျွန်မကို ဒီလိုအရာမျိုးတွေ ပြောနေတာလား။
“မင်း ရှဲ့မျိုးနွယ်ကလူတွေကို အထူးတလည် ဖိတ်ခေါ်သင့်တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့ကို လာကိုလာခိုင်းရမယ်။”
ဧကရီကျိုးသည် ရှဲ့မျိုးနွယ်ကိုပြောသောအခါ လန့်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏အသံကိုနှိမ့်လိုက်ပြီး “အရှင်မင်းကြီး ဆိုလိုတာက ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့သခင်လေးတွေနဲ့ ဇနီးတွေအားလုံးကို နန်းတော်ထဲကို ဆင့်ခေါ်သင့်တယ်ပေါ့။”
“အင်း။ အမတ်ချုပ်ကြီးမှာ သားသုံးယောက်မရှိဘူးလား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။
ငါတို့က ပထမဇနီးတွေကိုပဲ ဖိတ်ခေါ်နေတာ။ ဧကရီကျိုးသည် ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ရုတ်တရက်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
“တခြားအရေးကြီးတဲ့အရာရှိတွေအတွက်ဆိုရင် ခင်ဗျားက ဆုံးဖြတ်ပါ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “များလေ ကောင်းလေပဲ။”
“အရှင်မင်းကြီးက သူတို့ကို နန်းတော်ကိုဖိတ်ခေါ်ပြီးနောက် ဘာလုပ်ဖို့စီစဉ်နေတာလဲ။” ဧကရီကျိုးက မေးလိုက်သည်။
“လူယုတ်မာတစ်ယောက်ကို ဒုက္ခပေးဖို့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တိုတိုတုတ်တုတ်ရှင်းပြလိုက်သည်။
“……..” ဧကရီကျိုး ဆွံ့အသွားသည်။ သူမသည် စကားလုံးများဘာကိုဆိုလိုသည်ကို နားမလည်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် အတော်လေးအထင်ကြီးစရာကောင်းပုံရသည်။
“အိုး။ ဟုတ်သား။ ငါတို့က အဲလိုပြောခဲ့ရင် ရှဲ့မျိုးနွယ်က ဘယ်သူမှ နန်းတော်ထဲဝင်ရဲမှာမဟုတ်ဘူး၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နေရာတွင်လှည့်ပတ်လိုက်သည်။ “ငါ့မွေးနေ့လို့ပြောရင်ကော။”
ဧကရီ၏အမူအရာသည် အနည်းငယ်တောင့်တင်းသွားပြီး သူမ ပြောလိုက်သည်။ “အရှင့်ရဲ့မွေးနေ့က လပြက္ခဒိန်နှစ်သစ်ကူးရဲ့ပထမလရဲ့ဒုတိယနေ့မှာ။ အခုက စတုတ္ထလပဲ။”
ကောင်းပြီလေ။ အဲဒီအကြောင်းပြချက်က အလုပ်မဖြစ်ဘူး။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဧကရီဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏စိတ်ကိုဖတ်နိုင်သကဲ့သို့ ဧကရီကျိုး ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “မနက်ဖြန်က ကျွန်မရဲ့မွေးနေ့လည်းမဟုတ်ဘူး။ မယ်တော်ကြီးရဲ့မွေးနေ့လည်းမဟုတ်ဘူး။”
“သူ့ရဲ့မွေးနေ့ကို ဘယ်သူက ဂုဏ်ပြုချင်မှာလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အသက်ရှူသံအောက်တွင် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
ဧကရီကျိုးသည် ဘာမှမကြားသလို ဟန်ဆောင်လိုက်ရုံသာရှိသည်။
“ဒါဆို ငါတို့က ငါ အရသာရှိတဲ့တစ်ခုခုရခဲ့လို့ သူတို့ကို အစားအစာကျွေးဖို့ ဖိတ်ခေါ်နေတယ်လို့ပဲပြောလိုက်ကြစို့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နောက်ထပ်အကြောင်းပြချက်တစ်ခု စဉ်းစားလိုက်သည်။ ဧကရီကျိုးသည် ထိုအကြောင်းပြချက်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက ဧကရာဇ်ကို ဘယ်လိုဆန့်ကျင်နိုင်မှာလဲ။
လိုကျစ်ကွေ့သည် သူဝင်သွားသောအခါ ဧကရီ ဘေးနန်းဆောင်မှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ ပထမဆုံးကြားလိုက်ရသောအရာမှာ နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အသံဖြစ်သည်။
“ယင်းယွီ။ မိန်းကလေးကျီကို နန်းတော်ထဲကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်။”
“အခုချက်ချင်းလား။” ယင်းယွီက မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ယင်းယွီသည် ပြောချင်ခဲ့သည်၊ အရှင်မင်းကြီး။ ခင်ဗျားက မိန်းကလေးကျီကို ညလယ်ခေါင်မှာ နန်းတော်ကိုဖိတ်ခေါ်ခဲ့ရင် အနာဂတ်မှာ ဘယ်သူက သူမကို လက်ထပ်ဦးမှာလဲ။
“သွားတော့၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူဝင်လျှောက်သွားစဉ် မပြတ်မသားဖြစ်နေသောယင်းယွီကို ပြောလိုက်သည်။
ယင်းယွီသည် ဘာကြောင့်မှန်းမသိသော်လည်း သူသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကိုမကြောက်သော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့ကို ကြောက်ခဲ့သည်။ ထိုစကားများကိုကြားပြီးနောက် သူသည် ကျီယွဲ့ရုံကို နန်းတော်သို့ဆင့်ခေါ်ရန် စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
“ကျွန်တော် စဉ်းစားပြီးပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ပါးစပ်ထဲသို့ သကြားလုံးများထပ်ထည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် မနက်ဖြန် ဘာလုပ်တော့မယ်ဆိုတာကို။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အစီအစဉ်ကို နားထောင်ရန် ထိုင်ချလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်က ပန်းခင်းများတွင် အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်က ငှက်မကို “ရှောင်ယောင်းက တော်တော်ပြင်းထန်တာပဲ။”
“သူမက ပြင်းထန်မနေခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ် ဧကရီတစ်ပါးဖြစ်နိုင်မှာလဲ။” ငှက်မက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာမေးလိုက်သည်။
“မှန်တယ်၊” လောင်တ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “ဒီကြောင်က တခြားသူတွေ သူမကိုအနိုင်ကျင့်တာကို မြင်ရတာထက် ရှောင်ယောင်းက တခြားသူတွေကို အနိုင်ကျင့်တာကို ပိုကြိုက်တယ်။ မြောင်!”
“သခင်မချင်ရဲ့တည်နေရာက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်မှာ ဘယ်မှာလဲ။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ကျွန်တော်က အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်ကို ယွဲ့ရုံကို အဲဒီကိုခေါ်သွားခိုင်းမယ်။”
“ဘယ်သူ?” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။
“သူ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပန်းခင်းများဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုက်သည်။
︿(￣︶￣)︿၊ အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်။
လိုကျစ်ကွေ့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ “အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို မွေးမြူခဲ့တာလား။” ခေါက်ရှာငှက်ဘေးတွင် အဲဒီအဆီတုံးအနက်ရောင်ကြောင်ရှိနေသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ခေါက်ရှာငှက်နှင့်ကြောင် အဲလောက်နီးကပ်စွာအတူတကွရှိနေသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။
“အင်း။ ဟုတ်တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့နဖူးပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်တင်လိုက်သည်။ “ဆက်ပြောပါ။”
“အင်ပါယာငှက်တစ်ကောင်ဖြစ်လာတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်၊” ပန်းခင်းများအတွင်းအပြင်က တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများအားလုံး အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်ကို ပြောလိုက်ကြသည်။
“………” အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက် ဆွံ့အသွားသည်။
တစ်နာရီအကြာတွင် ကျီယွဲ့ရုံသည် သူမ၏စိုးရိမ်ပူပန်နေသောအဘိုးဖြစ်သော ကျီကျိုနှင့်အတူ နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
“လာ။ လာ။ လာ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စုံတွဲကို လက်ယမ်းခေါ်လိုက်သည်။ “ငါတို့ အစည်းအဝေးတစ်ခုလုပ်တော့မယ်။”
အစည်းအဝေးသည် တစ်ညလုံးကြာမြင့်ခဲ့ပြီး အဖွဲ့ဝင်များ တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် နန်းတွင်းအစောင့်များမှ စစ်သူကြီးအနည်းငယ်ပင် ပါဝင်ရန်ခေါ်ဆောင်ခံခဲ့ရသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က လင်းထိန်လာသောကောင်းကင်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏လေသံသည် ပို၍တည်ကြည်လာခဲ့သည်။
“အခု ငါတို့ရဲ့အစီအစဉ်စတင်ပြီဖြစ်ကြောင်း ကြေညာပါတယ်။ ငါတို့ရဲ့ရည်မှန်းချက်တွေက အဲဒီလူယုတ်မာကို ဒုက္ခပေးပြီး အချစ်စစ်ကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ပဲ။ တခြားဘယ်သူတွေ တစ်ခုခုထပ်ထည့်စရာရှိသေးလဲ။”
“……..” အုပ်စု ဆွံ့အသွားသည်။ ဘယ်လောက်ဆိုးယုတ်တဲ့စကားလုံးတွေလဲ။ ငါတို့ တခြားဘာတွေထပ်ထည့်နိုင်မှာလဲ။ အဲဒီနောက်မှာ လိုက်ပြောဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
“တခြားဘာမှမရှိဘူး၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စိုက်ကြည့်မှုကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဒါဆို ထွက်ခွာကြစို့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်များကို ကြီးမားစွာဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ အုပ်စုသည် သူတို့၏အမျိုးမျိုးသောတာဝန်များနှင့် အလုပ်ရှုပ်ရန် ပြန့်ကျဲသွားခဲ့သည်။
.....
ဧကရီကျိုး၏အမိန့်များကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ဖိတ်ကြားစာများသယ်ဆောင်ထားသော မိန်းမစိုးများသည် ဖိတ်စာများပေးပို့ရန်အတွက် နန်းတော်တံခါးများမှ ပထမဆုံးထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ကျီယွဲ့ရုံသည် နဂါးအစောင့်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို သူမနှင့်အတူ ထိုက်ဟွာခန်းမမှ ထွက်ခွာသွားရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏အစ်မကြီးချင်ကို ကယ်တင်ရန် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏စံအိမ်သို့သွားရာလမ်းတွင် သူမက နဉ်ရှောင်ယောင်းကို “အရှင်မင်းကြီး။ အကယ်၍ ရှဲ့အန်းယိက ကျွန်မရဲ့အစ်မကြီးချင်ကို နန်းတော်ကို ခေါ်သွားဖို့ကြိုးစားခဲ့ရင်ကော။” အဲလိုဆိုရင် ကျွန်မ အဲဒီကို အလကားပြေးသွားတာဖြစ်နေမှာမဟုတ်ဘူးလား။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သံသယမရှိခဲ့ပေ။ “သူ မလုပ်ဘူး။”
အရှင်မင်းကြီးနဉ်သည် သူမ၏စရိုက်နှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားသမာဓိပေါ်တွင် ၎င်းကို အာမခံနိုင်ခဲ့သည်။ ရှဲ့အန်းယိ။ အဲဒီလူယုတ်မာ။ သူ။ သေချာပေါက်။ မလုပ်ဘူး!
***