အရှင်မင်းကြီးနဉ် အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်သို့ဝင်ကာ လျှို့ဝှက်ကယ်တင်ခြင်း
Vol. 6 Ch. 92
ကျီယွဲ့ရုံသည် သူမ၏အဖွဲ့နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားစဉ် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုထံမှ သင့်တော်သောမျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ပြီး ထွက်ခွာရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျီယွဲ့ရုံ၏တစ်ခုတည်းသောအလုပ်မှာ အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်တွင် ဆူညံမှုတစ်ခုပြုလုပ်ပြီး သူတို့၏အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ရန်ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လျှို့ဝှက်ဝင်ရောက်ပြီး မိန်းကလေးအားရှင်းကို "ခိုးယူ" လိမ့်မည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် ထွက်ခွာသွားသော ရဲရင့်ပြီး ခန့်ညားသောနဉ်ရှောင်ယောင်းကို ကြည့်ရင်း သူသည် အခြေအနေကို တစ်ဖန်ပြန်လည်ကယ်တင်နိုင်သေးသည်ဟု တွေးလိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် စစ်သေနာပတိချုပ်လိုက “ရှောင်ယောင်း။ မင်း ယင်းဖုန်းနဲ့ ကျန်သူတွေကို ဒီလိုကိစ္စတွေ လုပ်ခိုင်းလို့ရတယ်။ မင်းရဲ့ခေါက်ရှာငှက်က လမ်းကိုမသိဘူးလား။”
"ဒါပေမဲ့ ယင်းဖုန်းနဲ့ ကျန်သူတွေက သမားတော်တွေမဟုတ်ဘူးလေ။" နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဒါဆို ငါတို့က နန်းတွင်းသမားတော်ကောင်းကို သခင်မချင်ရဲ့ဒဏ်ရာတွေကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ခိုင်းလို့ရတယ်၊” လိုကျစ်ကွေ့က ပြောလိုက်သည်။
“တကယ်လို့ နန်းတွင်းသမားတော်ကောင်းက ဘာလုပ်ရမှန်းမသိရင်ကော။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အင်္ကျီလက်များကို ချည်နှောင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “မိန်းကလေးအားရှင်းက ရှဲ့မျိုးနွယ်ရဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းကို ခံရပြီး သူမ လေဖြတ်သလိုဖြစ်သွားပြီး သူမမျက်နှာ ပျက်စီးသွားတဲ့အထိပဲ။ စစ်သေနာပတိချုပ်။ ခင်ဗျားက စစ်သူကြီးချင်က မိန်းကလေးအားရှင်းကို အဲလိုပုံစံနဲ့မြင်ရင် ပြိုလဲကျသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား။”
“အဲဒါဆို သူက ရှဲ့မျိုးနွယ်ကို ပိုပြီးမုန်းတီးသွားမှာမဟုတ်ဘူးလား။” လိုကျစ်ကွေ့က မေးလိုက်သည်။
“ဘာာာ?” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ထွက်ခွာရန်ပြင်ဆင်နေသော်လည်း လိုကျစ်ကွေ့၏စကားများက သူမကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “ဒါဆို ခင်ဗျားပြောနေတာက ခင်ဗျားက မိန်းကလေးအားရှင်းရဲ့သနားစရာကောင်းတဲ့ဒုက္ခကို စစ်သူကြီးချင်ရဲ့လက်စားချေလိုစိတ်ကို လှုံ့ဆော်ဖို့ သုံးချင်နေတာလား။ သွားပြီလေ။ စစ်သေနာပတိချုပ်။ ခင်ဗျားက မိန်းကလေးအားရှင်းက စစ်သူကြီးချင်က သူမ ဘယ်လိုမှတ်မိနိုင်စွမ်းမရှိတော့အောင် ပြောင်းလဲသွားလဲဆိုတာကို မြင်စေချင်လိမ့်မယ်လို့ထင်နေတာလား။”
စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် ထိုသို့မစဉ်းစားခဲ့ပေ။
“မေ့လိုက်တော့၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက လူပျိုတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားက အမျိုးသမီးတွေကို နားမလည်ဘူး။ ကျွန်တော်က အဲဒါကြောင့် ခင်ဗျားကို ခွင့်လွှတ်ပေးမယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏နောက်တွင် လိုက်ပါလာသော အဆီတုံးအနက်ရောင်ကြောင်တစ်ကောင်နှင့်အတူ မီးခိုးတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် လမ်းလျှောက်စင်္ကြံတွင် အချိန်အတော်ကြာ စိတ်ဓာတ်ကျစွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ သူက ဤမိန်းကလေးနဉ်ကို နားလည်နိုင်ခဲ့ရင်တောင်မှ ဒါက သူ အမျိုးသမီးအားလုံးကို နားလည်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။ အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူးထင်တယ်။ ဟုတ်တယ်မလား။ သူမအကြောင်း ဘာတစ်ခုမှ ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး!
“စစ်သေနာပတိချုပ်၊” အနက်ရောင်နှင်းခဲမြင်းစီးတပ်မှ စစ်သူကြီးတစ်ဦးသည် ထိုစဉ် ပြေးလာခဲ့သည်။ “ညီအစ်ကိုတွေ ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ။”
လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့အဝတ်အစားများကို တည့်မတ်လိုက်ပြီး “ငါတို့ ချင်ရွှမ်ကို သွားကြိုကြမယ်လေ။”
စစ်သေနာပတိချုပ်လိုသည် သူ့လူများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသောအခါ လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အသားပေါင်မုန့်ဆိုင်တစ်ဆိုင်အပြင်ဘက်တွင် အမီလိုက်ခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းတွင် အရေးကြီးသောမစ်ရှင်တစ်ခုလုပ်ရန်ရှိသော်လည်း သူမသည် ကြီးမားပြီး အငွေ့ထွက်နေသောအသားပေါင်မုန့်များကိုမြင်သောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ရပ်တန့်မိခဲ့ပြန်သည်။ သူမသည် မုန့်များကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမ၏တံတွေးများနှင့်အတူ စားချင်စိတ်ကို မျိုချလိုက်သည်။
“မြောင်!” လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပခုံးများပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားပြီး သူမကို သူ့လက်သည်းဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။ “မင်းက တစ်ယောက်ယောက်ကို ကယ်တင်တော့မှာမဟုတ်ဘူးလား။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အသားပေါင်မုန့်များ၏သွေးဆောင်မှုကို မတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ဘဲ သူမ စားရန်တစ်ခုဝယ်နိုင်ရန် ကြေးပြားသုံးပြားကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။
“ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ။” လောင်တက အော်လိုက်သည်၊ “မင်းက အသားပေါင်မုန့်စားဖို့ စိတ်ရှိနေတုန်းပဲလား။”
“ငါက အသားပေါင်မုန့်စားဖို့ အချိန်တိုင်း စိတ်ရှိတယ်။ ပေါင်မုန့်အကာရှိသေးတယ်။ မင်းရော နည်းနည်းလိုချင်လား။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ထဲက ပေါင်မုန့်အကာကို ဝှေ့ယမ်းရင်း လောင်တကို မေးလိုက်သည်။
လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သူ့လက်သည်းဖြင့် တစ်ဖန်ပြန်ရိုက်လိုက်သည်။ မင်းက တစ်ခုခုကမ်းလှမ်းတော့မယ်ဆိုရင် အသားအစာသွပ်ထားတဲ့အပိုင်းကို ကမ်းလှမ်းလေ။ လူယုတ်မာရဲ့!
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အခွံကို သူမ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး “ပြောရရင် ဘာလို့ မင်းက ငါ့နောက်ကို လိုက်ဖို့ ဇွတ်အတင်းလုပ်နေရတာလဲ။”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက အရမ်းတုံးအလွန်းလို့ပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီကြောင်က မင်းကို နောက်ယောင်ခံလိုက်ရတာ၊” လောင်တသည် ကြောင်အားလုံးပိုင်ဆိုင်သော ထူးခြားသောမာနကြီးသောအငွေ့အသက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူ့ကို တစ်ဖန်ပြန်လွှင့်ပစ်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသည်။
လောင်တ ဆက်ပြောသည်၊ “ပေါင်မုန့်တွေကို မေ့လိုက်ပါ။ မင်းက နောက်ဆုံးအကြိမ် ငါတို့ရဲ့ငါး ၁၀ ကောင်သဘောတူညီချက်ကနေ ဒီကြောင်ကို ငါးငါးကောင် အကြွေးတင်နေတုန်းပဲဆိုတာကို သတိရရမယ်။”
နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “ငါးအကြောင်း မပြောနဲ့။ ပြီးတော့ ငါတို့ သူငယ်ချင်းတွေဖြစ်နေဦးမှာပဲ။”
“ငါးငါးကောင်၊” လောင်တသည် အရင်ကဲ့သို့ပင် မာနကြီးနေဆဲပင်။
“ကောင်းပြီ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လမ်းလျှောက်စပြုရင်း လက်လျှော့လိုက်သည်။
လူနှင့်ကြောင်တို့သည် ရှေ့ခြံဝင်းမှ ကျယ်လောင်သောစကားသံများ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် အမတ်ချုပ်ကြီးစံအိမ်၏နောက်နံရံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်သည် ခြံဝင်းထဲမှ ပျံထွက်လာပြီး နံရံပေါ်တွင်ရပ်ကာ အစီရင်ခံလိုက်သည်၊ “ရှောင်ယောင်း။ အဲဒီမိန်းကလေးကျီက တကယ်ပဲ ကြမ်းတမ်းတယ်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်က ပေါင်းစည်းထားတဲ့အင်အားတွေတောင်မှ သူမကို စကားနိုင်မလုနိုင်ဘူး။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နံရံကိုတက်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “မှန်တယ်။ ငါတို့မိန်းကလေးကျီက စစ်ပွဲထဲဝင်သွားတဲ့အခါ သူက မြောက်ပိုင်းဟူတို့ရဲ့ကြမ်းတမ်းတဲ့လူတွေနဲ့တောင် စစ်ထိုးခဲ့တာ။”
အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်သည် သူ့ခေါင်းကိုညိတ်လိုက်သည်။ ဒါဆို အံ့ဩစရာမရှိတော့ဘူး။
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် နံရံထိပ်သို့ရောက်ရှိသွားပြီး အတွင်းသို့လှန်လိုက်ပြီးနောက် အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်ကို “အဲဒီမိန်းကလေးကို ကယ်တင်ကြစို့။”
လောင်တက “မင်းက မျက်နှာဖုံးဝတ်ထားတာ မင်းနှာခေါင်းကို မှုတ်ဖို့လား။” အဲဒါ ငါ့စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့မျက်နှာဖုံး!
“………” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ သူမ ဒီကြောင်ကို တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် သတ်ပစ်ချင်နေတာ ဘယ်လောက်တောင်လဲ!
“မင်း ဘယ်သူလဲ။” နဉ်ရှောင်ယောင်း သူမ၏မျက်နှာဖုံးကို ချည်နှောင်ပြီးနောက် အမတ်ချုပ်ကြီး၏အမျိုးသမီးအစေခံအိုတစ်ဦးက နဉ်ရှောင်ယောင်းကိုမြင်ပြီး သူမကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ အော်လိုက်သည်။ နေ့အချိန်ဖြစ်သောကြောင့် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အနက်ရောင်မဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ဖုံးကွယ်ထားသောမျက်နှာသည် သူမ မကောင်းမှုတစ်ခုခုလုပ်နေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပြသနေသည်။ အစေခံသည် သူမ၏မေးခွန်းကို ပြီးဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် အကူအညီတောင်းရန် အော်ဟစ်ရန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူမ စကားမပြောမီ တစ်ခဏအတွင်း နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏ဘေးသို့ ပြေးသွားပြီး သူမကို သပ်ရပ်စွာ ထိုးလိုက်ရာ သတိလစ်သွားခဲ့သည်။
“အမြန်ဆုံး။ သူမကို မြှုပ်လိုက်!” လောင်တက အော်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် အစေခံကို မြင့်မားသောပန်းခင်းတစ်ခုထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လောင်တကို ပါးစပ်ပိတ်ရန် ပြောလိုက်သည်။ ကြောင်တစ်ကောင်အတွက် သူလုပ်ချင်သမျှက နေ့တိုင်း လူတွေကိုသတ်ဖို့ပဲ။ သူ ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲ။
“မင်းက မြက်ပင်တွေကို အမြစ်ကနေ မဆွဲနှုတ်ရင် မင်း နောင်တရလိမ့်မယ်!” လောင်တ မြည်ကြွေးလိုက်သည်။
“ပါးစပ်ပိတ်ထား၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လောင်တ၏ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။
“သူ့ကို မြှုပ်လိုက်ကြစို့၊” အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက် စကားစပြောလိုက်သည်။
“………” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ ဘာလို့ မင်းကလည်း ဒီလိုဖြစ်နေရတာလဲ။
“သူက စံအိမ်ထဲက အစေခံမငယ်လေးတွေကို အမြဲရိုက်နှက်တယ်” ဟု အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်က အော်လိုက်သည်။ "ဒါက မကောင်းတဲ့မိန်းမပဲ!"
ဤသို့ကြားသောအခါ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ပန်းခင်းထဲက အမျိုးသမီးကို နှစ်ကြိမ်ထပ်ထိုးလိုက်ရာ သူမ၏မျက်နှာ ဝက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရောင်ရမ်းသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အရှင်မင်းကြီးနဉ်သည် မြင့်မားသောပန်းခင်းပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်ပြီး အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်ကို “အကယ်၍ သူ အနာဂတ်မှာ တခြားဘယ်သူ့ကိုမဆို ရိုက်နှက်ခဲ့ရင် ငါကိုပဲရှာလိုက်။ ငါ သူ့ကို အလှည့်ကျ ရိုက်နှက်ပေးမယ်။ နည်းနည်းလောက်ရိုက်နှက်ပြီးရင် သူ အစေခံမငယ်လေးတွေကို အနိုင်ကျင့်ရဲတော့မှာမဟုတ်ဘူး။”
“ကောင်းပြီ၊” အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်သည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ခေါင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ်ပတ်ပတ်လည် ပျံသန်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ရှောင်ယောင်း။ မင်းက လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။”
“လမ်းပြ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းက “ငါကလည်း ငါက လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ထင်တယ်။”
သုံးယောက်သားသည် သခင်မချင်၏ခြံဝင်းကို အလျင်အမြန်ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
“အခန်းတွေထဲမှာ လူနှစ်ယောက်ရှိတယ်၊” လောင်တသည် သူတို့ရောက်ရှိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အစီရင်ခံလိုက်သည်။
အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်သည် ကြည့်ရန် ပြတင်းပေါက်သို့ ပျံသန်းသွားပြီးနောက် ပြန်လာပြီး အစီရင်ခံလိုက်သည်၊ “အဲဒါ ရှီပင်းက အကြီးဆုံးသခင်မကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်နေတာ။ သူက မကောင်းတဲ့အစေခံမငယ်တစ်ယောက်ပဲ!”
“……….” နဉ်ရှောင်ယောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်မှာ ကောင်းတဲ့လူတွေ ရှိသေးလို့လား။
“သူက သခင်မငယ်ဝမ်ရဲ့ခေါင်းဆောင်အစေခံမငယ်ပဲ၊” အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“သခင်မငယ်ဝမ်?” နဉ်ရှောင်ယောင်းက မေးလိုက်သည်။
“အဲဒါ ရှဲ့အန်းယိရဲ့ညီမဝမ်းကွဲ။ မင်းက အဲဒီမိန်းမရိုင်းလို့ခေါ်တဲ့တစ်ယောက်ပဲ။ မြောင်၊” လောင်တ ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ရှီပင်းကို အကြီးဆုံးသခင်မကို သူ့ဆေးတိုက်ဖို့ အမိန့်ပေးခံခဲ့ရုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ မနေ့က သူက အကြီးဆုံးသခင်မရဲ့မျက်နှာကိုတောင် ရိုက်ခဲ့တယ်၊” အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်က ပြောလိုက်သည်။
“သူကလည်း မိန်းမရိုင်းတစ်ယောက်ပဲလေ!” လောင်တသည် ယုံကြည်နေသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တံခါးသို့လျှောက်သွားပြီး ၎င်းကို ညင်သာစွာတွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ ဝင်ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမပထမဆုံးမြင်လိုက်ရသောအရာမှာ ရှီပင်း သခင်မချင်၏ဗီရိုကို တူးဆွနေသည်ဖြစ်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် ဝတ်ရုံအစုံအနည်းငယ် တင်ထားနှင့်ပြီးဖြစ်သည်၊ ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အစေခံမငယ်က သူမကိုယ်တိုင်အတွက် ယူသွားရန်စီစဉ်ထားသောအပိုင်းအစများဖြစ်သည်။
“သူက ခိုးတောင်ခိုးသေးတယ်!” လောင်တသည် ဒေါသတကြီးမြောင်လိုက်သည်။
ဆူညံသံသည် ရှီပင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ပြီး သူမသည် အလျင်အမြန်လှည့်လိုက်သည်-- နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်သီးနှင့် တွေ့ဆုံရန် အချိန်မီပင်။ သူမ ပြုတ်ကျမသွားမီ လောင်တသည် သူ့ခြေသည်းများကို ဆန့်တန်းလျက် သူမ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ခုန်တက်နှင့်ပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏အရေပြားပေါ်တွင် သွေးစွန်းသောဒဏ်ရာဆယ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် မကျေနပ်ခဲ့သောကြောင့် ရှီပင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် ကန်ချက်နှစ်ချက် ထပ်ထည့်လိုက်သည်။ ရှီပင်းသည် အရင်က ရုန်းကန်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ကန်ချက်များသည် သူမကို တစ်ဝက်သတိလစ်သွားစေပြီး သူမ ပြန်တိုက်ခိုက်ရန်အင်အားအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသည်အထိဖြစ်သည်။
လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို အော်လိုက်သည်၊ “မင်းက မင်းရဲ့ဦးနှောက်ကို ဘယ်လိုသုံးရမယ်ဆိုတာကို တကယ်ပဲမသိဘူး။ သွားပြီး အကြီးဆုံးသခင်မကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်လိုက်။ ဒီကိစ္စကို ဒီကြောင်အတွက် ထားခဲ့။ မြောင်!”
နဉ်ရှောင်ယောင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ လူတွေကို ရိုက်နှက်ရာမှာ ဦးနှောက်ဘာလို့လိုမှာလဲ။ သူမရဲ့ဦးနှောက်တွေက အဲဒီအဆီတုံးအနက်ရောင်အမွေးလုံးထက် ဘယ်နေရာမှာ ညံ့ဖျင်းနေလို့လဲ။
သခင်မချင်သည် နိုးကြားနေဆဲပင်။ သူမသည် သူမ၏ဗီရိုဧရိယာမှ ထိုးနှက်သံများ။ ကန်ကျောက်သံများနှင့် ကြောင်အော်သံများ။ ရှီပင်း၏ကြေကွဲဖွယ်အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ကြားသောအခါ သူမသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို သိချင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမလုပ်နိုင်သမျှမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် စိတ်မရှည်စွာ လဲလျောင်းနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ် နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏အမြင်အာရုံလိုင်းထဲသို့ သူမ၏ခေါင်းကို ထိုးထည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏မျက်နှာဖုံးကိုချွတ်လိုက်ပြီး သူမကို ဂရုမစိုက်သောအပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက မိန်းကလေးအားရှင်း။ ဟုတ်တယ်မလား။ မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော်က နဉ်ရှောင်ယောင်းပါ။”
ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်နေသော အကြီးဆုံးသခင်မသခင်မချင်သည် ဘာပြောရမှန်းပင်မသိခဲ့ပေ။
“ယွဲ့ရုံက ကျွန်တော့်ကို လာခိုင်းခဲ့တာ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ကျီယွဲ့ရုံကို မှတ်မိသေးလား။”
“ညီမလေး ယွဲ့ရုံ?” သခင်မချင်က မေးလိုက်သည်။
“မှန်တယ်။ မှန်တယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သူမ၏လက်ကို သခင်မချင်၏မျက်နှာပေါ်တွင် တင်ရင်း အလျင်အမြန်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ခေါ်သွားဖို့လာခဲ့တာ။”
“ကျွန်မ--” သခင်မချင် ပြောချင်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ ထွက်သွားလို့မရဘူး။ ကျွန်မ ရှင်တို့ကိုပါ ထိခိုက်စေလို့မရဘူး။ ရှင်တို့ ရှဲ့မျိုးနွယ်ကို စော်ကားလို့မရဘူး။ သို့သော် နွေးထွေးမှုတစ်ခုသည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် သူမ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သခင်မချင် သတိလစ်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏အပြုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဒေါသသည် ၎င်းကို အစားထိုးလိုက်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏လက်များအောက်က အရေပြားသည် လုံးဝပုပ်သိုးသွားခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူတို့က ဒီမိန်းကလေးအပေါ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ရန်ငြိုးတွေရှိနေတာလဲ။
စိမ်းဖျော့ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏လက်ချောင်းထိပ်များကြားတွင် တောက်ပနေသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အလင်းသည် သခင်မချင်၏မျက်နှာကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ ပထမဆုံးအဖြစ် ၎င်းသည် သူမ၏အနာများမှထွက်နေသော အဝါရောင်ပြည်များအားလုံးကို ခြောက်သွေ့သွားစေပြီး ၎င်းတို့သည် အမာရွတ်များအဖြစ်ပြောင်းလဲသွားကာ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပျက်စီးနေသောအလွှာများအောက်တွင် အရေပြားအသစ်များ ပေါက်စပြုလာခဲ့သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း သခင်မချင်၏မျက်နှာသည် သူမ၏မူလအခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။
“ရှီပင်း?” အစေခံမငယ်တစ်ဦးက တံခါးအပြင်ဘက်မှ ခေါ်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် လောင်တနှစ်ဦးစလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အစေခံသည် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ ပြောလိုက်သည်။ “သခင်မက အကြီးဆုံးသခင်လေးနဲ့အတူ နန်းတော်ကိုသွားတော့မှာ။ သူမက ခင်ဗျားကို ဒီမှာနေပြီး သခင်မချင်ကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ခိုင်းထားတယ်။ ကျီအမျိုးသမီးတစ်ဦးက သခင်မချင်အတွက် ငါတို့တံခါးဝမှာ ဆူဆူညံညံတွေလုပ်နေတယ်။ ရှီပင်း၊ ဘာလို့ မဖြေတာလဲ။”
ရှီပင်း၏ခေါင်းသည် လောင်တ၏ ကုတ်ခြစ်ခြင်းကို ခံထားရသည်။ လက်ရှိတွင် သူမသည် သတိလစ်နေဆဲပင်။ အစေခံမငယ်သည် တုံ့ပြန်မှုမကြားသောကြောင့် သူမသည် တံခါးကိုတွန်းဖွင့်ပြီး အတွင်းသို့ဝင်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ “မင်း သခင်မချင်ရဲ့ပစ္စည်းတွေကို ထပ်ပြီးနှိုက်နေပြန်ပြီလား။ ငါတို့ အရင်က သဘောတူထားတယ်နော်။ ကောင်းတာတစ်ခုခုတွေ့ရင် ငါ့ကိုလဲ မျှပေးရမယ်။"
နဉ်ရှောင်ယောင်းနှင့် လောင်တတို့၏အကြည့်များ ဆုံမိသွားခဲ့သည်။ ဒီတစ်ယောက်ကလည်း မကောင်းဘူးထင်တယ်။
“ရှီပင်း?” အစေခံမငယ်သည် အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ဦးတည်သောကန့်လန့်ကာများကို မြှောက်လိုက်သည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကိုကောက်ယူလိုက်ပြီး အစေခံမငယ်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားအောင်လုပ်ရန် ၎င်းကိုအသုံးပြုခဲ့သည်။ လောင်တသည် ရှီပင်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် ငုံ့ချလိုက်ပြီး သူ့သွေးစွန်းနေသောခြေသည်းများကို လျက်ရင်း “ရှောင်ယောင်း။ ငါ သူတို့ကို သေအောင်ကိုက်လို့ရမလား။”
နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် ဗီရိုထဲမှ အိပ်ရာခင်းနှစ်ထည်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖြန့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမယူဆောင်သွားနိုင်သောအရာအားလုံးကို ထိုအိပ်ရာခင်းများထဲသို့ ထည့်လိုက်ရင်း “နိုးထစမ်းပါ။ မင်းက ကြောင်တစ်ကောင်ပဲ!”
လောင်တက “မင်း အခုဘာလုပ်နေတာလဲ။”
“အိမ်ပြောင်းနေတာ၊” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် တိုတိုတုတ်တုတ်ပြောလိုက်သည်။ သေချာပါသည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်နေသော်လည်း ပစ္စည်းများကိုပါ ယူဆောင်သွားရမည်! လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်းကို သေတ္တာများကိုလှန်ပြီး ဗီရိုများကို ရှင်းလင်းရာတွင် အလျင်အမြန်ကူညီပေးခဲ့သည်။ အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်သည် ရှေ့တံခါးများကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်မှ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကြောင်နှင့်လူသားတို့ အလုပ်နှင့်ရှုပ်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ သူသည် စကားမပြောမီ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
“ရှောင်ယောင်း။ သူတို့က ရှေ့တံခါးမှာ တိုက်ခိုက်တော့မယ်။ မင်းနဲ့ လောင်တက အကြီးဆုံးသခင်မကို မြန်မြန်ခေါ်သွားသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။”
***