အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က ပြောတယ်၊ မိန်းမတွေများ

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သခင်မချင်ကို သူမ၏လက်မောင်းများထဲတွင် ပွေ့ကာသယ်ဆောင်ပြီး သူမ၏နောက်ကျောတွင် ကြီးမားသောအိပ်ရာခင်းထုပ်နှစ်ထုပ်ကို ပိုးထားကာ လောင်တသည် သူ့လည်ပင်းတွင် လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော ထုပ်ငယ်တစ်ခုကို ချည်နှောင်ထားသည်။ လူနှင့်ကြောင်တို့သည် ယခင်ကဲ့သို့ပင် ခြံဝင်းနံရံများကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ထိုက်ဟွာခန်းမဘက်သို့ ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။

အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်သည် သူတို့ထွက်ခွာသွားသည်ကို သေချာစေပြီးနောက် ရှေ့တံခါးများသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ကျီယွဲ့ရုံသည် သူမ၏အင်္ကျီလက်များကို ပင့်တင်ပြီး နဂါးအစောင့်များနှင့်အတူ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ ခေါက်ရှာငှက်သည် ထိုအခွင့်အရေးကိုယူကာ သူ့ပါးစပ်ကိုဖွင့်ပြီး တေးသွားအစီအရီကို ထုတ်လွှင့်လိုက်သည်။

ခင်ဗျား ခေါက်ရှာငှက်သီချင်းဆိုတာမြင်ရင် လူစုခွဲလိုက်ပါ။ ဒါက သူတို့ အစည်းအဝေးအတွင်းမှာ သဘောတူခဲ့တဲ့အချက်ပြပဲ။ ကျီယွဲ့ရုံသည် အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲခေါက်ရှာငှက်ကို မြင်ရန် သူမ၏ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏နောက်က နဂါးအစောင့်များကို “ငါတို့ သွားတော့မယ်။”

“……..” သူတို့၏အသက်ကို တိုက်ခိုက်ရန်အသင့်ဖြစ်နေသော အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်မှ အစောင့်များ ဆွံ့အသွားသည်။ သူတို့က သွေးထွက်သံယိုဖြစ်တော့မည်ထင်ခဲ့သော်လည်း ဤအမျိုးသမီးက နဂါးအစောင့်များကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူမက ငါတို့ကို နောက်ပြောင်ဖို့ပဲ ဒီကိုလာခဲ့တာလား။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် စာကြည့်တိုက်တွင် အချိန်ပြည့်ထိုင်နေခဲ့သည်။ ဧကရီသည် သူ့သားသုံးဦးကို သူတို့၏ဇနီးများနှင့်အတူ နန်းတော်ထဲဝင်ရန် အမိန့်တော်ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် နဉ်ရှောင်ယောင်းက ယခု ကျန်းနန်ရေတပ်အပေါ် အကြံအစည်များရှိနေသည်ကို သိခဲ့သော်လည်း သခင်မချင် သူ့လက်ထဲတွင်ရှိနေသောကြောင့် သူသည် ချင်ရွှမ် သူ့ကိုသစ္စာဖောက်မည်ကို စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ယခု အစေခံချုပ်တစ်ဦးက ကျီယွဲ့ရုံ ထွက်ခွာသွားကြောင်း အစီရင်ခံရန်ရောက်ရှိလာပြီး သူ့နှလုံးသားကို ဖမ်းညှစ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

“သူမက ရုတ်တရက်ထွက်သွားခဲ့တာလား။” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့က မေးလိုက်သည်။

အစေခံချုပ်သည် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “အမတ်ချုပ်ကြီးကို ပြန်ဖြေကြားရရင် ခေါက်ရှာငှက်တစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး အကြိမ်အနည်းငယ်မြည်ကြွေးခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက် စစ်သူကြီးကျီက နဂါးအစောင့်တွေနဲ့အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။”

ခေါက်ရှာငှက်?

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် အနည်းငယ် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လူအုပ်စုတစ်စုက သူ့အိမ်ကိုလာပြီး အော်ဟစ်ဆူညံခဲ့ကြသည်၊ အဲဒါကို အာရုံစိုက်မှုဆွဲဆောင်ရန်ကြိုးစားခြင်းလို့ခေါ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခေါက်ရှာငှက်တစ်ကောင် ရုတ်တရက်ပေါ်လာတာက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။

အစေခံချုပ် ဆက်ပြောသည်၊ “ဒီကျွန်တော်မျိုးက အဲဒီခေါက်ရှာငှက်က အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်မှာ အသိုက်ရှိတဲ့တစ်ကောင်ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို မြင်ခဲ့တယ်။ သူက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကိုလည်း ကာကွယ်တတ်တာလား။”

“မင်း ဒီ့ထက်ပိုပြီးမတုံးအနိုင်တော့ဘူး၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် အရူးများနှင့် တစ်ခါမှ မျက်လုံးချင်းမဆုံခဲ့ပေ။ အစေခံချုပ်သည် နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းမျှပြောရန်မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ စစ်သူကြီးကျီ(ကျီယွဲ့ရုံ)၏ရုတ်တရက်ထွက်ခွာမှုသည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူသည် သတင်းကို သူ့ခေါင်းထဲတွင် အကြိမ်အနည်းငယ်လှည့်ပတ်စဉ်းစားပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူ့ခြေထောက်များပေါ်သို့ ထရပ်လိုက်သည်။ “သခင်မချင်ရဲ့အခန်းဆီသွားမယ်။”

အစေခံချုပ်သည် အလျင်အမြန် လမ်းပြရန်လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သခင်မချင်၏ခြံဝင်းသည် အသံတစ်သံမျှမရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူ့အစေခံချုပ်က သူမ၏အခန်းများသို့တံခါးကိုဖွင့်သောအခါ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ကို ဘေးသို့တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင်ဝင်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သခင်မဝမ်သည် အစေခံချုပ်နှင့် အမျိုးသမီးအစေခံအနည်းငယ်နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမသည် သခင်မချင်၏တံခါးအပြင်ဘက်က အစေခံများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်တိုင်ဝင်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူမချွေးမ၏အိပ်ခန်းများဖြစ်သည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးလို အဘိုးကြီးတစ်ယောက်က သူတို့ကို အဲလောက်ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဘယ်လိုဝင်နိုင်မှာလဲ။ အကယ်၍ ဤသတင်းပေါက်ကြားသွားခဲ့လျှင် အတင်းအဖျင်းများ လှုံ့ဆော်မည်မဟုတ်လော။ သခင်မဝမ်သည် မုန်းတီးစွာတွေးလိုက်သည်။ အဲဒီမိန်းမက ငါတို့အိမ်ကို ဖျက်ဆီးဖို့လွှတ်လိုက်တဲ့ဝိဉာဉ်တစ်ကောင်ပဲ။ သူမက မိသားစုတစ်ခုလုံးကို မငြိမ်မသက်ဖြစ်စေတယ်!

“အမတ်ချုပ်ကြီး?” သခင်မဝမ်က အော်လိုက်ပြီးနောက် အတွင်းခန်းများသို့ဦးတည်သောကန့်လန့်ကာများကို မြှောက်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ့ကို သခင်မချင်၏ကိစ္စများကို သူမ၏ကိုယ်ပိုင်အမျိုးသမီးအစေခံများထံသို့ ထားခဲ့နိုင်သည်ဟု ပြောတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ရှေ့ကမြင်ကွင်းသည် သူမကို လုံးဝစကားမဲ့သွားစေခဲ့သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခေါင်းတွင် ပြင်းထန်စွာဒဏ်ရာရထားသော အစေခံမငယ်တစ်ဦးရှိနေသည်။ ဗီရိုအံဆွဲများအားလုံး ပွင့်နေပြီး အဝတ်အစားများနှင့် အထည်များ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် နေရာတိုင်းပြန့်ကျဲနေသည်။ ပရိဘောဂများနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများသည်လည်း မှောက်လျက်လဲကျနေပြီး အခန်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြင်းထန်စွာရန်ဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် ကုတင်ရှေ့တွင်ရပ်နေပြီး လက်တစ်ဖက်သည် ကုတင်အဖုံးများ၏ထောင့်တစ်နေရာကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

သခင်မဝမ်သည် ကုတင်သို့လျှောက်သွားပြီး အော်ဟစ်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူမကိုယ်သူမ ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။ ကုတင်ပေါ်တွင်လဲလျောင်းနေသောလူသည် သွေးစွန်းသောမျက်နှာရှိပြီး လုံးဝမှတ်မိနိုင်စွမ်းမရှိသောမျက်နှာသွင်ပြင်များရှိသည်။ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကိုကြည့်လျှင် သခင်မဝမ်သည် သူမကို သူမတူမ၏အစေခံမငယ်ဖြစ်သော ရှီပင်းအဖြစ် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မှတ်မိခဲ့သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် လှည့်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။ သခင်မဝမ်သည် အလျင်အမြန်သူ့ကိုဖမ်းဆုပ်ပြီး “သခင်မချင် ဘယ်မှာလဲ။”

အမတ်ချုပ်ကြီး၏အသားအရေသည် စိမ်းဖျော့နေသည်။ “အရှင်မင်းကြီးရဲ့လူတွေက သူမကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်။”

သခင်မချင်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အကြောသေနေခဲ့ဖြစ်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင်လဲလျောင်းနေခဲ့သည်။ သူမသည် အိပ်ရာနာများခံစားရရုံသာမက သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပုပ်သိုးနေသောနေရာများစွာလည်း ရှိနေသည်။ သူမ၏အသက်ရှူသံသည်လည်း အားနည်းနေပြီး လမ်းလျှောက်နေစဉ် မတည်ငြိမ်သောခြေတစ်လှမ်းသည် သူမ၏အသက်ကို ယူဆောင်သွားနိုင်သည်။ နဉ်ယွီက ဘယ်လိုလုပ်ရဲတာလဲ...

မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါ မမှန်ဘူး။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အဲဒီမိန်းကလေးက သခင်မချင်ရဲ့အသက်ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘူး။ သခင်မချင် သေသွားရင်တောင်မှ ချင်ရွှမ်က ကျန်းနန်ရေတပ်ရဲ့တပ်မှူးဖြစ်နေဦးမှာပဲ!

“တစ်ယောက်ယောက် လာခဲ့၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် တံခါးများကို အော်လိုက်သည်။ “မြင်းတစ်ကောင်ပြင်ဆင်လိုက်!” သူသည် ချင်ရွှမ်ကိုတားဆီးရန် မြို့တံခါးများသို့ ကိုယ်တိုင်သွားရမည်ဖြစ်သည်။ နဉ်ယွီလက်ထဲမရောက်မီ သူသည် သူ့ကို အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်သို့ အရင်ဆုံးခေါ်ဆောင်လာရမည်!

သခင်မဝမ်သည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့ကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏အသံသည် စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်။ “အမတ်ချုပ်ကြီး၊ ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ။”

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ဇနီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ငါ့သားတွေက သူတို့ဇနီးတွေနဲ့ သဟဇာတဖြစ်တဲ့ဆက်ဆံရေးတွေရှိခဲ့ရင် ငါ အခု ဒီအခြေအနေမှာရှိနေမှာလား။

“မိန်းမတွေများ..” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် အံကြိတ်ရင်း တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ သူသည် သခင်မဝမ်ထံမှ သူ့ကိုယ်သူ လွတ်မြောက်စေပြီး အိမ်အပြင်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူ့ဇနီးက သခင်မငယ်ဝမ်ကို အိမ်ထောင်စုထဲဝင်ခွင့်မပေးခဲ့ရင် ကိစ္စတွေက ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်လာမှာမဟုတ်ဘူးလား။

သခင်မဝမ်သည် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏ ရုန်းထွက်သွားသည့်အားကြောင့် နောက်သို့ယိုင်နဲ့သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားခဲ့သည်။ သူမ ပြန်ထရပ်ရန် အချိန်အတော်ကြာယူခဲ့သည်။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့လူတွေက သခင်မချင်ကို ခေါ်သွားခဲ့တာလား။ သခင်မဝမ်သည် သူမချွေးမ၏ကြေကွဲဖွယ်အခြေအနေကို ပြန်သတိရသောအခါ သူမ၏အမြင်အာရုံ မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သခင်မချင်ကိုမြင်ပြီး သူမ၏ရှဲ့မိသားစုကို သူတို့၏ချွေးမကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့လျှင် သူမက သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်လိုကာကွယ်ရမှာလဲ။

.......

“ရှောင်ယောင်း၊” လောင်တသည် လက်ရှိတွင် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏ပခုံးများပေါ်တွင် နားနေသည်။ “အကြီးဆုံးသခင်မ ဘယ်လိုနေလဲ။”

“သူ အဆင်ပြေပါတယ်၊” နဉ်ရှောင်ယောင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ငါရှိနေတာပဲ၊ သူ့ကို ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး။”

“မြောင်၊” လောင်တသည် နဉ်ရှောင်ယောင်း၏မျက်နှာကို လျက်ရင်း ကျယ်လောင်စွာအော်ဟစ်လိုက်သည်။ ရှောင်ယောင်းရှိနေတာ တကယ်ကောင်းတယ်။

နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် လက်ရှိတွင် အတော်လေးမောပန်းနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ မိန်းကလေးအားရှင်းသည် ပြင်းထန်သောအိပ်ရာနာများ ခံစားနေရရုံသာမက နမိုးနီးယားပါဖြစ်နေသည်၊ ကုတင်ပေါ်တွင်လဲလျောင်းနေသောလူနာများ အဖြစ်များသည့်ရောဂါတစ်ခုဖြစ်သည်။ သူမသည် အိပ်ရာနာများကို ကုသပြီးခါနီးဖြစ်ပြီး ပုပ်သိုးနေသောအသားအရေနှင့် ထွက်ပေါ်နေသောအရိုးများရှိသောနေရာအားလုံးသည် အသားသစ်များဖြင့် အစားထိုးခံထားရသည်။ သို့သော် သူမသည် လက်ရှိတွင် မိန်းကလေးအားရှင်း၏နမိုးနီးယားကိုပါ ကုသရန် စွမ်းအင်မရှိတော့ပေ။

“သူ အနာဂတ်မှာ ပြန်လမ်းလျှောက်နိုင်ဦးမှာလား။” လောင်တသည် စဉ်းစားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ “စစ်သူကြီးချင်က သူ လမ်းမလျှောက်နိုင်ရင် သူ့ကို လိုချင်ပါဦးလား။”

“ငါလည်း မသိဘူး။” နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် သံသယဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါက သူက တကယ်ပဲ ချင်ရွှမ်ရဲ့အချစ်စစ်ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာပေါ်မှာ မူတည်လိမ့်မယ်။”

“ဒါပေမဲ့ သူက လှပပုံတောင်မပေါ်တော့ဘူး၊” လောင်တ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

ပြင်းထန်စွာနေမကောင်းဖြစ်နေသောလူတစ်ဦးက ဘယ်လောက်ဆွဲဆောင်မှုရှိနိုင်မှာလဲ။ ယခုအချိန်တွင် သခင်မချင်၏ကိုယ်ဟန်အနေအထားသည် ပိန်လှီပြီး ညှိုးငယ်နေသည်။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်ကအရေပြားသည် ခုနကမှ ပျောက်ကင်းသွားသော်လည်း သူမ၏အသားအရေသည် နေမကောင်းဖြစ်နေသောကြောင့် အဝါရောင်ဖြစ်နေဆဲပင်။ ချဲ့ကားပြောခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏အသွင်အပြင်ကို လှပသည်ကို မဆိုထားနှင့် သာမန်ဟုခေါ်ရန်ပင် ခက်ခဲသည်။ နဉ်ရှောင်ယောင်းသည် စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောသော်လည်း အကယ်၍ ချင်ရွှမ်က သူမကိုမယူခဲ့လျှင် ဤမိန်းကလေးကို သူမကိုယ်တိုင်စောင့်ရှောက်မည်ဟု လျှို့ဝှက်စွာဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လိုကျစ်ကွေ့သည် တောင်ပိုင်းမြို့တံခါးများဘေးတွင် အဝေး၌ ချင်ရွှမ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ ထိုလူတွင် သူ့နှင့်အတူ သက်တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့တစ်ခုရှိပြီး အုပ်စုထဲကလူတိုင်း ဖုန်မှုန့်များနှင့် ခရီးပန်းနေပုံရသည်။ ကျန်းနန်ရေတပ်၏ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးချင်ရွှမ်သည် လိုကျစ်ကွေ့ကိုမြင်သောအခါ လန့်သွားပြီးနောက် သူ့မြင်းကိုရပ်တန့်ရန် သူ့ဇက်ကြိုးများကို ဆွဲလိုက်သည်။ လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့မြင်းကို ချင်ရွှမ်ထံသို့ စီးသွားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ “အရှင်မင်းကြီးက ခင်ဗျားကို နန်းတော်သို့ဆင့်ခေါ်လိုက်တယ်။”

ချင်ရွှမ်သည် လိုကျစ်ကွေ့ကို စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောဘဲ ကြည့်လိုက်သည်။ ယင်းဖုန်းသည် စစ်သေနာပတိချုပ်နောက်ကမြင်းပေါ်တွင်ရှိနေသည်။ သူသည် ချင်ရွှမ် မလှုပ်မယှက်ဖြစ်နေသည်ကိုမြင်သောအခါ သူက အရှင်မင်းကြီး၏သတင်းစကားကို စာသားအတိုင်းပြောသင့်သလားဟု တွေးတောမိသည်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် ဤအခွင့်အရေးကိုယူကာ ချင်ရွှမ်ကို ဒုတိယဝါကျတစ်ခု ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီးက သခင်မချင်ကို နန်းတော်ထဲကို ခေါ်ဆောင်သွားနှင့်ပြီ။”

ချင်ရွှမ်၏လက်များသည် မသိစိတ်ဖြင့် ဇက်ကြိုးများပေါ်တွင် သူတို့၏ချုပ်ကိုင်မှုကို တင်းကြပ်လိုက်ရာ သူ့စစ်မြင်းသည် ကန့်ကွက်သည့်အနေဖြင့် ဟီလိုက်သည်။

“သွားကြစို့၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့မြင်းကိုလှည့်ကာ မြို့ဘက်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ ချင်ရွှမ်သည် ချက်ချင်းမလိုက်ခဲ့ပေ။ သူ့ကျောသည် ချင်ရွှမ်ဘက်သို့ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော်မြင်တာက အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စတုတ္ထသားက ခင်ဗျားကို တံခါးအတွင်းတွင် စောင့်နေတယ်။ အကယ်၍ ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးက ကျွန်တော့်စကားတွေကိုမယုံကြည်ဘူးဆိုရင် ခင်ဗျား အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကိုသွားပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ကြည့်နိုင်ပါတယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးရဲ့ခရီးစဉ်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ဖြစ်နိုင်ခြေတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေမှာကိုတော့ ကျွန်တော်စိုးရိမ်တယ်။”

အကယ်၍ အမတ်ချုပ်ကြီးက ချင်ရှင်း သူ့လက်ထဲတွင်မရှိခဲ့လျှင် သူက ကျန်းနန်ရေတပ်အပေါ် ထိန်းချုပ်မှုထိန်းသိမ်းရန် ဘာကိုသုံးနိုင်မှာလဲ။ သူက ချင်ရွှမ်ကိုသတ်ပြီး သူ့နေရာတွင် တခြားတစ်ယောက်ကို အစားထိုးရုံသာရှိသည်။ ချင်ရွှမ်သည် လိုကျစ်ကွေ့၏စကားများကို နားလည်ခဲ့သော်လည်း သူသည် ထိုနေရာတွင် မလှုပ်မယှက်ရပ်နေဆဲပင်။

လိုကျစ်ကွေ့သည် သူ့မြင်းကို မြို့တံခါးများအတွင်းသို့ တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ အနက်ရောင်နှင်းခဲမြင်းစီးတပ်မှ စစ်သူကြီးအနည်းငယ်သည် ချင်ရွှမ်ကို လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် လိုက်ပါသွားခဲ့ကြသည်။ ယင်းဖုန်းသည် တူညီသောနေရာတွင် ရှိနေဆဲပင်။ သူက နဉ်ရှောင်ယောင်း၏စကားများကို ကိုးကားတော့မည်ဖြစ်သည်၊ ‘ခင်ဗျား မိန်းကလေးအားရှင်းကို ပျော်ရွှင်မှုရှာဖွေပေးချင်သေးလား။’

ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးချင်က သူ့မြင်းကိုကန်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့၏အုပ်စုနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသောအခါ။ ယင်းဖုန်းသည် သူ့စကားများကို မျိုချလိုက်ပြီး ချင်ရွှမ်ကို မကြင်နာသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ဆင့်ခေါ်မှုက သူ့အပေါ်မှာတောင် အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ အကယ်၍ ချင်ရှင်းသာမရှိခဲ့ရင် အဲဒီလူက နန်းတော်ထဲကို လုံးဝဝင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေဖြင့် အရှင်မင်းကြီးက တကယ်ပဲ... ခဏတာ ခေါင်းဆောင်တပ်မှူးယင်းဖုန်းသည် အလွန်အမင်းစိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရသည်။

ရှဲ့အန်းဝူသည် မြို့တံခါးများတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူသည် ချင်ရွှမ် လိုကျစ်ကွေ့နှင့်အတူ စီးဝင်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ သူ့အမူအရာ တင်းမာသွားခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြစ်သော်လည်း ရှဲ့မျိုးနွယ်၏စတုတ္ထသခင်လေးသည် လိုကျစ်ကွေ့နှင့် ချင်ရွှမ်ရှေ့တွင် လျှောက်သွားဆဲပင်။

“အရှင်မင်းကြီးက ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးချင်ကို နန်းတော်ထဲကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့တယ်၊” ဖန်းထန် စကားစပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားမှာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။”

ရှဲ့အန်းဝူသည် လိုကျစ်ကွေ့နှင့် ချင်ရွှမ်ဘက်သို့ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “အဖေက ကျွန်တော့်ကို ဒေသဆိုင်ရာတပ်မှူးကို စံအိမ်ကို စကားစမြည်ပြောဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခိုင်းခဲ့တယ်။”

ချင်ရွှမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ စကားပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားလည်း ကြားခဲ့တယ်လေ။ အရှင်မင်းကြီးက ကျွန်တော့်ကို နန်းတော်ကို ဆင့်ခေါ်ခဲ့တယ်။”

“ဒါဆို၊” ရှဲ့အန်းဝူသည် သူ့ခေါင်းကိုမြှောက်ကာ လိုကျစ်ကွေ့ကို ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ “ဒီတစ်ယောက်က အရှင်မင်းကြီးနဲ့ တွေ့ဆုံလို့ရမလား။”

“မင်းက အရှင်မင်းကြီးကို တွေ့ချင်တာလား။” ဖန်းထန် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ “မင်းမသိဘူးလား။ မင်းအဖေ...”

“ကောင်းပြီ၊” လိုကျစ်ကွေ့သည် ဖန်းထန်၏စကားများကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “ငါ မင်းကို နန်းတော်ထဲကို ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်တယ်။”

“……….” တခြားလူတိုင်း ဆွံ့အသွားသည်။ စစ်သေနာပတိချုပ်၊ ခင်ဗျားက အရှင်မင်းကြီးနဲ့ တိုင်ပင်ခြင်းမရှိဘဲ လူတွေကို နန်းတော်ထဲကို ခေါ်ဆောင်ခွင့် ဘယ်တုန်းကရခဲ့တာလဲ။

“စစ်သေနာပတိချုပ်ကို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်၊” ရှဲ့အန်းဝူသည် သူ့ကို တစ်ဖန်ပြန်ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ နဂါးအစောင့်များအားလုံး သူတို့၏မျက်လုံးများကို သူတို့၏ခေါင်းဆောင်တပ်မှူးပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စေခဲ့သည်။ ဒါ တကယ်ပဲအဆင်ပြေရဲ့လား။

ယင်းဖုန်းသည် အကြိမ်များစွာစကားပြောချင်ခဲ့သော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူက အခု စစ်သေနာပတိချုပ်လိုကို စော်ကားခဲ့ရင် အဲဒါက အရှင်မင်းကြီးကို ပို၍ဒုက္ခပေးမှာမဟုတ်ဘူးလား။

“စတုတ္ထသခင်လေး?” အမတ်ချုပ်ကြီး၏စံအိမ်မှလူများသည် ရှဲ့အန်းဝူ သူ့မြင်းပေါ်တက်ပြီး လိုကျစ်ကွေ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်ကိုမြင်သောအခါ သူတို့ လုံးဝမှင်တက်သွားခဲ့ကြသည်။ စတုတ္ထသခင်လေးက အမတ်ချုပ်ကြီး သူ့ကို သေအောင်ရိုက်နှက်စေချင်နေတာလား။

လိုကျစ်ကွေ့၏မြင်းသည် အုပ်စုကိုဦးဆောင်နေစဉ် ရှဲ့အန်းဝူသည် စံအိမ်မှလူများကို တစ်ချက်မှမကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူတို့သည် လမ်းများတွင် ကြောင်တောင်တောင်ရပ်နေရပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်ဆုံးတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သောအရာကို အမတ်ချုပ်ကြီးထံသို့ ပြန်လည်အစီရင်ခံသင့်သည်ကို သိရှိသွားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ကိုယ်ပိုင်မြင်းပေါ်တွင် လူတစ်ဒါဇင်ခန့်ရှေ့တွင် ရောက်ရှိနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ သူ့မျက်လုံးများသည် လူအုပ်ကို ဝေ့ကြည့်ပြီးနောက် သူက “ရှဲ့အန်းဝူ ဘယ်မှာလဲ။”

ရှဲ့အန်းဝူနှင့်အတူလိုက်ပါခဲ့သော အစေခံချုပ်တစ်ဦးသည် ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး ထစ်ငေါ့စွာ “စတုတ္ထသခင်လေး။ သူ.... သူက စစ်သေနာပတိချုပ်လိုနဲ့အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။”

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့၏မျက်လုံးထောင့်သည် တစ်ကြိမ်တွန့်သွားခဲ့သည်။ “ပြီးတော့ ချင်ရွှမ်ကကော။”

“ဟ-သူကလည်း စစ်သေနာပတိချုပ်လိုနဲ့အတူ သွားခဲ့တယ်၊” အစေခံချုပ်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့မျက်လုံးများကိုပိတ်လိုက်ပြီး သူ့နှလုံးသားထဲကဒေါသသည် ကောင်းကင်သို့ တဟုန်ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းမျှမပြောခဲ့ပေ။ သူ့လူများအားလုံး သူတို့၏ခေါင်းများကို ချိတ်ဆွဲရပ်နေပြီး အသံတစ်စက်မှမထွက်အောင် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့ခေါင်းထဲတွင် တွက်ချက်မှုများပြုလုပ်နေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ချင်ရှင်း နဉ်ယွီရဲ့လက်ထဲတွင်သေဆုံးခဲ့ရင် ငါက သူမရဲ့သေဆုံးမှုကို နဉ်ယွီအပေါ် ပုံချနိုင်သေးတယ်။ ဒါပေမယ့်....

အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့မြင်းကို သူ့စံအိမ်ဘက်သို့ တစ်ဖန်ပြန်လှည့်လိုက်သည်။ သို့သော် နဉ်ယွီ၏ဘေးတွင် အဲဒီဆေးပညာကျွမ်းကျင်တဲ့ပညာရှင်ရှိနေသေးတယ်။ အကယ်၍ သူတို့က ချင်ရှင်းရဲ့အသက်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့ရင် အဲဒါအားလုံး အသုံးမဝင်တော့ဘူး။ သူတွင် ချင်ရွှမ်ကိုယ်တိုင်ကို ဖယ်ရှားခြင်းမှလွဲ၍ တခြားအကြံအစည်များမရှိခဲ့ပေ။

“မြို့စောင့်တပ်မှူးချုပ်ရဲ့စံအိမ်ကိုသွား၊” အမတ်ချုပ်ကြီးရှဲ့သည် သူ့အစောင့်များထဲမှတစ်ဦးကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “တပ်မှူးတောက်ကို အမတ်ချုပ်ကြီးရဲ့စံအိမ်ကို လာခိုင်းလိုက်။”

***